sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Salomon Bouman

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University, SAIS, School for Advanced International Studies in Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen.

vrijdag 20 oktober 2017

Ik ben weer in Israël. Niets nieuws onder de zon. Raketten uit de Sinaï-woestijn vallen in het zuiden van het Joodse land. Syrië bestookt Israëlische straaljagers boven Libanon met anti-luchtdoelraketten. Dat pikt Israël niet. Volgens de legerwoordvoerder in Tel Aviv schakelden Israëlische straaljagers de Syrische raketinstallatie nabij de Syrische hoofdstad de volgende dag uit. Een oorlogsritueel in het Midden-Oosten zonder oorlog.

Het is weer wennen ‘thuis’ te zijn. Andere koek dan het formeren van een regering in Den Haag. Je vraagt je natuurlijk af wat hoe dat nieuws aan de Israëlische ziel knaagt. Ik weet daar wel iets van: kop in het zand steken, vrolijk verder leven, lekker op vakantie gaan, dure appartementen kopen en genieten van het strand, om maar een paar dingen te noemen.
Ik denk niet dat veel mensen hier zich erg opwinden over de perikelen van premier Benjamin Netanjahoe. Al vertellen de commentatoren in de kranten en de vette koppen een ander verhaal.

Netanjahoe is in paniek. Het net sluit zich. Gaat hij wegens corruptie en nog wat andere onfrisse zaken zijn voorganger Ehoed Olmert – die inmiddels weer op vrije voeten is – achterna? Netanjahoe valt in het openbaar het hoofd van de politie aan omdat deze het groene licht heeft gegeven voor het onderzoek naar zijn handel en wandel. Ook de juridische adviseur van de regering krijgt er van langs.

Alsof dat niet genoeg is, wil hij een wet door de Knesset jagen die het onmogelijk maakt een zittende premier voor de rechtbank te dagen! Je moet er maar op komen en dan ook nog blijven beweren dat Israël een voorbeeldige democratie is in de jungle van het Midden-Oosten. Als die wet wordt aangenomen, zal Netanjahoe aansturen op snelle algemene verkiezingen in de verwachting die te winnen en zo onbereikbaar te worden voor de lange arm van de politie en het recht.

Je moet Netanjahoe begrijpen. Hij ziet zichzelf als de enige die Israël kan behoeden voor verschrikkelijke dingen. Als ik het goed heb begrepen, is hij er niet zo zekere van dat Israël het nog honderd jaar zal volhouden. In besloten kring refereerde hij aan de lange Joodse geschiedenis, onderbroken door vernietiging van twee tempels, ballingschap en burgeroorlog. En dan toch een vergelijk met de Palestijnen uit de weg gaan? Ik denk dat Netanjahoe een Palestijnse staat naast Israël in zo’n klein gebied tussen de rivier Jordaan en de Middellandse Zee als een pijl in hart van zijn land ziet. Maar waarom dan doorgaan met het bouwen van huizen in bezet gebied, in Hebron bijvoorbeeld?

Ik kan er geen chocola van maken. De Amerikaanse president Donald Trump misschien wel, met wie Netanjahoe een vertrouwelijke band schijnt te hebben. Maar wie kan nog op deze onvoorspelbare Amerikaanse president rekenen? Ik dénk dat hij zijn zoektocht naar vrede hier nog niet heeft opgegeven. De Palestijnen ook niet.

De verzoening, daar lijkt het op tussen Fatah en Hamas, is een Palestijnse poging een eenheidsfront te scheppen om Trump te behagen en het Trump en de wereld duidelijk te maken dat er anders dan Netanjahoe aangeeft wél een Palestijnse partner voor vrede is. Israël moet zich nog in de diepte en breedte beraden op deze Palestijnse zet in het in bloed kolkende Midden-Oosten.

En zoals dat hier gaat vliegen voor- en tegenstanders van het verder bouwen in bezet gebied elkaar op papier en op de radio elkaar in de haren.

Het lijkt zo nieuw. Maar geloof me, het is een oude plaat die weer wordt gedraaid!

Delen |

zondag 15 oktober 2017

Wat, in hemelsnaam, bezielt de Amerikaanse president Donald Trump? Is hij zo geobsedeerd door zijn voorganger, de zwarte Barack Obama, dat hij een dikke blanke streep wil zetten door diens staat van dienst? Een streep door Obama-care, door het vluchtelingenbeleid en nu ten derden male met het ongedaan maken van een nucleaire deal met Iran.

“De slechtste deal ooit”, heeft hij tijdens zijn verkiezingscampagne gezegd. Wie heeft hem dat uitgelegd? Ik vermoed dat hij nooit een letter van die deal heeft gelezen. Maar hij heeft er wel auditief kennis van kunnen nemen. Een luid ook. In het Congres ten tijde van het Obama-tijdperk. Premier Benjamin Netanjahoe heeft in het hol van de leeuw en recent nog voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de degens gekruist met de voorstanders van die deal.

Lezers van mijn columns weten dat ik weinig waardering heb voor Netanjahoe’s onverantwoordelijke anti-Palestijnse politiek. Maar ik geloof dat Netanjahoe echt en eerlijk zijn hart vasthoudt voor mogelijke nucleaire bewapening van Iran. Hij is ervan overtuigd dat het Irans ultieme doel is Israël met een nucleair wapen in het hart te treffen. Ik weet wel dat Israël een nucleaire mogendheid is. Ik weet dat Israël over duikboten van Duitse makelij beschikt die met hun nucleaire raketten Teheran in stof kunnen doen opgaan. Ik weet ook dat critici van Netanjahoe’s Iraanse obsessie beweren dat hij maar één oogmerk heeft, namelijk het Palestijnse nationalisme vanuit een onbetwiste nucleaire machtspositie in het Midden-Oosten onder de duim te houden.

Ik ben er geen voorstander van de Sjoa in de internationale discussie voortdurend als argument in de strijd op te werpen. Maar als je met een vijand van doen hebt die Israël voortdurend verbaal in allerlei toonaarden met vernietiging dreigt, dan gaan er zeker in de geest van Netanjahoe rode lampjes branden.

Die lampjes zijn nu ook aan in het hoofd van Trump, die tot grote tevredenheid van Netanjahoe de internationale deal met Iran niet wil verlengen. Opzeggen dus.

Bij de Europese en andere ondertekenaars van het akkoord schijnt er geen twijfel over te bestaan dat Iran zich strikt aan het akkoord houdt en geen splijtmateriaal voor de bom produceert.

Die schattige ondertekenaars weten, net zo goed als ik dat weet, dat Iran aan het eind van de rit over enkele jaren de handen vrij krijgt om het productieproces voor het fabriceren van de bom, weer op gang te brengen.

Voorkomen is beter dan genezen, is het adagio van het duo Trump-Netanjahoe. Zinnen beiden op een preventieve militaire interventie in Iran door Teheran in de valstrik van de uit te lokken provocatie (het schrappen van het akkoord) te laten lopen? Dat er een Iraans antwoord komt, in welke vorm ook, is voor mij een uitgemaakte zaak gezien de mentaliteit van de ayatollahs. Hebben Trump en Netanjahoe dan een zelf voorgekookte casus belli?

Trump speelt in zijn tweets al met vuur met Noord-Korea. Een Iraans front erbij is wel wat veel voor deze kleine aardbol waarop wij leven.

Wie slaat het eerst toe?

Let op de beurzen. Daar schommelt de wijsheid van plus naar min.

Nog even dit: de New York Times van 9 oktober doet in een hoofdartikel een beroep op Trump vast te houden aan de deal met Iran. Op de opiniepagina bepleit Michael B. Oren, oud-ambassadeur van Israël in de Verenigde Staten, ondertussen het schrappen ervan. “To fix or nix it” is de waarschuwing van Netanjahoe in de woorden van zijn geestgenoot.

Delen |

zondag 8 oktober 2017

Orkanen, aardbevingen, overstromingen, burgeroorlogen en moordpartijen op grote schaal hebben Israël uit het nieuws verdreven. Door het volgen van het wereldnieuws, op papier en digitaal, ben ik tot deze conclusie gekomen. Ik denk dat dit goed nieuws is voor Israël. Eindelijk nieuwsrust! Niet voortdurend in de media als het zwarte schaap van de wereld.

Daar zitten twee kanten aan: Israël kan dingen doen die het oog en oor van de wereld niet verdragen, of rustig bedenken die dingen (nederzettingen et cetera) niet te doen en zich bezinnen op een andere Palestijnse politiek.

Uit het nieuws zijn is een goed recept tegen Israëlische xenofobie denk ik. Natuurlijk weet ik niet hoe lang die betrekkelijk rust standhoudt, want er gebeuren toch wel dingen die even de wereldaandacht vragen en krijgen. Niet zulke belangrijke dingen, maar toch …

Neem bijvoorbeeld de strafvermindering met vier maanden van de achttien maanden voor soldaat Elor Azaria. Een militaire rechtbank legde hem die straf op omdat hij een zwaargewonde, op de grond liggende Palestijnse terrorist in Hebron doodschoot. Soldaat Azaria dacht dat de Palestijn nog een bomgordel tot ontploffing kon brengen, hetgeen blijkens tv-beelden van dit incident een fabeltje is. En dat was ook de zwaar bekritiseerde conclusie van de militaire rechtbank. Premier Netanjahoe schaarde zich aan de kant van de critici! Over een rechtsstaat gesproken.

De strafvermindering van soldaat Azaria past in het zionistische ethos om Palestijnse terreur te beantwoorden met een klassiek zionistisch antwoord, vaak het stichten van een nieuwe nederzetting of uitbreiding daarvan. De dynamiek van: boontje komt om zijn loontje. Nu besloot chef-staf Eisenkot om Azaria strafvermindering te verlenen nadat een Palestijnse terrorist drie Israëli’s vermoordde in een nederzetting nabij Jeruzalem. Dit nieuws haalde wel de wereldpers. Met kleine letters wel te verstaan. Voor de statistiek vermoed ik.

Belangrijker dan dit voorval is een serieuze poging Fatah en Hamas met elkaar te verzoenen. Hamas verdreef Fatah in 2007 met geweld uit Gaza. Sindsdien regeerde Hamas de Gazastrook met harde islamitische hand. Aanhoudende raketbeschietingen van Israël leidden tot twee grote Israëlische militaire acties tegen Hamas in de Gazastrook. Afgeknepen door een gezamenlijke Israëlisch-Egyptische economische en humane boycot van Gaza, waaraan ook het Palestijnse bestuur in Ramallah met allerlei maatregelen van harte meedoet, lijkt Hamas op de knieën te zijn gebracht. Hamas kan onder deze omstandigheden – urenlang zonder elektriciteit en verstoken van basisproducten – geen effectief bestuur uitoefenen.

Vanuit een zeer zwakke positie is er sprake van een koerswijzing van deze fundamentalistische Palestijnse organisatie, die verzoening met Fatah in Ramallah mogelijk zou moeten maken. Er zijn aanwijzingen dat Hamas zich de facto gaat neerleggen bij het bestaan van een Joodse staat. Als dat waar is en geen bedrog van zwakke geesten.

In deze op verzoening wijzende atmosfeer heeft de Palestijnse premier uit Ramallah, Rami Hamdallah, een bezoek aan Gaza gebracht, toegejuicht door enkele duizenden inwoners van Gaza, die naar elektriciteit, werkgelegenheid en schoon water snakken.

In dit spel speelt Egypte ook een belangrijke rol. De Egyptenaren hebben Hamas onder zware druk gezet handjeklap te spelen met de broeders in Ramallah. Wat zit daar achter? Bij zijn binnenkomst in Gaza zei de Fatah premier Hamdallah dat eenheid een stap is in de richting van de stichting van een Palestijnse staat. Aha, dacht ik. Zit de Amerikaanse president Donald Trump er achter? Hij wil toch vrede bewerkstellingen tussen Israël en de Palestijnen? Is dat het lokaas dat de Palestijnen bij elkaar brengt? Maybe. Maar dan moet er nog heel veel water door de Nijl stromen.

Misschien legt Hamas het bestuur in Gaza weer in handen van Fatah, het Palestijnse gezag in Ramallah. Maar zou Hamas ook zijn strijdgroepen, politie en wapens onder de controle van deze Palestijnse concurrent willen en kunnen plaatsen?

De ervaring leert dat het al zo vaak is mislukt de Palestijnse broeders te verenigen. Mocht het wél lukken dan is er denk ik sprake van een ‘Trump-moment’.

En dan is Israël weer volop in het nieuws.

Delen |

zondag 1 oktober 2017

Het goede nieuws uit Berlijn is dat de ultrarechtse partij Alternative für Deutschland (AfD) twaalf uur na de spectaculaire doorbraak uiteen dreigt te vallen. Frauke Petry, de populaire ‘baas’ op de achtergrond heeft tijdens een persconferentie haar spullen gepakt en de partijleiding met open mond achtergelaten. Zij zou (dit was maandag, red.) in de Bondsdag een eigen fractie vormen aan het hoofd van andere partijgenoten die haar volgen.

Petry wist dat de AfD de neonazistische partij zou worden die ruim over de kiesdrempel van vijf procent ging springen. Ze deed of haar neus bloedde. Ze zat als een paard van Troje in de partij om er na het behalen van de winst uit te springen en de neofascisten en moslim- en jodenhaters in opperste verbazing achter te laten.

Door haar onverwachte “sprong voorwaarts” is AfD een nog extremere partij geworden. Duitse commentatoren wezen er op dat Petry AfD wilde omvormen tot een respectabele partij die in de toekomst regeringsverantwoordelijkheid zou moeten willen dragen. Of zij voldoende trekkracht had om genoeg partijgenoten in haar kielzog mee te nemen, kan ik niet beoordelen. Wat aan AfD-parlementariërs achterblijft, is een verbeten antisemitisch en xenofoob zootje.

Heeft U wel eens van Wilhelm von Gottberg uit Nedersaksen gehoord? Een 77-jarige man die ongetwijfeld de verwoesting van Duitsland tijdens en na de 1945 op zijn netvlies heeft, maar van de Hitler-geschiedenis van zijn land niets heeft geleerd. “De Holocaust is een mythe”, is een hem dierbare tekst.

Andere partijgenoten ergeren zich aan het Holocaust Museum in het hart van Berlijn en zien de Joden graag “auschmarchieren”.

Als admiraal Nelson zo wordt gelauwerd en ook Napoleon, waarom dan in de toekomst geen postzegels met het grauwe gezicht van Adolf Hitler erop? Dat zijn geluiden die ik via de Duitse media uit de boezem van AfD heb opgepikt.

Duitsland is in het stemhokje een ander land geworden, waar extremisme weer mag worden gehoord, zelfs in de hal van het parlement.

Voor mij is het duidelijk dat de duistere, rechts xenofobe instincten in Duitsland zijn aangewakkerd door de legale en illegale islamitische immigratie. Dan is het niet zo verwonderlijk dat Joden en moslims op één hoop worden gegooid. De Sjoa is immers al meer dan zeventig jaar oud.

Angela Merkel, zwaar aangeslagen door haar grote verlies, is nog sterk genoeg om bondskanselier te blijven, steunend op de Liberalen en Groenen. Een andere optie heeft ze niet. Ze blijft de stem van het geweten, de Europese leider die het kan opnemen tegen de op hol geslagen narcist Donald Trump in het Witte Huis – beter te omschrijven als het Zwarte Huis, zolang hij er huishoudt.

Het pro-Europa sentiment in de Bondsdag is nog gezond doordat de SPD, de socialisten die zeggen in de oppositie te gaan, ook pro-Europees zijn. Brussel kan voorlopig rustig blijven ademhalen en voortbouwen op eenwording.

Ik denk dat er voor Israël ook geen Duits vuiltje aan de lucht is. Het mag dan zijn dat ultrarechtse antisemitische instincten in de stembus politieke legitimatie hebben gekregen, maar de ervaring leert dat Israël in deze kringen paradoxaal genoeg hogelijk wordt gewaardeerd. Lekker ver weg en lekker anti-islam en dat past ook in de kraam van AfD. Hoe gek kan het zijn? ZO GEK!

Delen |

zondag 24 september 2017

Ik wens de redactie en de lezers van Crescas een gelukkig en gezond Sjana tova.

Als deze nieuwsbrief van Crescas verschijnt, is mijn vrouw met haar kleindochter Ruth in Londen. De terreur in de Britse hoofdstad heeft haar de bat mitswa reis niet doen afzeggen, maar het diep in haar hart heeft zij het wel overwogen. “Je kan ’t niet weten”, zei ze, “maar ja, ik heb Ruth beloofd dat we gaan.” En plichtsgetrouw als ze is, heeft ze de vlucht naar Londen ondernomen.

Britse officials hebben gezegd dat Londen heel lang met terreur uit de koker van ISIS of andere radicale haatgroeperingen zal moeten leven. Dat is geen opbeurend vooruitzicht.
Ik heb gedurende mijn correspondentschap voor NRC jarenlang met terreurdreiging geleefd. Meer dan dat, verschrikkelijke Hamas zelfmoordterreur in de grote steden.

Er is een opmerkelijk verschil tussen de verschillende aspecten van de Palestijnse terreur, eerst door de PLO en later door Hamas en andere extreme Palestijnse organisaties. De Palestijnen ‘vochten’ tegen een bezetter, tegen het voortbestaan van Israël ook. Hun strijd kreeg de volle aandacht van de media en mede daardoor was er ook begrip voor hun motieven. Deze bloeddorstige Palestijnse terreur heeft de Palestijnse zaak op de agenda van de internationale gemeenschap geplaatst, hoe moeilijk dat voor Israëls leiders ook is om te verteren. De Palestijnse terreur heeft in de westerse media en ook in de politiek het etiquette van vrijheidsstrijd gekregen.

Behalve internationale sympathie en zelfs erkenning hebben de Palestijnen geen winst op Israël geboekt. Het tegendeel zelfs! Israël heeft zijn greep op gebied waar de Palestijnse staat zou moeten verrijzen zodanig versterkt dat ontworsteling ervan naar mijn idee een hopeloze zaak is. Ik zie geen Palestijnse staat verrijzen. Er zijn veel redenen voor, maar die wil ik in dit bestek niet ontrafelen.

De ISIS-terreur is – behalve het moordinstinct van deze extreem islamitische beweging – niet te vergelijken met de Palestijnse terreur.

ISIS is er niet op uit om Engeland, Frankrijk, Duitsland en andere Europese landen te vernietigen maar wel om door het scheppen van chaos en angst de politieke, religieuze en sociale ruggengraat van Europa en de Westerse cultuur te breken. Een terreurbreekijzer om de weg vrij te maken voor een grotere rol van de islam en uiteindelijk de islamisering van het christelijke Europese continent.

Het is een ideologie en een droom. Twee keer heeft de islam voor de poorten van Europa gestaan: bij Poitiers in 732 en bij Wenen 1683. Met veel geluk en moed der wanhoop is de islamitische bestorming van het westelijk deel van Europa toen gekeerd. Maar delen van de christelijke Balkan zijn toen wel voor de islamitische bijl gegaan.

ISIS verliest snel terrein in Syrië en Irak. Maar haar ideologie heeft postgevat in delen van de groeiende islamitische gemeenschappen in Europa.

Ik wil u wat voorhouden: stel u bent moslim, wat ziet en voelt u dan? U bent deel van een 1.3 miljard tellende geloofsgemeenschap. Dat is kracht, dat voedt trots … De Westerse landen moeten zien te voorkomen dat deze islamitische emotie, want dat is het, niet tot een nog grotere uitbarsting komt. De ISIS-terreur in Londen, Parijs, Barcelona, Nice en elders is het topje van de ijsberg.

Ik wens mijn vouw en kleindochter een fijne tijd in Londen, maar zo ontspannen als het eens was om naar de Britse hoofdstad te gaan, is niet meer.

Ter duiding: met het Israëlisch-Palestijns conflict heeft de ISIS-terreur in Londen en elders niets van doen.

Delen |
okt 2017Netanjahoe
okt 2017De Iraanse deal
okt 2017Trump moment
okt 2017Duitsland
sep 2017RM in Londen
sep 2017Mossad
sep 2017Channa
sep 2017Generaals
aug 2017Angst
aug 2017Kritiek
aug 2017Kushner
jul 2017Twitter
jun 2017Vrouwen
jun 2017Leugendetector
jun 2017Dan Bavly
jun 2017Fake News
mei 2017Geld stinkt niet
mei 2017Torpedo
mei 2017Onmacht
mei 2017Vrede?
apr 2017Sjoa
apr 2017Explosie
apr 2017Assad
mrt 2017Hamas
mrt 2017Merkel
mrt 2017Trump de Messias?
mrt 2017God
mrt 2017Een zwarte lijst
feb 2017Verwarring
feb 2017Witte Huis
feb 2017Zaken doen met Trump
feb 2017Trump behagen
jan 2017Ma’alé Adomiem
jan 2017Net Trump
jan 2017Vijf ex-chef-stafs
jan 2017Donald en Benjamin
dec 2016Friedman
dec 2016Ronit
dec 2016Pijnlijk
dec 2016Brand in Israël
nov 2016Israël en Trump
nov 2016Trump
nov 2016Qatar
okt 2016Israëlische Arabieren
sep 2016Peres
sep 2016NYT
sep 2016Nir
sep 2016Hillary
sep 2016China
aug 2016Poetin-Netanjahoe
aug 2016Hedy
aug 2016Ankie
jul 2016Bloeme Evers
jul 2016Dyab Abou Jahjah
jun 2016Asscher
jun 2016Trump
jun 2016De tijd dringt
jun 2016Lieberman
mei 2016Harakiri
mei 2016Een naar gevoel
apr 2016Moeilijk
apr 2016Andere wind
mrt 2016EU-crisis
mrt 2016Dustin
mrt 2016Zege Sanders
mrt 2016Joden in de familie
feb 2016Mead
feb 2016Olmert
feb 2016Bernie Sanders
feb 2016Vrouwen bij de Klaagmuur
jan 2016Joodse gezanten
jan 2016Gelijk
jan 2016Angst
jan 2016Geld
dec 2015Silvan
dec 2015Zee
dec 2015Sarid
dec 2015IDFA
nov 2015Nogmaals ISIS
nov 2015ISIS
nov 2015Tot de vulkaan uitbarst
nov 2015Rabin
okt 2015Eurotherapie
okt 2015TV-beelden
okt 2015Kafka
sep 2015Hek
sep 2015Barenboim
aug 2015Onthullingen
aug 2015Boemerang
aug 2015Doodstraf
aug 2015Gay Parade
jul 2015Turkije
jul 2015Wenen
jul 2015Drie maal schaamte
jul 2015Michael Oren
jun 2015Druzen
jun 2015EU – Griekenland – VS - Rusland
jun 2015Voet
jun 2015Rivlin
mei 2015Goochelen
mei 2015Nieuwe regering
mei 2015Anne Frank
apr 2015Getallen
apr 2015KNVB
apr 2015Pesach
mrt 2015Telefoontje
mrt 2015Rozen met doornen
mrt 201517 Maart
mrt 2015Bibi in de Senaat
feb 2015Angst
feb 2015Vete
feb 2015Machtsevenwicht
jan 2015Arabische partij
jan 2015Vrouwen
jan 2015Moord
jan 2015Livni
dec 2014Islammacht
dec 2014Hillary
dec 2014Democratie
nov 2014Komedie
nov 2014Sarona
nov 2014Moord
nov 2014Ha’aretz
okt 2014Intifada?
okt 2014Dollars voor Gaza
okt 2014ISIS
okt 2014Monster
sep 2014Sjana tova!
sep 2014Dialoog
sep 2014Intern zielsdebat
sep 2014Opiniepeiling
aug 2014Voor afwijkende meningen is geen plaats
aug 2014Moord
aug 2014Bovenmenselijke moed
aug 2014Bestand
jul 2014Gaza-oorlog
jul 2014Te lang
jun 2014Israël en de Palestijnse economie
jun 2014Pius de Twaalfde
jun 2014Houthakker gezocht
jun 2014Rivlin
mei 2014Paus Franciscus
mei 2014Anti-Defamation League
mei 2014Amos Oz
mei 2014Hamas
apr 2014De woede van Obama
apr 2014Geen vrede
apr 2014Corruptie en bezetting
mrt 2014Staking bij ‘buitenlandse zaken’
mrt 2014Heidegger en Arendt
mrt 2014CIDI en antisemitisme
mrt 2014Kerry als piloot
feb 2014Alice Herz-Sommer
feb 2014Water
feb 2014Premier Lieberman
feb 2014Kerry
jan 2014Shulamit Aloni
jan 2014Ivriet
jan 2014Van Bommel
jan 2014Ontboezeming
jan 2014Nieuwjaar
dec 2013De Russen komen
dec 2013Afrikanen
dec 2013Druk op Bibi
dec 2013Arik Einstein
nov 2013Iran-akkoord
nov 2013Het gewicht van de geschiedenis
nov 2013Kinderen van Teheran
nov 2013Christenen in Jeruzalem
nov 2013Goed en slecht nieuws
okt 2013Qatar
okt 2013Spijkerbroek en Twan
okt 2013Peres in Nederland
sep 2013Robama
sep 2013Bach
sep 2013Een ander Midden-Oosten
aug 2013Advies aan minister Timmermans
jul 2013Ron Demer
jul 2013Spionage
jun 2013Bedoeïenen
jun 2013Peres
jun 2013Yoram Kaniuk
jun 2013Haat
mei 2013Hannah Arendt
mei 2013Vluchten
mei 2013Koninkrijk
apr 2013Conclusie
apr 2013Voices of the Levites
apr 2013Islam
apr 2013Gas
mrt 2013Obama tovert
mrt 2013Obama in Israël: 'Yes you can'.
mrt 2013Kritiek op Nederland
mrt 2013Foto
mrt 2013Lincoln
feb 2013IJsjes
feb 2013Hartman
feb 2013Obama naar Israël
feb 2013Egypte
jan 2013Er is toekomst
jan 2013Amerikaans isolationisme
jan 2013Nieuwe verhoudingen
jan 2013Peres
dec 2012Emoties
dec 2012Omroep
dec 2012Straffen
nov 2012Verrassingen
nov 2012Als tropische regen
nov 2012Van Agt
nov 2012Indianenverhaal
nov 2012Tafelgesprek
okt 2012De Palestijnse kwestie slaapt
okt 2012Fiets
okt 2012Vervroegde algemene verkiezingen
okt 2012Voetbal
sep 2012China – Japan
sep 2012Wilders en koosjer slachten
aug 2012Schiphol
aug 2012WC in Keulen
jul 2012Atoombom op Teheran
jun 2012Mosri
jun 2012Wonder
jun 2012Vandalisme
jun 2012Tussen hoop en angst
jun 2012Dibi
mei 2012Robben
mei 2012De val van het Nederlandse kabinet
mei 2012Benzion Netanyahoe
mei 2012Gas
apr 2012Dhimmi en Wilders …
apr 2012Macht en fictie
apr 2012Philip Mok is niet meer
apr 2012Rabbijn en Islamiet
mrt 2012Verrader
mrt 2012Barak’s appartement
mrt 2012Beurs omhoog, raketten naar beneden
mrt 2012Obama en Netanyahoe
mrt 2012Paranoia
feb 2012NRC
feb 2012Besnijdenis
feb 2012Syrië
feb 2012Birobidjan
jan 2012Netanyahoe en de pers
jan 2012Goed nieuws uit Israël
jan 2012Charedisch vogeltje
dec 2011Internet
dec 2011Minaret
dec 2011Geen reden voor Israëlische angst
dec 2011Brug te ver
nov 2011Naakt
nov 2011Angst
nov 2011Na de vrijlating van Gilad Shalit
okt 2011Knoop
okt 2011Hoofdstad
sep 2011De geest van Netanyahoe
sep 2011Grote risico’s
sep 2011Zoveel dreigementen
sep 2011Zuur Turks fruit
aug 2011Nog meer lente …
jul 2011Leve de waarheid!
mei 2011Het ene geluid is het andere niet ...
apr 2011Vrijheid van godsdienst