inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eldad Kisch

Vanaf het moment dat Eldad Kisch (1937) na een jarenlange carrière als arts in Israël van zijn welverdiende pensioen geniet, sloeg hij een andere weg in. Hij schreef zich in als eerstejaars student aan de Universiteit van Tel Aviv en ging vergelijkende taalkunde studeren. De studie was niet wat hij er van verwachtte, hij vond het ronduit een vervelend vak! Na een jaar haakte hij af en studeerde op eigen houtje verder in de immense bibliotheek van de universiteit. Zijn op- en aanmerkingen legt hij vast in, wat hij noemt, zijn taalkundige columns. Daarnaast is Eldad Kisch nog steeds actief als arts in de vredesbeweging. Ook over zijn ervaringen op dit gebied schrijft hij columns. Van deze columns verscheen in 2012 bij uitgeverij Boekscout zijn boek ‘Uit het Dagboek van een Vredestichtertje’.
Juni 2016 is Eldad van start gegaan met een discussieforum voor (ex-)Nederlanders in Israël.

vrijdag 1 maart 2019

Weliswaar probeer ik me meestal verre te houden van politiek, maar dit zijn moeilijke tijden en goede raad is duur. Daarom dit voorstel aan Bibi Netanjahoe en de zijnen: het opwarmen van onze verschillende fronten moet geen probleem vormen – misschien nog het beste een actie richting Iran. Een klein incident kan al genoeg zijn, je hoeft niet echt op een oorlog aan te sturen.

Als Gantz of Mandelblit je het vuur te na aan de schenen legt, is bij een welgekozen raket op een belangrijk doel vast genoeg sprake van 'oorlogsdreiging' om de verkiezingen uit te stellen tot een latere datum, zodat we de zaken naar genoegen kunnen organiseren. We beloven dat de kiezers tijdig zullen inzien dat er maar één is die ons kan redden. Ik verwacht wel een minimaal quid pro quo – een ambassadeurspost in Nederland of anders bij de Verenigde Naties. (Met excuses aan mijn vriend Salomon Bouman, maar ik was eerst!)

En nu ik toch zo mooi bezig ben – de nieuwe partij van Gantz en Lapid doet me erg denken aan de partij Dash in het verleden, die werd beschouwd als een supermarkt of grabbelton. Die hebben ook geen stand gehouden, maar het was tenminste een fris geluid. En ik wens ze alle succes om ons te bevrijden van de huidige ellende!

Delen |

vrijdag 22 februari 2019

Vorige week was ik met mijn dokters in een nogal geïsoleerd dorp op de Westelijke Jordaanoever. U weet zo langzamerhand dat wat wij beschrijven als een dorp zo'n 4.000 of meer inwoners telt. Het zal zo duidelijk worden waarom ik ditmaal nogal vaag doe over de precieze locatie.

Als tolk werd mij een inwoner van het dorp aangewezen, een vriendelijke jongeman die, zoals al snel bleek, zelf arts is. Dat op zichzelf was voor mij een primeur, want op deze uitjes zien wij wel lokale hoogwaardigheidsbekleders, maar heel zelden de lokale medicijnmannen. Hij sprak een moeizaam Engels, want hij had zijn medische studie voltooid in Oekraïne, en hoewel het onderwijs daar blijkbaar voor de buitenlandse studenten in het Engels wordt gegeven, is het duidelijk niet 'the King's English'.

Het was al gauw te merken dat zijn algemene kennis van de geneeskunde niet echt op internationaal peil stond; hij werkt in het grotere ziekenhuis van een naburige stad, bij een of andere opleiding waar ik geen hoogte van kreeg. Waar ik wel van schrok, was dat deze collega in het dorp een particuliere kliniek had geopend om wat bij te verdienen. In zijn voordeel moet ik zeggen dat hij hongerig was naar kennis, en alles wat ik te bieden had, gretig opzoog en zelfs aantekeningen maakte.

Dit verhaal duidt op de grote problemen met de geneeskunde op de Westelijke Jordaanoever, waar ik al eerder mee ben geconfronteerd. Ter vergelijking: In Israël arriveren nog steeds artsen die over de hele wereld hebben gestudeerd; zij moeten allen een nascholing ondergaan, ongeacht waar ze hun diploma behaalden, en een examen doen. Dit resulteert in een minimumpeil van kennis, zodat een arts die in Israël vergunning krijgt om te praktiseren een zeker niveau van vaardigheid bezit. In het Palestijnse gebied, waar veel studenten hun diploma zoeken aan universiteiten van het uiteengevallen Russische imperium (die niet allemaal van de beste kwaliteit zijn), bestaat zo'n examen niet, en de nascholing is bijna non-existent. Er zijn ook schandalen met medische diploma's van universiteiten waar helemaal geen medische faculteit is. Dat zijn dan wel extreme gevallen. De gevolgen laten zich raden.

Wij werkten enkele uren prettig samen, en na afloop vroeg mijn jonge collega: “Wanneer komt u weer?” Tja, dat streelt mijn ego, maar daar lossen we het probleem niet mee op.

Aan het eind van de dag, na de gebruikelijke maaltijd met onze dokters en de hele lokale staf van gastheren en verplegende krachten, maakten we een stop bij een villa buiten het dorp, waar door onze orthopeed een bezoek moest worden afgelegd bij een persoon die na een auto-ongeluk thuis lag te herstellen met een gecompliceerde verwonding en breuk van zijn knie. Het zag er indrukwekkend uit, met pinnen en draden – de orthopeed zei dat er prima werk was geleverd. Daarna gaf de fysiotherapeute ook nog enkele nuttige wenken, met voorbeelden hoe de patiënt verder moest oefenen.

Ik begreep al gauw dat het bezoek meer diende om de pr van onze coördinator, de onvolprezen Salah, te smeren dan dat er enige medische noodzaak was voor dit langdurige oponthoud. De zieke bleek een belangrijke knakker te zijn bij de Palestijnse Autoriteit. Het mooie aan het huis vond ik de opkamer, waar zo'n twaalf witgeverfde fauteuils stonden, met krullerig houtwerk en vergulde randjes. Die kamer was stampvol, zonder plaats voor iets anders. Het deed me erg denken aan een soortgelijke opkamer in Griekenland van een belangrijke generaal, waar ik in mijn jonge jaren eens op bezoek was.

Delen |

vrijdag 15 februari 2019

De aanleiding voor deze overwegingen is het recente boek van Philo Bregstein, De gestolen tijd. Op zoek naar mijn Joodse familie (uitgeverij Boom, 2018). De vader van de schrijver, Marcel Bregstein, was een bekend jurist, hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam, collega en vriend van mijn vader. Hij was een totaal geassimileerde Jood, een keurige, echte Nederlander. De vader van Marcel, grootvader van Philo, had op achttienjarige leeftijd zijn geboortedorp Panemune, dichtbij Kaunas in Litouwen, verlaten, mede vanwege de sfeer van antisemitisme die daar heerste.

De verschillende verhalen over de zoektocht naar zijn roots (her)las ik met genoegen.
Ik kreeg zelfs een eervolle vermelding voor mijn (minimale) 'input' voor het boek in statu nascendi.

Een belangrijk thema vormt de doodsoorzaak van grootvader en vader, beiden omgekomen na een val uit het raam, waarbij de vraag van zelfmoord een belangrijke rol speelt, en dit is een weerkerend onderwerp bij deze navorsingen. Het opsporen van familieleden en nakomelingen op verschillende continenten wordt er niet makkelijker op doordat vele leden van de uitgebreide familie, die niet op tijd weg konden komen uit Litouwen, in de Tweede Wereldoorlog door de nazi's en hun enthousiaste Litouwse helpers zijn vermoord. De gegevens zijn wisselend, maar zo'n 95 procent van de Joden aldaar zijn omgekomen. Daarbij komt dat sommige Bregsteins, de Amerikaanse tak, zich Breakstone zijn gaan noemen. De kleurvolle Grisja, neef van de schrijver, speelt in dit alles een centrale rol.

Dit is geen echte boekbespreking in de ruimere zin van het woord. Het boek van Philo (Rolf) Bregstein is meer een aanleiding om hier iets te schrijven over halfJoden.

De mystieke aantrekkingskracht van het Jodendom voor halfJoden is een verschijnsel waar ik verschillende malen persoonlijk mee te maken heb gehad met kennissen die thuis volkomen onkundig waren gehouden van dat aspect van hun afkomst en dan op latere leeftijd meer wilden weten. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En niet alle kinderen met die specifieke achtergrond kiezen ervoor om dat verleden open te breken. Ik haak hiermee vooral aan op de betiteling ‘vaderJood’, die in mijn ogen licht pejoratief is. Dat is niet zomaar uit de lucht gegrepen, want de ‘moederJood’ is bij voorbaat al geaccepteerd in de schoot van het Jodendom vanwege de halacha (de Joodse wetgeving of gedragsleer), volgens welke de vrouwelijke lijn bepalend is. Tegen de stroom van dit godsdienstig vooroordeel in moet de vaderJood zwemmen om zijn plaats te verwerven, tenminste in wat liberalere Joodse kringen. Bij de orthodoxe Joden is dit een no win situatie.

Wat mij uiteindelijk het meest raakt, is Philo's groeiende belangstelling voor het Jodendom en zijn begrip voor zijn ouders met daaropvolgend de postume verzoening met hen. Daar speelt vooral de ontkenning en het zwijgen van de vader van Philo, die tegenover zijn zoons eigenlijk alles wat enigszins Joods was altijd totaal uit de familiegeschiedenis had gewist. Vaak is daarbij de verborgen bedoeling om het Joodse onheil, zo bekend door de noodlottige geschiedenis van de Joden, af te wenden. Dat alles was natuurlijk zinloos geworden toen de oorlog uitbak, maar de belangstelling kwam toch pas veel later. Philo schrijft daarover: “De schok van het ontwaken kwam pas in 1967 bij het lezen van Ondergang van Jacques Presser.” Het zou nog jaren duren voor deze realisatie tot daden leidde die uitmondden in dit boek.

Zijn niet-Joodse moeder speelt een andere rol bij het verleden van de schrijver, door niets los te laten van hoe zij haar man in de oorlog als 'gemengd gehuwde' heeft beschermd. Wel vertelde zij over andere daden van verzet, die de kinderen maar half geloofden.

Het is nu niet zo dat Philo zich na jaren van reizen en ontmoetingen met steeds nieuwe verre en nabije familieleden heeft bekeerd tot het Jodendom en een gelovige is geworden, maar zijn kennis, begrip en belangstelling zijn duidelijk vergroot.

Delen |

vrijdag 18 januari 2019

De manier waarop wij omgaan met onze Palestijnse 'onderdanen' mag vaak worden aangeduid met de term kleinzieligheid. Een gedreven toeschouwer houdt dit soort maatregelen al jaren trouw bij, dat is Amos Gvirtz, die nu zijn 628ste bericht stuurde in de serie: Don't Say We Didn’t Know, met de volgende tekst.

“The Israeli army persists in waging war against the Palestinian school system.
After it confiscated the school structure in the Palestinian village of A-Simiya (near Samu'a) in the South Hebron Hills (see Don't Say We Didn't Know 624), the villagers began to hold classes in tents which they erected every morning and dismantled at the end of the school day. On Monday December 31, 2018 Israeli soldiers came again to the village and confiscated the dismantled tents that serve as 'classrooms' for the village children."

Tot zover Amos Gvirtz.

Iets van achtergrondinformatie: de Palestijnen mogen bijna nooit vaste structuren bouwen, en zeker geen nieuwe school. Dus hadden ze daar iets op gevonden: een tijdelijk onderkomen, een tent die elke ochtend wordt opgezet – ook in de huidige koude en nattigheid – en elke middag na school wordt afgebroken. Ze waren ons te slim af geweest en dat kunnen we natuurlijk niet pikken, dus we hebben de tent maar in beslag genomen.

Ik was kwaad over dit bericht en voelde ook onze impotentie tegenover deze grenzeloze kleinzieligheid. Hadden we het woord 'pesterijen' niet eerder gebruikt?

Delen |

vrijdag 21 december 2018

Ditmaal twee onderwerpen die geen echt verband met elkaar hebben. Of toch een beetje?

In Israël is het niet gezond om een vrouw te zijn, zeker niet in specifieke etnische groepen van de bevolking, waar een code wordt beleden van ‘familie-eer’. Wie niet goed op zijn tellen past, kan voor een vergrijp tegen die code nog rustig worden vermoord. Twee weken geleden ging het te ver en werden er op één dag twee jonge vrouwen vermoord. Een van hen was een Arabisch meisje, mogelijk na een verkrachting, de ander was een vluchtelinge uit Eritrea. Dat waren de 23ste en de 24ste moord op vrouwen van dit jaar!

Uit protest werd er door vrouwenbewegingen een dag gestaakt, en er was een grote demonstratie met rode vlaggen en lampjes op het Rabinplein, waar ook veel mannen bij waren. Goed zo! Het doel was de regering wakker te schudden dat het zo niet langer gaat, en dat zij tenminste de sociale dienstverlening moet verbeteren voor vrouwen die bedreigd zijn, en betere bescherming moet bieden.

Veel geholpen heeft het niet, want dezer dagen vond de 25ste moord plaats in Akko.

Mijn mening over deze zaak is nogal pessimistisch, want ik ben bang dat deze diepgewortelde culturele verschillen met een ruimer budget voor de sociale dienstverlening niet zomaar zullen verdwijnen. Daar is meer voor nodig, zoals opvoeding, en misschien moet de islamitische clerus ook worden ingeschakeld.

Een ander onderwerp is dat de krant – tenminste die die ik lees, namelijk de Engelse editie van Haaretz – sinds enkele weken bijna dagelijks iets meldt over nog een opgraving of een archeologische vondst, die natuurlijk bewijst dat wij hier al eeuwen wonen en ons recht op dit land nog sterker bekrachtigt. Ja, we hebben weliswaar Gods Bijbel, Lord Balfour en de Verenigde Naties aan onze kant, maar niet iedereen is er van overtuigd dat dat alles binnen het kader van de wereldgeschiedenis voldoende bewijs is voor onze rechten op dit land. Wordt er hier opeens zoveel gegraven in dit heilige land, of hebben we wat rugwind nodig?
Zeker als er een besneden aap wordt gevonden, zal iedereen roepen: zie je wel!

Delen |
mrt 2019Goede raad
feb 2019Medische opleiding
feb 2019HalfJoden
jan 2019Kleinzielig
dec 2018Kroniek
nov 2018UNRWA
nov 2018Black Athena
nov 2018Reacties
nov 2018Meer BDS
okt 2018Een rondje olijvenpluk
okt 2018Frustration
okt 2018Racisme
sep 2018Impressies
sep 2018Levensbeëindiging
aug 2018Vlaggen
jul 2018Hervertaling (hertaling)
jul 2018Broodjes smeren
jun 2018Verjaardag
jun 2018Gaza en wij
mei 2018Israël en de vooruitgang
mei 2018Steun voor Gaza
mei 2018Daar gaan we weer Spelen met vuur
apr 2018Weer Jom HaSjoa
apr 2018Trots
apr 2018Hoe privé is e-mail?
mrt 2018Heeft het zin?
mrt 2018Redigeren
mrt 2018Een duwtje in de goede richting
mrt 2018Taalgebruik door winkels en op reclameborden
mrt 2018Een film van Rolf Orthel: ‘Ik ben mijn herinnering’
feb 2018Droogte
feb 2018Vluchtelingen
feb 2018Qasr el-Yahud
jan 2018Avondje demonstreren
jan 2018De geitenpest
jan 2018Code-switching
jan 2018Umm Zuqa
dec 2017Schokkende gehoorzaamheid
dec 2017Roerige tijden
dec 2017Gezondheidszorg in de Gazastrook
nov 2017Een ongewoon verhaal uit nazi-Duitsland
nov 2017De herdenking van de moord op Jitschak Rabin
okt 2017Vooruitgang
okt 2017Vloeken
sep 2017Politieke vertalingen
sep 2017Stilstand Of eigenlijk achteruitgang
sep 2017Vrijheid van meningsuiting
sep 2017De bewakers van Westerbork - een boekrecensie
aug 2017Roof en diefstal
aug 2017Het gewone leven
aug 2017Landruil
jul 2017Schone elektriciteit voor een Palestijns dorp
jun 2017De verdwenen Jemenitische kinderen
jun 2017Pollard vs Vanunu
jun 2017Tegen de bezetting en voor de vrede
mei 2017De Art Gallery van Umm Al Fachem
mei 2017Coca-cola
mei 2017Een avond van hoop
apr 2017De herdenking van de Sjoa in Israël
apr 2017De haggada van Pesach
apr 2017Hittegolf
mrt 2017De Leibowitz prijs
mrt 2017Ellende in Gaza
mrt 2017Elor Azaria
feb 2017Gaza
feb 2017Gelijkheid en broederschap
feb 2017Een ontroerende bijeenkomst
jan 2017Umm al-Hiran
jan 2017De moderne wereld
dec 2016Komen giften bestemd voor Palestijnen terecht bij terreurorganisaties?
dec 2016De gevaren van het dichterschap
nov 2016Illusoire hoop
nov 2016Het verhaal van Rahieq
nov 2016De bekentenis – een toneelstuk van Motti Lerner
nov 2016Homoseksualiteit in de Bijbel
okt 2016Zo veel te lezen!
okt 2016Stolpersteine
sep 2016Mensen vol goede wil
sep 2016Een koddige discussie
aug 2016Profiling
aug 2016Landmijnen van vijftig jaar geleden
aug 2016Disturbing the Peace
jul 2016De settlers, een nieuwe documentaire van Shimon Dotan
jul 2016Onrustzaaiers
jun 2016Ramadan
jun 2016Het gedoe met de NGO's
mei 2016Choemoes
mei 2016De lessen van de Sjoa
mei 2016ITO-land
apr 2016Qaryut
apr 2016Leenwoorden
mrt 2016Breaking the Silence
mrt 2016BDS
feb 2016Naastenliefde
feb 2016De zwarte lijst
jan 2016Liefde voor het land
jan 2016De Bruiloft van de Haat
dec 2015Demonstratie en droom
dec 2015Na het stenen tijdperk
dec 2015Bestaat er een tweede en derde generatie sjoa-aandoening?
nov 2015Nieuwe CD met chazzanoet uit Groningen
nov 2015Volksverhuizing
nov 2015Rabin
okt 2015Demonstratie
okt 2015Israël nu
sep 2015Breaking the Silence
aug 2015W.G. Sebald
aug 2015Belangrijke beslissingen van het Nederlandse Ministerie van Financiën
aug 2015De Joodse ‘lente’
aug 2015Opruiing
jul 2015Monddood gemaakt
jul 2015Khader Adnan
jun 2015Cholot
jun 2015Geneeskunst
jun 2015Positief denken?
mei 2015Rechtshandhaving onder bezetting
mei 2015Apartheid
apr 2015Alternatieve herdenking van de gevallenen 2015
apr 2015Pesachproblematiek
mrt 2015Maar die kat kwam weer …
mrt 2015Demonstratie zaterdagavond 7 maart
mrt 2015Op naar de vrede
feb 2015Losse flodders
feb 2015Opruiming
jan 2015"Alles is in orde …!"
jan 2015Zekerheden
jan 2015Tunnelvisie
dec 2014Mensenrechten
dec 2014Boeken en kranten
nov 2014Ra'ad Moessa
nov 2014Rabinherdenking
okt 2014Een gewone vrijdag van protest en actie
okt 2014MachsomWatch
okt 2014Het nieuwe (Joodse) jaar
sep 2014Zinloze oorlog
aug 2014Onderhandelen met Hamas
aug 2014Situatie
aug 2014Vijgeblad
jul 2014Schuilkelder
jul 2014De Israël Vredesconferentie
jun 2014Het Klaaglied
jun 2014Meer petities
jun 2014Petitie
jun 2014Een golf van hongerstakers
mei 2014Documentaire over de oorlogsjaren in het N.I.Z.
mei 2014Israël en minderheden
mei 2014Open brief aan mezelf
mei 2014Globalisering en taal
apr 2014Israël boos
apr 2014Immigranten
apr 2014Afleiding
mrt 2014Namen
mrt 2014Het werk met mijn dokters
mrt 2014Ballingschap
mrt 2014Vertaalmachines
feb 2014Boycot en de rest
feb 2014Links actief
feb 2014Junk-mail
feb 2014De autobiografie
jan 2014Doof
jan 2014Een Joods concentratiekamp?
jan 2014De scheidingsmuur
dec 2013Twee ministers van Buitenlandse Zaken uit Nederland
dec 2013Een stukje geschiedenis - 75 jaar geleden
nov 2013Taalverwerving bij adoptie
nov 2013Vertrouwen bouwen
nov 2013Schaamte
nov 2013Woorden
okt 2013Makhoul
okt 2013Het nut van memoires
okt 2013De gevoelswaarde van lettercombinaties
sep 2013Sprekende dieren
sep 2013Een onrechtvaardige wet
sep 2013De spelling van het Nederlands
aug 2013De taal van conflicten
jul 2013Geen woorden, maar daden
jul 2013Voor de vakantie
jul 2013Nostalgie
jun 2013De biologie van de taal
jun 2013Altijd wat
jun 2013Kennismaking
mei 2013De talen van de Joden