sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eldad Kisch

Vanaf het moment dat Eldad Kisch (1937) na een jarenlange carrière als arts in Israël van zijn welverdiende pensioen geniet, sloeg hij een andere weg in. Hij schreef zich in als eerstejaars student aan de Universiteit van Tel Aviv en ging vergelijkende taalkunde studeren. De studie was niet wat hij er van verwachtte, hij vond het ronduit een vervelend vak! Na een jaar haakte hij af en studeerde op eigen houtje verder in de immense bibliotheek van de universiteit. Zijn op- en aanmerkingen legt hij vast in, wat hij noemt, zijn taalkundige columns. Daarnaast is Eldad Kisch nog steeds actief als arts in de vredesbeweging. Ook over zijn ervaringen op dit gebied schrijft hij columns. Van deze columns verscheen in 2012 bij uitgeverij Boekscout zijn boek ‘Uit het Dagboek van een Vredestichtertje’.
Juni 2016 is Eldad van start gegaan met een discussieforum voor (ex-)Nederlanders in Israël.

vrijdag 17 februari 2017

Vertaling van het verslag van het bezoek dat een artsendelegatie van Physicians for Human Rights op donderdag en vrijdag 9 en 10 februari 2017 bracht aan de Gazastrook.
De leden van de delegatie waren coördinator en delegatiehoofd Salah Hadj Yichyeh, een kinderarts, een neuroloog, een algemeen chirurg, een orthopeed, een diabetologe, en een psycholoog. (Alle leden van deze delegatie zijn Arabische Israëli's – Joodse Israëli's krijgen om veiligheidsredenen geen uitreisvergunning).
De artsendelegatie van PHR werkte deze dagen continu, 24 uur per dag.
EK

Tien grote operaties op het gebied van algemene chirurgie en orthopedische gezwellen, werden verricht in de ziekenhuizen Nasser en het Europese ziekenhuis in Chan Yunes. De Israëlische vrijwilligers werden ter plaatse bijgestaan door de lokale specialisten, in de aanwezigheid van nog zeven artsen, voor opleiding en om ervaring op te doen. Het ging om zeer gecompliceerde operaties, die niet kunnen worden verricht door de lokale krachten. Onze artsen besloten de patiënten niet nodeloos in gevaar te brengen en moesten door het schreeuwende gebrek aan apparatuur, zelfs onder het vereiste minimum, tot hun spijt van enkele operaties afzien – hierdoor konden zeven patiënten niet worden geopereerd, hoewel ze op ons wachtten, nuchter, en geestelijk voorbereid op hun operatie. De artsen meldden na afloop dat zij er in Israël onder geen beding mee zouden instemmen onder die omstandigheden te werken.

In het Europese ziekenhuis werd samengewerkt met de plaatselijk staf van vijf artsen. Er werd gelijktijdig in twee operatiekamers geopereerd – gecompliceerde gevallen, waarvan er een zeven uur duurde. Ook daar ontbrak essentiële apparatuur. De lokale staf was diep dankbaar voor de hulp van de Israëlische collega's en hun waardering werd zeer duidelijk verwoord. Na de operaties werden vele patiënten onderzocht die uit de hele Gazastrook waren gekomen en die geduldig wachtten in de gangen van het ziekenhuis om het oordeel van onze specialisten te horen.

Meer dan vijfhonderd patiënten werden onderzocht tijdens de open medische dag in het vluchtelingekamp Al Bourrege in het centrum van de Gazastrook, door de diabetologe, kinderarts, neuroloog en psycholoog. Zo ook in de ziekenhuizen Nasser en het Europese ziekenhuis in Chan Yunes en op andere, geïmproviseerde plaatsen in de Gazastrook – meestal scholen. Zij werkten tot laat in de avond, bijna middernacht, met de patiënten, die uit alle hoeken van de Gazastrook toestroomden. Op de eerste dag werden zo'n driehonderd personen onderzocht, waarvan honderd neurologische gevallen. De medische diensten in Gaza zijn niet ingesteld op het diagnostiseren van deze, soms zeer ingewikkelde gevallen, laat staan die te behandelen.

Er vonden daarnaast ook ontmoetingen plaats met veel medisch personeel, van hoog tot laag. Zo ook met de vrijwilligersorganisaties die zich inzetten om verschillende zieken te helpen. Vooral de behandeling van kanker is in de Gazastrook ernstig onder de maat en leidt tot zorg en wanhoop bij de betreffende organisaties.

Enkele directeuren van niet-bezochte ziekenhuizen kwamen speciaal naar ons toe en verzochten ons hun ziekenhuizen op te nemen bij de volgende ronde, en ook medicijnen en apparatuur mee te brengen. Zij spraken hun bezorgdheid uit dat de medische diensten in Gaza aan het instorten zijn. Het verwijzen van gecompliceerde gevallen buiten de Gazastrook wordt steeds moeilijker. Voor ons Israëli's was dit emotioneel een van de moeilijkste bezoeken aan Gaza, vanwege de ramp die zich hier gaat afspelen en de wanhoop van de bewoners. PHR moet zich beraden hoe dit probleem op te lossen vis-à-vis de zeer hardvochtige houding van Israël tegenover dit nijpende probleem.

Er werd medische apparatuur (met instructie) geschonken voor dialyse en orthopedie ter waarde van ruim 20.000 dollar. Wij werden uitvoerig bedankt hiervoor, en vulden een belangrijke leemte in de apparatuur van deze centra.

Het grote probleem in Gaza is de belemmeringen bij het uitreizen van patiënten, in het bijzonder kankerpatiënten. Ook het gebrek aan medicijnen en apparatuur ter plaatse, wat normale behandeling in de weg staat – waardoor enkele operaties op het laatste moment moesten worden afgelast.
Wij keerden huiswaarts met een lange lijst van verzoeken om medicijnen en apparatuur, speciaal voor operatiekamers en opname-afdelingen.

Salah Hadj Yichyeh, coördinator en hoofd van de delegatie

Delen |

vrijdag 10 februari 2017

Vorige zaterdagavond werd er gedemonstreerd door alle ngo's die zich inzetten voor gelijke rechten voor alle lagen van de Israëlische bevolking en dus bijna vanzelf voor vrede; ze worden zonder uitzondering gehaat door rechts. Het protest was gericht tegen de behandeling door onze regering van de Arabische minderheid, die twintig procent van de bevolking binnen Israël uitmaakt. Verontwaardiging over de gebeurtenissen in Umm al-Hiran (bedoeïenen) en de achterstelling van onze eigen Arabieren voerden de boventoon, terwijl er ook ongenoegen klonk over allerlei andere misstanden.

Tot mijn verbazing was de opkomst niet slecht – de radio had het over zo'n vijfduizend betogers – en wij liepen door een stukje centraal Tel Aviv onder het roepen van de bekende leuzen in spreekkoren (gelijkheid en broederschap en tegen Netanjahoe natuurlijk, die om allerlei redenen zou moeten aftreden). Dat de mensen nog de kracht hebben op deze kille winteravonden uit hun warme huisjes te komen! En wie trekt zich iets van ons aan behalve boze automobilisten die vast zitten tot we langsgesloft zijn?

Ik vroeg me af waarom we ditmaal niet zoals gebruikelijk samenkwamen op het Rabinplein. Het bleek dat daar precies op dezelfde avond werd gedemonstreerd voor het niet strafbaar stellen van marihuanagebruik. Die demonstranten hadden kennelijk eerder besproken en dat moet tenslotte ook gebeuren.

En we wisten toen nog niet eens dat de nieuwe wet, die het onteigenen van Arabische gronden toestaat, door de Knesset in grote haast zou worden aangenomen. We onteigenen natuurlijk al lang gronden van Arabieren die destijds 'gevlucht' zijn, maar nu kan het ook als het ons zo uitkomt en het is voor een 'goed doel', namelijk om er nieuwe nederzettingen op te stichten, op grond van Arabieren die hun eigendomsrechten kunnen bewijzen. Zo schrijdt de beschaving voort.

Delen |

vrijdag 3 februari 2017

Vorige week vrijdag vond er een ontroerende bijeenkomst plaats in het moadon (clubhuis) van kibboets Hazorea. Het was een samenkomst van ruim vijftig nakomelingen van het echtpaar Hans en Bertha Polak-Cohen, een broer en zuster van Hans en enkele nabije Tilburgse vrienden. Van die oorspronkelijke voorouders is niemand meer in leven.

Het verhaal hoe deze geschiedenis in de openbaarheid kwam, is op zichzelf ook ongebruikelijk. Prof. dr. Arnoud-Jan Bijsterveld, als historicus verbonden aan de Universiteit van Tilburg, kocht zestien jaar geleden een mooi huis in Tilburg. Hij wist niets van de achtergronden van dit huis en van de Joodse bewoners die bij het begin van de Tweede Wereldoorlog hals over kop vluchtten om hun leven te redden. In de loop der jaren begon professor Bijsterveld zich dieper te interesseren voor de geschiedenis van het huis en zijn bewoners, en je kunt wel zeggen dat het verhaal zich van hem meester maakte. Deze jarenlange activiteit culmineerde in de uitgave van een boek: House of Memories. Uncovering the Past of a Dutch Jewish Family (Uitgeverij Verloren). Dit was de derde boekpresentatie. De eerste vond plaats in Nederland, de tweede in Amerika, waar een deel van de familie zich tijdens de oorlog vestigde, de derde nu in Israël, waar een niet gering deel van de familie tegenwoordig woont.

Prof. Bijsterveld is erin geslaagd een volledige stamboom samen te stellen, en foto's van bijna alle familieleden te verzamelen. Een deel van zijn inleiding bestond er dan ook uit dat hij van een groot deel van de aanwezigen (jeugd)foto's kon vertonen. Verder geeft het boek een goede indruk van de periode van voor de oorlog en de verdere belevenissen van de familie Polak. Een formele recensie van het boek heb ik gepland voor een later tijdstip.

De bijeenkomst was georganiseerd door Lena Neumark-Spitz, die in Hazorea woont. Zij is de dochter van Edith Spitz-Polak, die oom en tante zei tegen het echtpaar waarmee deze sage begint en zelf twee huizen verderop opgroeide. Edith is kort geleden overleden en met haar herinneringen heeft zij enorm bijgedragen aan de totstandkoming van dit familierelaas en tijdsbeeld. De enige aanwezige overlevende van de generatie die de oorlog en de vlucht heeft meegemaakt, was Ediths oudere zuster, Adah Cohn-Polak, die natuurlijk ook veel materiaal kon verschaffen voor het boek, en die enkele woorden sprak bij deze bijeenkomst.

Prof. Bijsterveld heeft een enorm werk verricht en zo een deel van de geschiedenis van de Joodse gemeenschap in Tilburg weten te achterhalen. Het uitgebreide fotografische materiaal dat hij heeft kunnen verzamelen gaat tot en met een foto van het schip waarmee de familie Polak naar Harwich ontkwam. Mooi werk.

Delen |

vrijdag 27 januari 2017

De wereld om ons heen wordt grover. We kiezen leiders die een generatie eerder uitgelachen zouden zijn wegens hun botheid en hun onkunde. Dit laat ons niet onberoerd, en bepaalt ook hoe wij tegen onze omgeving aankijken. Die grote lijnen laat ik graag aan de politieke waarnemers over. Wel wil ik iets zeggen over al die vrouwen die nu in groten getale demonstreren tegen Trump. Waar waren ze toen we ze nodig hadden? Ja, Hillary is niet zo'n leuke broek vol, maar tegenover deze clown kon de keus toch niet moeilijk zijn.

Dat wij in Israël niet hartelijk omgaan met onze eigen Arabieren is welbekend. Ook met de bedoeïenen, die al die jaren aan de kant van de Joden hebben gestaan, doen we onze uiterste best om ze tegen ons in het harnas te jagen. Wij proberen ze te settelen terwijl zij willen zwerven als nomaden, zoals ze al eeuwen doen. Onze tactieken zijn eenvoudig: hun tenten of halfvaste optrekjes op gezette tijden afbreken en ze echte huizen aanbieden in speciale bedoeïenen-steden, wat ze niet willen.

De tijd was aangebroken om het dorp Umm al-Hiran in de Negev weer eens af te breken. Dit soort acties gaat gepaard met veel leger, politie en geweld. De bewoner van dit dorp, Yakub Abu al-Kiyan, een lokale leraar, kwam op een zeer ongelukkig moment aanrijden precies waar de actie plaats vond. De verschillende lezingen van het gebeuren zijn verward en tegenstrijdig, zoals gebruikelijk bij deze onrustige gebeurtenissen. Het is nu wel duidelijk dat de politie in eerste instantie een leugenachtige versie publiceerde, die er op duidde dat er hier een moordaanslag was beraamd, en die gretig werd overgenomen door de hoofden van de politie en de betreffende minister. Er werd zelfs gauw bedacht dat hij connecties had met Isis, totaal verzonnen om hun versie beter te verkopen.

Het lijkt echter eerder dat deze automobilist zonder enige waarschuwing rechtstreeks aangeschoten is door de ruim aanwezige legerkrachten, ten gevolge daarvan de macht over zijn auto verloor en een politieman doodreed terwijl hij stervende was. Een ernstig, humanitair aspect – naast het gelogen verhaal van de politie – is dat niemand deze ‘terrorist’ te hulp kwam, die rustig gedurende twintig minuten kon doodbloeden in zijn auto, terwijl er zeker voldoende eerste-hulpkrachten ter plaatse waren om tenminste een poging te doen deze man te helpen.

De onrust en de betogingen in de Arabische sector van Israël zijn natuurlijk weer flink aan de gang. Er zal wel een commissie van onderzoek komen, niet onafhankelijk maar van de politie zelf, en de zaak eindigt dan, zoals gebruikelijk, in de doofpot. Los van het onrecht onze minderheden aangedaan, wat zegt dit onze Joodse politiemannen en soldaten? Voor de volgende gelegenheid die ons te wachten staat.

Delen |

vrijdag 6 januari 2017

In Israël zie je in grote supermarkten veel Arabisch personeel, ook in gebieden waar geen Arabieren wonen. Vaak zitten die Arabische vrouwen en meisjes achter de kassa. Dat is wel heel gemakkelijk te zien aan hun hoofddoekjes. Laatst deed ik mijn onschuldige inkopen en daar was ook een fles drank bij. Mijn caissière maakte een bescheiden en suggestief gebaar naar mijn fles, opdat ik die zelf zou optillen, ’m met de barcode voor het raampje zou houden en ’m dan verder zou meenemen naar mijn goddeloze voornemens. Dit alles zonder een woord te zeggen. Gelukkig herinnerde ik me van een tijd geleden al eens eerder zoiets te hebben meegemaakt, en toen was ik niet zo vlug van begrip; dit keer gleed ik dus naadloos in mijn rol. Het hangt van de mate van klokvrijheid van de cassière af hoe het mijn drankfles vergaat, want het gebeurt niet elke keer bij dit soort onmoetingen. De moderne wereld.
(Uitleg voor wie ver van dit onderwerp af staat: de islam verbiedt gebruik van alcohol. Er staat waarschijnlijk niets in de Koran over het aanraken van een dichte fles, maar je kunt niet voorzichtig genoeg zijn).

En nu een taalkundig probleem. Hoe heet het Arabische lid van de Knesset dat mobiele telefoons de gevasngenis binnen smokkelde: Ghattas, 'Attas of Rattas? Alledrie goed! Het probleem is geheel vergelijkbaar met de problematische benaming van Gaza, zoals het in de westelijke wereld heet in navolging van de Engelsen, of 'Aza, zoals de Israeli's het noemen, waar de apostrof staat voor een soort onderaardse keelklank, en ten slotte Raza, met een diepe keel-rrr, zoals alleen maar Arabieren die weten voort te brengen. We kunnen het probleem slechts aantonen, maar oplossen, neen.

Meestal bemoei ik me niet met 'politiek'. Dat laat ik over aan onze commentatoren. Maar soms kan ik het niet laten. Mijn voorstel is al jaren dat wie zich geroepen voelt giften en bijdragen te doen voor goede doelen in Israël, daar vooral mee moet doorgaan. Er zijn voldoende waardige instanties. Maar let op: Israël is tegenwoordig zo goed bij kas dat we zonder enige moeite veertig wetsovertreders in Amona kunnen afkopen met 130 miljoen sjekel. Dus gaat door met die goede doelen, maar zorg dat de besteding van uw goede geld gericht is en rechtstreeks, 'earmarked', en niet via algemene potjes waar Nethanjahoe zijn handen in kan steken. Wie niet weet in welke richting hij het moet zoeken, kan ik met raad en daad bijstaan.

Delen |
feb 2017Gaza
feb 2017Gelijkheid en broederschap
feb 2017Een ontroerende bijeenkomst
jan 2017Umm al-Hiran
jan 2017De moderne wereld
dec 2016Komen giften bestemd voor Palestijnen terecht bij terreurorganisaties?
dec 2016De gevaren van het dichterschap
nov 2016Illusoire hoop
nov 2016Het verhaal van Rahieq
nov 2016De bekentenis – een toneelstuk van Motti Lerner
nov 2016Homoseksualiteit in de Bijbel
okt 2016Zo veel te lezen!
okt 2016Stolpersteine
sep 2016Mensen vol goede wil
sep 2016Een koddige discussie
aug 2016Profiling
aug 2016Landmijnen van vijftig jaar geleden
aug 2016Disturbing the Peace
jul 2016De settlers, een nieuwe documentaire van Shimon Dotan
jul 2016Onrustzaaiers
jun 2016Ramadan
jun 2016Het gedoe met de NGO's
mei 2016Choemoes
mei 2016De lessen van de Sjoa
mei 2016ITO-land
apr 2016Qaryut
apr 2016Leenwoorden
mrt 2016Breaking the Silence
mrt 2016BDS
feb 2016Naastenliefde
feb 2016De zwarte lijst
jan 2016Liefde voor het land
jan 2016De Bruiloft van de Haat
dec 2015Demonstratie en droom
dec 2015Na het stenen tijdperk
dec 2015Bestaat er een tweede en derde generatie sjoa-aandoening?
nov 2015Nieuwe CD met chazzanoet uit Groningen
nov 2015Volksverhuizing
nov 2015Rabin
okt 2015Demonstratie
okt 2015Israël nu
sep 2015Breaking the Silence
aug 2015W.G. Sebald
aug 2015Belangrijke beslissingen van het Nederlandse Ministerie van Financiën
aug 2015De Joodse ‘lente’
aug 2015Opruiing
jul 2015Monddood gemaakt
jul 2015Khader Adnan
jun 2015Cholot
jun 2015Geneeskunst
jun 2015Positief denken?
mei 2015Rechtshandhaving onder bezetting
mei 2015Apartheid
apr 2015Alternatieve herdenking van de gevallenen 2015
apr 2015Pesachproblematiek
mrt 2015Maar die kat kwam weer …
mrt 2015Demonstratie zaterdagavond 7 maart
mrt 2015Op naar de vrede
feb 2015Losse flodders
feb 2015Opruiming
jan 2015"Alles is in orde …!"
jan 2015Zekerheden
jan 2015Tunnelvisie
dec 2014Mensenrechten
dec 2014Boeken en kranten
nov 2014Ra'ad Moessa
nov 2014Rabinherdenking
okt 2014Een gewone vrijdag van protest en actie
okt 2014MachsomWatch
okt 2014Het nieuwe (Joodse) jaar
sep 2014Zinloze oorlog
aug 2014Onderhandelen met Hamas
aug 2014Situatie
aug 2014Vijgeblad
jul 2014Schuilkelder
jul 2014De Israël Vredesconferentie
jun 2014Het Klaaglied
jun 2014Meer petities
jun 2014Petitie
jun 2014Een golf van hongerstakers
mei 2014Documentaire over de oorlogsjaren in het N.I.Z.
mei 2014Israël en minderheden
mei 2014Open brief aan mezelf
mei 2014Globalisering en taal
apr 2014Israël boos
apr 2014Immigranten
apr 2014Afleiding
mrt 2014Namen
mrt 2014Het werk met mijn dokters
mrt 2014Ballingschap
mrt 2014Vertaalmachines
feb 2014Boycot en de rest
feb 2014Links actief
feb 2014Junk-mail
feb 2014De autobiografie
jan 2014Doof
jan 2014Een Joods concentratiekamp?
jan 2014De scheidingsmuur
dec 2013Twee ministers van Buitenlandse Zaken uit Nederland
dec 2013Een stukje geschiedenis - 75 jaar geleden
nov 2013Taalverwerving bij adoptie
nov 2013Vertrouwen bouwen
nov 2013Schaamte
nov 2013Woorden
okt 2013Makhoul
okt 2013Het nut van memoires
okt 2013De gevoelswaarde van lettercombinaties
sep 2013Sprekende dieren
sep 2013Een onrechtvaardige wet
sep 2013De spelling van het Nederlands
aug 2013De taal van conflicten
jul 2013Geen woorden, maar daden
jul 2013Voor de vakantie
jul 2013Nostalgie
jun 2013De biologie van de taal
jun 2013Altijd wat
jun 2013Kennismaking
mei 2013De talen van de Joden