sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eldad Kisch

Vanaf het moment dat Eldad Kisch (1937) na een jarenlange carrière als arts in Israël van zijn welverdiende pensioen geniet, sloeg hij een andere weg in. Hij schreef zich in als eerstejaars student aan de Universiteit van Tel Aviv en ging vergelijkende taalkunde studeren. De studie was niet wat hij er van verwachtte, hij vond het ronduit een vervelend vak! Na een jaar haakte hij af en studeerde op eigen houtje verder in de immense bibliotheek van de universiteit. Zijn op- en aanmerkingen legt hij vast in, wat hij noemt, zijn taalkundige columns. Daarnaast is Eldad Kisch nog steeds actief als arts in de vredesbeweging. Ook over zijn ervaringen op dit gebied schrijft hij columns. Van deze columns verscheen in 2012 bij uitgeverij Boekscout zijn boek ‘Uit het Dagboek van een Vredestichtertje’.
Juni 2016 is Eldad van start gegaan met een discussieforum voor (ex-)Nederlanders in Israël.

vrijdag 15 juni 2018

De toestand in en rond de Gazstrook wordt er niet beter op. 'Vreedzame' demonstraties met dodelijke afloop, uitgebreide branden op Israëlisch gebied, aangestoken met eenvoudige vliegers, en het eind is nog niet in zicht. Onze ridicule en zinloze politiek met Argentinië en het voetbal strekken ons ook niet tot eer.

Een lichtpunt is hier Physicians for Human Rights (PHR), met hoognodige medische hulp aan de bewoners van de Gazastrook. Medisch-ethisch gezien doet het er niet toe of de demonstrant het zichzelf op de hals heeft gehaald of dat hij is geraakt door een verdwaalde kogel: prompte en doelmatige behandeling komt hem toe. PHR is begonnen met het sturen van medicijnen en hoognodige verdere hulpmiddelen, zie hun nieuwsbrief. En dit werk gaat door!

Voor 8 mei was er een demonstratie uitgeroepen door Vrouwen in het Zwart, ter markering van 51 jaar bezetting. Deze kleine organisatie demonstreert trouw in Tel Aviv (en elders in de wereld), en riep aanverwante en bevriende organisaties op mee te doen. Wij, Annelien en ik, niet lui, gingen op weg naar de Ben-Zion Boulevard in Tel Aviv. Ik had zelfs een passend zwart T-shirt aangetrokken. Wat organisatorisch misschien niet zo gelukkig lag, was dat de jaarlijkse Gay-parade precies in die buurt plaatsvindt; meer dan tweehonderdduizend jonge en nogal naakte feestgangers dromden door de buurt, onder het genot van een biertje, met veelkleurige vlaggen, met ongekend zware (en volgens mij totaal onnodige) politiebewaking. De agenten hadden inderdaad niets te doen en aten een ijsje. Of dronken zelfs steels een biertje?

Toen we ter plaatse aankwamen, konden we onze medestanders nauwelijks vinden in de mensenmassa: nog geen twintig demonstranten in een hoekje met borden "51 jaar - Stop de Bezetting". De Gay-parade was volop op het avondnieuws – wij werden niet genoemd.

Pas later hoorden wij dat verderop, buiten ons gezichtsveld, andere vredesactivisten, er in waren geslaagd de route van de Gay-parade voor korte tijd met hekken te blokkeren. Zij maakten daar de feestgangers attent op het feit dat nog geen zeventig kilometer van Tel Aviv de Gazastrook een grote gevangenis is, en dat daar andere demonstranten door het Israëlische leger met scherp worden gewond en gedood.

Nogal een contrast.

Delen |

vrijdag 25 mei 2018

Israël is een land dat voortdurend vooruitgaat en zich ontwikkelt op allerlei gebieden. Wij zijn daar ook heel trots op. Hoor ik daar iemand fluisteren: "… ten koste van … "? – dat horen wij echt liever niet. Daar hebben we een pasklare term voor.

Ik leg jullie nu een probleem voor, zoals het is beschreven door Amira Hass in Haaretz. Zij is een linkse journaliste, dus het verhaal is a priori verdacht.

Niet alles is even makkelijk te begrijpen in dit land, maar het is nuttig om te weten dat ons Hooggerechtshof wordt gezien als de aartsvijand van de Likoed, en dat alle wegen voor de huidige regering geheiligd zijn om de invloed van dat hof op onze gezegende politiek en de begenadigde politici te beknotten. Is dat mooi verwarrend? Lees nu rustig verder.

Zonder in details te treden: het bedoeïenendorp in het gebied van Khan al-Ahmar op de Westelijke Jordaanoever is de Joodse nederzetting Kfar Adoemiem een doorn in het oog en staat de uitbreidingsplannen lelijk in de weg. Als we die bedoeïenen nu gewoon, legaal, verplaatsen, tegen hun zin, dan is alles in orde. Het recht zegeviert en de Joodse settlers gaan weer verder met het land te ontwikkelen. De zaak is nu praktisch opgelost – nog even langs bij het Hooggerechtshof.

Een klein detail in deze zaak is dat een van de rechters, Yael Willner, die in dit eenvoudige geval recht mag spreken, een broer en een zus heeft die in Kfar Adoemiem wonen. Deze zijn beiden grote voorstanders van het verwijderen van de bedoeïenen uit hun woonplaats, zo nodig met geweld, en van het uitbreiden van hun eigen nederzetting. In een normale rechtsstaat zou een rechter met zulke evidente familiebanden zich diskwalificeren om zo'n zaak te beoordelen. Dat is in eerste instantie niet gebeurd. Toen de advocaat van de bedoeïenen dit fijntjes naar voren bracht, vond het panel van zittende rechters dat niet echt nodig.

Een van de andere rechters woont ook in de bezette gebieden, maar dat is bij ons geen misdaad. Wie gaat zo'n rechtszaak winnen? Leve de ontwikkeling van ons landje.

Trots?

Delen |

vrijdag 18 mei 2018

Vrijdag 11 mei vond er een stille wandeling plaats langs de grens van Gaza, georganiseerd door Shiri Barr, als steun voor het publiek van Gaza bij hun demonstraties. De voorbereidingen werden getroffen door enkele initiatiefnemers met hun eigen lijsten, zonder grote organisaties. Alles gebeurde zoveel mogelijk in stilte, niet te veel Facebook. Ook werd men verzocht met eigen vervoer komen en niet in autobussen. Zoals jullie weten van eerdere gelegenheden, komt de Israëlische geheime dienst, zodra die hoort van een ongewenste demonstratie, meteen in actie en het leger verklaart het gebied waar de samenscholing zal plaatsvinden dan tot 'gesloten militair gebied' en verbiedt de vredelievende demonstranten de toegang. De voorbereidingen verlopen dus zoveel mogelijk by word of mouth.

Wij zijn ook niet naïef – er zitten ongetwijfeld agressieve elementen bij die Palestijnse demonstraties, maar in grote lijnen is dit een vreedzame kreet om hulp van de gewone burger van Gaza die zijn leven met de dag onmogelijker ziet worden, mede door Hamas, die militante prioriteiten heeft boven de zorgen voor de levensstandaard van de bevolking, en door de onderdrukking door Israël en Egypte, ieder om zijn eigen redenen.

De pogingen om het prikkeldraad bij de grens te doorbreken, de stenen, de brandbommen, ze maken alle een relatief klein deel uit van dit massale verschijnsel.

Wij gingen dit dus zien en zo mogelijk onze instemming betuigen met de gevoelens van de vreedzame massa aan de andere kant van het hek.

Tot al die individuele personen waren gearriveerd bij het verzamelpunt even buiten kibboets Be'eri dichtbij de Gazastrook, duurde nog wel even. Ondertussen werden we alleraardigst onderhouden door een lid van de kibboets, dat ons optimistisch voorhield dat vruchtbare samenwerking tussen beide kanten van de grens zeer wel mogelijk is, als er maar schot komt in de vrede.

In Be'eri konden we echter niets zien van Gaza, behalve enkele vliegers met mooie zilveren staarten, met onderaan een klein brandbommetje, en bijna altijd westenwind, zodat al heel wat bosschages en korenvelden aan de Israëlische kant in brand zijn gevlogen. Dat lukt weliswaar niet altijd, maar vaak genoeg. De brandweer moest in actief komen, dat konden we ook vandaag goed zien.

Na nog een stuk rijden en lopen kwamen we eindelijk bij een uitzichtpunt, niet ver van Nachal Oz, speciaal opgehoogd voor buitenlandse fotografen en cameramannen, die daar 24 uur per dag en nacht een oog in het zeil houden tot er iets interessants gebeurt. Het geeft aardig zicht over de grens met hun enorme telelenzen. We zagen vanuit de verte honderden mensen achter hun eigen prikkeldraad aan de Gazaanse kant. Soms konden we een flard van een spreekkoor horen. Veel autobanden werden er aangestoken, en zwarte rook dreef langzaam naar ons over.

Er was nogal wat militaire bedrijvigheid op de grensweg en aan onze kant, maar de militaire politie bleef kalm onder onze aanwezigheid. Dat veranderde snel toen enkele dames uit onze groep grote spandoeken ontvouwden met vriendelijke teksten voor de Gazanen, vol van steun en begrip. Weliswaar leken die totaal onleesbaar op die afstand, maar het was zeker goed gemeend. De fotografen, duidelijk verlegen om wat afleiding, begonnen de dames met veel enthousiasme te fotograferen. Dat beviel de militairen niet, en wat dacht je? Inderdaad, die haalden zonder meer de papieren voor 'gesloten militair gebied' uit het laatje tevoorschijn, en of wij maar snel wilden verdwijnen.

Juist toen werd het pas echt interessant, want zelfs ik hoorde schoten vallen en kort daarna verschenen er in de verte, tussen het publiek aan de Gazaanse kant, verschillende ambulances. Dat was duidelijk te zien, en het geluid van de sirenes drong ook goed door, maar van die afstand konden wij geen goede indruk krijgen waarom die rustige manifestatie ineens omsloeg. Inderdaad hoorden we op het avondnieuws dat er weer gewonden waren gevallen, vooral bij een ander deel van de Gazaanse grens, waar jongeren pogingen hadden gedaan het hek te forceren. Dat brengt direct represailles.

Het is leerzaam, en ontnuchterend, om deze onmogelijke situatie eens van nabij mee te maken. Hier moeten hogere machten ingrijpen. Van onze (Israëls) kant valt er jammer genoeg niet veel te verwachten.

P.S. Een domme Israëli, op wraak belust, zou die Palestijnen wel eens een lesje leren en een brandende vlieger naar Gaza sturen. Kennelijk had hij nooit van windrichtingen gehoord, want zijn vlieger landde keurig in Israël en veroorzaakte daar nóg een brand. De dader werd gepakt.

Er worden nu drones ingezet om de brandende vliegers te onderscheppen.

Delen |

vrijdag 11 mei 2018

Het is dezer dagen bijna onvermijdelijk om je ernstige zorgen te maken over nieuwe oorlogen in deze roerige streken. Het klaarmaken van de schuilkelders in het noorden is vast een verstandige maatregel bij dit wapengekletter.

Ik heb weinig te zeggen over de merites van de overeenkomst met Iran, en ik neem aan dat we worden belazerd waar we bij staan. Ook het opstoken van alle vuurtjes in onze licht ontvlambare buurt door de Iraniërs draagt niet bij tot de wereldvrede.

Het probleem is dat ik de motieven van Netanjahoe niet vertrouw. Als het juridische vuur hem na aan de schenen wordt gelegd, dan is een oorlogje altijd een effectieve uitweg. Bij dreiging kan onze leider toch niet zomaar van het toneel worden geveegd. Wie zal ons redden uit dit existentiële gevaar? Alleen de onmisbare Bibi!

Verdere, diepe analyses laat ik over aan Salomon Bouman.

In schril contrast met de opgewonden en oorlogszuchtige televisie-uitzending van president Trump en onze commentatoren speelde zich op het grasveld van het gemeenteclubhuis vlak in onze buurt een vredig toneel af. In het kader van zeventig jaar Israël vieringen kregen we een openluchtconcert van zeventig jaar bekende liederen in het Ivriet, die ons in die tijd hebben begeleid. Een groot publiek zat stil en aandachtig te luisteren, zong mee, klapte mee, terwijl kinderen rondrenden met glaasjes limonade, en volwassenen genoten van koffie of wijn.

Delen |

vrijdag 27 april 2018

Dat hebben we weer gehad. Een dag van gemengde gevoelens. Enkele impressies.

Ik ben nu verkouden en nog dover dan gewoonlijk, zodat ik de sirene van tien uur helemaal niet hoorde. Gelukkig waarschuwde mijn vrouw me en zo kon ik nog net op tijd naar buiten snellen in die twee minuten om me te ergeren aan de auto's in onze straat die gewoon doorrijden en niet eerbiedig stoppen, met de inzittenden even naast de auto staand in diepe gedachten verzonken.

Waarom gemengde gevoelens? Volgens mij hebben wij, de overlevenden, die bijzondere dag helemaal niet nodig – ik denk vaak genoeg aan de Sjoa zonder al die huilerige ceremonies. En ik voel me ook zo bevoorrecht als ik 24 uur lang al die obligate verhalen van ellende hoor, meestal van mensen uit Oost-Europa, die zonder iets terug zijn gekomen naar landen waar ze vaak nog een schop na kregen. Mensen die tegen alles in illegaal naar Israël kwamen, toen nog Palestina, en weer opnieuw begonnen en nu vol trots en liefde grote families laten zien, tot en met de achterkleinkinderen.

Heel bijzonder vond ik dat we waren uitgenodigd op de school van onze oudste kleindochter in Israël om onze oorlogsverhalen te vertellen. Ik had wel wat ervaring met optreden voor volwassenen, maar dit had ik nog niet eerder meegemaakt. De schooljuffrouw waakt erg over de ziel van haar kindertjes, en dit was het eerste jaar, nu ze twaalf, dertien jaar oud zijn, dat ze het wel aandurfde. Ik had veel nagedacht wat ik wel en niet zou vertellen, vooral zonder gruwel, en ik was gesterkt door de aanwezigheid van mijn echtgenote, die zelf een praatje hield waarin ze een heel ander, en positief, aspect van die periode belichtte, namelijk de onderduikgevers, in dit geval haar eigen ouders, die zonder veel aarzeling een beslissende, morele keuze maakten.

Er rees de vraag in hoeverre die verhalen zijn te actualiseren, met referentie aan onze eigen vluchtelingen, en we besloten dat aan de intelligentie van de kinderen over te laten, mede om de huidige moeizame politiek er buiten te houden.

Met een groot woord wordt zo'n optreden hier 'getuigenis' genoemd. Een aardig detail was dat de kinderen aarzelden of ze wel mochten lachen wanneer ik discreet een grapje maakte. Mag dat trouwens wel bij dit onderwerp? En even vloog een boosaardige gedachte door mij heen: dat jongetje op de tweede rij, dat zo lekker met zijn hoofd op zijn tafeltje lag te slapen, zou hij, als de nood aan de man kwam, de andere kant op kijken?

Toen ik dit verhaal wilde opslaan, merkte ik dat ik zeven jaar geleden al over dit onderwerp heb geschreven. En nogal kritisch.

Delen |
jun 2018Gaza en wij
mei 2018Israël en de vooruitgang
mei 2018Steun voor Gaza
mei 2018Daar gaan we weer Spelen met vuur
apr 2018Weer Jom HaSjoa
apr 2018Trots
apr 2018Hoe privé is e-mail?
mrt 2018Heeft het zin?
mrt 2018Redigeren
mrt 2018Een duwtje in de goede richting
mrt 2018Taalgebruik door winkels en op reclameborden
mrt 2018Een film van Rolf Orthel: ‘Ik ben mijn herinnering’
feb 2018Droogte
feb 2018Vluchtelingen
feb 2018Qasr el-Yahud
jan 2018Avondje demonstreren
jan 2018De geitenpest
jan 2018Code-switching
jan 2018Umm Zuqa
dec 2017Schokkende gehoorzaamheid
dec 2017Roerige tijden
dec 2017Gezondheidszorg in de Gazastrook
nov 2017Een ongewoon verhaal uit nazi-Duitsland
nov 2017De herdenking van de moord op Jitschak Rabin
okt 2017Vooruitgang
okt 2017Vloeken
sep 2017Politieke vertalingen
sep 2017Stilstand Of eigenlijk achteruitgang
sep 2017Vrijheid van meningsuiting
sep 2017De bewakers van Westerbork - een boekrecensie
aug 2017Roof en diefstal
aug 2017Het gewone leven
aug 2017Landruil
jul 2017Schone elektriciteit voor een Palestijns dorp
jun 2017De verdwenen Jemenitische kinderen
jun 2017Pollard vs Vanunu
jun 2017Tegen de bezetting en voor de vrede
mei 2017De Art Gallery van Umm Al Fachem
mei 2017Coca-cola
mei 2017Een avond van hoop
apr 2017De herdenking van de Sjoa in Israël
apr 2017De haggada van Pesach
apr 2017Hittegolf
mrt 2017De Leibowitz prijs
mrt 2017Ellende in Gaza
mrt 2017Elor Azaria
feb 2017Gaza
feb 2017Gelijkheid en broederschap
feb 2017Een ontroerende bijeenkomst
jan 2017Umm al-Hiran
jan 2017De moderne wereld
dec 2016Komen giften bestemd voor Palestijnen terecht bij terreurorganisaties?
dec 2016De gevaren van het dichterschap
nov 2016Illusoire hoop
nov 2016Het verhaal van Rahieq
nov 2016De bekentenis – een toneelstuk van Motti Lerner
nov 2016Homoseksualiteit in de Bijbel
okt 2016Zo veel te lezen!
okt 2016Stolpersteine
sep 2016Mensen vol goede wil
sep 2016Een koddige discussie
aug 2016Profiling
aug 2016Landmijnen van vijftig jaar geleden
aug 2016Disturbing the Peace
jul 2016De settlers, een nieuwe documentaire van Shimon Dotan
jul 2016Onrustzaaiers
jun 2016Ramadan
jun 2016Het gedoe met de NGO's
mei 2016Choemoes
mei 2016De lessen van de Sjoa
mei 2016ITO-land
apr 2016Qaryut
apr 2016Leenwoorden
mrt 2016Breaking the Silence
mrt 2016BDS
feb 2016Naastenliefde
feb 2016De zwarte lijst
jan 2016Liefde voor het land
jan 2016De Bruiloft van de Haat
dec 2015Demonstratie en droom
dec 2015Na het stenen tijdperk
dec 2015Bestaat er een tweede en derde generatie sjoa-aandoening?
nov 2015Nieuwe CD met chazzanoet uit Groningen
nov 2015Volksverhuizing
nov 2015Rabin
okt 2015Demonstratie
okt 2015Israël nu
sep 2015Breaking the Silence
aug 2015W.G. Sebald
aug 2015Belangrijke beslissingen van het Nederlandse Ministerie van Financiën
aug 2015De Joodse ‘lente’
aug 2015Opruiing
jul 2015Monddood gemaakt
jul 2015Khader Adnan
jun 2015Cholot
jun 2015Geneeskunst
jun 2015Positief denken?
mei 2015Rechtshandhaving onder bezetting
mei 2015Apartheid
apr 2015Alternatieve herdenking van de gevallenen 2015
apr 2015Pesachproblematiek
mrt 2015Maar die kat kwam weer …
mrt 2015Demonstratie zaterdagavond 7 maart
mrt 2015Op naar de vrede
feb 2015Losse flodders
feb 2015Opruiming
jan 2015"Alles is in orde …!"
jan 2015Zekerheden
jan 2015Tunnelvisie
dec 2014Mensenrechten
dec 2014Boeken en kranten
nov 2014Ra'ad Moessa
nov 2014Rabinherdenking
okt 2014Een gewone vrijdag van protest en actie
okt 2014MachsomWatch
okt 2014Het nieuwe (Joodse) jaar
sep 2014Zinloze oorlog
aug 2014Onderhandelen met Hamas
aug 2014Situatie
aug 2014Vijgeblad
jul 2014Schuilkelder
jul 2014De Israël Vredesconferentie
jun 2014Het Klaaglied
jun 2014Meer petities
jun 2014Petitie
jun 2014Een golf van hongerstakers
mei 2014Documentaire over de oorlogsjaren in het N.I.Z.
mei 2014Israël en minderheden
mei 2014Open brief aan mezelf
mei 2014Globalisering en taal
apr 2014Israël boos
apr 2014Immigranten
apr 2014Afleiding
mrt 2014Namen
mrt 2014Het werk met mijn dokters
mrt 2014Ballingschap
mrt 2014Vertaalmachines
feb 2014Boycot en de rest
feb 2014Links actief
feb 2014Junk-mail
feb 2014De autobiografie
jan 2014Doof
jan 2014Een Joods concentratiekamp?
jan 2014De scheidingsmuur
dec 2013Twee ministers van Buitenlandse Zaken uit Nederland
dec 2013Een stukje geschiedenis - 75 jaar geleden
nov 2013Taalverwerving bij adoptie
nov 2013Vertrouwen bouwen
nov 2013Schaamte
nov 2013Woorden
okt 2013Makhoul
okt 2013Het nut van memoires
okt 2013De gevoelswaarde van lettercombinaties
sep 2013Sprekende dieren
sep 2013Een onrechtvaardige wet
sep 2013De spelling van het Nederlands
aug 2013De taal van conflicten
jul 2013Geen woorden, maar daden
jul 2013Voor de vakantie
jul 2013Nostalgie
jun 2013De biologie van de taal
jun 2013Altijd wat
jun 2013Kennismaking
mei 2013De talen van de Joden