In de nieuwsbrief stonden per abuis verkeerde data voor de lezingen van Bart Wallet. De informatie op de website in inmiddels gecorrigeerd. In het cursusoverzicht staan nu de juiste data:

inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eldad Kisch

Vanaf het moment dat Eldad Kisch (1937) na een jarenlange carrière als arts in Israël van zijn welverdiende pensioen geniet, sloeg hij een andere weg in. Hij schreef zich in als eerstejaars student aan de Universiteit van Tel Aviv en ging vergelijkende taalkunde studeren. De studie was niet wat hij er van verwachtte, hij vond het ronduit een vervelend vak! Na een jaar haakte hij af en studeerde op eigen houtje verder in de immense bibliotheek van de universiteit. Zijn op- en aanmerkingen legt hij vast in, wat hij noemt, zijn taalkundige columns. Daarnaast is Eldad Kisch nog steeds actief als arts in de vredesbeweging. Ook over zijn ervaringen op dit gebied schrijft hij columns. Van deze columns verscheen in 2012 bij uitgeverij Boekscout zijn boek ‘Uit het Dagboek van een Vredestichtertje’.

zondag 31 mei 2020

Ik kan me voorstellen dat het nodig is om een code, een geheim nummer, aan te schaffen voor overschrijvingen van mijn bankrekening. Je zou niet willen dat iedereen daar vrijelijk kan grabbelen. Dat geldt misschien ook voor de site van het ziekenfonds – je wilt niet dat jan en alleman kan zien dat je zojuist dement bent bevonden door de bevoegde neuroloog.

Maar voor allerlei perifere zaken, zeg om mijn waterrekening te bekijken, moet ik óók een code intypen. Ik maak me het leven makkelijk, dacht ik, en gebruik voor al die onbelangrijke onzin dezelfde code. Het is allemaal dikdoenerij – laat de mensen maar vrijelijk naar mijn electriciteitrekening kijken, misschien betalen ze hem ook meteen nu ze toch bezig zijn. Het gedonder begint pas echt als de betreffende instantie me meldt dat de geldigheidsduur van mijn geheime code is verlopen, meestal na een half jaar of zo, en dat doorbreekt mijn intelligente systeem van eenvoudigheid.

Opeens is mijn rekening bij de kruidenier, waar mijn code gewoon ‘eldad’ is, zoals bij alle andere onbelangrijke zaken, noodgedwongen ‘eldad1’ geworden. Dus dat moet ik ergens opschrijven. En daar wringt de schoen. Op een papiertje, in een boekje? En waar is die aantekening juist als ik hem zo 'desperaat' nodig heb? In het ergste geval kan ik ook gewoon níet kijken – het wordt toch automatisch overgemaakt op de tiende van de maand.

Delen |

vrijdag 22 mei 2020

De nieuwe regering is er dus eindelijk, na vallen en opstaan. Dat onderwerp laat ik voor behandeling over aan mijn vriend Salomon Bouman. Het gebruikte excuus is de corona-epidemie en dat een onvermijdelijke, volgende verkiezing ook vele miljoenen zou kosten.

De coronapandemie veroorzaakt veel economische ellende, en ook binnenshuis laat hij ons niet koud; er zijn meer huiselijke conflicten, zonder werk, met al die mensen om je heen. Het leidt tot ruzies en erger, zodat het aantal moorden op vrouwen stijgt. Ook de verwijten over alles wat er mis is gelopen in de besluitvorming om de crisis in te dammen komen aardig op gang, mede tegen personen die het nu niet meer voor het zeggen hebben. Het komt er op neer dat de ouderen meteen hadden moeten worden beschut en afgezonderd – dat was al duidelijk uit de vroege Chinese ervaringen – en dat het ontwrichten van de hele economie, met alle desastreuze gevolgen van dien, al vanaf het begin overbodig was.

Maar ik wil het hebben over twee vooraanstaande politici, beiden Yaïr genaamd. De eerste is Yaïr Lapid, van wie ik geen bewonderaar van ben. Hij was terecht boos over het verraad van Gantz, met wie hij in zijn politieke partij samen ging, toen die laatste zich opeens opstelde als de poedel van Netanjahoe. Hij, Lapid, heeft zich bij die stap keurig gedragen en deed niet mee met deze overloperij. Tot zover in orde, en hij is nu de leider van de oppositie.

Echter, wat later liet hij zich verleiden tot de kinderachtige en wraakzuchtige uitspraak dat hij tegen zal stemmen als Gantz over anderhalf jaar aan de beurt is om te 'rouleren' en premier te worden. Ik zou hem willen zeggen: maak je geen zorgen! Tegen die tijd heeft Netanjahoe andere noten op zijn zang, bijvoorbeeld de Likoed uit de regering nemen, de Knesset ontbinden en nieuwe verkiezingen uitschrijven. Gantz heeft geen schijn van kans meer; zijn partij is na zijn "verraad aan zijn kiezers" – hij zou immers nooit met Netanjahoe samen optrekken – en na de breuk met Lapid een splinter geworden, en Netanjahoe wint zonder enige inspanning en zonder moeite de eerste plaats, tenzij … hij tegen die tijd veroordeeld is. Dat zit er wel zeer beperkt in.

Nu de tweede Yaïr, de zoon van Netanjahoe. Hij schijnt het oor van zijn vader te hebben met zijn extreme politieke meningen, en zijn antipathieke tweets. Hij geniet de volledige steun van zijn moeder. Let op deze jongeman, hij zal het nog ver brengen.

Een mooi intermezzo: zoals u, trouwe lezers van mijn columns, weet, moeten de Palestijnen in de bezette gebieden voor ongeveer elke beweging buitenshuis een permit halen bij de militaire autoriteiten. Aangezien de desbetreffende kantoren nu zo vaak dicht zijn, is er als tegemoetkoming een service ingesteld dat die permit ook per mobiele telefoon te verkrijgen is. U zult nu juichen: vooruitgang! Maar niet heus. Het blijkt dat de totale inhoud van de telefoon bij die gelegenheid wordt overgeheveld naar onze immer alerte geheime dienst, en alle gangen van de Palestijn voortaan worden gevolgd in naam van de allesomvattende 'security'. Een van onze Israëlische mensenrechtenorganisaties heeft hierover protest aangetekend bij de militaire bezetter en daarna bij de Hoge Raad. Ze hebben gelijk gekregen en de militairen zullen hun leven beteren. Daar zet ik maar een vraagteken bij.

En nu mijn dokters. Tot mijn spijt ligt het werk van Physicians for Human Rights bijna stil. De polikliniek voor buitenlandse werkers in Jaffa functioneert wel zoals gebruikelijk, maar onze wekelijkse medische bezoeken aan de Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever zijn al twee maanden opgeschort, want Israëli's mogen de Groene Lijn niet over. Wat er wel nog kan, is aldaar hulp bieden met onze rijdende apotheek, want er blijkt een schrijnend tekort aan geneesmiddelen te zijn ontstaan door opgemaakte voorraden bij de Palestijnse autoriteiten en gebrek aan geld bij de patiënten. Onze apotheek is kennelijk toch nog welkom over de grens. En een zending medisch materiaal, met maskers en beademingsapparatuur, werd tijdens deze periode van corona in de Gazastrook met succes afgeleverd.

Ons eigen leven begint ook wat socialer te verlopen met steeds minder beperkingen, en we maken al een paar dagen een vermoeiende hittegolf mee met temperaturen boven de 40 graden Celsius.

Delen |

vrijdag 8 mei 2020

Het leven onder de huidige omstandigheden van het coronavirus is niet zo makkelijk, vooral voor de ouderen onder ons. De regels zijn nogal onoverzichtelijk: buiten lopen met masker, maar niet als je jogt. Beginnende opheffing van beperkingen. Scholen wel of niet gedeeltelijk open. Onenigheid tussen de ministeries, vaak meer politieke machtsstrijd dan ter zake. Voor veel geld kunnen vrome Joden uit de diaspora die overleden aan corona nog steeds naar Israël worden gevlogen voor hun eeuwige rust. Daar wordt goed aan verdiend. Mikwe open? Dan ook de zwembaden voor de minder gelovigen. Nog niet opgelost, maar er wordt heus wel mee geknoeid.

Het Arabische deel van Israël, nu juist de Bedoeïenen, heeft het te druk met burenruzies en verdere moord en doodslag om zich te verdiepen in de nodige maatregelen tegen besmetting. Dus daar ligt het aantal ziektegevallen aanzienlijk hoger dan in de rest van het land. Van afscheiding van hun zieken in hotels komt niets terecht; ze blijven liever gezellig thuis. Ook de orthodoxe gemeenschappen lopen achter met de gezondheid.

De algemene bevolking is een beetje moe van dit hele gedoe, en de mensen houden zich minder standvastig aan de spelregels dan aan het begin van de rit.

Een van mijn grote ergernissen is het nieuws op de televisie. Meteen bij het begin van de crisis werd het avondnieuws uitgebreid van één uur tot een uur en drie kwartier. Bijna alles uitgekauwde corona. Op vrijdagavond zelfs twee uur lang; een heel kwartier was gewijd aan een kapperswinkel, waar de kapper knipt met een masker over zijn kin, daarover zei hij: "Ik kan zo niet werken, dan krijg ik geen asem." Geen handschoenen aan. En de klanten vinden het ook maar lastig.

Toch is er soms ook echt nieuws. Dezer dagen komt de vraag voor de Hooggerechtshof, en het hele debat wordt uitgezonden op de televisie – een unicum. Het gerechtshof, in volle bezetting: elf rechters, moet zich erover beraden of een man die leeft onder een ernstige serie aanklachten, een regering mag vormen. De zaak wordt door Bibi en zijn trawanten voorgesteld alsof de rechters de plaats innemen van 'de wil van het volk', dat juist deze specifieke leden van de Knesset heeft verkozen. “Een stel oude, linkse zakken komt de lakens uitdelen in plaats van de gekozen vertegenwoordigers.” Want de rechters zijn immers benoemd en niet verkozen.

Dat is een zeer gemakkelijke en bewust onjuiste voorstelling van zaken. De vraag aan de rechtbank is natuurlijk of de bestaande wetten en jurisprudentie – let op: wij hebben hier geen grondwet! – het mogelijk maken iemand die wordt verdacht van ernstige overtredingen, uit te sluiten van deze politieke activiteiten. Dat is onder de omstandigheden helemaal niet zo duidelijk, want er zijn geen echte precedenten, mede voor ogen houdend dat een persoon die niet veroordeeld is, nog steeds onschuldig is. Ik houd dus mijn hart vast wat hier uit komt, ondanks groot vertrouwen in de rechters van de Hooggerechtshof. Ze hadden er beter aan gedaan Netanjahoe tijdig te berechten, dan was het hele probleem misschien niet aan de orde geweest. Maar ja, uitstellen is het vak van Bibi, want van uitstel komt hopelijk afstel.

De echte vraag is of de wet boven de regering staat, of omgekeerd. Dit is binnen een democratie een uiterst principiële zaak, en het hoeft dan ook niemand te verbazen dat de Likoed het belang van ons rechtsbestel al jaren probeert af te laten brokkelen.

Menachem Begin heeft eens gezegd dat de rechterlijke macht de pilaar is waar de democratie op steunt.

Woensdagavond laat heeft het Hooggerechtshof uitspraak gedaan inzake Netanjahoe en de voorgestelde regeringscoalitie. Alle bezwaren zijn afgewezen, hoewel zij daar expliciet niet mee bedoelden vooruit te lopen op de rechtszaak tegen Netanjahoe.

Een kleine onnauwkeurigheid: ik schreef dat er geen precedent is om een minister af te zetten na een ernstige beschuldiging, nog voor zijn rechtszaak. Indertijd moest minister Deri opstapppen nadat hij was beschuldigd van malversatie. De juristen zeggen dat dit precedent niet geldt voor een premier, alleen voor gewone ministers.

Delen |

vrijdag 1 mei 2020

Een vriend kwam met het voorstel aan al zijn kennissen om dezer dagen op schrift te stellen wat hun toekomstverwachtingen zijn voor over een half jaar. Dit als reactie op de coronapandemie, die hij ziet als een ernstige waarschuwing voor onze wereld, samen met de dreiging van global warming. Zijn vraag is of de wereld dit alles nu serieus gaat nemen, en er iets mee gaat doen, of dat we als deze golf weer achter ons ligt tevreden terugvallen op onze oude gewoontes. Het was de bedoeling je mening te baseren op feiten, en niet je hoop te beschrijven.

We zouden dan misschien samen de enveloppes open kunnen maken onder het genot van een goed glas wijn of een pilsje en kijken hoe goed we het geschoten hebben.

Aangezien ik een beetje buiten zijn buurt woon, zijn mijn indrukken mogelijk nogal verschillend van die van zijn eigen omgeving.

Laat ik beginnen met de centrale rol van de ministeries van Gezondheid in de coronacrisis. Op onze minister van Gezondheid is er nogal wat kritiek. Hij is bereid op te stappen, niet omdat hij – god beware – ook maar íets verkeerd heeft gedaan in deze maanden. Nee, hij is beledigd dat premier Netanjahoe hem niet zijn gang liet gaan en praktisch zelf het heft in handen nam. Ik gebruik de uitdrukking inzake hogere machten met opzet, want minister Litzman is orthodox, en de komende nieuwe regering, als die er überhaupt komt, heeft de orthodoxe partijen hard nodig om het hoofd boven water te houden. De minister is alleen bereid op te stappen als hij een ander ministerie mag beheren, en daar wordt om duidelijke redenen hard aan gewerkt. Dus hij speelt mooi weer, en overweegt mogelijk nog wat aanschaf van beademingsapparatuur die voor eventuele verdere catastrofes in de kelder paraat kan staan, en wat mondmaskers, en zo is alles kits. Van die kant valt er niet veel opwindende vernieuwing te verwachten.

We hebben het hier druk met andere zaken, en we zijn zeker bereid het goede voorbeeld van president Trump te volgen, die eigenlijk het hele opwarmen van de wereld ontkent.

Ik neem aan dat tegen die tijd, over een half jaar, de ontwikkeling van een vaccin (Hebreeuwse Universiteit, Weizmann Instituut?) mooi onderweg is, verder is mijn verwachting: veel mooie praatjes, geen daden.

Net had ik het bovenstaande geschreven, of een vriendin stuurde mij een lang en interessant artikel van Charles Eisenstein, een man van wie ik nog nooit had gehoord, die uitgebreid op deze vraag ingaat. Hij behandelt alle aspecten van de mogelijkheden van onze wereld om zo nodig lering te trekken uit de huidige pandemie.

Mijn reactie hierop verandert niet veel; dit mooie, veelomvattende artikel is veel meer filosofisch dan medisch. Ik geloof al heel lang dat wij, de medische stand, de mensheid vaak geen dienst bewijzen door levens te rekken in gevallen waar de persoon ‘op’ is. Ik heb het niet eens over euthanasie, maar over behandelingen op de Intensive Care Unit, die technisch uitvoerbaar zijn, maar mogelijk niet echt nodig. De ethische beslissingen en de problemen hier omheen zijn enorm, en onze gemeenschap zou zich er ernstig over moeten beraden. En je krijgt dan meteen voor je voeten gegooid: kijk eens naar geval zus en zo, een jaar beademd en toch ontwaakt! Tegenover hoeveel onnutte heroïek? Ik heb de antwoorden niet.

Je moet voor jezelf bepalen hoever je wilt gaan als de tijd komt.

Delen |

vrijdag 24 april 2020

Enkele dagen geleden, juist toen ik bij de voordeur mijn vuilnisbak leegde, stopte er een auto naast me. Ik hoorde mijn naam noemen. Een vriendelijke jongeman boog zich met een brede lach uit het raampje. Ik dacht dat ik hem wel eens had ontmoet, maar ik had geen benul wie hij was. Een klein meisje zat op de achterbank. De jongeman kwam uit de auto en sprak mij aan, met de volgende woorden, of iets in die zin: "Het werk is voltooid daar (hij wees met een weids gebaar ergens in de ruimte) en ik ga later mijn gerei weghalen." Daarna zei hij nog iets wat ik niet opving, en hij beloofde mij meteen het verslag te sturen. Vriendelijk wuivend reed hij verder.

Ik had natuurlijk meteen moeten vragen waar hij het over had, maar hij was zo tevreden over zichzelf en sprak zo zelfverzekerd, dat ik dat niet durfde. Integendeel, ik had blij en instemmend geknikt alsof alles glashelder was.

Ik pijnigde mijn hersens af waar dit dan wel over ging en kreeg het onaangename gevoel dat demente ouderen zich zo voelen na de zoveelste onbegrijpelijke ontmoeting. Nou maak je het zelf eens mee.

Met groeiende onrust wachtte ik op het beloofde verslag, waaruit hopelijk alles duidelijk zou worden. Ik kon 's nachts niet slapen en keek geregeld op mijn computer of het verslag al binnen was. Maar nee, geen verslag, niks. Dat geeft me nu een sprankje hoop. Wie is hier dement?

En iets heel anders. Gisteravond was een groot deel van de kijkers op het avondnieuws ontroerd door een kort interview met een eenvoudige man. Het betrof de eigenaar van een falafeltentje in Ashdod, die een maand geleden opdracht kreeg zijn tent te sluiten wegens het coronavirus. Bij het interview barstte deze grote man in snikken uit: "Ik heb geen geld meer om mijn kinderen te eten te geven. De huur gaat door en ik zit in de schulden. Alles wat ik wil, is werken. Ik vraag geen gunsten, ik wil geen giften, ik wil werken." De regering doet niets voor deze kleine zelfstandigen, behalve zalvende praatjes verkopen, maar zorgt wel voor de grote conglomeraten die beter op de tafel weten te slaan. Er wordt geschermd met miljarden als schadevergoeding, maar er gebeurt voorlopig niets.

Ik weet natuurlijk niet hoe deze totale ontwrichting van de economie weer goed moet komen, maar deze regering is duidelijk niet gericht op de kleine zelfstandigen, die aan de gedwongen winkelsluiting kapot gaan.

Delen |
mei 2020De idiotie van de persoonlijke code
mei 2020Twee maal Yaïr
mei 2020We hoeven ons hier nooit te vervelen
mei 2020De toekomst
apr 2020Dement?
mrt 2020Opgesloten
mrt 2020Meer coronavirus
mrt 2020Handen wassen
mrt 2020Oproep
feb 2020Kasteel de Schaffelaar
feb 2020Overleven van de Sjoa in Nederland
jan 2020Wordt Israël een normaal land?
jan 2020Afval en recyclen
dec 2019Microkosmos
nov 2019Het Taalorgaan van Chomsky
nov 2019De Derde Wereld
nov 2019Israël en de ander
okt 2019Palestijnse patiënten in Israël
okt 2019Het Holocaust Namenmonument – kritische geluiden
okt 2019Meer over de ‘tegemoetkoming’ van de Nederlandse Spoorwegen
sep 2019Els van Diggele en de eenzijdige voorlichting over Israël in de media
aug 2019De tegemoetkoming van de Nederlandse Spoorwegen
aug 2019Onze Filipijnse verzorgsters
jul 2019Losse flodders
jul 2019Verwarrende woorden
jul 2019De Sjoa en de tweede generatie
jun 2019Tentoonstelling Kabbala
mei 2019Dierbare democratie
mei 2019Eurovisie
mei 2019Alternatieve dodenherdenking
mei 2019De Sjoa en de Wiedergutmachung
apr 2019De Sjoa ruim zeventig jaar later
apr 2019De Yeshayahu Leibovitz Prijs
apr 2019Dieren zijn net mensen
mrt 2019Verkiezingen 2019
mrt 2019Huiskamerpropaganda
mrt 2019Goede raad
feb 2019Medische opleiding
feb 2019HalfJoden
jan 2019Kleinzielig
dec 2018Kroniek
nov 2018UNRWA
nov 2018Black Athena
nov 2018Reacties
nov 2018Meer BDS
okt 2018Een rondje olijvenpluk
okt 2018Frustration
okt 2018Racisme
sep 2018Impressies
sep 2018Levensbeëindiging
aug 2018Vlaggen
jul 2018Hervertaling (hertaling)
jul 2018Broodjes smeren
jun 2018Verjaardag
jun 2018Gaza en wij
mei 2018Israël en de vooruitgang
mei 2018Steun voor Gaza
mei 2018Daar gaan we weer Spelen met vuur
apr 2018Weer Jom HaSjoa
apr 2018Trots
apr 2018Hoe privé is e-mail?
mrt 2018Heeft het zin?
mrt 2018Redigeren
mrt 2018Een duwtje in de goede richting
mrt 2018Taalgebruik door winkels en op reclameborden
mrt 2018Een film van Rolf Orthel: ‘Ik ben mijn herinnering’
feb 2018Droogte
feb 2018Vluchtelingen
feb 2018Qasr el-Yahud
jan 2018Avondje demonstreren
jan 2018De geitenpest
jan 2018Code-switching
jan 2018Umm Zuqa
dec 2017Schokkende gehoorzaamheid
dec 2017Roerige tijden
dec 2017Gezondheidszorg in de Gazastrook
nov 2017Een ongewoon verhaal uit nazi-Duitsland
nov 2017De herdenking van de moord op Jitschak Rabin
okt 2017Vooruitgang
okt 2017Vloeken
sep 2017Politieke vertalingen
sep 2017Stilstand Of eigenlijk achteruitgang
sep 2017Vrijheid van meningsuiting
sep 2017De bewakers van Westerbork - een boekrecensie
aug 2017Roof en diefstal
aug 2017Het gewone leven
aug 2017Landruil
jul 2017Schone elektriciteit voor een Palestijns dorp
jun 2017De verdwenen Jemenitische kinderen
jun 2017Pollard vs Vanunu
jun 2017Tegen de bezetting en voor de vrede
mei 2017De Art Gallery van Umm Al Fachem
mei 2017Coca-cola
mei 2017Een avond van hoop
apr 2017De herdenking van de Sjoa in Israël
apr 2017De haggada van Pesach
apr 2017Hittegolf
mrt 2017De Leibowitz prijs
mrt 2017Ellende in Gaza
mrt 2017Elor Azaria
feb 2017Gaza
feb 2017Gelijkheid en broederschap
feb 2017Een ontroerende bijeenkomst
jan 2017Umm al-Hiran
jan 2017De moderne wereld
dec 2016Komen giften bestemd voor Palestijnen terecht bij terreurorganisaties?
dec 2016De gevaren van het dichterschap
nov 2016Illusoire hoop
nov 2016Het verhaal van Rahieq
nov 2016De bekentenis – een toneelstuk van Motti Lerner
nov 2016Homoseksualiteit in de Bijbel
okt 2016Zo veel te lezen!
okt 2016Stolpersteine
sep 2016Mensen vol goede wil
sep 2016Een koddige discussie
aug 2016Profiling
aug 2016Landmijnen van vijftig jaar geleden
aug 2016Disturbing the Peace
jul 2016De settlers, een nieuwe documentaire van Shimon Dotan
jul 2016Onrustzaaiers
jun 2016Ramadan
jun 2016Het gedoe met de NGO's
mei 2016Choemoes
mei 2016De lessen van de Sjoa
mei 2016ITO-land
apr 2016Qaryut
apr 2016Leenwoorden
mrt 2016Breaking the Silence
mrt 2016BDS
feb 2016Naastenliefde
feb 2016De zwarte lijst
jan 2016Liefde voor het land
jan 2016De Bruiloft van de Haat
dec 2015Demonstratie en droom
dec 2015Na het stenen tijdperk
dec 2015Bestaat er een tweede en derde generatie sjoa-aandoening?
nov 2015Nieuwe CD met chazzanoet uit Groningen
nov 2015Volksverhuizing
nov 2015Rabin
okt 2015Demonstratie
okt 2015Israël nu
sep 2015Breaking the Silence
aug 2015W.G. Sebald
aug 2015Belangrijke beslissingen van het Nederlandse Ministerie van Financiën
aug 2015De Joodse ‘lente’
aug 2015Opruiing
jul 2015Monddood gemaakt
jul 2015Khader Adnan
jun 2015Cholot
jun 2015Geneeskunst
jun 2015Positief denken?
mei 2015Rechtshandhaving onder bezetting
mei 2015Apartheid
apr 2015Alternatieve herdenking van de gevallenen 2015
apr 2015Pesachproblematiek
mrt 2015Maar die kat kwam weer …
mrt 2015Demonstratie zaterdagavond 7 maart
mrt 2015Op naar de vrede
feb 2015Losse flodders
feb 2015Opruiming
jan 2015"Alles is in orde …!"
jan 2015Zekerheden
jan 2015Tunnelvisie
dec 2014Mensenrechten
dec 2014Boeken en kranten
nov 2014Ra'ad Moessa
nov 2014Rabinherdenking
okt 2014Een gewone vrijdag van protest en actie
okt 2014MachsomWatch
okt 2014Het nieuwe (Joodse) jaar
sep 2014Zinloze oorlog
aug 2014Onderhandelen met Hamas
aug 2014Situatie
aug 2014Vijgeblad
jul 2014Schuilkelder
jul 2014De Israël Vredesconferentie
jun 2014Het Klaaglied
jun 2014Meer petities
jun 2014Petitie
jun 2014Een golf van hongerstakers
mei 2014Documentaire over de oorlogsjaren in het N.I.Z.
mei 2014Israël en minderheden
mei 2014Open brief aan mezelf
mei 2014Globalisering en taal
apr 2014Israël boos
apr 2014Immigranten
apr 2014Afleiding
mrt 2014Namen
mrt 2014Het werk met mijn dokters
mrt 2014Ballingschap
mrt 2014Vertaalmachines
feb 2014Boycot en de rest
feb 2014Links actief
feb 2014Junk-mail
feb 2014De autobiografie
jan 2014Doof
jan 2014Een Joods concentratiekamp?
jan 2014De scheidingsmuur
dec 2013Twee ministers van Buitenlandse Zaken uit Nederland
dec 2013Een stukje geschiedenis - 75 jaar geleden
nov 2013Taalverwerving bij adoptie
nov 2013Vertrouwen bouwen
nov 2013Schaamte
nov 2013Woorden
okt 2013Makhoul
okt 2013Het nut van memoires
okt 2013De gevoelswaarde van lettercombinaties
sep 2013Sprekende dieren
sep 2013Een onrechtvaardige wet
sep 2013De spelling van het Nederlands
aug 2013De taal van conflicten
jul 2013Geen woorden, maar daden
jul 2013Voor de vakantie
jul 2013Nostalgie
jun 2013De biologie van de taal
jun 2013Altijd wat
jun 2013Kennismaking
mei 2013De talen van de Joden