inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eldad Kisch

Vanaf het moment dat Eldad Kisch (1937) na een jarenlange carrière als arts in Israël van zijn welverdiende pensioen geniet, sloeg hij een andere weg in. Hij schreef zich in als eerstejaars student aan de Universiteit van Tel Aviv en ging vergelijkende taalkunde studeren. De studie was niet wat hij er van verwachtte, hij vond het ronduit een vervelend vak! Na een jaar haakte hij af en studeerde op eigen houtje verder in de immense bibliotheek van de universiteit. Zijn op- en aanmerkingen legt hij vast in, wat hij noemt, zijn taalkundige columns. Daarnaast is Eldad Kisch nog steeds actief als arts in de vredesbeweging. Ook over zijn ervaringen op dit gebied schrijft hij columns. Van deze columns verscheen in 2012 bij uitgeverij Boekscout zijn boek ‘Uit het Dagboek van een Vredestichtertje’.
Juni 2016 is Eldad van start gegaan met een discussieforum voor (ex-)Nederlanders in Israël.

vrijdag 31 mei 2019

Alles is politiek in dit land, en hoewel ik de vredesbeweging tot mijn hoofdonderwerp heb gemaakt en probeer de zaken min of meer uit elkaar te houden, is dit nu wel totaal verstrengeld.

De demonstratie tegen alle antidemocratische wetsontwerpen en maatregelen die gepland zijn om het zinkende schip van Bibi Netanjahoe drijvende te houden, werd op zaterdagavond gehouden. Waarschijnlijk het meest zorgelijke plan is om de Hoge Raad te ‘castreren’, in die zin dat de politieke besluiten van de Knesset zullen gaan prevaleren boven de juridische overwegingen en beslissingen van de rechters. Een watchdog minder.

De oppositiepartijen, samen met de vredesbewegingen, hadden deze activiteit georganiseerd, en er was nogal wat gedoe of de Arabische politieke partijen zouden worden uitgenodigd. Dit ligt natuurlijk buitengewoon gevoelig.

Al op weg naar Tel Aviv waren de voornaamste invalswegen geblokkeerd en we moesten nogal omrijden om de stad binnen te komen. Daar was het een en al opstopping zonder parkeerruimte. Hoe dichter we bij het museum kwamen, hoe voller de straten waren met auto's die niet verder konden en vele voetgangers. Het museumplein en omliggende straten waren toen al overvol, en verdere voortgang was onmogelijk gemaakt met politiehekken.

We konden het podium met sprekers zelfs niet zien. De organisatoren hadden voor het museumplein gekozen, omdat het Rabinplein zoveel groter is en als dat niet goed vol loopt, ziet het er zo droevig uit op de televisie. Dat viel dus erg mee. Niemand waagde zich aan een schatting van de opkomst – er werd gesproken over vele duizenden tot enkele tienduizenden belangstellenden, tot aan honderdduizend, dus een welbezochte samenkomst, waar we ons niet voor hoeven te schamen.

Een van de aardige details bij deze massale demonstratie was dat er mooie rode fezzen werden uitgedeeld onder het motto: “Dit land wordt niet als het Turkije van Erdogan!” Mooi kleurig.

Ondanks dit succes twijfel ik er niet aan dat het Netanjahoe, die slimme en misdadige vos, zal lukken ons allen het zwijgen op te leggen, echter niet zonder dat wij, de kleine minderheid, onze stem moesten laten horen voor het te laat is. Ik weet dat het nutteloos is wat ik doe, maar niet zinloos.

Gelukkig zag ik dit keer geen Palestijnse vlaggen. Weliswaar heeft het probleem van de bezetting duidelijk met de problemen van Israël te maken, maar níet in eerste instantie. Dit gaat over een interne zaak: hoe we Israël zien als democratisch land, waar we de resten van de democratie proberen te beschermen. Die democratie kalft zienderogen af. Er moeten meer Israëlische vlaggen wapperen bij deze gelegenheden – wij zijn niet minder patriottistisch dan de fascistische meerderheid, die zich de nationale vlag heeft toegeëigend. De Palestijnse vlaggen leiden af van het werkelijke probleem en zullen zeker worden aangegrepen door de antidemocratische elementen om te zeggen: zie je wel, verraders – en de werkelijke boodschap naast zich neer te leggen. De organisatoren wisten dit vlagvertoon tot een minimum te beperken.

Ongevraagd merkten Nederlandse vrienden op of hier vergelijkingen mogen worden gemaakt met de ervaringen en de morele eisen die in mei 1940 en de tijd daarna werden gesteld aan de niet-Joodse Nederlanders.

Nog niet echt, maar we stevenen wel af op een vergelijking. Ik huiver bij de gedachte.

Delen |

vrijdag 17 mei 2019

Toen een jaar geleden de kans zich aandiende dat het Eurovisie-feest in Israël zou worden gehouden, dacht ik dat dit een unieke gelegenheid zou zijn om Israël op de vingers te tikken over de bezetting.

Verschillende argumenten worden in de wereld en hier gehanteerd om dit festival ongestoord te laten verlopen: de belangrijkste daarvan is dat de kunst boven de politiek staat, zoals ook ooit bij de Olympische spelen is gesteld betreffende de sport. In de afgelopen maanden zijn er hier en daar wel speldenprikken geleverd met boycotacties, echter zonder duidelijke resultaten. Het ingrijpen van Hamas met raketten zou mogelijk meer kans hebben gehad de het Eurovisie Songfestival te pakken te nemen, en dat gevaar werd net op tijd ontkracht door een nieuwe wapenstilstand.

Ook lokaal, bij de verschillende plaatsen in Tel Aviv waar halve finales voor het festival worden gehouden, vonden kleine demonstraties plaats, en natuurlijk de enorme plakkaten die de gasten en deelnemers er op wijzen dat niet alles koek en ei is met de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden en de worggreep op de Gazastrook. De vredesbewegingen suggereerden dat er wat meer belangstelling is van de toeristen om aandacht te besteden aan dat aspect door rondleidingen met een bezoek aan de controleposten in hun plannen op te nemen.

Afgelopen dinsdagavond was er een demonstratie op het Habima-plein in Tel Aviv, waar enkele honderden deelnemers met luidsprekers, plakkaten en spandoeken de bevolking en de festivalgangers wezen op de voortgaande bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de systematische afsluiting van de Gazastrook. De leuzen waren onder andere, vrij vertaald: “Hier bij de Eurovisie is alles schittering, maar onder de bezetting heerst verbittering.” Ook de pogingen van Netanjahoe om te ontkomen aan rechtsvervolging door haastige en zeer specifieke wetgeving bleven niet onvermeld. Of dit alles enige zin heeft, is de vraag, maar het geeft een goed gevoel hier niet aan de kant te hebben gestaan. Voor alle zekerheid hadden we er een dagje van gemaakt met een bezoek aan het Tel Aviv museum. Dus geen total loss.

En als je je niet kunt beheersen, kijk dan rustig naar de finale op de 18de.

Delen |

vrijdag 10 mei 2019

Een sprankje hoop met een overweldigende opkomst van het publiek. Zoals verwacht bij deze steeds groeiende ceremonie, leidde dat er toe dat deze bijeenkomst dit jaar in de open lucht van het Yarkon-park werd gehouden. Geen zaal is groot genoeg. Daarenboven is niet elke plaats bereid deze controversiële en zo politiek geladen gebeurtenis gastvrijheid te verlenen.

Net als vorig jaar probeerde onze huidige minister van Defensie – dit jaar Netanjahoe zelf, zoals vorig jaar Lieberman – een spaak in de wielen te steken door de uitgenodigde Palestijnen collectief niet binnen te laten. En evenals vorig jaar vernietigde de Hoge Raad in een kort geding op het laatste moment deze botte weigering. De overweging van de drie rechters was dat alleen individuele beslissingen over wel of niet toelaten van gevaarlijke elementen redelijk zijn, en niet een collectief verbod. Netanjahoe kon niet nalaten te reageren dat de Hoge Raad het bij het verkeerde eind had en dat Joods bloed beter is dan terrorristenbloed, echt waar!

In de beperkte omgeving van de kleine vredesbeweging is het een lichtpunt om eens samen te komen met een geschatte opkomst van tienduizend medestanders, waar een sfeer van verzoening en de wens tot een einde van dit regionale geschil in het vaandel staat. Bij de ingang van het grote park weer de gebruikelijke groep schreeuwende fascisten, met de Israëlische vlag alom, alsof zij de echte patriotten zijn en wij slappe verraders. Gelukkig werden zij dit keer verre van ons gehouden door een flinke politiemacht en volgden er geen incidenten.

De avond verliep, zoals zo langzamerhand traditie geworden, met verhalen van rouwende familieleden om onnodige verliezen, van beide kanten, en de hoop om eindelijk verzoening en vrede te bereiken. Dat daarvoor aan beide zijden goede wil moet bestaan, en dat er zeker flink moet worden ingeleverd, is ons al te duidelijk; daaraan zullen we nog intensief moeten werken.

De Palestijnen die uiteindelijk waren toegelaten, kwamen aan het woord, naast de Israëli's, en er werd een video vertoond van een dame uit Gaza die werkt met getraumatiseerde kinderen, die er ook genoeg van hebben hoe zij daar moeten leven in angst, ellende en armoede. De ceremonie werd uitgezonden naar verschillende plaatsen in de hele wereld, inclusief de Gazastrook.

In de veertien jaar dat deze gezamenlijke Israëlisch-Palestijnse herdenking bestaat, opgezet door de Parents Circle en Combatants for Peace, is het publiek gegroeid van een handvol tot de duizenden van gisteravond. Even een goed gevoel, wat ons de kracht geeft om verder te gaan met onze bescheiden bijdragen voor een betere toekomst.

Delen |

vrijdag 3 mei 2019

Ik ben dezer dagen nogal bezig met de Sjoa, die nu kort na Pesach in Israël officieel wordt herdacht en heb al eerder geschreven over mijn actuele betrokkenheid daarbij. Dat geeft ook te denken in breder verband. Vergeven? Niet aan mij, niet in mijn generatie, dat kan alleen met de slijtage van de tijd gebeuren. Vergeten? Beter niet – er zijn lessen te leren uit de opkomst van haat tegenover minderheden, en dat aspect van de Sjoa moet worden doorgegeven om er iets mee te doen. Volgens mij is een jaarlijkse huilerige ceremonie niet genoeg. We moeten er een les uit leren. Niet alleen voor Joden, die vaak zeggen: “Dit mag ons niet weer gebeuren!” Ik denk, sterker: Dit mag niemand ooit gebeuren!

Voor de volgende generaties is het eigenlijk al geschiedenis. De leerlingen van heden, tenzij ze uit zeer geteisterde familieachtergronden komen, zien Hitler en zijn periode in de geschiedenis waarschijnlijk niet heel anders of dichterbij dan Napoleon. Ma'ariv online berichtte juist over een enquête onder scholieren van de middelbare school, van wie zo'n tachtig procent nog nooit een Sjoa-overlevende over zijn ervaringen had horen vertellen en evenmin wisten zij dat Mein Kampf ‘het meesterwerk’ van Hitler is. Dus er valt nog werk te verrichten.

En dan komt de ‘Wiedergutmachung’. Let op de woordkeus, in het Nederlands wordt gesproken van ‘herstelbetaling’, Hebreeuws spreekt gewoon van specifieke betalingen in een nieuw uitgevonden woord: 'shilumiem'.

De huidige Duitser heeft niet direct of veel te maken met wat er tussen 1933 en 1945 is gebeurd. We zijn al weer twee of drie generaties verder. Ik vind dat teruggave van gestolen waarden en kunstschatten, werkelijk of tegenwaarde, smartengeld, vergoeding van ziektekosten van duidelijke gevolgen van de doorstane ellende, en dergelijke snel na de oorlog afgerond hadden moeten zijn. Met uitzondering van late gevolgen, meestal betreffende gezondheid. Nu, 74 jaar na dato, moet het maar eens afgelopen zijn, niet omdat de wonden zijn genezen, dat gebeurt niet zo snel, maar omdat het te laat is. De Sjoa-professionals bedenken nog steeds nieuwe toestanden waarvoor moet worden betaald. Gedurende een korte periode verkeerde ik als vertegenwoordiger van een Nederlandse organisatie in Israël ook in dat milieu, bij het Centrum van Organisaties voor Holocaust Overlevenden in Israël, en ik voelde me daar niet thuis. Voortdurend bezig zijn met het opmaken van de rekening lijkt me niet gezond. Wij moeten ook verder. Het laatste idee was de 'gemiste jeugd' of een dergelijke term. Ja, dat is pijnlijk en waar, maar daar nu weer geld uit slaan? Veel te laat.

Ik hoor de reacties al: het is nooit te laat. Maar wie moet nu een poot worden uitgedraaid? Een hele industrie zit hier achter. Nogmaals, geconfisqueerd bezit moet terug komen, ook uit landen in Oost-Europa waar flink is meegeheuld door de lokale bevolking, of tenminste de tegenwaarde, en al de eerder genoemde evidente lichamelijke en geestelijke gevolgen van deze onbeschrijfelijke periode moeten worden verlicht waar mogelijk. Maar onmeetbare schade? En is het kwaad daarmee afgekocht?

Speciaal voor u, trouwe lezers van mijn columns op Crescas, kan ik hier niet stoppen. Er is wel zeker een les te leren uit deze grenzeloze ellende. Mijn werk met de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever is onlosmakelijk verbonden met mijn oorlogsverleden. Een mens mag niet werkeloos toekijken bij onrecht! En ik heb dit in de eerste plaats geleerd van mijn vader, Izaak Kisch, destijds privaat-docent aan de Universiteit van Amsterdam, die in zijn afscheidstoespraak in 1941, bij zijn ontslag als Jood door de Duitse bezetter – in parafrase – tegen zijn studenten zei: "Mijn weg is duidelijk, als Jood, maar gij zult beslissingen moeten nemen die van ingrijpende invloed kunnen zijn op uw leven." (De complete tekst ligt bij het NIOD).

En dan ben ik niet minder verplicht aan mijn schoonouders, Righteous amongst the Nations, die zonder enige aarzeling de kant van het verzet tegen de nazi-ideologie kozen, met gevaar voor eigen leven. Mijn bewondering hiervoor is grenzeloos, en ik huiver bij de gedachte of ik de moed zou hebben zo op te treden.

Delen |

vrijdag 19 april 2019

Mijn contacten met de 'sociale' afdeling van de gemeente Ramat Hasharon, waar ik een tijd lang vrijwilliger was om patiënten met Alzheimer te begeleiden, of misschien beter bezig te houden, leidden er toe dat ik werd gevraagd op scholen te spreken over de Sjoa voor de leerlingen van de hogere klassen van de middelbare school. Het is duidelijk dat mensen met de nodige ervaring of beschikbaarheid om hun verhaal te vertellen aan het uitsterven zijn.

Kort geleden was mijn eerste optreden in deze nieuwe functie, op de school achter ons huis, waar twee van onze kinderen eens hun vorming kregen. Mijn ervaring als spreker over de Sjoa is gering – een jaar geleden hield ik een praatje in de klas van kleindochter Naomi, samen met Annelien, in een geslaagde combinatie die ik beschreef als het Sjoa-duo, want wij combineren aspecten van die tijd die elkaar prachtig aanvullen. Dit keer stond ik er alleen voor. Ik vond het niet zo makkelijk om de juiste toon te vinden tussen het overbrengen van de ellende van toen met van tijd tot tijd een lichtere toets om mijn gehoor niet te verliezen.
Volgens de lerares, mijn begeleidster van de gemeente en ook naar mijn eigen mening was het een succes. Goede vragen uit de klas, een zeer attent gehoor. De kinderen kwamen mij na afloop bedanken.

Er blijven genoeg vragen over. Hoe leg je uit hoe het echt was? Hoe vertel je waar je persoonlijk geraakt en geschaad bent? Je moet soms meer bloot leggen dan je lief is. Ik weet het ook niet echt – ik doe maar wat.

Hoeveel eigen emoties zijn op hun plaats? Mijn vriend Duki Gelber, die op het eind van zijn leven verschillende malen per week 'getuigenis' aflegde, zoals dat bij Yad Vashem heet, vertelde mij dat hij in het begin veel moeite had met het wegschuiven van emoties, met het vermijden van een door tranen verstikte stem. Ik weet niet of dat zo erg is, om jezelf mee te brengen.

Moeilijk is het wel, vind ik, maar toch ook nuttig.

Nu ben ik al gevraagd om iets te zeggen op de officiële ceremonie van Jom Hasjoa van de gemeente Ramat Hasharon. En twee klassen staan in de rij. Dit lijkt dus een nieuwe carrière te worden, ditmaal met Annelien erbij om een positieve noot te laten horen.

Zelfde onderwerp, ander aspect van de zaak: de Namenwand. Juist was ik bezig de laatste hand te leggen aan het eerste deel van deze column over mijn optreden als Sjoa-overlevende, toen er weer een e-mail binnen kwam over de Namenwand op de Weesperstraat. Hoe ze aan mijn naam komen, zo ver weg, is niet helemaal duidelijk.

Ik heb er al vaker moeite mee gehad mijn houding te bepalen tegenover dit monument. En ik weet nauwelijks te beginnen hoe dit uit te leggen voor mezelf en voor anderen. Een deel van de Sjoa-overlevenden besloot na de oorlog Nederland te verlaten, veel Joden dachten aan Amerika, maar ook Palestina, of later Israël, was een belangrijke optie. Een emotionele verbinding met Nederland bleef bij de meesten bestaan, tegelijkertijd gepaard aan een zekere mate van verwijdering. Zo vind ik het bij voorbeeld persoonlijk niet juist om mij op afstand te mengen in de Nederlandse verkiezingen, nu we eenmaal hebben besloten onze toekomst elders te zoeken en daar een nieuw leven op te bouwen.

De emoties rond de Namenwand, voor en tegen, zie ik als een Nederlands probleem, hoewel er daar veel namen van mijn vermoorde familieleden zullen verschijnen. En ook heb ik twijfels of ik hierover mijn mening kan of mag geven. Daarbij komt dat ik dit grote monument, zoals het nu er uit ziet op de plannen, in een ruime en vrije omgeving zou willen zien, en niet ingeperst tussen bestaande bebouwing.

Volgens mij is emigratie of alija een daad van afscheid, van doorsnijden van banden, en dat leidt tot bescheidenheid en zich onthouden van inmenging in de voortgang en de besluitvorming van het oude land.

Delen |
mei 2019Dierbare democratie
mei 2019Eurovisie
mei 2019Alternatieve dodenherdenking
mei 2019De Sjoa en de Wiedergutmachung
apr 2019De Sjoa ruim zeventig jaar later
apr 2019De Yeshayahu Leibovitz Prijs
apr 2019Dieren zijn net mensen
mrt 2019Verkiezingen 2019
mrt 2019Huiskamerpropaganda
mrt 2019Goede raad
feb 2019Medische opleiding
feb 2019HalfJoden
jan 2019Kleinzielig
dec 2018Kroniek
nov 2018UNRWA
nov 2018Black Athena
nov 2018Reacties
nov 2018Meer BDS
okt 2018Een rondje olijvenpluk
okt 2018Frustration
okt 2018Racisme
sep 2018Impressies
sep 2018Levensbeëindiging
aug 2018Vlaggen
jul 2018Hervertaling (hertaling)
jul 2018Broodjes smeren
jun 2018Verjaardag
jun 2018Gaza en wij
mei 2018Israël en de vooruitgang
mei 2018Steun voor Gaza
mei 2018Daar gaan we weer Spelen met vuur
apr 2018Weer Jom HaSjoa
apr 2018Trots
apr 2018Hoe privé is e-mail?
mrt 2018Heeft het zin?
mrt 2018Redigeren
mrt 2018Een duwtje in de goede richting
mrt 2018Taalgebruik door winkels en op reclameborden
mrt 2018Een film van Rolf Orthel: ‘Ik ben mijn herinnering’
feb 2018Droogte
feb 2018Vluchtelingen
feb 2018Qasr el-Yahud
jan 2018Avondje demonstreren
jan 2018De geitenpest
jan 2018Code-switching
jan 2018Umm Zuqa
dec 2017Schokkende gehoorzaamheid
dec 2017Roerige tijden
dec 2017Gezondheidszorg in de Gazastrook
nov 2017Een ongewoon verhaal uit nazi-Duitsland
nov 2017De herdenking van de moord op Jitschak Rabin
okt 2017Vooruitgang
okt 2017Vloeken
sep 2017Politieke vertalingen
sep 2017Stilstand Of eigenlijk achteruitgang
sep 2017Vrijheid van meningsuiting
sep 2017De bewakers van Westerbork - een boekrecensie
aug 2017Roof en diefstal
aug 2017Het gewone leven
aug 2017Landruil
jul 2017Schone elektriciteit voor een Palestijns dorp
jun 2017De verdwenen Jemenitische kinderen
jun 2017Pollard vs Vanunu
jun 2017Tegen de bezetting en voor de vrede
mei 2017De Art Gallery van Umm Al Fachem
mei 2017Coca-cola
mei 2017Een avond van hoop
apr 2017De herdenking van de Sjoa in Israël
apr 2017De haggada van Pesach
apr 2017Hittegolf
mrt 2017De Leibowitz prijs
mrt 2017Ellende in Gaza
mrt 2017Elor Azaria
feb 2017Gaza
feb 2017Gelijkheid en broederschap
feb 2017Een ontroerende bijeenkomst
jan 2017Umm al-Hiran
jan 2017De moderne wereld
dec 2016Komen giften bestemd voor Palestijnen terecht bij terreurorganisaties?
dec 2016De gevaren van het dichterschap
nov 2016Illusoire hoop
nov 2016Het verhaal van Rahieq
nov 2016De bekentenis – een toneelstuk van Motti Lerner
nov 2016Homoseksualiteit in de Bijbel
okt 2016Zo veel te lezen!
okt 2016Stolpersteine
sep 2016Mensen vol goede wil
sep 2016Een koddige discussie
aug 2016Profiling
aug 2016Landmijnen van vijftig jaar geleden
aug 2016Disturbing the Peace
jul 2016De settlers, een nieuwe documentaire van Shimon Dotan
jul 2016Onrustzaaiers
jun 2016Ramadan
jun 2016Het gedoe met de NGO's
mei 2016Choemoes
mei 2016De lessen van de Sjoa
mei 2016ITO-land
apr 2016Qaryut
apr 2016Leenwoorden
mrt 2016Breaking the Silence
mrt 2016BDS
feb 2016Naastenliefde
feb 2016De zwarte lijst
jan 2016Liefde voor het land
jan 2016De Bruiloft van de Haat
dec 2015Demonstratie en droom
dec 2015Na het stenen tijdperk
dec 2015Bestaat er een tweede en derde generatie sjoa-aandoening?
nov 2015Nieuwe CD met chazzanoet uit Groningen
nov 2015Volksverhuizing
nov 2015Rabin
okt 2015Demonstratie
okt 2015Israël nu
sep 2015Breaking the Silence
aug 2015W.G. Sebald
aug 2015Belangrijke beslissingen van het Nederlandse Ministerie van Financiën
aug 2015De Joodse ‘lente’
aug 2015Opruiing
jul 2015Monddood gemaakt
jul 2015Khader Adnan
jun 2015Cholot
jun 2015Geneeskunst
jun 2015Positief denken?
mei 2015Rechtshandhaving onder bezetting
mei 2015Apartheid
apr 2015Alternatieve herdenking van de gevallenen 2015
apr 2015Pesachproblematiek
mrt 2015Maar die kat kwam weer …
mrt 2015Demonstratie zaterdagavond 7 maart
mrt 2015Op naar de vrede
feb 2015Losse flodders
feb 2015Opruiming
jan 2015"Alles is in orde …!"
jan 2015Zekerheden
jan 2015Tunnelvisie
dec 2014Mensenrechten
dec 2014Boeken en kranten
nov 2014Ra'ad Moessa
nov 2014Rabinherdenking
okt 2014Een gewone vrijdag van protest en actie
okt 2014MachsomWatch
okt 2014Het nieuwe (Joodse) jaar
sep 2014Zinloze oorlog
aug 2014Onderhandelen met Hamas
aug 2014Situatie
aug 2014Vijgeblad
jul 2014Schuilkelder
jul 2014De Israël Vredesconferentie
jun 2014Het Klaaglied
jun 2014Meer petities
jun 2014Petitie
jun 2014Een golf van hongerstakers
mei 2014Documentaire over de oorlogsjaren in het N.I.Z.
mei 2014Israël en minderheden
mei 2014Open brief aan mezelf
mei 2014Globalisering en taal
apr 2014Israël boos
apr 2014Immigranten
apr 2014Afleiding
mrt 2014Namen
mrt 2014Het werk met mijn dokters
mrt 2014Ballingschap
mrt 2014Vertaalmachines
feb 2014Boycot en de rest
feb 2014Links actief
feb 2014Junk-mail
feb 2014De autobiografie
jan 2014Doof
jan 2014Een Joods concentratiekamp?
jan 2014De scheidingsmuur
dec 2013Twee ministers van Buitenlandse Zaken uit Nederland
dec 2013Een stukje geschiedenis - 75 jaar geleden
nov 2013Taalverwerving bij adoptie
nov 2013Vertrouwen bouwen
nov 2013Schaamte
nov 2013Woorden
okt 2013Makhoul
okt 2013Het nut van memoires
okt 2013De gevoelswaarde van lettercombinaties
sep 2013Sprekende dieren
sep 2013Een onrechtvaardige wet
sep 2013De spelling van het Nederlands
aug 2013De taal van conflicten
jul 2013Geen woorden, maar daden
jul 2013Voor de vakantie
jul 2013Nostalgie
jun 2013De biologie van de taal
jun 2013Altijd wat
jun 2013Kennismaking
mei 2013De talen van de Joden