sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eldad Kisch

Vanaf het moment dat Eldad Kisch (1937) na een jarenlange carrière als arts in Israël van zijn welverdiende pensioen geniet, sloeg hij een andere weg in. Hij schreef zich in als eerstejaars student aan de Universiteit van Tel Aviv en ging vergelijkende taalkunde studeren. De studie was niet wat hij er van verwachtte, hij vond het ronduit een vervelend vak! Na een jaar haakte hij af en studeerde op eigen houtje verder in de immense bibliotheek van de universiteit. Zijn op- en aanmerkingen legt hij vast in, wat hij noemt, zijn taalkundige columns. Daarnaast is Eldad Kisch nog steeds actief als arts in de vredesbeweging. Ook over zijn ervaringen op dit gebied schrijft hij columns. Van deze columns verscheen in 2012 bij uitgeverij Boekscout zijn boek ‘Uit het Dagboek van een Vredestichtertje’.
Juni 2016 is Eldad van start gegaan met een discussieforum voor (ex-)Nederlanders in Israël.

vrijdag 7 juli 2017

Een prachtig Nederlands humanitair project – het verschaffen van gelden voor de aanschaf van schone elektriciteit door de zon aan het dorp Jibbet Adh-Dhib, op de Westelijke Jordaanoever in Area C, dichtbij Bethlehem – is tot een voortijdig einde gekomen door de botheid van de Israëlische bezetting. De installatie, die het leven van de bewoners duidelijk had verbeterd in de acht maanden dat zij daar werkte, met ijskasten, computers, et cetera, is ruw verwijderd “omdat er geen toestemming was verleend” (wel aangevraagd, maar steeds geweigerd). Het dorp had al jaren verzocht om op het elektriciteitsnet te worden aangesloten – dat is ook te veel gevraagd, de Palestijnen moeten hun plaats kennen. Jazeker, wij staan toe dat generatoren lawaai maken en stank verspreiden voor enkele uren per dag, en we gaan weer terug naar die toestand; de ijskasten zijn nutteloos geworden.

Ik noemde Area C omdat daar de Palestijnen het minst over hun eigen lot te zeggen hebben en totaal afhankelijk zijn van de luimen van het Israëlische gezag.

Het is te hopen dat Nederland deze onnodige vernielzucht niet zonder meer zal laten passeren. De Nederlandse regering heeft al vaak moeten slikken na het vernielen van hoognodige tenten, gratis verschaft door welwillende landen voor bedoeïenen die keer op keer dakloos worden gemaakt door de autoriteiten, in de futiele hoop dat ze hun landerijen zullen opgeven.

Amira Hass berichtte over dit laatste onrecht in Haaretz, en schrijft dat sommige humanitaire projecten soms oogluikend worden toegelaten door Israël, in ruil voor Nederlandse stilte bij Israëls veelvuldige overtreding van internationale wetten, zoals in Gaza en op de Westelijke Oever. Deze stille samenwerking moet maar eens afgelopen zijn.

In mijn vorige column schreef ik over de Jemenieten in Israël, die zich beginnen te organiseren om genoegdoening te krijgen voor 'verdwenen' kinderen in de jaren 1949-50. Precies toen ik schreef waren er demonstraties in Jeruzalem en Tel Aviv waarbij opheldering werd geëist, en dat de Jemenieten niet langer genoegen nemen met de laffe officiële onderzoeken die geen uitsluitsel geven over wat er écht is gebeurd destijds.

Delen |

vrijdag 23 juni 2017

Al jaren heerst er onder de Jemenitische Joden in Israël onvrede over pijnlijke gebeurtenissen tijdens hun opvang in de vroege jaren van de staat Israël. De beschuldiging is dat er kinderen zijn verdwenen, die ter adoptie werden aangeboden aan asjkenazische kinderloze echtparen. De rationalisatie voor deze daad zou zijn “dat ze toch zoveel kinderen hebben” en dat de kinderen “zo een betere opvoeding krijgen”. Jemenitische ouders die klaagden dat een kind, dat enkele dagen eerder in het ziekenhuis was opgenomen, niet meer op de afdeling was, werden afgescheept met “uw kind is overleden”, en als de ouders dan het lijkje wilden ontvangen om hun kind te begraven, kregen ze te horen: “dat hebben wij al voor u gedaan”.

Er zit natuurlijk een luchtje van racisme aan. Jarenlang zijn deze beschuldigingen van hogerhand domweg ontkend, met slappe excuses als dat Israël een jong land was, en dat de administratie in de tijden van massale aliya nog niet goed verliep.

De onrust is daardoor niet minder geworden. Een paar jaar geleden is er eindelijk een regeringscommissie ingesteld om de zaken grondig te onderzoeken. Het zal niemand verbazen dat er geen aanwijzingen zijn gevonden voor verdenkingen van kwade trouw, hoogstens dat er hier en daar onzorgvuldig is geadministreerd.

Mij dunkt dat DNA-onderzoek hier verhelderend had kunnen werken, maar zover is het niet gekomen.

Nu circuleren er nieuwe beschuldigingen, die onder andere komen van de door mij zeer gewaardeerde Physicians for Human Rights. Al in 1949 merkte dr. Georg Mendel, directeur van het kinderziekenhuis in Rosh Ha’ajin, op dat de Jemenitische kinderen waarschijnlijk negerbloed hadden en stelde voor: ”waarom zouden we dat niet eens onderzoeken!?”

Daarmee wordt er een nieuw schandaal toegevoegd aan de eerder beschreven misstand, een schandaal dat het racisme in de geschiedenis van de medische gemeenschap in Israël blootlegt. Het betreft getuigenissen van enkele artsen die destijds werkzaam waren, die stellen dat er medische experimenten zijn verricht op Jemenitische kinderen zonder de ouders daarvan in kennis te stellen (laat staan toestemming te vragen). Een deel van die experimenten leidden tot de dood van de kinderen!

Dit gebeurde naast de misdadige ‘adoptie’-methodes, onverantwoord en op onverantwoordelijke wijze, waarbij sprake was van duidelijke overschrijding van de grenzen van de medische ethiek, en dat terwijl de Code van Neurenberg (een set ethische onderzoeksprincipes) al bestond en bepalend was. Enkele gepubliceerde foto’s zouden voor zichzelf spreken (noot van mij: die foto’s zijn niet echt duidelijk; ik ben niet overtuigd, EK) en wijzen erop dat in dit vak in Israël niet altijd de hoogste ethische normen in acht zijn genomen. Het is voor de medische stand van groot belang dat we erkennen dat er fouten zijn gemaakt, om te vermijden dat dit in de toekomst weer kan gebeuren.

PHR laat de zaak niet rusten. Deze kleine organisatie heeft de Israel Medical Association en de ethische afdeling van de Israëlische Bond van Verpleegkundigen al verschillende malen gemaand zich te scharen achter de oproep om de archieven te openen van de regeringscommissie die de verdwijning van de Jemenitische kinderen zou onderzoeken, maar we kregen nul op het rekest. Toen we artsen confronteerden met getuigenissen, ontkende de meerderheid de verdenkingen nogal laatdunkend. Zelfs degenen die de mogelijkheid van misstanden onder ogen wilden zien, distantieerden zich van de zaak met slappe excuses, variërend van “Er is al zoveel tijd voorbij gegaan”, en “We waren een klein land”, tot “Er was toen grote wanorde”.

Samen met de vereniging Amutat amram (de organisatie van Jemenieten die opkomen voor de rechten van en de waarheid over de verdwenen kinderen) riepen wij de medische gemeenschap op zich verantwoordelijk te tonen voor de verdwenen kinderen, als eerste, noodzakelijke stap tot het herstellen van vertrouwen en het helen van de wonden. Ook dit bleef zonder resultaat. De ontkenning en de onwil tot enige dialoog maken vooruitgang in deze zaak onmogelijk.

Het past de medische gemeenschap om op oprechte wijze schuld te erkennen, en in te zien dat hun gedrag van destijds niet aanvaardbaar is. Ook het ontkennen van de gebeurtenissen, en de laatdunkendheid waarmee de eisen van de families destijds en tot op heden zijn beantwoord, maken duidelijke excuses voor het gebrek aan inzicht voor de diepe wonden die door dit medische wangedrag zijn veroorzaakt, essentieel.

Nu zien of deze open publicatie van PHR resultaat boekt.

Delen |

vrijdag 16 juni 2017

Wij hebben de mond vol hoe lelijk de Amerikaanse justitie de spion Jonathan Pollard behandelt. Al die beperkingen die hem nog steeds worden opgelegd, en dat nadat hij zijn straf heeft uitgezeten. Schande!

Maar hebben wij niet onze eigen spion Mordechai Vanunu, wiens vrijheid onder soortgelijke omstandigheden is ingeperkt?

Delen |

vrijdag 9 juni 2017

De grote demonstratie tegen vijftig jaar bezetting en voor vrede, hoop en samenleven van Joden en Arabieren vond 27 mei plaats, ’s avonds op het Rabinplein in Tel Aviv. Volgens objectieve waarnemers waren er zo'n 15.000 deelnemers en het zag er inderdaad vol uit. De organisatoren waren Vrede Nu en allerlei vredes-ngo's. Dat zijn er heel wat; van sommige had ik nog nooit gehoord.

Sprekers, politici van de oppositie (Avoda, Meretz en de gezamenlijke Arabische lijst) riepen op tot het beëindigen van de bezetting, twee staten naast elkaar, en uitten de hoop dat Netanjahoe eindelijk zou verdwijnen. Een bericht van Aboe Mazen werd voorgelezen. Maar ook gewone burgers, Arabieren, wezen erop dat samenleven mogelijk is – een Arabische vrouw die midden tussen de Joden in Tel Aviv woont, vertelde in prachtig Ivriet hoe goed dat eigenlijk kan, heel indrukwekkend. Daarnaast traden er ook artiesten op, die ons het leven veraangenaamden met muziek en gezang.

Met al dat optimistische gepraat miste ik eigenlijk duidelijk richtlijnen hoe we al deze vrome wensen gaan verwezenlijken. Het is meer een teken dat we niet alleen staan in deze strijd.

Voor óns had deze demonstratie een zeer onaangenaam begin, wat weer eens laat zien wie onze tegenstanders zijn. We stonden bij een van de bewaakte ingangen van het plein, Annelien met een kartonnen bord aan een stok, waarop te lezen viel dat 50 jaar bezetting genoeg was! Daar tegenover stonden, achter hekken, de onvermijdelijke rechtsen met grote Israëlische vlaggen – alsof zij de enige echte patriotten zijn – te schreeuwen, met hun eigen politiebewaking, opdat ze niet te dicht bij de rustige demonstratie in de buurt zouden komen.

Een man met een grote vlag aan een stok liep in dit niemandsland in de richting van zijn hekken en gaf – geheel onverwachts – met zijn vlaggenstok een harde slag op het bord van Annelien, en liep toen gewoon door naar zijn eigen afdeling. Het kartonnen bord brak los van de stok en kwam op haar hoofd terecht. Gelukkig licht karton, geen verwonding, maar Annelien was verbouwereerd en geschrokken. Ik liep iets vooruit en had het niet gezien, maar wel de klap gehoord. Verschillende omstanders en hadden het hele voorval gezien en moedigden Annelien aan een klacht in te dienen bij de aldaar aanwezige politiemannen.

Een van hen ontkende ten minste niet dat hij het hele onsmakelijke voorval had gezien, maar de agenten zeiden dat er nu niet ter plaatse aangifte kon worden gedaan en dat ze niets konden (wilden?) doen. We moesten daarvoor naar het politiebureau gaan, dat niet echt in de buurt was, en met de juiste papieren terugkomen. Na enig beraad besloten we daarvan af te zien, want dan hadden we de demonstratie gemist en de dader, die we wel gezien hadden maar wiens naam we uiteraard niet wisten, zou er vast niet op wachten tot we enkele uren later met de klacht terug kwamen. Echt aangenaam was dit alles niet, en het toont de ongebreidelde agressie van de rechtse demonstranten, die we al van vele eerdere gelegenheden kennen, met vervloekingen, spugen et cetera.

Dit was dus de grote demonstratie om de bezetting op te heffen! Een lichtpunt in deze dagen is dat de Palestijnse hongerstakers hun staking hebben beëindigd vóór er slachtoffers zijn gevallen. Ze hebben niet veel bereikt, maar er lopen nog onderhandelingen om iets meer verlichting in de omstandigheden van hun gevangenschap te verkrijgen.

En dan nog een positief geluid van MachsomWatch:
Het kan ook anders.
Controlepost Qalandia, zondag 21 mei 2017 namiddag.
Rapport: Tamar Fleischman, voor Machsomwatch.
Wat er de dag tevoren in Qalandia was gebeurd, vertelde een jongeman die het meisje van veertien had gezien. "Een mooi meisje", zei hij, "dat met een mes binnenkwam op deze post die bestemd is voor voertuigen.”
"Iedereen weet, alle Palestijnen weten, dat wie hier te voet aan komt met zijn leven speelt. Niet weinigen zijn hier vermoord of gewond, op deze plaats die verzadigd is met Palestijns bloed. Dat wist dit 14-jarig meisje ook en omdat ze het wist, kwam ze hier met een mes in haar handen. Dit meisje was op school gezakt, probeerde er zo een eind aan te maken. En toen gebeurde er iets buitengewoons, anders dan de routine die hier heerst.”
"Een soldaat die Arabisch spreekt, vertelde onze zegsman, riep naar het meisje dat ze moest gaan zitten, en naar de gewapende soldaten van de controlepost: ‘Ze is een klein meisje, schiet niet, pak haar beet!’"
"Allen hoorden dat; het meisje ging zitten, de gewapende soldaten schoten niet en een politieman pakte haar vast en arresteerde haar."
“Weliswaar is ze nu gevangen, maar ze leeft. Ik (Tamar, ek) hoop er achter te komen wie de man is die dit bloedvergieten heeft weten te voorkomen. Hij verdient alle lof.”

Delen |

vrijdag 19 mei 2017

Afgelopen zaterdag bezochten wij Umm Al Fachem. Die naam betekent 'de moeder van de houtskool', omdat het produceren van houtskool vroeger de hoofdactiviteit was van die streek. De galerie is zo'n beetje het kunstmuseum van de stad, waar lokale kunstenaars een mogelijkheid hebben hun kunst te exposeren en waar ook vele bewoners van de stad, volwassenen en kinderen, in cursussen en groepen bij elkaar komen om over kunst te leren en er aan te werken. Nuttig werk.

Deze instelling is begonnen in 1996 en verder gestuwd door Said Aboe Shakra, en de Art Gallery geniet bekendheid en waardering in Israël.

Er werd op die zaterdag feestelijk een tentoonstelling geopend met werken van vijf Arabische en Joodse kunstenaars, onder anderen David Reeb, die zeer kritisch over de bezetting denkt en dat tot uiting brengt in zijn werk. De opening werd goed bezocht door de inwoners van Umm Al Fachem, maar ook door kunstlievende Israëli's uit het hele land. Het zal geen verbazing wekken dat meerdere van die Arabisch-Israëlische kunstenaars politiek geëngageerd zijn, en ik vroeg me zelfs af of onze minister van Cultuur niet moet ingrijpen, want deze regeerders houden niet zo van andersdenkende geluiden. Hoe dan ook kan ze (de minister) een eventuele subsidie intrekken – daar heeft ze geen enkele moeite mee. Nog beter is de aanstootgevende schilderijen met geweld te verwijderen … Ik vond niet alles even mooi, maar daar gaat het niet in alle gevallen om.

De hongerstaking van de Palestijnse gevangenen blijft nogal opvallend buiten het nieuws hier. Ook over de import van Indiase artsen voor het tegen hun zin voeden van de hongerende Palestijnen horen we niets meer in de pers. Het is mogelijk eerder een dreigement geweest aan het adres van de Israëlische artsen dan een serieus voorstel. We proberen het onrecht zo stil mogelijk te houden. Er moet waarschijnlijk iets ernstigs gebeuren vóór ons geweten wakker wordt geschud. Hebben we zoiets nog wel?

Daarenboven zijn we nu druk bezig te voorspellen wat de onvoorspelbare president Trump hier komt uitspoken.

Delen |
jul 2017Schone elektriciteit voor een Palestijns dorp
jun 2017De verdwenen Jemenitische kinderen
jun 2017Pollard vs Vanunu
jun 2017Tegen de bezetting en voor de vrede
mei 2017De Art Gallery van Umm Al Fachem
mei 2017Coca-cola
mei 2017Een avond van hoop
apr 2017De herdenking van de Sjoa in Israël
apr 2017De haggada van Pesach
apr 2017Hittegolf
mrt 2017De Leibowitz prijs
mrt 2017Ellende in Gaza
mrt 2017Elor Azaria
feb 2017Gaza
feb 2017Gelijkheid en broederschap
feb 2017Een ontroerende bijeenkomst
jan 2017Umm al-Hiran
jan 2017De moderne wereld
dec 2016Komen giften bestemd voor Palestijnen terecht bij terreurorganisaties?
dec 2016De gevaren van het dichterschap
nov 2016Illusoire hoop
nov 2016Het verhaal van Rahieq
nov 2016De bekentenis – een toneelstuk van Motti Lerner
nov 2016Homoseksualiteit in de Bijbel
okt 2016Zo veel te lezen!
okt 2016Stolpersteine
sep 2016Mensen vol goede wil
sep 2016Een koddige discussie
aug 2016Profiling
aug 2016Landmijnen van vijftig jaar geleden
aug 2016Disturbing the Peace
jul 2016De settlers, een nieuwe documentaire van Shimon Dotan
jul 2016Onrustzaaiers
jun 2016Ramadan
jun 2016Het gedoe met de NGO's
mei 2016Choemoes
mei 2016De lessen van de Sjoa
mei 2016ITO-land
apr 2016Qaryut
apr 2016Leenwoorden
mrt 2016Breaking the Silence
mrt 2016BDS
feb 2016Naastenliefde
feb 2016De zwarte lijst
jan 2016Liefde voor het land
jan 2016De Bruiloft van de Haat
dec 2015Demonstratie en droom
dec 2015Na het stenen tijdperk
dec 2015Bestaat er een tweede en derde generatie sjoa-aandoening?
nov 2015Nieuwe CD met chazzanoet uit Groningen
nov 2015Volksverhuizing
nov 2015Rabin
okt 2015Demonstratie
okt 2015Israël nu
sep 2015Breaking the Silence
aug 2015W.G. Sebald
aug 2015Belangrijke beslissingen van het Nederlandse Ministerie van Financiën
aug 2015De Joodse ‘lente’
aug 2015Opruiing
jul 2015Monddood gemaakt
jul 2015Khader Adnan
jun 2015Cholot
jun 2015Geneeskunst
jun 2015Positief denken?
mei 2015Rechtshandhaving onder bezetting
mei 2015Apartheid
apr 2015Alternatieve herdenking van de gevallenen 2015
apr 2015Pesachproblematiek
mrt 2015Maar die kat kwam weer …
mrt 2015Demonstratie zaterdagavond 7 maart
mrt 2015Op naar de vrede
feb 2015Losse flodders
feb 2015Opruiming
jan 2015"Alles is in orde …!"
jan 2015Zekerheden
jan 2015Tunnelvisie
dec 2014Mensenrechten
dec 2014Boeken en kranten
nov 2014Ra'ad Moessa
nov 2014Rabinherdenking
okt 2014Een gewone vrijdag van protest en actie
okt 2014MachsomWatch
okt 2014Het nieuwe (Joodse) jaar
sep 2014Zinloze oorlog
aug 2014Onderhandelen met Hamas
aug 2014Situatie
aug 2014Vijgeblad
jul 2014Schuilkelder
jul 2014De Israël Vredesconferentie
jun 2014Het Klaaglied
jun 2014Meer petities
jun 2014Petitie
jun 2014Een golf van hongerstakers
mei 2014Documentaire over de oorlogsjaren in het N.I.Z.
mei 2014Israël en minderheden
mei 2014Open brief aan mezelf
mei 2014Globalisering en taal
apr 2014Israël boos
apr 2014Immigranten
apr 2014Afleiding
mrt 2014Namen
mrt 2014Het werk met mijn dokters
mrt 2014Ballingschap
mrt 2014Vertaalmachines
feb 2014Boycot en de rest
feb 2014Links actief
feb 2014Junk-mail
feb 2014De autobiografie
jan 2014Doof
jan 2014Een Joods concentratiekamp?
jan 2014De scheidingsmuur
dec 2013Twee ministers van Buitenlandse Zaken uit Nederland
dec 2013Een stukje geschiedenis - 75 jaar geleden
nov 2013Taalverwerving bij adoptie
nov 2013Vertrouwen bouwen
nov 2013Schaamte
nov 2013Woorden
okt 2013Makhoul
okt 2013Het nut van memoires
okt 2013De gevoelswaarde van lettercombinaties
sep 2013Sprekende dieren
sep 2013Een onrechtvaardige wet
sep 2013De spelling van het Nederlands
aug 2013De taal van conflicten
jul 2013Geen woorden, maar daden
jul 2013Voor de vakantie
jul 2013Nostalgie
jun 2013De biologie van de taal
jun 2013Altijd wat
jun 2013Kennismaking
mei 2013De talen van de Joden