Ankie

Salomon Bouman

vrijdag 12 augustus 2016

Vierenveertig jaar heeft Ankie Spitzer (de Jong) gestreden voor de erkenning van de ontkenning. In Rio de Janeiro is haar tomeloze inzet beloond.

Het was een ontroerend moment toen Thomas Bach, de Duitse voorzitter van het Olympisch comité, het eenvoudige monument op de ‘Plaats voor de herinnering’ in het Olympisch dorp onthulde ter nagedachtenis aan de elf Israëlische sportlieden die tijdens de Spelen in München in 1972 door Palestijnse terroristen werden vermoord.

Keer op keer wezen voorgangers van Thomas Bach een officiële herdenking van de elf Israëlische slachtoffers van Palestijnse terreur af met het argument politiek buiten de Spelen te houden. Zij gingen voorbij aan het kille feit dat de politiek door gewapende Palestijnse terroristen van de Zwarte September beweging door de heilige ‘muur’ van de Spelen was gedrongen.

Ook waren de voorgangers van Thomas Bach beducht voor reacties van de Arabische landen als de vermoorde Israëlische sportlieden zouden worden herdacht. Voor zover ik weet is er geen Arabisch en zelfs geen Palestijns protest geweest tegen de herdenking van de vermoorde Israëlische sporters in het Olympisch dorp in Rio de Janeiro.

Ankie Spitzer, wier echtgenoot ook in München werd vermoord – zelf was ze, kort na haar huwelijk, enkele maanden zwanger - heeft in de herdenking van haar man en de anderen eindelijk berusting, niet te verwarren met aanvaarding, gevonden. Voor haar is de erkenning een overwinning op het kwaad, zo universeel ziet zij ook het besluit van Thomas Bach om de moord in München te herdenken.

Heeft het feit dat Thomas Bach een Duitser is de doorslag gegeven om tot erkenning en herdenking over te gaan? Een soort morele Wiedergutmachung. Ankie heeft in ieder geval, gesteund door een netwerk van invloedrijke internationale persoonlijkheden, gevoelige snaren bij hem geraakt. De vermoorde Israëlische sportlieden zullen tijdens het begin van komende Olympisch spelen worden herdacht.

Ankie heeft met haar gevecht voor erkenning een dimensie toegevoegd aan de betekenis van de Olympische spelen. Het heeft lang geduurd totdat de tijd rijp was om de moord als waarschuwing in de ethiek van de Spelen op te nemen.

Ik ken Ankie goed. Ik respecteer haar. Ik vind het bewonderingswaardig dat zij als correspondente van de NOS in haar reportages de emotie over de moord op haar man wist te beteugelen en oog kreeg voor het Palestijnse vraagstuk dat Israël kwelt.

8 + 3 = ?
Mooi stuk Salomon
Jammer dat de schrijver de naam van Ilana Romano niet noemt. Zij streed hand in hand met Ankie voor deze erkenning.
Meneer Bouman een mooi stuk van Ankie. Zij is een tijd in Nederland een buurvrouw van mijn grootouders geweest. H.G. Joostdenburger
Geachte heer Bouman, Hierbij toon ook ik mijn bewondering en respect voor de strijd die Ankie heeft gevoerd. Destijds heb ik de Spelen als hostess van dichtbij kunnen meemaken. Voorafgaand aan de Spelen was ik werkzaam op de luchthaven Riem en behoorde het verwelkomen en vervolgens begeleiden van de spelers naar hun bagage/vertrekhal tot mijn werkzaamheden. Dientengevolge kwam ik ook in aanraking met de spelers uit Israel. Bij het zien van beelden van Ankie, komen de beelden van München 1972 altijd weer terug. Helemaal, nu ik recentelijk het boek 'Een Duitse zomer' van Rolf Bos heb gelezen. Er is een lange strijd aan vooraf gegaan, maar het is er dan tòch van gekomen dat het onder Thomas Bach tot een eerbetoon kwam, en er tijdens de openingsceremonie van de Spelen van Tokyo, werd stilgestaan bij de vermoorde atleten. Uiteraard gingen mijn gedachten toen weer naar Ankie. Met vriendelijke groet, Evelyn Scheepsma

Columns 2022

Columns 2021

Columns 2020

Columns 2019

Columns 2018

Columns 2017

Columns 2016

Columns 2015

Columns 2014

Columns 2013

Columns 2012

Columns 2011

Columns 0000

Doneren

Crescas kan niet zonder jouw steun. Met elke donatie, hoe klein ook, steun je onze activiteiten en zorg je dat wij nog meer voor Joods Nederland kunnen betekenen.