In de nieuwsbrief stonden per abuis verkeerde data voor de lezingen van Bart Wallet. De informatie op de website in inmiddels gecorrigeerd. In het cursusoverzicht staan nu de juiste data:

inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Salomon Bouman

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University, SAIS, School for Advanced International Studies in Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen. De afgelopen drie jaar heeft Salomon Bouman twee boek gepubliceerd: 'Israel tussen hoop en vrees, van socialistische pioniersgeest naar kapitalisme. Uitgegeven door AUP, Amsterdam University Press. En een roman 'Ontmoeting en misverstand', heilig is de drager van onheil, uitgegeven door Amphora, Amsterdam.

zondag 31 mei 2020

Ik moest aan Benny Gantz denken toen premier Benjamin Netanjahoe zijn tirade afstak tegen de drie rechters in de Jeruzalemse rechtbank. Gedurende vijftig minuten beschuldigde hij de rechters ervan hem een politiek proces aan te smeren, een gerechtelijke staatsgreep. Daar stond hij: badend in zijn vermeende onschuld, omringd door zijn ministers en Likoed parlementariërs. Zinloos machtsvertoon, zinloze intimidatie, want de rechters zullen zich heus niet van de wijs laten brengen door de door paranoia gegrepen Netanjahoe. Dat weet ik zeker. Maar deze door radio en tv uitgezonden aanval op de rechtsstaat is ook een aanval op de Israëlische democratie. Ophitsing van het volk ook. Gaat er bloed vloeien?

Tijdens de verkiezingscampagne maakte Benny Gantz zich hard voor het beschermen en bewaren van de democratie. Van hoge waarden ook, Joodse waarden wel te verstaan.

Nu mompelde hij maar wat. “De rechters zullen beslissen”, bracht hij te berde in plaats van zijn compagnon aan de top van de piramide, ook al was het maar op mineure toon, te waarschuwen voor onwaardig gedrag. Tijdens de presentatie van de nieuwe regering in de Knesset zat Gantz er ongelukkig bij. Dat kon ik vanuit mijn werkkamer zien, want via de computer kan ik rechtstreeks de Israëlische tv volgen. (Zoek in Google naar: Israëlische tv live en dan scrollen naar tv Kan 11, dat zie je zo, en dan ben je ‘thuis’.)

Het in Jeruzalem begonnen proces tegen Netanjahoe kan langer gaan duren dan zijn premierschap. Hij heeft beloofd op 17 november 2021 te zullen aftreden. En er is geen zekerheid dat dit proces wegens corruptie, schending van vertrouwen en oplichting dan tot een uitspraak heeft geleid. Schuldig of vrijspraak. Dus tot die magische datum op de kalender van Netanjahoe wordt Israël voor de eerste keer geregeerd door een premier die zich moet verantwoorden voor de rechtbank.

Eigenlijk had ik wat anders willen schrijven in deze column. Maar voor de goede orde en aansluitend bij mijn vorige column laat ik mijn gedachten los op het verschijnsel Netanjahoe.

Ik denk dat hij zich gesterkt voelde doordat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo vorige week een bliksembezoek bracht aan Jeruzalem. Wat was de boodschap? Waarom die urgentie?

Ging het hem erom Netanjahoe aan te moedigen de annexatie van grote delen van bezet gebied, zoals in het ‘Vredesplan van de eeuw’ uit de koker van Trump wordt aanbevolen, door te zetten? Want dat zou Trump in zijn verkiezingscampagne goed van pas komen, omdat dit de vurige wens is van miljoenen Amerikaanse evangelisten die Israël tot de dood lief hebben. De stemmen van deze fundamentalistische christenen zijn met een duikelende economie goud waard voor Trump in november 2020. Misschien de sleutel tot zijn herverkiezing. (Bart Schut heeft in het laatste nummer van het NIW annexatie van bijna dertig procent van bezet gebied immoreel genoemd.)

Pompeo had ook een andere politieke boodschap in zijn rugzak. Een waarschuwing aan het adres van Israël de economische en politieke relaties met China aan banden te leggen. Trump heeft van China de zondebok gemaakt voor de diepe economische crisis die corona in zijn land heeft veroorzaakt. Hij wil China’s mondiale economische invloed de pas af snijden. Het begin van een koude oorlog tussen Washington en Beijing. En dus zou Israël als afhankelijke bondgenoot naar de pijpen van Trump moeten dansen. China bouwt een nieuwe grote haven in Haifa; China legt de metro in Tel Aviv aan; China heeft de sneltreinverbinding naar Jeruzalem aangelegd en daarbij grote tunnels gegraven; China is bijzonder geïnteresseerd in de hoogwaardige Israëlische hightech, om slechts enkele voorbeelden aan te stippen van de economische relaties tussen beide landen.

David Ben-Goerion heeft me in 1965 gezegd dat vrede in het Midden-Oosten van China afhangt. Nu is China voor Israël een belangrijke handelspartner en een economische wereldmacht.

Ik meen te weten dat Netanjahoe wel naar Pompeo heeft geluisterd maar niet een, twee, drie een streep zet door diepe economische belangen met China. Voor het verdedigen van Israëls belangen en veiligheid is Netanjahoe beter uitgerust dan voor het respecteren van de Israëlische rechtsstaat.

Delen |

vrijdag 22 mei 2020

Wat zal premier Benjamin Netanjahoe doen als hij deze maand wegens corruptie, schending van vertrouwen en oplichting wordt veroordeeld? Aftreden? Nee, natuurlijk niet, want hij heeft juridische bescherming gevonden in de vorming van de nieuwe coalitieregering tussen Likoed en Blauw Wit. En volgens deze constructie is een zittend premier zolang hij regeert onaantastbaar. Dat is het overlevingskunststukje van Netanjahoe. Ik neem er met een gevoel van schaamte mijn petje voor af.

Er zijn ook andere methodes, buiten coalitiegekronkel om, om Netanjahoe in bescherming te nemen. Hoe dan? De procureur-generaal, de vrome Avichai Mandelblit, ondervindt het aan de lijve. Hij wordt, net als zijn naasten, met de dood bedreigd omdat hij het lot van Netanjahoe voor de rechtbank in handen zou kunnen hebben. Hem bedreigen, dag en nacht, is een praktijk uit duistere dictaturen om hem tot rede te brengen. Hem uit de weg ruimen, vermoorden dus, zou nog effectiever zijn.

Het is in Israël niet eerder voorgekomen dat een procureur-generaal bij de politie een officiële klacht heeft ingediend over aanhoudende dreigementen.

Personen rond Netanjahoe, zijn zoon Yaïr bijvoorbeeld, spelen achter maar soms ook vóór de schermen een rol bij het bedreigen van Mandelblit.

Het lijkt verdacht veel op de campagne die Netanjahoe in 1995 voerde tegen de vredespolitiek van premier Jitschak Rabin. Drie schoten in de rug van Rabin uit het pistool van Jigal Amir, na de grootste vredesdemonstratie ooit in Tel Aviv, maakten een einde aan het leven van Rabin en aan de hoop op vrede met de Palestijnen. Netanjahoe heeft zelf niet geschoten maar wel de sfeer helpen creëren waaruit Jigal Amir is voortgekomen. Ik ben getuige geweest van zijn ophitsende redevoeringen tegen Rabin.

Dat is geschiedenis.

Netanjahoe heeft met de oud chef-staf Benny Gantz, leider van Blauw Wit, een nieuw hoofdstuk in Israëls bewogen geschiedenis geschreven.

Gantz is, als ik hem moet geloven, in het landsbelang – wegens corona in de eerste plaats, en ten tweede de economische crisis – een coalitie met Netanjahoe aangegaan. Om een miljarden sjekels verslindende vierde verkiezingsronde te voorkomen, dat herhaalt hij voortdurend, net als Netanjahoe.

Het is niet zo verwonderlijk dat een soldaat in het landsbelang handelt als hij ook bereid is daarvoor te sterven. Ik denk dat Gantz zo in elkaar zit. In zijn verrassende toenadering tot Netanjahoe is zijn democratisch kompas op tilt gegaan. Gantz, de grote uitdager van Netanjahoe in de verkiezingscampagne, heeft zijn beloften aan de kiezers en een deel van zijn partijgenoten verloochend. Nooit zou hij onder de criminele Netanjahoe dienen, altijd zou hij de democratie hoog houden en in een door hem te vormen regering een Arabische minister opnemen. Gantz aanvaardde de gedoogsteun van de Arabische Verenigde Lijst, die met vijftien zetels in de Knesset één van de pijlers van zijn regering zou kunnen zijn.

In de nieuwe coalitieregering staan de Israëlische Arabieren, twintig procent van de Israëlische bevolking, voorlopig in de kou. Op papier is er een ministeriële portefeuille ingeruimd voor een Arabische minister voor Minderheden. Het probleem is dat die Arabier nog niet is gevonden. Of niet met Netanjahoe in een regering wil zitten. Ook bleek Gantz tijdens de verkiezingscampagne geen voorstander te zijn van annexatie van de Jordaan-vallei. In het regeringsprogramma wordt dit hete hangijzer niet benoemd. In het coalitieakkoord tussen Likoed en Blauw Wit wél.

Het annexatieproces zou met ingang van 1 juli 2020 in gang worden gezet. Netanjahoe was daar in zijn regeringsverklaring heel duidelijk over. Het plaatsen van de grootste delen van de Westelijke Jordaanoever onder Israëlische vlag omschreef hij als een historische invulling van het zionisme. Dat moet zijn erfenis worden in de annalen van de lange Joodse geschiedenis. Een ereplaats die hij dan deelt met David Ben-Goerion, die in 1948 de staat Israël stichtte.

Het door president Trump aangemoedigde annexatieplan is een tijdbom onder het vredesverdrag met Jordanië, kan leiden tot het uiteenvallen van het Palestijnse zelfbestuur in Ramallah en zou Israëls fragiele relaties met enkele Arabische landen op de tocht zetten. Het is een gok. Misschien pakt het anders uit. De ervaring leert immers dat Israël in het verleden met internationaal omstreden besluiten is weg gekomen. Tussen annexatie en de stichting van nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever zit slechts een internationaal juridisch onderscheid. Annexatie is niets anders dan voortzetting van de bezetting, met dat verschil dat de Palestijnen in geannexeerd gebied geen Israëlische burgerrechten krijgen. In Israël zeggen ideologische tegenstanders van annexatie hardop dat Netanjahoe’s annexatieplan met warme steun van Trump de deur openzet voor een apartheidsstaat.

Als hij woord houdt, zal Netanjahoe op 17 november2021 het premierschap overdragen aan Gantz. Dat is een van de belangrijkste paragrafen uit het coalitieakkoord. Tot die tijd zal Gantz als minister van Defensie en plaatsvervangend premier het land dienen.

Ik zal in deze column niet ingaan op de achtergronden van de vorming van de grootste regering ooit in Jeruzalem: 36 ministers en zestien onderministers!

Ik vraag me af of en hoe lang deze coalitie stand kan houden met elkaar wantrouwende leiders, Netanjahoe en Gantz, aan het hoofd van deze gezwollen eenheidsregering.

In zijn verklaring in de Knesset noemde Gantz nadrukkelijk 17 november 2021 als de datum waarop hij de scepter van Netanjahoe overneemt. Deed hij dat omdat hij aan de goede wil van Netanjahoe twijfelt? Opmerkelijk was het wel.

Delen |

vrijdag 15 mei 2020

Tijdens mijn lange correspondentschap voor NRC heb ik Israëlische leiders geïnterviewd, onder wie David Ben-Goerion en Jitschak Shamir. Informatie uit de eerste hand is voor kwaliteitsjournalistiek van het hoogste belang. Ik was een actieve spoorzoeker. Voor zover dat mogelijk was, doorkruiste ik in mijn Volvo 240 GL vanaf 1965 Israël en daarna de bezette gebieden. De weerslag daarvan is te vinden in honderden artikelen, reportages en interviews.

In deze column wil ik opmerkelijke interviews met premier Ben-Goerion, de stichter van de staat Israël en premier Shamir belichten.

Ik zal niet ingaan op de ingewikkelde achtergrond, maar in 1965 trad Ben-Goerion uit de Mapai, de moederpartij van Israël, en stichtte met Moshe Dayan en Shimon Peres de Rafi partij in de verwachting minstens twintig van de 120 Knesset-zetels te veroveren.

Het pakte tot Ben-Goerions frustratie anders uit. Hij moest zich tevreden stellen met slecht tien zetels, waardoor hij zijn greep op de politiek verloor en zich terug trok in kibboets Sde Boker in de Negevwoestijn.

Op vrijdagavond, kort na zijn nederlaag, sprak hij in het Mann auditorium in Tel Aviv. Ik sprak hem aan en vroeg om een interview. Hij stemde toe. “Kom morgen naar mijn huis in Tel Aviv”, zei hij.

“Morgen” was sjabbat. Met mijn religieuze achtergrond besloot ik uit respect voor de sjabbatrust van Ben-Goerion die dag niet naar hem toe te gaan.

Zondagochtend belde ik. “Waarom ben je niet gekomen?” vroeg Paula, Ben-Goerions vrouw op vinnige toon. “Uit respect voor de sjabbat”, antwoordde ik. “Daar hebben we niets mee te maken. God bestaat niet. Het interview gaat niet door.” Na nog twee telefoontjes nam Ben-Goerion de telefoon op. “Kom”, zei hij. “Vrede in het Midden-Oosten hangt af van China”, stelde hij tijdens het interview. Een bijzondere uitspraak in 1965, lang voordat China een wereldmacht werd.

Waarom breng ik deze episode nu in herinnering? In het kort: de eerste pioniers in Palestina (eind negentiende eeuw) waren marxistische jonge Joden uit Oost-Europa die God verwierpen. Ben-Goerion was een van hen.

Die sterk anti-religieuze instelling van de pioniersgeneraties heeft door massale immigratie van traditionele Joden uit de Arabische wereld en door het effect van de Zesdaagse Oorlog (juni 1967) op de Israëlische samenleving aan invloed ingeboet.

De grote gemeenschap van charediem in Israël vertrouwde op Gods bescherming bij het uitbreken van het coronavirus. Volgens Israëlische gegevens is zeventig procent van de charediem in deze over het land verspreide gemeenschappen met het virus besmet. In het begin van de crisis negeerden de charediem de beschermende veiligheidsvoorschriften van de regering. Gebed zou hen beschermen. We weten beter nu. Niet God maar de charediem hebben gefaald. Of beiden.

Het is maar hoe je het bekijkt.

Ben-Goerion vertrouwde niet op goddelijke bescherming voor en na de stichting van Israël, maar op de kracht van te willen en moeten overleven.

Premier Jitschak Shamir, een ideologische tegenstander van Ben-Goerion, geloofde niet om religieuze maar om nationalistische redenen in de ondeelbaarheidsgedachte van Erets Jisraël, het land van Israël.

Voor hem was terugkeer naar het land waaruit de Joden tweeduizend jaar geleden waren verdreven door de Romeinen een historisch en geen religieus recht.

Shamir had een duidelijke revisionistische kijk op de toekomst en status van de in 1967 bezette, ‘bevrijde’ gebieden. “We hebben die gebieden nodig om miljoenen Joden uit de diaspora op te vangen”, zei hij tegen mij tijdens een vraaggesprek in 1988, toen hij premier was.

Wat de drijfveren ook zijn, religieus of nationalistisch, Israël heeft bezet gebied in de wurggreep genomen, waarin voor Palestijnse onafhankelijkheid geen plaats is. Het duo Trump-Netanjahoe heeft annexatie op de agenda gezet: de volgende fase in Israëls drama.

Delen |

vrijdag 8 mei 2020

Nederland

Wij hebben, zoals altijd op 5 mei, de vlag gehesen. Deze dag heeft voor mij bijzondere betekenis gekregen door de toespraak van koning Willem-Alexander bij de herdenking van de slachtoffers van het nazi-regiem op 4 mei in Amsterdam. Er is moed, zelfvertrouwen en diepe empathie voor nodig om kritiek uit te oefenen op het zwijgen van zijn overgrootmoeder koningin Wilhelmina over het lot van de Joden tijdens haar gekozen ballingschap in Londen. De koning heeft met zijn woorden de pijnlijke stilte onhoorbaar gemaakt.

Israël

Benjamin Netanjahoe heeft de rechters van het Hooggerechtshof in Jeruzalem gewaarschuwd dat het volk in opstand zal komen als hij wegens corruptie, fraude en vertrouwensbreuk zal worden gediskwalificeerd als premier. Ook heeft hij de rechters laten weten dat er een vierde verkiezingsronde komt als het Hof tot deze voor hem absurde conclusie komt.

Dat is de noodkreet van een populist die de bui ziet hangen.

Terwijl ik deze column schrijf buigen die elf rechters zich over twee vragen die van cruciaal belang zijn voor de kwaliteit van de Israëlische democratie. Ten eerste kan een premier die wordt verdacht van ernstige misdrijven aanblijven en is het coalitieakkoord tussen Likoed en Blauw Wit rechtsgeldig gezien de beschuldigingen die Netanjahoe boven het hoofd hangen?

Er stond zoveel op het spel dat de rechters besloten de beraadslagingen rechtstreeks via radio en tv te laten uitzenden. Een unicum in de Israëlische geschiedenis. Kennelijk is dit opzienbarende besluit ingegeven om het door Netanjahoe aangevochten vertrouwen in het Hooggerechtshof te ontkrachten door het volk de passieve deelgenoot te maken van de beraadslagingen. Netanjahoe’s dreigement dat het volk in opstand zal komen als hij wegens hangende beschuldigingen geen premier kan zijn, is de rechters dus niet ontgaan. Zij hebben zich via rechtstreekse uitzendingen tegen ondermijning van de democratische waarden gewapend.

Dit wil niet zeggen dat Netanjahoe bij voorbaat de grote verliezer zal zijn van de petities die bij het Hof tegen hem aanhangig zijn gemaakt.

Ik heb begrepen dat de juridisch adviseur van de regering het voor Netanjahoe zal opnemen, omdat er volgens hem in de wetgeving geen enkele paragraaf is te vinden die handelt over de vraag of een van misdrijven verdachte premier/politicus kan aanblijven.

Oud-premier Ehoed Barak, die in 2001 glansrijk door Netanjahoe werd verslagen, put uit de rijke religieus-Joodse erfenis om Netanjahoe als premier te diskwalificeren. Hij beroept zich op de Tien Geboden, de profeet Amos en ook op de Onafhankelijkheidsverklaring.

“Een man beschuldigd van corruptie kan niet als minister dienen, laat staan een regering vormen. Een pedofiel kan toch ook niet als hoofd van een school functioneren?”, aldus Ehoed Barak in een opinieartikel in Haaretz.

Ik denk dat de rechters zich uitsluitend tot juridische argumenten zullen bepalen en zich niet op religieus-Joodse bronnen zullen baseren om tot een conclusie over de petities tegen Netanjahoe te komen.

‘De affaire’ Netanjahoe en de rechtsgeldigheid van het coalitieakkoord zijn een test voor de Israëlische democratie.

Benny Gantz, de leider van Blauw Wit nam het in de verkiezingscampagne op voor de democratie en tegen de volgens hem corrupte Netanjahoe. Met wie hij nooit een coalitie zou vormen. Ondanks zijn politieke afkeer van hem heeft hij Netanjahoe onder de druk van de coronacrisis een reddingsboei toegeworpen door met Likoed een regering van nationale eenheid te vormen.

Israël gaat voor de vierde keer in anderhalf jaar naar de stembus als het Hooggerechtshof oordeelt dat het coalitieakkoord strijdig is met de wet of dat Netanjahoe niet als premier kan dienen.

Als hoeders van de Israëlische democratie rust op deze rechters in Jeruzalem een zware verantwoordelijkheid.

Eind deze week zal duidelijk worden uit welke hoek het rechtsgevoel in Jeruzalem waait.

Delen |

vrijdag 1 mei 2020

“Hoe kan je de prooi zijn van een mensenredder?” Deze tegenstelling tussen het kwade en goede is de ondertitel van het zojuist bij De Geus verschenen boek Het raadsel van Femma.

In dit goed gedocumenteerde boek komt historica Els van Diggele tot de conclusie dat Yad Vashem dr. Hans-Georg Calmeyer uit Osnabrück in 1992 ten onrechte de eretitel van “Rechtvaardige onder de volken” heeft toegekend. En dus is het volkomen misplaatst dat in Osnabrück een museum zijn naam zal dragen.

Wie is de prooi? Femma Fleijsman, een zestienjarig meisje uit Amsterdam dat met een pennenstreek van Calmeyer in 1944 via Westerbork in het vernietigingskamp Auschwitz belandde en de verschrikkingen daar overleefde.

Wat maakt haar geval zo uniek dat het Els van Diggele bewoog zo diep en gedetailleerd in Femma’s geschiedenis te duiken?

Calmeyer werd in maart 1941 benoemd tot hoofd van de afdeling Abteilung Innere Verwaltung in bezet Nederland. Op last van de Duitse bezetter moesten Joden zich bij dit bureau laten registeren. Het administratieve voorportaal van deportatie voor degenen van wie vast stond dat zij onder de Neurenberger rassenwetten vielen.

Femma, kind uit de gemengde relatie van een Nederlandse Ariër met een Joodse vrouw, zou dus op grond van deze rassenwet niet in aanmerking moeten komen voor een doodvonnis in Auschwitz.

In 1941 was de verwarring over de duistere intenties van de Duitsers zó groot dat de vader van Femma haar liet registreren als de kleindochter van vier Joodse grootouders. Toen het de vader van Femma duidelijk werd dat hij een levensgevaarlijke fout had gemaakt, heeft hij via advocaten, verklaringen van buren en foto’s bij Calmeyer bewijzen op tafel gelegd dat Femma niet zou moeten worden gedeporteerd.

De gezagsgetrouwe jurist Calmeyer heeft deze bewijsvoering terzijde gelegd en van de Arische vader van Femma in het dossier Femma een Jood gemaakt! Door deze misdaad werd het lot van Femma beslist. De poort van de hel ging in 1944 voor haar open.

Femma, die Auschwitz overleefde is, de enige persoon op de Calmeyer-lijst die kan getuigen dat zij het slachtoffer is geworden van Calmeyers misdaad. (Op 4 mei doet zij om 22.15 uur haar verhaal in een tv-documentaire op NPO 2.)

Toen dr. L. de Jong in zijn omvangrijke werk Het koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog schreef, was hij niet op de hoogte van het raadsel van Femma. Dan Michman, hoofd van het internationale instituut voor holocaustonderzoek van Yad Vashem evenmin.

Mede op grond van hun beoordelingen werd Calmeyer in 1992 postuum opgenomen in de rij van Rechtvaardigen onder de volken.

Waarom? Zij waren onder de indruk van het grote aantal Nederlandse Joden dat door toedoen van Calmeyer aan deportatie ontsnapte.

Van de 4.787 petities van Nederlandse Joden die op hun Jood-verklaring terug kwamen, werden er door Calmeyer 1.868 nietig verklaard. Daarentegen werden er volgens gegevens uit Wikipedia door hem 2.919 Nederlandse Joden ‘gered’ door hun niet-Jood verklaringen te erkennen als zijnde juist. Zij ontsnapten aan vervolging en deportatie.

In haar boek vecht Els van Diggele het aantal door Calmeyer voor deportatie behoede Joden niet aan, maar omschrijft zij de jurist Calmeyer als een man die in het nazisysteem gewoon zijn werk deed en zonder gevoel over leven en dood beschikte. Calmeyer ambieerde volgens haar de post op het bureau in Den Haag om aan een oproep voor het oostfront te ontsnappen en zijn kwaliteiten als jurist te bewijzen. Rehabilitatie voor zijn uitzetting uit het ambt van advocaat nadat hij in de jaren dertig communisten had verdedigd voor het hof in Osnabrück. Een overtuigde nazi, zo blijkt uit het boek, is hij niet geweest. Wel een ambtenaar die gewoon zijn werk deed.

Femma is voor de kundige en serieuze historica Van Diggele het overtuigende bewijs voor de vergissing van Yad Vashem om Calmeyer op de lijst van Rechtvaardigen onder de volken te plaatsen.

Volgens bronnen zou Yad Vashem overwegen nader onderzoek in te stellen op grond van nieuwe aangedragen feiten.

Het boek van Els van Diggele is mede aanleiding om de Duitse ambassadeur in Nederland rond 4 mei een petitie te overhandigen waarin een beroep wordt gedaan op de Bondsrepubliek geen fondsen ter beschikking te stellen voor een museum in Osnabrück op naam van Calmeyer.

In kranten in Osnabrück wordt schande gesproken van het initiatief in Nederland om hun ‘held, de mensenredder’ Calmeyer in een kwaad daglicht te stellen.

Delen |
mei 2020Rechters in Jeruzalem
mei 2020Mandelblit
mei 2020Ben-Goerion
mei 2020Hoog spel
mei 2020Calmeyer
apr 2020Corona
apr 2020Eenheid
mrt 2020Harry
mrt 2020Einde
mrt 2020Arabisch protest
mrt 2020Het ware gezicht
feb 2020Sanders
feb 2020Raja Bandar
feb 2020Raoul
feb 2020Geschiedenis
jan 2020Doodsteek
jan 2020Gas
jan 2020Pers
jan 2020Iran
dec 2019Jonathan
dec 2019Krijt
dec 2019Efraim
nov 2019Crisis
nov 2019Provocatie
nov 2019Taxi
nov 2019Rabin
nov 2019Protest?
okt 2019Kanariepiet
okt 2019Sport
okt 2019Sjana tova
sep 2019Apartheidsstaat?
sep 2019Verkiezingen
sep 2019Judea en Samaria
sep 2019Peilingen
aug 2019Trump
aug 2019Waarschuwing
aug 2019Haat
aug 2019Els
jul 2019Peretz
jul 2019Barak
jul 2019Lakmoestest
jun 2019Assimilatie
jun 2019Verdelers
jun 2019Verrechtsing
jun 2019Aangebrand
mei 2019Hightech
mei 2019Droomvrede
mei 2019Donkere wolken
mei 2019Gaza
mei 2019Excessen
apr 2019Geen Palestijnse staat
apr 2019Zure vruchten
apr 2019Verkiezingen
mrt 2019Vergif
mrt 2019Ilhan Omar
mrt 2019Mark Blaisse
mrt 2019Amandelen
mrt 2019Macht
feb 2019Polen
feb 2019Knops
feb 2019Gantz
feb 2019Analyse
jan 2019Democratie
jan 2019Oz
dec 2018Yaniv Sagee
dec 2018Netanjahoe
nov 2018Haat
nov 2018Luns en de Golan
nov 2018Mini-oorlog
nov 2018Jan Brokken
nov 2018Pittsburgh
okt 2018De Amerikaanse Israël-lobby
okt 2018israël en Saoedi-Arabië
okt 2018Songfestival
okt 2018Twee maal Israël
sep 2018Naar sjoel
sep 2018UNRWA
aug 2018Indië
aug 2018Krom denken
aug 2018Overpeinzingen
aug 2018Hitler
jul 2018Israël rechts
jun 2018Zuurstof
jun 2018Ballon
jun 2018Diner
jun 2018Sjoel Deventer
mei 2018Anne
mei 2018Toch
mei 2018Geen akkoord
mei 2018Ze doen ons niets
apr 2018Moed
apr 2018Iran
apr 2018Weer
mrt 2018Haggada
mrt 2018Kim en Trump
mrt 2018Boek Hinke Piersma
mrt 2018Syrië
feb 2018Grossman
feb 2018Israël en Poetin
feb 2018Netanjahoe
feb 2018Protesten
jan 2018Impressie
jan 2018Film
jan 2018Dr. Aref
jan 2018Israëlische Arabieren
dec 2017Ambassadeurs
dec 2017Fiddler
dec 2017Trump
dec 2017Koeweitse schrijver
nov 2017Storm
nov 2017Aardbeving
nov 2017Herdenking Rabin
nov 2017Verwarrend
okt 2017Hightech perikelen
okt 2017Netanjahoe
okt 2017De Iraanse deal
okt 2017Trump moment
okt 2017Duitsland
sep 2017RM in Londen
sep 2017Mossad
sep 2017Channa
sep 2017Generaals
aug 2017Angst
aug 2017Kritiek
aug 2017Kushner
jul 2017Twitter
jun 2017Vrouwen
jun 2017Leugendetector
jun 2017Dan Bavly
jun 2017Fake News
mei 2017Geld stinkt niet
mei 2017Torpedo
mei 2017Onmacht
mei 2017Vrede?
apr 2017Sjoa
apr 2017Explosie
apr 2017Assad
mrt 2017Hamas
mrt 2017Merkel
mrt 2017Trump de Messias?
mrt 2017God
mrt 2017Een zwarte lijst
feb 2017Verwarring
feb 2017Witte Huis
feb 2017Zaken doen met Trump
feb 2017Trump behagen
jan 2017Ma’alé Adomiem
jan 2017Net Trump
jan 2017Vijf ex-chef-stafs
jan 2017Donald en Benjamin
dec 2016Friedman
dec 2016Ronit
dec 2016Pijnlijk
dec 2016Brand in Israël
nov 2016Israël en Trump
nov 2016Trump
nov 2016Qatar
okt 2016Israëlische Arabieren
sep 2016Peres
sep 2016NYT
sep 2016Nir
sep 2016Hillary
sep 2016China
aug 2016Poetin-Netanjahoe
aug 2016Hedy
aug 2016Ankie
jul 2016Bloeme Evers
jul 2016Dyab Abou Jahjah
jun 2016Asscher
jun 2016Trump
jun 2016De tijd dringt
jun 2016Lieberman
mei 2016Harakiri
mei 2016Een naar gevoel
apr 2016Moeilijk
apr 2016Andere wind
mrt 2016EU-crisis
mrt 2016Dustin
mrt 2016Zege Sanders
mrt 2016Joden in de familie
feb 2016Mead
feb 2016Olmert
feb 2016Bernie Sanders
feb 2016Vrouwen bij de Klaagmuur
jan 2016Joodse gezanten
jan 2016Gelijk
jan 2016Angst
jan 2016Geld
dec 2015Silvan
dec 2015Zee
dec 2015Sarid
dec 2015IDFA
nov 2015Nogmaals ISIS
nov 2015ISIS
nov 2015Tot de vulkaan uitbarst
nov 2015Rabin
okt 2015Eurotherapie
okt 2015TV-beelden
okt 2015Kafka
sep 2015Hek
sep 2015Barenboim
aug 2015Onthullingen
aug 2015Boemerang
aug 2015Doodstraf
aug 2015Gay Parade
jul 2015Turkije
jul 2015Wenen
jul 2015Drie maal schaamte
jul 2015Michael Oren
jun 2015Druzen
jun 2015EU – Griekenland – VS - Rusland
jun 2015Voet
jun 2015Rivlin
mei 2015Goochelen
mei 2015Nieuwe regering
mei 2015Anne Frank
apr 2015Getallen
apr 2015KNVB
apr 2015Pesach
mrt 2015Telefoontje
mrt 2015Rozen met doornen
mrt 201517 Maart
mrt 2015Bibi in de Senaat
feb 2015Angst
feb 2015Vete
feb 2015Machtsevenwicht
jan 2015Arabische partij
jan 2015Vrouwen
jan 2015Moord
jan 2015Livni
dec 2014Islammacht
dec 2014Hillary
dec 2014Democratie
nov 2014Komedie
nov 2014Sarona
nov 2014Moord
nov 2014Ha’aretz
okt 2014Intifada?
okt 2014Dollars voor Gaza
okt 2014ISIS
okt 2014Monster
sep 2014Sjana tova!
sep 2014Dialoog
sep 2014Intern zielsdebat
sep 2014Opiniepeiling
aug 2014Voor afwijkende meningen is geen plaats
aug 2014Moord
aug 2014Bovenmenselijke moed
aug 2014Bestand
jul 2014Gaza-oorlog
jul 2014Te lang
jun 2014Israël en de Palestijnse economie
jun 2014Pius de Twaalfde
jun 2014Houthakker gezocht
jun 2014Rivlin
mei 2014Paus Franciscus
mei 2014Anti-Defamation League
mei 2014Amos Oz
mei 2014Hamas
apr 2014De woede van Obama
apr 2014Geen vrede
apr 2014Corruptie en bezetting
mrt 2014Staking bij ‘buitenlandse zaken’
mrt 2014Heidegger en Arendt
mrt 2014CIDI en antisemitisme
mrt 2014Kerry als piloot
feb 2014Alice Herz-Sommer
feb 2014Water
feb 2014Premier Lieberman
feb 2014Kerry
jan 2014Shulamit Aloni
jan 2014Ivriet
jan 2014Van Bommel
jan 2014Ontboezeming
jan 2014Nieuwjaar
dec 2013De Russen komen
dec 2013Afrikanen
dec 2013Druk op Bibi
dec 2013Arik Einstein
nov 2013Iran-akkoord
nov 2013Het gewicht van de geschiedenis
nov 2013Kinderen van Teheran
nov 2013Christenen in Jeruzalem
nov 2013Goed en slecht nieuws
okt 2013Qatar
okt 2013Spijkerbroek en Twan
okt 2013Peres in Nederland
sep 2013Robama
sep 2013Bach
sep 2013Een ander Midden-Oosten
aug 2013Advies aan minister Timmermans
jul 2013Ron Demer
jul 2013Spionage
jun 2013Bedoeïenen
jun 2013Peres
jun 2013Yoram Kaniuk
jun 2013Haat
mei 2013Hannah Arendt
mei 2013Vluchten
mei 2013Koninkrijk
apr 2013Conclusie
apr 2013Voices of the Levites
apr 2013Islam
apr 2013Gas
mrt 2013Obama tovert
mrt 2013Obama in Israël: 'Yes you can'.
mrt 2013Kritiek op Nederland
mrt 2013Foto
mrt 2013Lincoln
feb 2013IJsjes
feb 2013Hartman
feb 2013Obama naar Israël
feb 2013Egypte
jan 2013Er is toekomst
jan 2013Amerikaans isolationisme
jan 2013Nieuwe verhoudingen
jan 2013Peres
dec 2012Emoties
dec 2012Omroep
dec 2012Straffen
nov 2012Verrassingen
nov 2012Als tropische regen
nov 2012Van Agt
nov 2012Indianenverhaal
nov 2012Tafelgesprek
okt 2012De Palestijnse kwestie slaapt
okt 2012Fiets
okt 2012Vervroegde algemene verkiezingen
okt 2012Voetbal
sep 2012China – Japan
sep 2012Wilders en koosjer slachten
aug 2012Schiphol
aug 2012WC in Keulen
jul 2012Atoombom op Teheran
jun 2012Mosri
jun 2012Wonder
jun 2012Vandalisme
jun 2012Tussen hoop en angst
jun 2012Dibi
mei 2012Robben
mei 2012De val van het Nederlandse kabinet
mei 2012Benzion Netanyahoe
mei 2012Gas
apr 2012Dhimmi en Wilders …
apr 2012Macht en fictie
apr 2012Philip Mok is niet meer
apr 2012Rabbijn en Islamiet
mrt 2012Verrader
mrt 2012Barak’s appartement
mrt 2012Beurs omhoog, raketten naar beneden
mrt 2012Obama en Netanyahoe
mrt 2012Paranoia
feb 2012NRC
feb 2012Besnijdenis
feb 2012Syrië
feb 2012Birobidjan
jan 2012Netanyahoe en de pers
jan 2012Goed nieuws uit Israël
jan 2012Charedisch vogeltje
dec 2011Internet
dec 2011Minaret
dec 2011Geen reden voor Israëlische angst
dec 2011Brug te ver
nov 2011Naakt
nov 2011Angst
nov 2011Na de vrijlating van Gilad Shalit
okt 2011Knoop
okt 2011Hoofdstad
sep 2011De geest van Netanyahoe
sep 2011Grote risico’s
sep 2011Zoveel dreigementen
sep 2011Zuur Turks fruit
aug 2011Nog meer lente …
jul 2011Leve de waarheid!
mei 2011Het ene geluid is het andere niet ...
apr 2011Vrijheid van godsdienst