inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eldad Kisch

Vanaf het moment dat Eldad Kisch (1937) na een jarenlange carrière als arts in Israël van zijn welverdiende pensioen geniet, sloeg hij een andere weg in. Hij schreef zich in als eerstejaars student aan de Universiteit van Tel Aviv en ging vergelijkende taalkunde studeren. De studie was niet wat hij er van verwachtte, hij vond het ronduit een vervelend vak! Na een jaar haakte hij af en studeerde op eigen houtje verder in de immense bibliotheek van de universiteit. Zijn op- en aanmerkingen legt hij vast in, wat hij noemt, zijn taalkundige columns. Daarnaast is Eldad Kisch nog steeds actief als arts in de vredesbeweging. Ook over zijn ervaringen op dit gebied schrijft hij columns. Van deze columns verscheen in 2012 bij uitgeverij Boekscout zijn boek ‘Uit het Dagboek van een Vredestichtertje’.

zondag 13 oktober 2019

Op 3 oktober vond de presentatie plaats van een bundel kritische geluiden over het geplande Holocaust Namenmonument in Amsterdam, met de titel Bedenkt eer gij herdenkt, uitgegeven door uitgever Lecturis. Dit is een kort verslag van deze samenkomst in het architectuurcentrum ARCAM en geen boekbespreking, die het boek zeker verdient.

De bundel is ontstaan om de vorm en de manier van het herdenken van deze enorme gebeurtenis in ons leven en onze geschiedenis vanuit verschillende gezichtshoeken een plaats te geven, onder redactie van Petra Catz, Abram de Swaan en Herman Vuijsje. Daarbij maag worden aangetekend dat er nooit een diepgaande discussie over dit grootse monument heeft plaatsgevonden, waarin alle aspecten van de besluitvorming grondig belicht zijn. Het lijkt eerder dat dit monument is gereduceerd tot een juridische tegenstelling van de promotors en de gemeente Amsterdam enerzijds, en een kern van buurtbewoners als tegenstanders anderzijds. Niets is minder waar – er zijn legitieme aarzelingen van vele kanten die niet gehoord zijn, en dit is onze kans om daar kennis van te nemen. Deze discussie betreft niet alleen de vorm en de plaats van zo’n monument, maar ook achtergronden, gevoelens, bedoelingen van het herdenken. En terzijde: een buurtbewoner met recht van spreken moet binnen 250 meter van het betwiste object wonen.

De middag werd ingeleid door Petra Catz, initiatiefnemer van dit project. Zij sprak over de noodzaak om overwegingen van het herdenken uit verschillende richtingen en van alle belanghebbenden te laten horen vóór vergaande beslissingen worden genomen. Dat is tot nu toe, in een vergevorderd stadium van planning, niet voldoende gebeurd. Als voorbeeld zijn de verschillende Joodse gemeenschappen te weinig aan bod gekomen.

Daarna nam de huidige voorzitter van het NIOD, dr. Frank van Vree, het woord. Hij begon met een disclaimer, dat hij spreekt als persoon, en niet uit naam van het NIOD. Hij gaf een uitstekend overzicht van achtergronden, belangengroepen en gevoelens aangaande het herdenken van de Sjoa. Onder de geslaagde Holocaust monumenten mag als eerste wel worden genoemd het enorme en indrukwekkende monument in Treblinka; de spreker merkte daarbij zeer treffend op dat daar weinig discussie was geweest over die plannen, omdat er nauwelijks overlevenden waren om hun stem te laten horen, en er woonde ook niemand in de buurt. Het is interessant dat zelfs de term Holocaust pas in een laat stadium overwaaide uit de Verenigde Staten, na de succesvolle gelijknamige televisieserie uit 1978, en dat die zodanig is ingeburgerd dat het Nederlandse Nationale Holocaust Museum die term heeft geïncorporeerd. Een waardevol overzicht waar ‘herdenken’ eigenlijk over gaat.

Vervolgens sprak de beeldend kunstenaar Ronald van Tienhoven, die een overzicht gaf van de eisen voor een geslaagd monument. Een uitstekend voorbeeld van hoe monumenten een eigen onvoorzien leven kunnen gaan leiden was de prachtige Amerikaanse Namenwand van de Vietnamoorlog in Washington, waar het publiek vaak ‘rubbings’ maakt als herinnering aan hun dierbaren. Er is hier trouwens nooit een concours voor een ontwerp gehouden en dat zou zeker interessante en onverwachte mogelijkheden openen.

Ten slotte werd het eerste exemplaar van de nieuwe bundel door Herman Vuijsje overhandigd aan Marja Smit, medewerkster aan de bundel en zelf Sjoa-overlevende, die een kort dankwoord sprak.

Een waardige gebeurtenis, en mijn hoop is dat de rechters van de Raad van State dit boekje zullen lezen vóór er onherroepelijke besluiten worden genomen, hoewel ik me ten volle realiseer dat hun taak neerkomt op juridisch-technische zaken, om niet te spreken van haarkloverijen, en dat deze diepere roerselen buiten hun opdracht vallen.

De bundel kan hier worden besteld.

Delen |

zondag 6 oktober 2019

Het gebaar van de NS heeft bij de belanghebbenden, met alle goede bedoelingen, moeizame herinneringen en pijn opgerakeld. Bij mij ging dat gepaard met de knagende vraag hoeveel leden van het personeel van deze organisatie, dat in de vroege oorlogsjaren uit zo’n 20.000 personen bestond, en waarvan een deel nauw betrokken was bij de Jodentransporten naar en van Westerbork, zich morele zorgen heeft gemaakt over het vuile werk dat ze moesten doen. Het moet de gemiddelde, onbevooroordeelde waarnemer al vroeg duidelijk zijn geweest dat het transport van Joden in beestenwagens ‘naar het Oosten’ niet heel goed af kon lopen, vooral dat van ouderen en zuigelingen. Informatie dienaangaande begon bij geruchte in 1942 toch echt al door te dringen. Er is door onderzoekers veel gepubliceerd over de grote stakingen bij de NS, maar die vonden later plaats, en die hadden inhoudelijk weinig te maken met het probleem waar we het nu over hebben.

Ik ben geen geschiedkundige, en heb ook niet de wens hier een uitputtend onderzoek over te beginnen. Het is duidelijk dat de hogere regionen van de NS-leiding zich ‘loyaal’ hadden opgesteld tegenover de Duitse bezetter en flink meewerkten met hun snode plannen. Er werd ook goed verdiend aan deze transporten: vier pfennig per persoon per kilometer, met halve prijs voor groepen groter dan 400.Dat komt neer op ongeveer tweeënhalf miljoen euro voor 100.000 Joden. Deze kosten werden later verhaald op de getransporteerde Joden zelf via hun eigen organisaties.

Onderzoekers melden wel kleinschalig lijdelijk verzet van de kant van het personeel, zonder in details te treden. Eén geval wordt vermeld waarin een leerling-machinist weigerde een trein met Joden te rijden. Wat er verder met deze man is gebeurd, wordt niet beschreven. Voor die moed heb ik bewondering. Dat waren geen tijden om onbekommerd je baan in de waagschaal te stellen. Hoeveel van zulke daden zijn er bekend? Zij hebben de ‘tegemoetkoming’ van de NS eerder verdiend dan ik.

Delen |

vrijdag 6 september 2019

Met nogal wat verwachtingen begon ik het boek van Els van Diggele, De Misleidingsindustrie. Hoe Nederlandse media ons dagelijks beetnemen, (uitgeverij De Geus, 2019) te lezen.

Al gauw bleek dat er veel van dit dunne boekje te leren valt, zowel wat betreft eerlijke weergave van de bewogen geschiedenis van Israel, als over de langdurige conflicten met volkeren in onze directe omgeving. Daarenboven dat een recensent die de Nederlandse pers en de televisie-nieuwsdiensten niet op de voet volgt, minder persoonlijk betrokken is bij de duidelijke beschrijving van het tekortschieten van evenwichtige voorlichting aldaar. Wie het merendeel van de spelers niet kent, moet zich dus behelpen met de voorbeelden in het boekje zelf.

Ik meen dat bewoners van Israël hun politieke inzichten ontlenen aan wat er hier in Israël te lezen en te zien is, en met enige goede wil kun je hier alle kanten te horen krijgen. Het wekt wel verbazing dat zo'n eenzijdigheid van de pers mogelijk is in een land dat toegang heeft tot alle nieuwsdiensten van de Westerse wereld. Van Diggele schrijft die beperking toe aan wat de Nederlandse lezer en kijker wordt voorgeschoteld. Waarom dat zo is, blijft een beetje verscholen, hoewel meer dan een suggestie van bevooroordeeldheid, of zeggen we gewoon antisemitisme?, ons tegemoet komt uit de getuigenissen.

Het heeft mij altijd getroffen dat er vele conflicten over de hele wereld, waar buurvolken elkaar ongestoord uitmoorden, nooit in zoveel reacties resulteren als ons regionale conflict. Mijn inzicht geeft als reden dat de Joden zich altijd door de eeuwen heen, hoog te paard met morele adviezen, al sinds de Bijbel, hebben laten horen. Het is veel aangenamer om zonder gewetensbezwaren je buren af te slachten. Nu krijgen we alles terug op ons brood; wij worden bekeken door een moreel vergrootglas. En wat een leuke slogan: no Jews, no news.

Ik heb een open oog voor de feilen van de verschillende Arabische landen en gemeenschappen waar we hier mee te maken hebben; hun inefficiëntie en corruptheid, de neiging van de grote leiders om hun eigen persoonlijkheid te laten prevaleren boven het belang van hun volk. Is dat een ziekte van het Nabije Oosten, waar Israël ook niet aan ontkomt?

Ik ben het met de auteur eens dat er weinig uniformiteit is in de terminologie Palestijnen – Arabieren. Voor mij zijn Arabieren alle volkeren om ons heen. Ik zie de Arabische bewoners binnen Israël als Arabieren, mogelijk ook als Israëlische Arabieren aan te duiden, en Palestijnen als de bewoners van wat er over is gebleven van Palestina, inclusief de vluchtelingen in kampen bij de buurlanden. Ik ben daarin nogal consequent bij mijn eigen schrijfsels.

Bij het noemen van de Arabische vluchtelingen gaan de golven wel heel hoog. Dat er destijds praktisch evenzoveel Joodse vluchtelingen kwamen, die overhaast de landen waar ze generaties hadden gewoond moesten ontvluchten, hun bezittingen achter moesten laten en zonder morren in Israël zijn opgenomen, herinnert niemand zich meer. Daar zouden onze buren van kunnen leren, maar het voortduren van de ellende van de Palestijnen is ook een wapen om Israël mee om de oren te slaan.

Mijn jarenlange medische werk met Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever is meer humanitair dan politiek getint, hoewel mijn tegenzin voor en afkeer van de bezetting duidelijk is. Mijn betrokkenheid dwingt mij zeker niet om alles wat er daar gebeurt, in hun eigen politieke straatje, verstandig of mooi te vinden.

Onze eigen Salomon Bouman heeft een cameo-optreden in dit besproken boek als "de éminence grise" van de Nederlandse correspondenten in Israël. Zie ook zijn column bij Crescas over dit onderwerp.

Het boek van Van Diggele is goed leesbaar en kan ons de ogen openen voor lacunes in het scala van de berichtgeving, waar we onszelf moeten weren geen emotioneel verdraaide feiten opgedrongen te krijgen door van meerdere kanten informatie te verzamelen.

Delen |

vrijdag 30 augustus 2019

Er valt het een en ander te zeggen over het gebaar van de NS – het steken van de hand in eigen boezem – om de Joden die in de jaren van de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog naar de vernietiging vervoerd zijn door het personeel van de NS, tegemoet te komen. Persoonlijk heb ik er moeite mee: het is wel erg laat, ruim zeventig jaar later, en het maakt ook wonden open.

In Israël zijn er verschillende goedbezochte bijeenkomsten gewijd aan dit onderwerp, waar veel vragen rezen over technische problemen. Ik hoorde weinig twijfels over het gebaar zelf.

De persoon die dit alles leidde en uitlegde was een vrijwilliger, de heer André Boers, die geduldig en precies op vragen antwoordde. Wat mij trof, was dat hij vertelde over een persoon die zijn treinkaartje nog had, enkele reis Amsterdam – Westerbork (of misschien nog wel Hooghalen, vóór de spoorlijn werd doorgetrokken). Die treinkaartjes zijn tot de laatste cent betaald door de reizigers zelf of door de Joodse Raad. Ordnung muss sein.

Toch even een glimlach, en ook wel zuur: de dame die per autobus naar Westerbork is vervoerd, vist achter het net – geen NS-tegemoetkoming.

Voor nabestaanden hier in Israël werd de bekendmaking van de NS vertaald in het Hebreeuws. De inleider van de bijeenkomsten lette er op het woord ‘tegemoetkoming’ te vertalen als ‘toekenning’ of ‘uitbetaling’, en niet het woord ‘schadevergoeding’ te gebruiken. In een latere uitleg in Aleh – het blad voor Nederlandse immigranten alhier – werd dat woord aanvankelijk wel gebruikt, en we konden dat nog net vervangen door een equivalent van ‘gebaar’, want schadevergoeding ligt niet goed in de sfeer van de Sjoa.

Toevallig verscheen er precies dezer dagen een uitgebreid artikel in de Engelse editie van Haaretz van vrijdag 23 augustus over de onderzoeker Rivka Brot, die zich al jaren bezighoudt met en publiceert over de grijze zone van collaboratie van Joden met de Duitsers, de Judenräte, de Kapo's, de ordediensten in kampen en getto's. Het viel me op hoe er met een zekere mildheid werd geoordeeld door de 'rechtspleging' van direct na de oorlog in bevrijde kampen en getto's. Een geluid dat daar vaak weerkeert, is: "Wie er niet was, kan zich geen voorstelling maken van de vreselijke dilemma's van leven en dood waar de 'daders' voor stonden." Een buitenstaander kan hier eigenlijk niet over oordelen. Daarenboven is er het verschijnsel: hoe groter de afstand, hoe harder het oordeel, vooral van landen als Israël, die in later jaren hun eigen wetgeving opstelden. Wat ik hier schrijf, is iets te kort door de bocht om zomaar te accepteren, en de verschillende publicaties van Rivka Brot en anderen die deze moeilijke periode bestudeerden en beschreven, kunnen dit verduidelijken.

Ook relevant in dit ruimere verband is de plaquette die op 30 augustus aanstaande zal worden onthuld op het Centraal Station van Amsterdam betreffende de opvang van Joodse overlevenden uit de kampen, die niet altijd soepel en vol begrip verliep. Bij het tot stand komen van dit ongebruikelijke herdenkingspunt speelde mijn vriend professor Moshé Zwarts een belangrijke rol. Zijn nogal kritische formuleringen over de afstandelijke houding en het totale onbegrip van de situaties waar die mensen van terug kwamen bij de betreffende ambtenaren destijds zijn wel iets afgezwakt voor het de goedkeuring kon krijgen van de directie van het Centraal Station. In Het Parool valt iets meer te lezen over dit onderwerp.

Als voorbeeld wil ik het lot noemen van mijn Duits-Joodse pleegzusje, dat met ons uit de kampen terug kwam, zonder papieren of iets, en enkele dagen werd vastgehouden in een cel met NSB-vrouwen! Geen benul! Gelukkig kon mijn vader haar na enige moeite los krijgen en mocht ze samen met ons naar huis komen.

Delen |

vrijdag 16 augustus 2019

Dezer dagen, nu de immigratie-politie op straat jacht maakt op Filipijnse vrouwen en hun kinderen, met de bedoeling ze uit te wijzen, kan ik niet ontkennen dat er bij mij pijnlijke associaties opborrelen. Het is feitelijk waar dat deze meestal jonge verzorgsters bij aankomst een verklaring hebben getekend dat ze bereid zijn bij zwangerschap Israël binnen drie maanden te verlaten, en dat hun uitwijzing wettelijk klopt, maar dat neemt niet weg, humanitair gezien, dat dit alles niet echt aanvaardbaar is. Israël is dan weliswaar ontstaan als vluchthaven voor Joden, er zou toch ook plaats moeten zijn voor deze kinderen, vaak met Israëlische vaders die hen meestal niet erkennen. Sommigen van die kinderen zijn hier jarenlang illegaal opgegroeid en naar school gegaan, en dit is het enige land dat ze kennen, Ivriet de enige taal die ze spreken.

Israël is een groot gebruiker van Filipijnse vrouwen voor ouderenzorg. Per jaar komen er zo'n achtduizend van deze meest jonge vrouwen het land binnen. 54.000 verblijven hier legaal, en 11.000 illegaal, op toeristenvisa. De vrouwen uit de legale groep mogen hier vijf jaar blijven, en uitzonderingen voor langer verblijf zijn mogelijk. Hun kans om officieel te immigreren is praktisch nihil, behalve na huwelijk met een Israëli.

Onze minister van Binnenlandse Zaken, Arje Deri, is verantwoordelijk voor dit onverkwikkelijke schouwspel en onze Hoge Raad heeft hem na lang touwtrekken gelijk gegeven in zijn activiteiten. Dus nu is het zover. Door eerdere protesten konden de zaken worden gerekt. Er is destijds zelfs over gesproken deze mensen te laten onderduiken, maar Internet is niet het juiste medium om dat te organiseren, want wij die actief zijn in de Vredesbeweging weten maar al te goed dat de geheime dienst gretig meeleest!

De werktijden van deze verzorgsters zijn onduidelijk afgegrensd en ze zitten officieel iets hoger dan het minimumloon, berekend naar normale werkuren en wettelijk voorgeschreven vrije dagen. Als we kijken naar werkelijk gemaakte uren zitten ze juist ver onder het minimumloon. Vergeleken met andere landen hebben wij deze hulp op een koopje. Vijftig procent van de ouderen hier kunnen zich dus een round the clock Filipijnsen permitteren, terwijl de vaklieden menen dat minder dan de helft van hen echt nodig is. De vermelde getallen zijn ontleend aan een artikel in Haaretz van 12 augustus.

Ik schaam me als Jood en ik ben even niet zo trots op dit door mij verkozen land.

Delen |
okt 2019Het Holocaust Namenmonument – kritische geluiden
okt 2019Meer over de ‘tegemoetkoming’ van de Nederlandse Spoorwegen
sep 2019Els van Diggele en de eenzijdige voorlichting over Israël in de media
aug 2019De tegemoetkoming van de Nederlandse Spoorwegen
aug 2019Onze Filipijnse verzorgsters
jul 2019Losse flodders
jul 2019Verwarrende woorden
jul 2019De Sjoa en de tweede generatie
jun 2019Tentoonstelling Kabbala
mei 2019Dierbare democratie
mei 2019Eurovisie
mei 2019Alternatieve dodenherdenking
mei 2019De Sjoa en de Wiedergutmachung
apr 2019De Sjoa ruim zeventig jaar later
apr 2019De Yeshayahu Leibovitz Prijs
apr 2019Dieren zijn net mensen
mrt 2019Verkiezingen 2019
mrt 2019Huiskamerpropaganda
mrt 2019Goede raad
feb 2019Medische opleiding
feb 2019HalfJoden
jan 2019Kleinzielig
dec 2018Kroniek
nov 2018UNRWA
nov 2018Black Athena
nov 2018Reacties
nov 2018Meer BDS
okt 2018Een rondje olijvenpluk
okt 2018Frustration
okt 2018Racisme
sep 2018Impressies
sep 2018Levensbeëindiging
aug 2018Vlaggen
jul 2018Hervertaling (hertaling)
jul 2018Broodjes smeren
jun 2018Verjaardag
jun 2018Gaza en wij
mei 2018Israël en de vooruitgang
mei 2018Steun voor Gaza
mei 2018Daar gaan we weer Spelen met vuur
apr 2018Weer Jom HaSjoa
apr 2018Trots
apr 2018Hoe privé is e-mail?
mrt 2018Heeft het zin?
mrt 2018Redigeren
mrt 2018Een duwtje in de goede richting
mrt 2018Taalgebruik door winkels en op reclameborden
mrt 2018Een film van Rolf Orthel: ‘Ik ben mijn herinnering’
feb 2018Droogte
feb 2018Vluchtelingen
feb 2018Qasr el-Yahud
jan 2018Avondje demonstreren
jan 2018De geitenpest
jan 2018Code-switching
jan 2018Umm Zuqa
dec 2017Schokkende gehoorzaamheid
dec 2017Roerige tijden
dec 2017Gezondheidszorg in de Gazastrook
nov 2017Een ongewoon verhaal uit nazi-Duitsland
nov 2017De herdenking van de moord op Jitschak Rabin
okt 2017Vooruitgang
okt 2017Vloeken
sep 2017Politieke vertalingen
sep 2017Stilstand Of eigenlijk achteruitgang
sep 2017Vrijheid van meningsuiting
sep 2017De bewakers van Westerbork - een boekrecensie
aug 2017Roof en diefstal
aug 2017Het gewone leven
aug 2017Landruil
jul 2017Schone elektriciteit voor een Palestijns dorp
jun 2017De verdwenen Jemenitische kinderen
jun 2017Pollard vs Vanunu
jun 2017Tegen de bezetting en voor de vrede
mei 2017De Art Gallery van Umm Al Fachem
mei 2017Coca-cola
mei 2017Een avond van hoop
apr 2017De herdenking van de Sjoa in Israël
apr 2017De haggada van Pesach
apr 2017Hittegolf
mrt 2017De Leibowitz prijs
mrt 2017Ellende in Gaza
mrt 2017Elor Azaria
feb 2017Gaza
feb 2017Gelijkheid en broederschap
feb 2017Een ontroerende bijeenkomst
jan 2017Umm al-Hiran
jan 2017De moderne wereld
dec 2016Komen giften bestemd voor Palestijnen terecht bij terreurorganisaties?
dec 2016De gevaren van het dichterschap
nov 2016Illusoire hoop
nov 2016Het verhaal van Rahieq
nov 2016De bekentenis – een toneelstuk van Motti Lerner
nov 2016Homoseksualiteit in de Bijbel
okt 2016Zo veel te lezen!
okt 2016Stolpersteine
sep 2016Mensen vol goede wil
sep 2016Een koddige discussie
aug 2016Profiling
aug 2016Landmijnen van vijftig jaar geleden
aug 2016Disturbing the Peace
jul 2016De settlers, een nieuwe documentaire van Shimon Dotan
jul 2016Onrustzaaiers
jun 2016Ramadan
jun 2016Het gedoe met de NGO's
mei 2016Choemoes
mei 2016De lessen van de Sjoa
mei 2016ITO-land
apr 2016Qaryut
apr 2016Leenwoorden
mrt 2016Breaking the Silence
mrt 2016BDS
feb 2016Naastenliefde
feb 2016De zwarte lijst
jan 2016Liefde voor het land
jan 2016De Bruiloft van de Haat
dec 2015Demonstratie en droom
dec 2015Na het stenen tijdperk
dec 2015Bestaat er een tweede en derde generatie sjoa-aandoening?
nov 2015Nieuwe CD met chazzanoet uit Groningen
nov 2015Volksverhuizing
nov 2015Rabin
okt 2015Demonstratie
okt 2015Israël nu
sep 2015Breaking the Silence
aug 2015W.G. Sebald
aug 2015Belangrijke beslissingen van het Nederlandse Ministerie van Financiën
aug 2015De Joodse ‘lente’
aug 2015Opruiing
jul 2015Monddood gemaakt
jul 2015Khader Adnan
jun 2015Cholot
jun 2015Geneeskunst
jun 2015Positief denken?
mei 2015Rechtshandhaving onder bezetting
mei 2015Apartheid
apr 2015Alternatieve herdenking van de gevallenen 2015
apr 2015Pesachproblematiek
mrt 2015Maar die kat kwam weer …
mrt 2015Demonstratie zaterdagavond 7 maart
mrt 2015Op naar de vrede
feb 2015Losse flodders
feb 2015Opruiming
jan 2015"Alles is in orde …!"
jan 2015Zekerheden
jan 2015Tunnelvisie
dec 2014Mensenrechten
dec 2014Boeken en kranten
nov 2014Ra'ad Moessa
nov 2014Rabinherdenking
okt 2014Een gewone vrijdag van protest en actie
okt 2014MachsomWatch
okt 2014Het nieuwe (Joodse) jaar
sep 2014Zinloze oorlog
aug 2014Onderhandelen met Hamas
aug 2014Situatie
aug 2014Vijgeblad
jul 2014Schuilkelder
jul 2014De Israël Vredesconferentie
jun 2014Het Klaaglied
jun 2014Meer petities
jun 2014Petitie
jun 2014Een golf van hongerstakers
mei 2014Documentaire over de oorlogsjaren in het N.I.Z.
mei 2014Israël en minderheden
mei 2014Open brief aan mezelf
mei 2014Globalisering en taal
apr 2014Israël boos
apr 2014Immigranten
apr 2014Afleiding
mrt 2014Namen
mrt 2014Het werk met mijn dokters
mrt 2014Ballingschap
mrt 2014Vertaalmachines
feb 2014Boycot en de rest
feb 2014Links actief
feb 2014Junk-mail
feb 2014De autobiografie
jan 2014Doof
jan 2014Een Joods concentratiekamp?
jan 2014De scheidingsmuur
dec 2013Twee ministers van Buitenlandse Zaken uit Nederland
dec 2013Een stukje geschiedenis - 75 jaar geleden
nov 2013Taalverwerving bij adoptie
nov 2013Vertrouwen bouwen
nov 2013Schaamte
nov 2013Woorden
okt 2013Makhoul
okt 2013Het nut van memoires
okt 2013De gevoelswaarde van lettercombinaties
sep 2013Sprekende dieren
sep 2013Een onrechtvaardige wet
sep 2013De spelling van het Nederlands
aug 2013De taal van conflicten
jul 2013Geen woorden, maar daden
jul 2013Voor de vakantie
jul 2013Nostalgie
jun 2013De biologie van de taal
jun 2013Altijd wat
jun 2013Kennismaking
mei 2013De talen van de Joden