sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Salomon Bouman

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University, SAIS, School for Advanced International Studies in Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen.

vrijdag 22 juni 2018

Ik ben weer in Israël. En natuurlijk word ik via de radio, de kranten en door mijn vrienden ook weer geconfronteerd met het oneindig lijkende conflict met de Palestijnen. Dit keer met dat krankzinnige en nutteloze Palestijnse ballonnenoffensief uit de door Israël en Egypte omsingelde en van de buitenwereld afgesloten Gazastrook. Wat willen de Palestijnen daarmee bereiken? Wordt hun zaak gediend door de grote branden die de ballonbrandbommen veroorzaken in de velden van de kibboetsiem die aan de Gazastrook grenzen? Aan de Palestijnse kant gaan nu ook vliegers voorzien van explosieven de lucht in. Toegegeven: het is vernuftig, deze wijze van ‘vechten’ tegen de ‘zionistische vijand’. Na de massademonstraties bij en nabij het hekwerk van de afgelopen weken, waarbij tientallen Palestijnse demonstranten werden gedood en velen meer gewond raakten, is het ballon- en vliegeroffensief een nieuwe fase in de ‘Palestijnse vrijheidsstrijd’.

Oké, de wereldopinie, dus ook Nederland, is geschokt door het harde optreden van Israëlische scherpschutters tegen Palestijnse demonstranten die probeerden door het hekwerk te breken, of deden alsof. Nu buigt het kabinet hier zich over de vraag of het juridisch geoorloofd is Palestijnse ‘ballonvaarders’ ook in het vizier van scherpschutters te brengen. Zondag las ik in Haaretz dat het Israëlische leger het Palestijnse brein achter het ballonoffensief in Gaza heeft gedood. Vanuit de lucht neem ik aan, met een raket.

Inderdaad: de Palestijnse zaak zit internationaal in de lift. Maar wie Israël kent, kan en moet weten dat Israël geen boodschap heeft aan het Palestijnse p.r.-succes. Niet nu en nooit! Dat moet ook het Palestijnse leiderschap van Hamas in Gaza begrijpen. Misschien is het stoom afblazen, het eigen gezag oppeppen. Wie weet wat de dieper liggende motieven zijn voor deze bizarre wijze van ‘oorlog’ voeren. Verlichting van de humanitaire ramp in Gaza wordt er door geblokkeerd. Uren geen elektriciteit (zaterdag 16 juni 40 graden Celsius), weinig water, voedselschaarste, noodsituatie in de ziekenhuizen. Is het Hamas waard 1.2 miljoen Palestijnen te laten lijden om zich als machthebber, dictator, te kunnen handhaven? Ja, dat is het hen kennelijk waard. Het is niet de eerste keer in de geschiedenis dat leiders zich optrekken aan het lijden van hun onderdanen.

Er moet voor het probleem Gaza een politieke oplossing komen, want naar mijn overtuiging schepte de huidige situatie een martelaarsmentaliteit waaruit een golf van terreur kan opbloeien. Als je geen leven hebt, is de dood een uitweg.

Het gonst deze dagen van de geruchten dat de dealmaker in het Witte Huis, president Donald Trump, het idee van een vredesdoorbraak in het Midden-Oosten niet heeft opgegeven. Na zijn, naar mijn idee, twijfelachtig succes in Singapore met die Kim uit Noord-Korea is hij in een euforische stemming. Na miskenning bejubeld! Ik kan me voorstellen dat hij denkt dat het na het kraken van de harde Noord-Koreaanse noot ook mogelijk moet zijn Netanjahoe en Abbas naar zijn hand te zetten. Een moeilijke opgave. Dat wel… maar ja, met Trump kun je het niet weten.

Zal de Palestijnse president Mahmoed Abbas voor een vredesplan van Trump het hoofd buigen? Hij heeft bij hoog en laag al laten weten dat hij geen Amerikaanse bemiddelaars wil zien en horen. Hoe lang kan hij dat volhouden als het Amerikaanse vredesplan ook plaats inruimt voor rechtmatige Palestijnse eisen? En Netanjahoe dan, de grote vriend van Trump, zal hij deze onvoorspelbare Amerikaanse president durven laten afgaan? Die eer laat hij graag over aan Abbas. Maar als Abbas ‘hapt’, omdat dit misschien de laatste kans is op uitzicht op een kleine Palestijnse staat, dan zal Netanjahoe bij zichzelf en het Israëlische volk te rade moeten gaan.

Het kat-en-muisspel voltrekt zich nu nog achter de schermen, met af en toe een vingerwijzing naar een Amerikaans vredesplan. Wie weet? Ik hoop dat het Amerikaanse vredesplan ook oog en oor heeft voor het Palestijnse drama in de Gazastrook.

Ik ben benieuwd.

Delen |

vrijdag 15 juni 2018

Onlangs dineerden wij met vrienden. De sfeer was warm, totdat het gesprek op Israël kwam. Dat is niet zo gek omdat deze vrienden weten dat ik voor NRC Handelsblad bijna veertig jaar correspondent in Israël ben geweest. Dus ging het over Gaza, over de Palestijnse protesten langs het hekwerk, de scherpschutters die Palestijnen met scherp onder vuur nemen en teveel demonstranten doden en verwonden. Toegegeven: ik heb het daar moeilijk mee. Maar ik begrijp wel dat Israël niet kan toestaan dat Palestijnen door het hekwerk breken en in groten getale Israël binnen stromen.

Het gesprek kreeg een nare ondertoon toen de gastvrouw verklaarde dat ze Israël niet, zelfs nooit wil bezoeken. Dat vind ik moeilijk. Israël is geen terreurorganisatie, geen doodssyndicaat, maar een land dat zich inzet om zich te verdedigen tegen Hamas, de Islamitische Jihad, Hezbollah en andere spelers in het Midden-Oosten die Israël van de wereldkaart willen vegen. Het is maar goed dat de vijanden wel met verbaal vuur kunnen schieten, maar niet over de middelen beschikken om Israël à la Hitler te verbranden. Waarom kon de gastvrouw geen begrip opbrengen voor het Joodse drama door de eeuwen heen dat tot de stichting van Israël heeft geleid, de enige echte veiligheidshaven voor Joden? Dat ik kritiek heb op verschillende aspecten van de Israëlische binnen- en buitenlandse politiek doet niets af aan mijn diepste overtuiging dat Israël er voor het Joodse volk moet zijn, ook al doet Netanjahoe zijn best dat gevoel te verzuren.

Over de democratie ondermijnende verrechtsing van het Israëlische politieke toneel wil ik het nu niet hebben. Later.

Nu wil ik stilstaan bij een andere Nederlander, Peter Malcontent (ontevreden), een man die doceert aan de Universiteit van Utrecht, een specialist is op het gebied van mensenrechten en meent zich een oordeel over Israël aan te kunnen meten. Waarom schrijf ik ‘meent’?

In een interview in Trouw van 9 juni werd hem gevraagd waarom hij nooit een bezoek aan Israël heeft gebracht. Het antwoord van deze intellectueel is onthutsend. “Ik heb er lang over nagedacht maar ik vond dat ik het beter niet kon doen. Het is lastig om in dit conflict objectief te blijven en als ik dan ook nog eens door Israël en bezet gebied ga lopen, dan wordt het wel heel moeilijk. Ik kan maar beter even in de ivoren toren blijven zitten.” Hij beweert dat een historicus liegt als hij beweert objectief te zijn.

Wat is dan zijn criterium? Peter Malcontent heeft het zelfbeschikkingsrecht als maatstaf genomen voor zijn visie op Israël en daaraan heeft hij het Nederlandse beleid ten aanzien van Israël en de Palestijnen getoetst. Hij is tot de conclusie gekomen dat in Nederland het zelfbeschikkingsrecht van Israël nog steeds zwaarder weegt dan dat voor de Palestijnen. Maar hij ziet vanuit zijn ivoren toren in Utrecht wel een kentering ten gunste van de Palestijnse zaak.

Deze intellectueel brengt weinig begrip op voor Israëls handelen, maar ook heeft hij kritiek op de repressie van de Palestijnse autoriteit van de vrijheid van meningsuiting. Hetzelfde geldt voor Hamas. Mooi evenwicht.

Maar goede Peter kom toch eens uit je ivoren toren. Ga, desnoods met medewerking van CIDI, naar Israël en de Palestijnse gebieden om een op de werkelijkheid gebaseerde mening te vormen over het Israëlisch-Palestijnse conflict.

Ik vind het eigenaardig dat jij, als iemand die – zo blijkt uit het interview in Trouw – zich toch op de één of andere manier betrokken voelt bij dit conflict, weigert je ter plaatse feitelijk en emotioneel tot een oordeel te laten inspireren.

Het niet willen gaan heeft voor mij een nare bijsmaak, net als de bijval die je zou krijgen van die gastvrouw tijdens dat diner als je bij haar aan tafel zou kunnen aanschuiven.

Delen |

vrijdag 1 juni 2018

Een voedselhal in de synagoge in Deventer? Klinkt niet lekker voor mij. Ik weet niet wie van de verkoop van deze oude sjoel smult, maar ik vind het een onsmakelijke affaire.

Is er dan geen respect meer voor de grotendeels vermoorde Nederlandse Joodse gemeenschap?

Ik vind het onaanvaardbaar dat een kille zakenman zich hoopt te verrijken aan een werkende synagoge waar vrij regelmatig diensten worden gehouden. Tijdens een radiovraaggesprek toonde de man geen enkel begrip voor het belang van de synagoge voor de zich ontwikkelende Joodse gemeenschap rond de synagoge in Deventer.

Sanne Terlouw en Tom Fürstenberg hebben enkele jaren geleden het voortouw genomen om Deventer weer als een functionerende Joodse gemeenschap op de kaart te zetten. Dat is gelukt! Tot nu toe in ieder geval.

Ik begrijp dat er aan deze onsmakelijke zaak financiële aspecten zitten die kennelijk te zwaar wegen op de Joodse gemeenschap in Enschede.

Ik denk niet dat zogenoemde crowdfunding voldoende zal zijn om de zakenman uit te kopen. Wat dan wel? Ik ben van mening dat de burgemeester van deze eens zo bloeiende Joodse textielstad moet ingrijpen voor de eer van zijn stad en uit respect voor het Joodse leven daar.

De nazi’s hebben de Joden vermoord, het kapitaal geeft de genadeslag in Deventer. En als de gemeente Deventer de reddingsboei niet wil of kan uitgooien dan moet de Nederlandse politiek inspringen. Waarom geen beroep doen op de koning?

Mijn raad aan de moedige initiatiefnemers van de herleving van het Joodse gebeuren in Deventer is niet bij de pakken neer te gaan zitten en met een Israëlische mentaliteit te vechten voor de overwinning op koud kapitaal!

Delen |

vrijdag 25 mei 2018

Nu Anne Frank door de ontcijfering van afgeplakte bladzijden in haar dagboek weer sterk in het nieuws is, onthul ik een bijzondere ontmoeting tussen een jong Israëlisch-Joods meisje en Otto Frank in 1953 in Amsterdam.

Jedida Rülf Kaouly was elf jaar toen zij door Otto Frank werd rondgeleid in het achterhuis waar de familie Frank was ondergedoken en waar Anne haar dagboek schreef. “Otto Frank ging voor op de trap naar boven”, herinnert ze zich nog zeer levendig. “Otto Frank opende de zolderdeur.” Door de geheime toegang tot de schuilplaats kwam ze in de kamer waar Anne had geslapen en aan haar dagboek had gewerkt. “Het zag er uit alsof er niets was veranderd, alsof niemand er was geweest.”

Op die voor haar gedenkwaardige dag kreeg ze van Otto Frank ook het dagboek van Anne, dat Jedida koestert als één van haar meest waardevolle, meest betekenisvolle bezittingen. Dat Jedida het hart van Otto ‘veroverde’ werd ontdekt door Ronald Leopold, de directeur van het Anne Frank Huis. In het dagboek van Otto Frank trof hij de datum 7.11 aan, de verjaardag van Jedida op 7 november. Ronald Leopold heeft haar die notitie in het dagboek van Otto Frank laten zien. Herkende Otto Frank iets in dit toen kleine Joodse meisje dat hem deed denken aan zijn vermoorde dochter?

Hoe kwam dit bijzondere contact tussen Otto Frank en Jedida Rülf Kaouly tot stand?

Haar vader, dr. Schlomo Friedrich Rülf, werd in 1953 benoemd tot rabbijn van de Liberaal Joodse Gemeente in Amsterdam, waar de ontmoeting met Otto Frank tot blijvende vriendschap leidde. Jedida ging tijdens haar minder dan een jaar durende verblijf in Amsterdam naar de Joodse school.

Dr. Rülf werd in Duitsland geboren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij rabbijn in het Duitse leger. In 1929 werd hij benoemd tot rabbijn van de Liberale Gemeente in Saarbrücken. In 1935 emigreerde hij naar het toenmalige, onder Brits mandaat staande Palestina. Tot 1963 stond hij aan het hoofd van de dr. Weizmanschool in Nahariya die door hem in 1937 was gesticht.

Jedida herinnert zich dat Otto Frank in 1953 in Amsterdam tegen haar vader had gezegd dat hij geld zou schenken voor de school van haar vader. Die belofte is hij ook nagekomen. In 1954 bezocht Otto Frank de dr. Weizmanschool. De inkomsten uit de vertaling van het dagboek van Anne Frank uit het Nederlands naar het Ivriet werden door Otto Frank aan de school van zijn vriend dr. Rülf gedoneerd. Uit die donatie werden toestellen voor de nieuwe sportzaal en apparaten voor de keuken gefinancierd.

Vorig jaar december heeft Ronald Leopold een bezoek gebracht aan de dr. Weizmanschool in Nahariya. Tussen de school en het Anne Frank Huis zijn nauwe contacten ontstaan. Nava Alfasi Naor, lerares Engels, heeft zich ingezet om op basis van deze contacten het verhaal van Anne Frank om te zetten in educatieve projecten op Israëls scholen.

In de strijd tegen het nazisme heeft dr. Rülf in Saarbrücken een belangrijke rol gespeeld. Hij zette zich in om de publieke opinie in dat onder voogdij van de Volkenbond staande gebied te beïnvloeden en te stemmen tegen aansluiting van Saarbrücken bij Duitsland.

Voordat negentig procent van de inwoners van Saarbrücken voor die ‘Anschluss’ stemde, werd in 1934 onder auspiciën van Mussolini het ‘verdrag van Rome’ tussen Duitsland en Frankrijk getekend. Hitler stemde er volgens de bepalingen van dit verdrag mee in dat de Joden met hun bezittingen konden emigreren, een jaar voordat dit omstreden gebied tussen Frankrijk en Duitsland door het referendum in de schoot van Duitsland zou terugkeren. (Na de Eerste Wereldoorlog werd dit gebied van Duitsland gescheiden.)

In 2013 is in aanwezigheid van Jedida Rülf Kaouly het grote plein in Saarbrücken, dat tot dan het Berlijnplein heette, vernoemd naar haar vader dr. Schlomo Friedrich Rülf.

Delen |

vrijdag 18 mei 2018

Al jaren doe ik mijn best verhelderende bijdragen te leveren.

Ik beken dat ik dat nu met tegenzin doe.

Wat moet ik doen? Uitleggen hoe en waarom het Israëlische leger uit zelfverdediging tientallen Palestijnen aan de Palestijnse kant van het hekwerk langs de grens met Gaza heeft gedood? Uitleggen dat het de schuld van Hamas is, die terroristische organisatie die tienduizenden Palestijnen, jong en oud, in de fuik van de haat tegen Israël heeft laten lopen met een goed kans er niet levend uit te komen?

Ik heb de beelden gezien. Ik heb bij CNN gezien dat premier Benjamin Netanjahoe zijn trots over de verplaatsing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem niet kon en wilde verbergen terwijl op hetzelfde tv-scherm, ernaast, te zien was hoe gewelddadig de Palestijnse demonstraties zijn. Wat een schrijnende tegenstelling! Met president Donald Trump achter het stuur heeft Netanjahoe weer gewonnen. De tweede keer zelfs, want het opzeggen door de Amerikaan van het nucleaire akkoord met Iran is ook een cadeautje van Trump voor Netanjahoe bij de zeventigste verjaardag van de staat Israël.

Ik kan me voorstellen dat het van trots tolt in het hoofd van de Israëlische premier. Ook doordat Israël het Eurovisie Songfestival heeft gewonnen. “Volgend jaar in Jeruzalem”, vloog het uit de mond van de winnende Israëlische zangeres Netta Barzilai.

Oh Jeruzalem! Ambassade, de Giro, en het Songfestival. Als dat geen attributen van een hoofdstad zijn, dan weet ik het niet.

Tegen al die Jeruzalemse, zionistische, religieuze emoties, valt de Palestijnse tragedie, van toen en nu, bij de leiders van Israël in het niet, Misschien daarom en daardoor heeft de legerleiding de grens als een frontlijn tegen de Palestijnse terugkeerdemonstratie laten verdedigen. Was het wel een front in de militaire zin van het woord? Werd Israël werkelijk bedreigd? Waarom moest er meteen met scherp worden geschoten? Had de minister van Defensie Avigdor Lieberman, de minister zonder militair inzicht en met zeer extreme politieke opvattingen, bedacht dat de Palestijnen onmiddellijk zouden inbinden?

Israël heeft standgehouden. Hamas heeft met een zeer hoge uitgelokte prijs in menselijk leed punten gescoord op het internationale schaakbord.

Een zege van korte duur die de Palestijnse zaak geen millimeter vooruitbrengt, zelfs niet als er een onafhankelijk internationaal onderzoek komt naar het gedrag van Israël en van Hamas.

Verspild Palestijns bloed, verspild Israëlisch prestige.

Die twee dingen staan op de weegschaal van de geschiedenis, naast Syrië, Jemen, Afghanistan, Isis en nog veel meer levensverdriet.

Delen |
jun 2018Ballon
jun 2018Diner
jun 2018Sjoel Deventer
mei 2018Anne
mei 2018Toch
mei 2018Geen akkoord
mei 2018Ze doen ons niets
apr 2018Moed
apr 2018Iran
apr 2018Weer
mrt 2018Haggada
mrt 2018Kim en Trump
mrt 2018Boek Hinke Piersma
mrt 2018Syrië
feb 2018Grossman
feb 2018Israël en Poetin
feb 2018Netanjahoe
feb 2018Protesten
jan 2018Impressie
jan 2018Film
jan 2018Dr. Aref
jan 2018Israëlische Arabieren
dec 2017Ambassadeurs
dec 2017Fiddler
dec 2017Trump
dec 2017Koeweitse schrijver
nov 2017Storm
nov 2017Aardbeving
nov 2017Herdenking Rabin
nov 2017Verwarrend
okt 2017Hightech perikelen
okt 2017Netanjahoe
okt 2017De Iraanse deal
okt 2017Trump moment
okt 2017Duitsland
sep 2017RM in Londen
sep 2017Mossad
sep 2017Channa
sep 2017Generaals
aug 2017Angst
aug 2017Kritiek
aug 2017Kushner
jul 2017Twitter
jun 2017Vrouwen
jun 2017Leugendetector
jun 2017Dan Bavly
jun 2017Fake News
mei 2017Geld stinkt niet
mei 2017Torpedo
mei 2017Onmacht
mei 2017Vrede?
apr 2017Sjoa
apr 2017Explosie
apr 2017Assad
mrt 2017Hamas
mrt 2017Merkel
mrt 2017Trump de Messias?
mrt 2017God
mrt 2017Een zwarte lijst
feb 2017Verwarring
feb 2017Witte Huis
feb 2017Zaken doen met Trump
feb 2017Trump behagen
jan 2017Ma’alé Adomiem
jan 2017Net Trump
jan 2017Vijf ex-chef-stafs
jan 2017Donald en Benjamin
dec 2016Friedman
dec 2016Ronit
dec 2016Pijnlijk
dec 2016Brand in Israël
nov 2016Israël en Trump
nov 2016Trump
nov 2016Qatar
okt 2016Israëlische Arabieren
sep 2016Peres
sep 2016NYT
sep 2016Nir
sep 2016Hillary
sep 2016China
aug 2016Poetin-Netanjahoe
aug 2016Hedy
aug 2016Ankie
jul 2016Bloeme Evers
jul 2016Dyab Abou Jahjah
jun 2016Asscher
jun 2016Trump
jun 2016De tijd dringt
jun 2016Lieberman
mei 2016Harakiri
mei 2016Een naar gevoel
apr 2016Moeilijk
apr 2016Andere wind
mrt 2016EU-crisis
mrt 2016Dustin
mrt 2016Zege Sanders
mrt 2016Joden in de familie
feb 2016Mead
feb 2016Olmert
feb 2016Bernie Sanders
feb 2016Vrouwen bij de Klaagmuur
jan 2016Joodse gezanten
jan 2016Gelijk
jan 2016Angst
jan 2016Geld
dec 2015Silvan
dec 2015Zee
dec 2015Sarid
dec 2015IDFA
nov 2015Nogmaals ISIS
nov 2015ISIS
nov 2015Tot de vulkaan uitbarst
nov 2015Rabin
okt 2015Eurotherapie
okt 2015TV-beelden
okt 2015Kafka
sep 2015Hek
sep 2015Barenboim
aug 2015Onthullingen
aug 2015Boemerang
aug 2015Doodstraf
aug 2015Gay Parade
jul 2015Turkije
jul 2015Wenen
jul 2015Drie maal schaamte
jul 2015Michael Oren
jun 2015Druzen
jun 2015EU – Griekenland – VS - Rusland
jun 2015Voet
jun 2015Rivlin
mei 2015Goochelen
mei 2015Nieuwe regering
mei 2015Anne Frank
apr 2015Getallen
apr 2015KNVB
apr 2015Pesach
mrt 2015Telefoontje
mrt 2015Rozen met doornen
mrt 201517 Maart
mrt 2015Bibi in de Senaat
feb 2015Angst
feb 2015Vete
feb 2015Machtsevenwicht
jan 2015Arabische partij
jan 2015Vrouwen
jan 2015Moord
jan 2015Livni
dec 2014Islammacht
dec 2014Hillary
dec 2014Democratie
nov 2014Komedie
nov 2014Sarona
nov 2014Moord
nov 2014Ha’aretz
okt 2014Intifada?
okt 2014Dollars voor Gaza
okt 2014ISIS
okt 2014Monster
sep 2014Sjana tova!
sep 2014Dialoog
sep 2014Intern zielsdebat
sep 2014Opiniepeiling
aug 2014Voor afwijkende meningen is geen plaats
aug 2014Moord
aug 2014Bovenmenselijke moed
aug 2014Bestand
jul 2014Gaza-oorlog
jul 2014Te lang
jun 2014Israël en de Palestijnse economie
jun 2014Pius de Twaalfde
jun 2014Houthakker gezocht
jun 2014Rivlin
mei 2014Paus Franciscus
mei 2014Anti-Defamation League
mei 2014Amos Oz
mei 2014Hamas
apr 2014De woede van Obama
apr 2014Geen vrede
apr 2014Corruptie en bezetting
mrt 2014Staking bij ‘buitenlandse zaken’
mrt 2014Heidegger en Arendt
mrt 2014CIDI en antisemitisme
mrt 2014Kerry als piloot
feb 2014Alice Herz-Sommer
feb 2014Water
feb 2014Premier Lieberman
feb 2014Kerry
jan 2014Shulamit Aloni
jan 2014Ivriet
jan 2014Van Bommel
jan 2014Ontboezeming
jan 2014Nieuwjaar
dec 2013De Russen komen
dec 2013Afrikanen
dec 2013Druk op Bibi
dec 2013Arik Einstein
nov 2013Iran-akkoord
nov 2013Het gewicht van de geschiedenis
nov 2013Kinderen van Teheran
nov 2013Christenen in Jeruzalem
nov 2013Goed en slecht nieuws
okt 2013Qatar
okt 2013Spijkerbroek en Twan
okt 2013Peres in Nederland
sep 2013Robama
sep 2013Bach
sep 2013Een ander Midden-Oosten
aug 2013Advies aan minister Timmermans
jul 2013Ron Demer
jul 2013Spionage
jun 2013Bedoeïenen
jun 2013Peres
jun 2013Yoram Kaniuk
jun 2013Haat
mei 2013Hannah Arendt
mei 2013Vluchten
mei 2013Koninkrijk
apr 2013Conclusie
apr 2013Voices of the Levites
apr 2013Islam
apr 2013Gas
mrt 2013Obama tovert
mrt 2013Obama in Israël: 'Yes you can'.
mrt 2013Kritiek op Nederland
mrt 2013Foto
mrt 2013Lincoln
feb 2013IJsjes
feb 2013Hartman
feb 2013Obama naar Israël
feb 2013Egypte
jan 2013Er is toekomst
jan 2013Amerikaans isolationisme
jan 2013Nieuwe verhoudingen
jan 2013Peres
dec 2012Emoties
dec 2012Omroep
dec 2012Straffen
nov 2012Verrassingen
nov 2012Als tropische regen
nov 2012Van Agt
nov 2012Indianenverhaal
nov 2012Tafelgesprek
okt 2012De Palestijnse kwestie slaapt
okt 2012Fiets
okt 2012Vervroegde algemene verkiezingen
okt 2012Voetbal
sep 2012China – Japan
sep 2012Wilders en koosjer slachten
aug 2012Schiphol
aug 2012WC in Keulen
jul 2012Atoombom op Teheran
jun 2012Mosri
jun 2012Wonder
jun 2012Vandalisme
jun 2012Tussen hoop en angst
jun 2012Dibi
mei 2012Robben
mei 2012De val van het Nederlandse kabinet
mei 2012Benzion Netanyahoe
mei 2012Gas
apr 2012Dhimmi en Wilders …
apr 2012Macht en fictie
apr 2012Philip Mok is niet meer
apr 2012Rabbijn en Islamiet
mrt 2012Verrader
mrt 2012Barak’s appartement
mrt 2012Beurs omhoog, raketten naar beneden
mrt 2012Obama en Netanyahoe
mrt 2012Paranoia
feb 2012NRC
feb 2012Besnijdenis
feb 2012Syrië
feb 2012Birobidjan
jan 2012Netanyahoe en de pers
jan 2012Goed nieuws uit Israël
jan 2012Charedisch vogeltje
dec 2011Internet
dec 2011Minaret
dec 2011Geen reden voor Israëlische angst
dec 2011Brug te ver
nov 2011Naakt
nov 2011Angst
nov 2011Na de vrijlating van Gilad Shalit
okt 2011Knoop
okt 2011Hoofdstad
sep 2011De geest van Netanyahoe
sep 2011Grote risico’s
sep 2011Zoveel dreigementen
sep 2011Zuur Turks fruit
aug 2011Nog meer lente …
jul 2011Leve de waarheid!
mei 2011Het ene geluid is het andere niet ...
apr 2011Vrijheid van godsdienst