Zinloos?

Eldad Kisch

vrijdag 20 januari 2023

Het is niet aangenaam om in mijn columns zoveel wantoestanden te moeten beschrijven. Al met al hebben we het hier in Israël goed, met familie en vrienden. Maar dat is óns kleine wereldje. En als je oogkleppen opzet – en dat doen de meeste Israëli's – dan is er verder ook niets aan de hand om je druk over te maken.

Neem alleen de voortdurende bezetting van de Palestijnen. De brute manier waarop jonge soldaten leren om te gaan met deze bevolking vindt later zijn weerslag in de omgangsvormen in onze maatschappij. Kijk maar eens naar ons gedrag in het verkeer.

Wij, mijn echtgenote en ik, zijn nu eenmaal al zestig jaar betrokken bij de vredesbeweging. We zijn bezorgd wat voor soort wereld wij achterlaten aan onze kleinkinderen. Niet dat ik geloof dat onze protesten en demonstraties veel uitmaken. Ik wil te zijner tijd een antwoord proberen te geven als mijn nakomelingen vragen: waar was je toen? Ik heb niet gezwegen, maar ik ben ook niet languit op de hoofdweg gaan liggen; we doen alles rustig en bescheiden, binnen de wet, en hebben nooit een fascist naar het leven gestaan. Wel worden we vervloekt en bespogen bij demonstraties, wij “bevuilen ons eigen nest”, en zijn “verraders”, om nog maar te zwijgen van destijds: “hoeren van Arafat”. Niet prettig.

Ik was zelfs een beetje gegeneerd toen er bij onze laatste verkiezingen stickers werden verspreid met de tekst: “Leugenaar, en zoon van een leugenaar”. Wie niet weet wie daarmee werd bedoeld, hoeft niet verder te lezen. Ik wilde de sticker pertinent niet op mijn auto hebben. Dat heet hier: 'tat-rama' ofwel onder de rode lijn.

Zaterdagavond 7 januari was er een grote demonstratie tegen de plannen on het justitiële stelsel alhier te ontkrachten. Er waren duizenden demonstranten. Bij een tweede demonstratie, een week later, was de opkomst nog veel groter. De tegenpartij lacht de protesten weg met het argument dat zij bij de verkiezingen twee miljoen stemmen kreeg!

Ik neig er naar om mijn meer politieke column in te korten, mede omdat ik mijn bescheiden werkzaamheden over de Groene Lijn heb opgegeven, want ik ben bang dat mijn medische kennis niet meer up-to-date is. En de demonstraties laat ik aan jongeren over. Mijn laatste column had ik oorspronkelijk geschreven voor de ouderen onder ons, zoals bijvoorbeeld de bewoners van het Nederlandse verzorgingshuis Beth Juliana. Daar zit geen politiek bij. Ik ben een beetje moe van mezelf, hoewel ik rechtstreeks op mijn e-mail adres en via Crescas altijd kon rekenen op veel instemming, en dat gaf weer moed.

Nederland is ook zo ver weg. Wat doet het er toe of een paar procent van de bevolking bij jullie weet wat de koers hier is? Onze regering luistert niet naar goede raad.

Jongeren hier spreken zonder enige verlegenheid over weggaan, en dat doet pijn; daarvoor ben ik zestig jaar geleden niet uit vrije wil naar dit land gekomen.

Reageren op dit item is niet meer mogelijk.
Eldad: doorgaan!! We mogen niet opgeven ! Het is niet voldoende tegen onze kleinkinderen te zeggen, dat we niet gezwegen hebben. Hun tegenvraag zal zijn: "Maar wat heb je daadwerkelijk gedaan om Israel te redden van de antidemicratie? Wat heb je gedaan toen de MP van Israel op "sjiwwe" bezoek ging bij de door de Hoge Raad onttroonde minister van gezondheid en binnenlandse zaken, omdat de laatste na drie veroordelingen en een gevangenisstraf wegens corruptie als "volledig onacceptabel" werd bestempeld door diezelfde Hoge Raad?. De Israelische maatschappij is jarenlang met opzet en voorbedachte rade vergiftigd met antidemocratische hersenspoelingen. Geef niet op, Eldad. Alle respect voor jouw en Annelien's acitviteiten in de laatste 60 jaar. Op naar de volgende 60 jaar!! In gezondheid !
Veel sterkte!
Dag Eldad, het is wel degelijk van belang om een kritisch geluid uit Israel te laten horen! Dus geef de moed niet op en blijf schrijven alsjeblieft. Ook al word ik er niet vrolijker van, ik lees je bijdragen graag. Manja Pach (ik zat in de klas bij Ilan, ben tot op de huidige dag bevriend met Judith van Raalte en liep colleges bij je vader)
Een geweten is mooi, meneer Kisch, maar daarom bent u toch niet verantwoordelijk voor alle politieke ellende in uw land? U handelt naar vermogen en bereikt daar weinig of niets mee? Zo gaat dat meestal. Maar het gaat om de intentie. En misstanden signaleren is ook actie voeren.
Wat ontzettend jammer.
Dank voor de riem onder het hart, of is het het hart onder de riem!

Columns 2024

Columns 2023

Columns 2022

Columns 2021

Columns 2020

Columns 2019

Columns 2018

Columns 2017

Columns 2016

Columns 2015

Columns 2014

Columns 2013