inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Salomon Bouman

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University, SAIS, School for Advanced International Studies in Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen. De afgelopen drie jaar heeft Salomon Bouman twee boek gepubliceerd: 'Israel tussen hoop en vrees, van socialistische pioniersgeest naar kapitalisme. Uitgegeven door AUP, Amsterdam University Press. En een roman 'Ontmoeting en misverstand', heilig is de drager van onheil, uitgegeven door Amphora, Amsterdam.

zondag 13 oktober 2019

Natuurlijk gun ik Sifan Hassan de twee gouden medailles die ze op de 10.000 en 1500 meter op de wereldkampioenschappen in Doebai meer dan verdiend heeft gewonnen.

Door sportjournalisten op radio en tv werden haar indrukwekkende prestaties als een groot Nederlands sportsucces gevierd. Zeker toen ze trots met de Nederlandse vlag om haar schouders een ererondje in het fraaie luchtgekoelde stadion in Dohah liep.

Wat Nederlands, dacht ik. Achter de schermen is grote druk op de Nederlandse staat uitgeoefend om deze Ethiopisch atlete kort voor het WK het Nederlands staatsburgerschap te verlenen. De belanghebbende zagen de gouden plakken al om de nek van Sifan Hassan en Nederland hangen.

Ook de spelen in Dohah gaven een kijkje in de internationalisering van de sport. Een vlaggenspraakverwarring. Sporters worden tegen betaling of andere begunstigingen overgehaald van nationaliteit te wisselen om, en dat is het verwarrende, voor hun nieuwe vaderland op sportevenementen te schitteren.

Ik vraag me af of Nederlanders zich echt met het succes van Sifan Hassan uit naam van Nederland konden identificeren. Of was het toch een beetje vreemd? Ze was toch maar een paar weken Nederlandse. Na de Spelen vloog ze niet voor een warm onthaal naar Amsterdam maar naar Addis Abeba.

Ik heb absoluut geen kritiek op haar en evenmin op de lobbyisten die hebben geijverd haar met spoed Nederlandse te maken.

Ik sta stil bij het verschijnsel dat in de sportwereld en daar niet alleen nationaliteit verhandelbaar is voor succes of andere doeleinden. Is dat een pril begin van de afbraak van het nationalisme? Of is in de sport het tegendeel waar en wordt in paspoorten gehandeld om nationale trots te creëren?

Zoals zo vaak gelden volgens mij voor Israël andere regels, omdat we te maken hebben met een over de aardbol verspreid Joods volk en het bestaan van de staat Israël.

Een Joodse immigrant uit welk land dan ook is volgens de wet op de terugkeer automatisch Israëli als hij of zij dat tenminste wenst. Als een geïmmigreerde sportimmigrant in Israël voor Israël uitkomt op internationale spelen is dat een natuurlijke overgang van de diaspora.

Sifan Hassan zou, hoe verdienstelijk ook, omdat ze niet Joods is nooit voor Israël kunnen uitkomen. De wet op de terugkeer sluit die optie uit.

Ik sta open voor kritiek op deze interpretatie van een stuk moderne geschiedenis, namelijk de internationalisering van de sport en de bijzondere positie van Israël in dit fenomeen.

Delen |

zondag 6 oktober 2019

Ik heb in een vorige column al gewezen op toenemende bereidheid van de grote Israëlisch-Arabische gemeenschap (twintig procent van de bevolking) een actieve rol te spelen in de verschillende overheidsfuncties. Met 13 van de 120 zetels in de Knesset heeft het Verenigd Arabisch Front in de tegenover elkaar staande linkse en rechtse blokken meer zeggingskracht gekregen.

Ayman Odeh, de leider van het Verenigd Arabisch Front, heeft kort na het sluiten van de stemlokalen gezegd dat zijn partij bereid is een door Benny Gantz, de leider van Blauw-Wit, te vormen regering te steunen. Eind vorige week is hij een stapje verder gegaan. Zijn partij zal ook een regering steun waarvan de charedim deel uitmaken.

Het is de hartstochtelijke, emotionele wens van deze Arabische partij om premier Benjamin Netanjahoe in de oppositie te werpen. Het moet duidelijk en hardop worden gezegd: Netanjahoe heeft zich ontpopt als een demagogische Arabierenhater. “De Arabieren zijn er op uit Israël te vernietigen. Zij zijn moordenaars”, aldus Netanjahoe’s verkiezingsretoriek. Ik denk dat Arabische kiezers zich dit keer niet door hem hebben laten intimideren maar in groteren getale dan ooit naar de stembus zijn gegaan in de hoop met hem te kunnen afrekenen.

Ik weet niet hoe het coalitieoverleg zal gaan uitpakken. Toch een regering van nationale eenheid, met Gantz als premier, indien Netanjahoe de opdracht een regering te vormen wegens falen aan president Rivlin terug zal geven? Of toch een kleine Gantz-regering met steun van de religieuze partijen en Arabieren?

Wat is de motivatie van Arabische leiders om de proberen aansluiting te vinden bij de uitvoerende macht?

Daar zijn enkele redenen voor: de Arabische gemeenschap verkeert in een overgangsfase. Religieuze en familiestructuren zijn uiteen aan het vallen. Geen sneeuwbaleffect maar wel een doorzettende trend, ook door de interactie van het moderne Israël met de traditionele Arabische gemeenschap.

Een negatieve graadmeter voor de erosie van de Arabische samenleving zijn de exploderende misdaadcijfers. Toen ik in Israël was tijdens de verkiezingen werden op één dag vier moorden gepleegd, waarmee het aantal moorden dit jaar al is opgelopen tot 64. “Geweld in de Israëlisch-Arabische gemeenschap is een verschrikkelijke plaag”, zei Ayman Odeh deze week. Er zouden 60.000 illegale wapens in Arabische handen zijn. Wapens die worden gestolen van het leger, of uit werkplaatsen in de Palestijnse bestuursautonomie komen.

Volgens sociologen zijn uit hun voegen barstende Arabische steden en dorpen, waar 1.2 miljoen mensen samengepakt leven, zonder veel levensruimte, ook een onderliggende oorzaak van het toenemende geweld. De spanning is zo hoog opgelopen dat er in Arabische dorpen spontaan wordt gedemonstreerd tegen de geweldsgolf die vooral vrouwen raakt. De demonstranten eisen meer politiebescherming.

Dit verschijnsel is het topje van de ijsberg van spanningen in de bij Israël achtergebleven Arabische gemeenschap in Israël. Om die kloof te verkleinen zoekt het Verenigd Arabisch Front aansluiting bij de macht. Ayman Odeh wil Gantz steunen mits hij bereid is in zijn regeringsprogramma grote bedragen uit te trekken voor meer politie, beter onderwijs, verbetering van de infrastructuur, bouwvergunningen en andere zaken die de Arabische gemeenschap op een hoger plan zullen moeten brengen.

Voor hem is de Palestijnse kwestie geen struikelblok om directe of indirecte deelname/steun aan een zionistische regering af te wijzen. Het gaat nu in de eerste plaats om de verheffing van de Arabische gemeenschap in Israël. En dat is in het nieuwe Joodse jaar een nieuw geluid.

Sjana tova

Delen |

vrijdag 27 september 2019

De emotionele tegenstanders/haters van Israël scheppen er genoegen in het land als een apartheidsstaat af te schilderen. Een schijnargument dat er in gaat als koek omdat mensen in de grote wereld geen kaas hebben gegeten van de Israëlische werkelijkheid en Israël graag vergelijken met het afgedane Zuid-Afrikaanse apartheidsregime.

Je moet in Israël zijn om te begrijpen dat apartheid in Israël even ver weg is als de afstand van de aarde tot de zon. Hebben de recente verkiezingen dat niet nog eens overtuigend aangetoond?

De Israëlische Arabieren hebben gestemd en hebben van de Verenigde Arabische partij de derde partij in het land gemaakt, achter Likoed en Blauw-Wit. Als dat geen democratie is weet ik niet wat die gedachte wél behelst. Meer dan zestig procent van de Israëlische Arabieren is in alle vrijheid naar de stembus gegaan. Ze hebben een sterk stempel gedrukt op de Israëlische politiek. Mocht er uit de verkiezingen een regering van nationale eenheid worden geboren dan is de Verenigde Arabische partij met dertien zetels de grootste oppositiepartij in de Knesset. Dat betekent dat de Arabische partijleider het recht heeft zitting te nemen in de geheime commissie voor nationale veiligheid!

Ayman Odeh, de leider van de Verenigde Arabische partij heeft begrepen dat hem dat recht op de een of andere manier zal worden ontzegd door de zionistische partijen. Zo zit Israël zo lang er geen vrede heerst in dit deel van de wereld in elkaar. En dus heeft hij gezegd wel een voorzitterschap te willen aanvaarden van de commissie waarin financiële en sociale zaken worden behandeld. Een elegante uitweg, toch?

Ik denk dat veel Palestijnen in de bezette gebieden met een jaloers blik hebben gekeken naar de vrijheid die de Israëlische Arabieren, hun broeders, in de stemlokalen genieten. Vrije verkiezingen worden hen door het regiem van Mahmoed Abbas onthouden. Dat slechts weinig Israëlische Arabieren verhuizen naar de Palestijnse bestuursautonomie is een aanwijzing dat ze de Israëlische sociale en politieke zekerheid verkiezen boven de onzekerheden onder de vleugels van het Palestijnse bestuur.

Dat wil niet zeggen dat de Arabieren in Israël in een paradijs leven. De realiteit is dat er sprake is van discriminatie in tal van geledingen van de samenleving. Onlangs heeft Netanjahoe door de Knesset laten besluiten dat Arabisch niet langer een officiële taal is in Israël. Kennelijk met het oog op verkiezingswinst liet hij de Knesset ook bepalen dat Joden een historisch recht hebben op het land van Israël en Arabieren daarom tweederangsburgers zijn. Arabische dorpen en steden krijgen proportioneel naar het aantal inwoners minder overheidsgeld dan Joodse steden en dorpen. De lijst van discriminatoir handelen is lang, hetgeen niet wegneemt dat Arabieren in groteren getale dan ooit naar de stembus zijn gegaan om voor hun rechten op te komen. Israël zal daar rekening meer moeten houden.


De verkiezingsuitslag heeft uitgewezen dat Netanjahoe met zijn door Trump gesteunde annexatieplannen de plank heeft mis geslagen. Dat is voor mij de belangrijkste les die ik uit de verkiezingen trek. Het kan een opening zijn voor een andere, meer realistische benadering van de Palestijnse problematiek. Ik heb nooit verhuld de agressieve nederzettingenpolitiek te beschouwen als een gevaar voor het voortbestaan van een democratische Joodse staat in het Midden-Oosten.

Netanjahoe beloofde in zijn nationalistische extase de Jordaanvallei te zullen inlijven, Herbron en alle nederzettingen in bezet gebied onder Israëlische soevereiniteit te zullen brengen. Het heeft hem geen electorale winst opgeleverd. Integendeel! Netanjahoe heeft de verkiezingen verloren. Ik leg dat uit als een afwijzing van zijn annexatieplannen. Wonderlijk genoeg hebben de Israëlische media dit aspect nauwelijks belicht.

Het gaat hier om man tegen man, Netanjahoe tegen Gantz, zonder een botsing van ideeën. Dat is de armoede van de Israëlische democratie. Stamgevoel overheerst. Nog steeds Askenaz tegen Sefardiem en omgekeerd. Avigdor Lieberman is met zijn partij Israel Béténoe de vertegenwoordiger van de Russische stem (1.2 miljoen Russische immigranten).

Dat maakt de Israëlische politiek zo stram, zo weinig genuanceerd.

Alles is mogelijk en onmogelijk tegelijk. Verrassingen bij het begonnen coalitieoverleg zijn niet uitgesloten. Verkiezingsbeloften hebben weinig waarde als het om de macht gaat.

Delen |

vrijdag 20 september 2019

Als u deze, in Ramat Hasharon geschreven column leest, weet u hoogstwaarschijnlijk of Benjamin Netanjahoe premier is gebleven of plaats heeft moeten maken voor Benny Gantz, de leider van de nieuwe partij Blauw-Wit.

Voor mij is het – één dag voor de op 17 september gehouden verkiezingen – koffiedik kijken.
Reeksen opiniepeilingen gaven een gelijk spel aan tussen Netanjahoe en Gantz, tussen rechts en links, met Avigdor Lieberman van de Russische Jisrael Béténoe partij als arbiter. Als het afgelopen dinsdag zó heeft uitgepakt en Lieberman woord heeft gehouden nooit meer met Netanjahoe in zee te gaan, durf ik te voorspellen dat Gantz de opvolger van Netanjahoe wordt. Als Netanjahoe in de Knesset een coalitie zou kunnen vormen van minstens 61 stemmen van de 120 met alle andere nationalistische en religieuze partijen, is de continuïteit van zijn leiderschap verzekerd en ontsnapt hij misschien aan rechtsvervolging wegens enkele corruptieschandalen die hem boven het hoofd hangen.

De verkiezingsstrijd is als een splijtzwam de Israëlische samenleving binnengedrongen en heeft de democratische waarden zwaar beschadigd. Nationalisten (annexatie) tegen pacifisten (met betrekking tot de Palestijnse kwestie) vrijdenkers tegen vromen, Joden tegen Arabieren.

De stem van 1.2 miljoen Israëlische Arabieren zou beslissend kunnen zijn voor de vorming van een linkse regering onder Benny Gantz. Ayman Odeh, de leider van een front van vier Arabische partijen heeft verklaard bereid te zijn zitting te nemen in een zionistische regering ter wille van vrede met de Palestijnen. Netanjahoe en zijn volgelingen hebben Gantz in de rol van landverrader proberen te plaatsen wegens zijn bereidheid de steun van deze Arabische partij niet bij voorbaat uit te sluiten. Indien dinsdag is gebleken dat de opkomst van de Arabieren hoger was dan zeventig procent, betekent dat dat Odeh een zwaargewicht wordt in de Israëlische politiek, met vijftien zetels van de 120 in de Knesset. Voor Netanjahoe een nachtmerrie!

Op indrukwekkende wijze heeft Netanjahoe zijn rol als internationaal gewaardeerd staatsman gespeeld.

Aan de Amerikaanse president Donald Trump ontfutselde hij tot grote vreugde van de religieuze nationalisten de belofte de Jordaanvallei te mogen annexeren en in de toekomst – zoals hij zijn aanhang beloofde – de hele westelijke oever van de Jordaan, Judea en Samaria, onder Israëlische soevereiniteit te zullen brengen. Hij liet zich enkele dagen voor 17 september door Vladimir Poetin ontvangen en bracht ook een ijlbezoek aan de met de EU-problematiek worstelende Boris Johnson.

Bij het schrijven van deze zinnen weet ik niet of dit voor hem genoeg zal blijken te zijn om deze verkiezingsstrijd te overleven. Mijn politieke gevoel zegt me dat hij met smaadcampagnes en bangmakerij, in het geval dat hij het veld zou moeten ruimen, zijn aanhangers klaar heeft gestoomd om hem de reddingsboei toe te gooien in het kolkende water van de Israëlische politiek.

Netanjahoe heeft zich ontpopt als het alter-ego van Trump, zijn grote en kennelijk ook echte vriend in het Witte Huis, ten koste van de Israëlische democratische waarden.

Delen |

vrijdag 13 september 2019

Het is niet mijn gewoonte om commentaar, positief of negatief, te leveren op de Joodse media in Nederland. Ik veroorloof me de vrijheid in deze column licht te laten schijnen op een boeiende ontwikkeling in het NIW. Kort voor de Israëlische verkiezingen op 17 september verscheen er in het laatste nummer van het NIW (48) een buitengewoon kritisch artikel over, in mijn woorden, de nederzettingenpolitiek en de daarvan afgeleide annexatiedrang van de Westelijke Jordaanoever, of Judea en Samaria, voor het gevoelige Joodse oor.

“Wie bereid is de toekomst van Israël op het spel te zetten om een kaal gebied ter grootte van Friesland te krijgen is geen vriend van de Joodse staat”, aldus Bart Schut in het NIW. Ik ben het met hem eens. Hoewel, zo kaal is de Westelijke Jordaanoever niet. Er wonen al enkele honderdduizend Israëli’s in Judea en Samaria. Ik heb me onder andere in NRC en vroeger ook in het NIW kritisch uitgelaten over de nederzettingenpolitiek, die door een onafwendbare annexatiedrang uiteindelijk een apartheidsstaat zou maken van Israël. Bart Schut ziet dat ook in getuige zijn artikel in het NIW.

Als een Joodse journalist/schrijver heb ik de drang van gelovige Israëli’s om zich in Judea en Samaria te nestelen wel begrepen. Dat gebied – Friesland niet – is de bakermat van de eerste Joodse staat. De Joden van toen hebben hun land niet verlaten maar zijn er tweeduizend jaar geleden door de Romeinen uit gegooid, het begin van de Joodse diaspora in Europa.

Toen het Israëlische leger in juni 1967 in zes dagen de oorlog won, had de verovering van Oost-Jeruzalem en Judea en Samaria, het messiaanse effect van thuiskomen. Ik heb die emotie gezien en gevoeld toen ik met de soldaten in juni 1967 bij de Klaagmuur stond en de legerrabbijn Goren sterren en lichtflitsen zag … Ik heb vanuit mijn Joodse gevoel wel begrip gehad voor de Joodse emotie, maar mijn politieke inzicht en overtuiging verzette zich tegen overheersing van de Palestijnen in de bezette gebieden.

God tegenover ratio! Zo simpel is het. Het NIW heeft royaal gekozen voor de ratio, voor het voortbestaan van een democratisch Israël. Ik vind dat vermeldenswaard in mijn column voor Crescas en ook van belang voor de Joodse gemeenschap in Nederland.

Delen |
okt 2019Sport
okt 2019Sjana tova
sep 2019Apartheidsstaat?
sep 2019Verkiezingen
sep 2019Judea en Samaria
sep 2019Peilingen
aug 2019Trump
aug 2019Waarschuwing
aug 2019Haat
aug 2019Els
jul 2019Peretz
jul 2019Barak
jul 2019Lakmoestest
jun 2019Assimilatie
jun 2019Verdelers
jun 2019Verrechtsing
jun 2019Aangebrand
mei 2019Hightech
mei 2019Droomvrede
mei 2019Donkere wolken
mei 2019Gaza
mei 2019Excessen
apr 2019Geen Palestijnse staat
apr 2019Zure vruchten
apr 2019Verkiezingen
mrt 2019Vergif
mrt 2019Ilhan Omar
mrt 2019Mark Blaisse
mrt 2019Amandelen
mrt 2019Macht
feb 2019Polen
feb 2019Knops
feb 2019Gantz
feb 2019Analyse
jan 2019Democratie
jan 2019Oz
dec 2018Yaniv Sagee
dec 2018Netanjahoe
nov 2018Haat
nov 2018Luns en de Golan
nov 2018Mini-oorlog
nov 2018Jan Brokken
nov 2018Pittsburgh
okt 2018De Amerikaanse Israël-lobby
okt 2018israël en Saoedi-Arabië
okt 2018Songfestival
okt 2018Twee maal Israël
sep 2018Naar sjoel
sep 2018UNRWA
aug 2018Indië
aug 2018Krom denken
aug 2018Overpeinzingen
aug 2018Hitler
jul 2018Israël rechts
jun 2018Zuurstof
jun 2018Ballon
jun 2018Diner
jun 2018Sjoel Deventer
mei 2018Anne
mei 2018Toch
mei 2018Geen akkoord
mei 2018Ze doen ons niets
apr 2018Moed
apr 2018Iran
apr 2018Weer
mrt 2018Haggada
mrt 2018Kim en Trump
mrt 2018Boek Hinke Piersma
mrt 2018Syrië
feb 2018Grossman
feb 2018Israël en Poetin
feb 2018Netanjahoe
feb 2018Protesten
jan 2018Impressie
jan 2018Film
jan 2018Dr. Aref
jan 2018Israëlische Arabieren
dec 2017Ambassadeurs
dec 2017Fiddler
dec 2017Trump
dec 2017Koeweitse schrijver
nov 2017Storm
nov 2017Aardbeving
nov 2017Herdenking Rabin
nov 2017Verwarrend
okt 2017Hightech perikelen
okt 2017Netanjahoe
okt 2017De Iraanse deal
okt 2017Trump moment
okt 2017Duitsland
sep 2017RM in Londen
sep 2017Mossad
sep 2017Channa
sep 2017Generaals
aug 2017Angst
aug 2017Kritiek
aug 2017Kushner
jul 2017Twitter
jun 2017Vrouwen
jun 2017Leugendetector
jun 2017Dan Bavly
jun 2017Fake News
mei 2017Geld stinkt niet
mei 2017Torpedo
mei 2017Onmacht
mei 2017Vrede?
apr 2017Sjoa
apr 2017Explosie
apr 2017Assad
mrt 2017Hamas
mrt 2017Merkel
mrt 2017Trump de Messias?
mrt 2017God
mrt 2017Een zwarte lijst
feb 2017Verwarring
feb 2017Witte Huis
feb 2017Zaken doen met Trump
feb 2017Trump behagen
jan 2017Ma’alé Adomiem
jan 2017Net Trump
jan 2017Vijf ex-chef-stafs
jan 2017Donald en Benjamin
dec 2016Friedman
dec 2016Ronit
dec 2016Pijnlijk
dec 2016Brand in Israël
nov 2016Israël en Trump
nov 2016Trump
nov 2016Qatar
okt 2016Israëlische Arabieren
sep 2016Peres
sep 2016NYT
sep 2016Nir
sep 2016Hillary
sep 2016China
aug 2016Poetin-Netanjahoe
aug 2016Hedy
aug 2016Ankie
jul 2016Bloeme Evers
jul 2016Dyab Abou Jahjah
jun 2016Asscher
jun 2016Trump
jun 2016De tijd dringt
jun 2016Lieberman
mei 2016Harakiri
mei 2016Een naar gevoel
apr 2016Moeilijk
apr 2016Andere wind
mrt 2016EU-crisis
mrt 2016Dustin
mrt 2016Zege Sanders
mrt 2016Joden in de familie
feb 2016Mead
feb 2016Olmert
feb 2016Bernie Sanders
feb 2016Vrouwen bij de Klaagmuur
jan 2016Joodse gezanten
jan 2016Gelijk
jan 2016Angst
jan 2016Geld
dec 2015Silvan
dec 2015Zee
dec 2015Sarid
dec 2015IDFA
nov 2015Nogmaals ISIS
nov 2015ISIS
nov 2015Tot de vulkaan uitbarst
nov 2015Rabin
okt 2015Eurotherapie
okt 2015TV-beelden
okt 2015Kafka
sep 2015Hek
sep 2015Barenboim
aug 2015Onthullingen
aug 2015Boemerang
aug 2015Doodstraf
aug 2015Gay Parade
jul 2015Turkije
jul 2015Wenen
jul 2015Drie maal schaamte
jul 2015Michael Oren
jun 2015Druzen
jun 2015EU – Griekenland – VS - Rusland
jun 2015Voet
jun 2015Rivlin
mei 2015Goochelen
mei 2015Nieuwe regering
mei 2015Anne Frank
apr 2015Getallen
apr 2015KNVB
apr 2015Pesach
mrt 2015Telefoontje
mrt 2015Rozen met doornen
mrt 201517 Maart
mrt 2015Bibi in de Senaat
feb 2015Angst
feb 2015Vete
feb 2015Machtsevenwicht
jan 2015Arabische partij
jan 2015Vrouwen
jan 2015Moord
jan 2015Livni
dec 2014Islammacht
dec 2014Hillary
dec 2014Democratie
nov 2014Komedie
nov 2014Sarona
nov 2014Moord
nov 2014Ha’aretz
okt 2014Intifada?
okt 2014Dollars voor Gaza
okt 2014ISIS
okt 2014Monster
sep 2014Sjana tova!
sep 2014Dialoog
sep 2014Intern zielsdebat
sep 2014Opiniepeiling
aug 2014Voor afwijkende meningen is geen plaats
aug 2014Moord
aug 2014Bovenmenselijke moed
aug 2014Bestand
jul 2014Gaza-oorlog
jul 2014Te lang
jun 2014Israël en de Palestijnse economie
jun 2014Pius de Twaalfde
jun 2014Houthakker gezocht
jun 2014Rivlin
mei 2014Paus Franciscus
mei 2014Anti-Defamation League
mei 2014Amos Oz
mei 2014Hamas
apr 2014De woede van Obama
apr 2014Geen vrede
apr 2014Corruptie en bezetting
mrt 2014Staking bij ‘buitenlandse zaken’
mrt 2014Heidegger en Arendt
mrt 2014CIDI en antisemitisme
mrt 2014Kerry als piloot
feb 2014Alice Herz-Sommer
feb 2014Water
feb 2014Premier Lieberman
feb 2014Kerry
jan 2014Shulamit Aloni
jan 2014Ivriet
jan 2014Van Bommel
jan 2014Ontboezeming
jan 2014Nieuwjaar
dec 2013De Russen komen
dec 2013Afrikanen
dec 2013Druk op Bibi
dec 2013Arik Einstein
nov 2013Iran-akkoord
nov 2013Het gewicht van de geschiedenis
nov 2013Kinderen van Teheran
nov 2013Christenen in Jeruzalem
nov 2013Goed en slecht nieuws
okt 2013Qatar
okt 2013Spijkerbroek en Twan
okt 2013Peres in Nederland
sep 2013Robama
sep 2013Bach
sep 2013Een ander Midden-Oosten
aug 2013Advies aan minister Timmermans
jul 2013Ron Demer
jul 2013Spionage
jun 2013Bedoeïenen
jun 2013Peres
jun 2013Yoram Kaniuk
jun 2013Haat
mei 2013Hannah Arendt
mei 2013Vluchten
mei 2013Koninkrijk
apr 2013Conclusie
apr 2013Voices of the Levites
apr 2013Islam
apr 2013Gas
mrt 2013Obama tovert
mrt 2013Obama in Israël: 'Yes you can'.
mrt 2013Kritiek op Nederland
mrt 2013Foto
mrt 2013Lincoln
feb 2013IJsjes
feb 2013Hartman
feb 2013Obama naar Israël
feb 2013Egypte
jan 2013Er is toekomst
jan 2013Amerikaans isolationisme
jan 2013Nieuwe verhoudingen
jan 2013Peres
dec 2012Emoties
dec 2012Omroep
dec 2012Straffen
nov 2012Verrassingen
nov 2012Als tropische regen
nov 2012Van Agt
nov 2012Indianenverhaal
nov 2012Tafelgesprek
okt 2012De Palestijnse kwestie slaapt
okt 2012Fiets
okt 2012Vervroegde algemene verkiezingen
okt 2012Voetbal
sep 2012China – Japan
sep 2012Wilders en koosjer slachten
aug 2012Schiphol
aug 2012WC in Keulen
jul 2012Atoombom op Teheran
jun 2012Mosri
jun 2012Wonder
jun 2012Vandalisme
jun 2012Tussen hoop en angst
jun 2012Dibi
mei 2012Robben
mei 2012De val van het Nederlandse kabinet
mei 2012Benzion Netanyahoe
mei 2012Gas
apr 2012Dhimmi en Wilders …
apr 2012Macht en fictie
apr 2012Philip Mok is niet meer
apr 2012Rabbijn en Islamiet
mrt 2012Verrader
mrt 2012Barak’s appartement
mrt 2012Beurs omhoog, raketten naar beneden
mrt 2012Obama en Netanyahoe
mrt 2012Paranoia
feb 2012NRC
feb 2012Besnijdenis
feb 2012Syrië
feb 2012Birobidjan
jan 2012Netanyahoe en de pers
jan 2012Goed nieuws uit Israël
jan 2012Charedisch vogeltje
dec 2011Internet
dec 2011Minaret
dec 2011Geen reden voor Israëlische angst
dec 2011Brug te ver
nov 2011Naakt
nov 2011Angst
nov 2011Na de vrijlating van Gilad Shalit
okt 2011Knoop
okt 2011Hoofdstad
sep 2011De geest van Netanyahoe
sep 2011Grote risico’s
sep 2011Zoveel dreigementen
sep 2011Zuur Turks fruit
aug 2011Nog meer lente …
jul 2011Leve de waarheid!
mei 2011Het ene geluid is het andere niet ...
apr 2011Vrijheid van godsdienst