inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Salomon Bouman

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University, SAIS, School for Advanced International Studies in Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen. De afgelopen drie jaar heeft Salomon Bouman twee boek gepubliceerd: 'Israel tussen hoop en vrees, van socialistische pioniersgeest naar kapitalisme. Uitgegeven door AUP, Amsterdam University Press. En een roman 'Ontmoeting en misverstand', heilig is de drager van onheil, uitgegeven door Amphora, Amsterdam.

vrijdag 16 augustus 2019

De intensiteit van het Israëlisch-Palestijns conflict heeft niet alleen in Israël tot extreme opvattingen geleid, maar naar ik heb ervaren in niet mindere mate ook onder Nederlandse Joden.

Op Facebook schreef ik dat Haaretz naar mijn idee de beste en meest objectieve krant is, ook over de Palestijnse problematiek. Er ontwikkelde zich razendsnel een hetze tegen mij met als argument dat Haaretz een anti-Joods anti-Israëlisch leugenachtig vodje is.

Tevens kreeg ik de volle laag omdat ik het op Facebook ook al had gewaagd Esther Voet, de hoofdredactrice van het NIW, tot verontschuldiging te bewegen naar aanleiding van een column die ze twee jaar geleden weigerde te plaatsen, waarop het einde volgde van mijn twintig jaar verschijnende column. In die gewraakte column vergeleek ik Netanjahoe’s retoriek met die van de Amerikaanse president Donald Trump.

We weten nu, na de massamoorden in de VS, waartoe de opruiende racistische taal van Trump heeft geleid. We mogen ons gelukkig prijzen dat Israël gespaard is gebleven van dergelijke racistische massamoorden.

Ik ben van mening dat aan het Israëlisch-Palestijns conflict in die mate geen racistische elementen kleven. Het gaat om twee volken die om één land vechten, een historische strijd die de Palestijnen lijken te verliezen. Natuurlijk zijn er excessen in die strijd, vroeger en nu gekenmerkt door schending van elementaire mensenrechten.

De haat die het conflict heeft gegeneerd, heeft zich niet vertaald in blind racisme.

Israël is een proeftuin voor mijn stelling. Ondanks grote problemen, ondanks discriminatie is er sprake van politieke en sociale integratie van 1.2 miljoen Israëlische Arabieren (Palestijnen) in de Israëlische samenleving.

Wie in Israël leeft weet dat. In ziekenhuizen werken Arabische dokters en verplegers, veel apothekers zijn Arabieren, in de bouw, landbouw en garages – om maar enkele voorbeelden te noemen – hebben zij werk gevonden naast Joodse Israëli’s.

Om die reden is het onjuist Israël in de media weg te zetten als een apartheidsstaat. De Israëlische Arabieren/Palestijnen worden niet vanwege afkomst gediscrimineerd, zoals indertijd de zwarte bevolking in Zuid-Afrika wél werden gescheiden van de blanken. Vier Arabische partijen hebben zich met het oog op de aanstaande verkiezingen op 17 september verenigd. De leiders van deze partij hebben verklaard de vorming van een vredesregering in de Knesset te zullen steunen. Theoretisch zou deze partij op twintig zetels kunnen komen als de Arabische kiezers in groten getale naar de stembus gaan. Tien zetels zou voldoende kunnen zijn om de schaal in de politieke verhoudingen naar links te laten doorslaan.

Ik ben realist genoeg om te weten dat er spanningen zijn in de Israëlische samenleving tussen Israëlische Joden en Israëlische Arabieren. Maar gelukkig is Israël immuun gebleken voor racistisch gemotiveerde massamoord.

Delen |

vrijdag 2 augustus 2019

Els

Sedert Israël als gevolg van de overwinning in 1967 gebieden met een Palestijnse bevolking veroverde, is dat land in de Nederlandse media niet langer het uit de Sjoa verrezen gekoesterde pioniersland. De bewondering voor de Joden die het flikten een grote oorlog te winnen in zes dagen, is door eenzijdige pro-Palestijnse berichtgeving omgeslagen in een anti-Israëlische stemming in Nederland.

In haar uitstekend gedocumenteerde pamflet De misleidingsindustrie. Hoe Nederlandse media ons dagelijks beetnemen, onderbouwt Els van Diggele deze verandering van sympathie naar kritiek op Israël.

De historica en schrijfster Van Diggele weet waarover ze het heeft. Door lang verblijf in Israël en ook een jaar in Ramallah kent ze de feitelijke en psychologische achtergronden van het Israëlisch-Palestijns conflict.

Ze werd geprikkeld dit pamflet te schrijven toen een vriendelijke zestienjarige jongen haar in de trein vroeg “Waarom willen de Joden toch al die Palestijnen doodmaken?”

Het is jammer dat het pamflet zo’n gechargeerde titel heeft gekregen. Zou het niet beter zijn geweest te spreken van ‘eenzijdigheidsindustrie’? De titel van het pamflet suggereert dat de kranten en de bij name genoemde correspondenten in Israël de lezer opzettelijk misleiden. Van Diggele ziet een verband tussen de historische anti-Joodse vooroordelen in Europa en de projectie daarvan op journalisten.

“Hiermee is nadrukkelijk niet gezegd dat iedere journalist een bewuste antisemiet is. Integendeel, het gaat om de historische erfenis”, schrijft ze. Met andere woorden, journalisten die zich in Israël en daarbuiten bezighouden met het Israëlisch-Palestijns conflict zijn bevooroordeeld, hetgeen in hun verslaggeving tot uitdrukking komt.

Hun emotionele geestesgesteldheid wordt toch ook beïnvloed door antikoloniale emoties en de opkomst van de nadruk op mensenrechten in het internationaal recht. Dat zijn criteria die verslaggeving vanuit het Midden-Oosten ook beïnvloeden.

Deze voorbehouden nemen niet weg dat Van Diggele met grote precisie de vinger legt op opvallende eenzijdige berichtgeving in NRC, bij de NOS en andere media over het Israëlisch-Palestijns conflict.

Zij vraagt zich af waarom de nieuwsconsument bijvoorbeeld niets hoort over de ontwrichtende Palestijnse machtsstrijd, het gebrek aan godsdienstvrijheid en vrijheid van meningsuiting in de Palestijnse gebieden. De Palestijnse president is, hoewel hij de meest basale mensenrechten schendt, volgens haar observatie het troetelkind van de Nederlandse media. Waarom, zo vraagt zij zich af, hoort de nieuwsconsument niets van zijn martelpraktijken?

Van Diggele komt in conflict met NRC over een kritische recensie in de krant over het boek Een open zenuw van de historicus Peter Malcontent en volgens haar diens geldschieter Paul Aarts van de pro-Arabische antizionistische Leonhard-Woltjer Stichting. Als waarnemer concludeert Van Diggele dat “Malcontent alle moeite doet om het bestaansrecht van Israël te betwijfelen.” Tot ontsteltenis van de schrijfster gaat de ombudsman van NRC in zijn wekelijkse gezaghebbende column voorbij aan haar observatie dat Malcontent sterk beïnvloed is door zijn banden met de Leonhard-Woltjer Stichting.

Dat illustreert volgens haar hoe sterk de anti-Israëlische opvattingen in Nederland zelfs Sjoerd de Jong, de ombudsman van de kwaliteitskrant, tot een censor maken.

Haar lijst van eenzijdige, gekleurde informatie over het Israëlisch-Palestijns conflict door Nederlandse correspondenten in Israël is lang en goed gedocumenteerd.

Haar pamflet is van groot belang voor de Nederlandse journalistiek en als zodanig een richtingaanwijzer voor hoofdredacteuren, correspondenten en redacteuren die zich moeten buigen over het almaar durende Israëlisch-Palestijns conflict.

Delen |

vrijdag 19 juli 2019

“Ik ben er zeker van dat de Israëli’s er op uit zijn de Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever te verdrijven en dat gebied te annexeren”, zei de 67-jarige Palestijnse historicus dr. Ares-el-Aref in zijn woning in Ramallah. Dit gesprek voerde ik kort na de oorlog van 1967 met deze ex-burgemeester van Oost-Jeruzalem. Ook Hilmi Hanoen, de burgemeester van Tulkarem, die ik regelmatig sprak, zei zich niet te kunnen voorstellen dat Israël ooit de bezette Westelijke Jordaanoever zou verlaten.

Dit is een citaat uit mijn boek Israël achter de schermen, dat in 2004 door Prometheus werd uitgegeven. Het is geen ijdelheid die me er toe brengt het citaat van de Palestijnse oud-burgemeester van Oost-Jeruzalem in mijn column aan te halen. Ik doe dit omdat in Israël door ministers en anderen steeds openlijker over annexatie wordt gesproken en gespeculeerd, aangespoord door de pro-Israëlische instincten van de Amerikaanse president Donald Trump.

Deze week bevestigde Rafi Peretz, de ultra-orthodoxe minister van Onderwijs, de vrees van beide Palestijnen. “We moeten Judea en Samaria inlijven”, stelde hij. Hij zei ook nog iets dat overlevenden van de Sjoa pijn kan doen. “Assimilatie Is een tweede holocaust.” In zijn geesteswereld assimileren de liberalen en reform met de westerse beschaving. We weten al lang dat dit de opvatting is van de orthodoxe beleving van het Jodendom.

Ik weet niet wat Geert Wilders bezielde toen hij in de geest van minister Peretz opmerkte dat de Palestijnen in Jordanië hun vaderland moeten zien. Wat zou de in wezen anti-Palestijnse Jordaanse koning daarvan vinden?

Zionisten van de oude stempel hebben in een vroeg stadium na 1967 begrepen dat het in Israëls existentiële belang zou zijn zich met de Palestijnen te verzoenen in plaats van over hen te heersen. Ook dat staat uitvoerig in mijn boek.

Het is goed er aan te herinneren dat de socialistische premier Golda Meir na 1967 weigerde het bestaan van een Palestijns volk te erkennen. Het was voor haar beslist een schok dat Arie Eliav, de secretaris van haar parti (MAPAI), in 1972 in zijn boek Ha’aretz Hazwi (Het land van het hert) een vurig pleidooi hield voor erkenning van het bestaan van een Palestijns volk. Hij kwam uit voor de stichting van een Palestijnse staat op de grootste delen van de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever en de strook van Gaza. Eliav moest onder druk van Golda Meir en de meerderheid van haar partij het veld ruimen als secretaris-generaal.

Het lijkt wel alsof de vredesstemmen van toen zijn vergeten.

Het waren er velen. Generaals, politici en journalisten. Maar waarom zou ik de orthodoxe Yeshayahu Leibowitz vergeten? Hij waarschuwde in de jaren zeventig voor de extreem negatieve gevolgen voor de Israëlische samenleving als gevolg van heerschappij over de Palestijnen. Hij voorzag de opkomst van Joods fascisme en als gevolg daarvan de uiteindelijke val van de staat Israël.

Ik denk dat hij minister Peretz een halve eeuw later als een Joodse fascist zou brandmerken.

Bovendien heeft deze bewindsman een afkeer van homoseksuelen. Die zijn volgens hem met dwangmethodes te genezen. Zou Israël nog te genezen zijn van allerlei uitwassen die het tijdperk Netanjahoe kenmerken? Zou er op 17 september, wanneer de Israëli’s weer naar de stembus gaan, een gezonder Israël uit voortkomen?

Ik hoop voor Israël, voor de diaspora, dat de weg die met de moord op premier Jitschak Rabin in 1995 werd verlaten, wordt hervonden. Ik schreef toen in NRC dat ik getuige was geweest van een koningsmoord van Bijbelse proporties.

Delen |

vrijdag 12 juli 2019

Niet alleen voor Israël maar ook voor de Joodse diaspora, dus ook voor de Nederlandse Joden, is het van groot belang wie de verkiezingen op 17 september gaat winnen.

De uitslag kan een breekpunt zijn, ten goede, als Netanjahoe van de troon wordt gestoten. Echter, nog een paar jaar Netanjahoe, nog een paar jaar nederzettingenpolitiek, nog een paar jaar discriminatie van de Palestijnen in bezet gebied en de schade voor Israëls imago in de wereld is onherstelbaar.

Ehoed Barak, ex-premier en chef-staf, heeft dat begrepen. Hoewel er ook andere motieven, zoals eerzucht, in het spel zijn, heeft hij besloten zich aan het hoofd van een nieuwe partij, Israël democratisch, in de strijd te werpen.

Ten tijde van de Camp David-top met Jasser Arafat in 2000 was Barak bereid verregaande territoriale concessies aan Arafat te doen. De top liep stuk op Arafats eis dat heel Oost-Jeruzalem de hoofdstad van de Palestijnse staat zou moeten zijn. Dat was voor Barak een straat te ver.

In principe is Barak, voor zover ik in zijn hart en geest kan kijken, geen aanhanger van inlijving van bezet gebied. Van hem, mocht hij succes boeken, kan een andere politiek worden verwacht dan die we de laatste jaren hebben gezien.

Maar ja … zo eenvoudig is het niet. Barak kan misschien wel mooie sier maken op 17 september maar de Israëlische politieke realiteit wordt gekenmerkt door compromissen. Geen partij kan domineren.

De realiteit is dat het politieke sentiment sterk naar nationalistisch rechts is opgeschoven.

Links georiënteerde partijen hebben geen schijn van kans op eigen kracht een regeringscoalitie te vormen. Hoe zouden Barak en Gantz, de leider van de ook vrij nieuwe partij Blauw-Wit een coalitie kunnen vormen? Hoe komt links aan 61 van de 120 zetels in de Knesset? Dat is het ‘Arabische geheim’. Als Barak en Gantz bereid zouden zijn met parlementaire steun van de Arabische partijen een coalitie te vormen, dan hebben zij een redelijke kans een regering te kunnen vormen. De Arabische partijen zouden met minstens tien zetels de ruggensteun kunnen zijn voor een coalitie die naar een echt redelijk compromis met de Palestijnen streeft.

En als Barak en Gantz het te lastig vinden om afhankelijk te zijn van de Arabische parlementariërs zijn er nog wel andere coalitiemogelijkheden. Met de onberekenbare Lieberman bijvoorbeeld, die aan het hoofd van Israël Ons Huis de jongste regeringscrisis veroorzaakte door zijn vertrouwen in Netanjahoe op te zeggen.

De Israëlische politieke verhoudingen zijn ingewikkeld en emotioneel.

Misschien is Barak in staat Israël met evenwichtig leiderschap een andere weg te laten inslaan, die het ook voor de Joden in de diaspora makkelijker maakt van Israël te houden.

Delen |

vrijdag 5 juli 2019

De vredesvisie van Jared Kushner, de schoonzoon van president Donald Trump, is tijdens de economische conferentie in Bahrein definitief verdampt. Zijn plan om met miljarden dollars uit de schatkisten van de rijke soennitische Arabische oliemogendheden het Palestijnse nationalisme af te kopen, is te pletter geslagen op de harde realiteiten in het Midden-Oosten. Palestijnse vertegenwoordigers lieten het afweten en Israël was niet uitgenodigd. In de Amerikaanse pers is Kushner afgeschilderd als een dwaas in dienst van zijn onberekenbare schoonpapa. Hoe haal je het in je hoofd de Palestijnen geld aan te bieden voor het op gang brengen van de Palestijnse economie als daar geen uitzicht op een vorm van Palestijnse onafhankelijkheid aan is verbonden. Misschien heeft hij deze les geleerd, alhoewel hij nog – koppig als hij is – vasthoudt aan zijn vredesplan.

De oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict is door het mislukken van Kushners vredesvisie nog problematischer geworden dan zij al was. Dat lijkt winst voor Israël te zijn. De Palestijnen zitten in de knel en hebben zwaar te lijden onder de Israëlische annexatiedrang. Zo heeft een Israëlische rechtbank besloten dat illegaal gebouwde huizen op Palestijns grond in bezet gebied kunnen worden gelegaliseerd. De Palestijnse minister voor Jeruzalem is gearresteerd nadat hij in gezelschap van de Chileense president een bezoek bracht aan het Tempelberggebied. Voor Israël was dat een provocatie. Dit zijn slechts enkele recente voorbeelden van de vele manieren waarop Israël, officieel en officieus, de Palestijnen de grond onder de voeten wegmaait, in de wetenschap dat Kushner er uit naam van Trump geen punt van maakt.

Israël, zo zie ik het, heeft van de Amerikanen vrij spel tegen de Palestijnen gekregen. Hoe lang kan dat duren? Israël heeft al twee Palestijnse opstanden achter de rug, Israëlische militaire kringen waarschuwen reeds geruime tijd voor een nieuwe Palestijnse uitbarsting. Ik ben er zeker van dat Israëlisch leger in staat zal zijn ook een nieuwe opstand betrekkelijk snel te onderdrukken. Maar tegen welke prijs? En wat zal hef effect zijn op de nog zo fragiele banden tussen Israël en enkele Arabische soennitische landen? De leiders van die oliemogendheden geven geen cent voor de Palestijnse onafhankelijkheidsdroom, maar ze hebben wel te maken met een voor de Palestijnse zaak gevoelige publieke opinie.

In Egypte kan dat gevolgen hebben voor het dictatoriale bewind van de militaire machthebbers onder president Sisi, die zo’n zestigduizend aanhangers van de Moslim Broederschap achter de tralies heeft zitten. In zekere zin is en blijft de Palestijnse kwestie de lakmoestest voor stabiliteit in het Midden-Oosten.

Ik zie geen verband tussen de Palestijnse kwestie en het besluit van oud-premier Ehoed Barak zich opnieuw in de Israëlische politiek te storten. Hij is er op gebrand Netanjahoe van de troon te stoten. Dat is het hele verhaal. Hij heeft voor zover ik weet nog geen woord gezegd over een mogelijke rationele benadering van de Palestijnse problematiek. Kan hij slagen? Ik betwijfel het. De Israëlische politiek is zo ver naar rechts doorgeslagen dat het vormen van een linkse tegenreactie onder Barak buitengewoon problematisch is.

Dat wil overigens niet zeggen dat Netanjahoe aan de macht blijft. Die sleutel ligt niet in handen van Barak maar in die van rechters die na 17 september, de datum van de nieuwe verkiezingen, over het lot van Netanjahoe beslissen. Er ligt een stevig corruptiedossier op de tafel van de rechters.

Delen |
aug 2019Haat
aug 2019Els
jul 2019Peretz
jul 2019Barak
jul 2019Lakmoestest
jun 2019Assimilatie
jun 2019Verdelers
jun 2019Verrechtsing
jun 2019Aangebrand
mei 2019Hightech
mei 2019Droomvrede
mei 2019Donkere wolken
mei 2019Gaza
mei 2019Excessen
apr 2019Geen Palestijnse staat
apr 2019Zure vruchten
apr 2019Verkiezingen
mrt 2019Vergif
mrt 2019Ilhan Omar
mrt 2019Mark Blaisse
mrt 2019Amandelen
mrt 2019Macht
feb 2019Polen
feb 2019Knops
feb 2019Gantz
feb 2019Analyse
jan 2019Democratie
jan 2019Oz
dec 2018Yaniv Sagee
dec 2018Netanjahoe
nov 2018Haat
nov 2018Luns en de Golan
nov 2018Mini-oorlog
nov 2018Jan Brokken
nov 2018Pittsburgh
okt 2018De Amerikaanse Israël-lobby
okt 2018israël en Saoedi-Arabië
okt 2018Songfestival
okt 2018Twee maal Israël
sep 2018Naar sjoel
sep 2018UNRWA
aug 2018Indië
aug 2018Krom denken
aug 2018Overpeinzingen
aug 2018Hitler
jul 2018Israël rechts
jun 2018Zuurstof
jun 2018Ballon
jun 2018Diner
jun 2018Sjoel Deventer
mei 2018Anne
mei 2018Toch
mei 2018Geen akkoord
mei 2018Ze doen ons niets
apr 2018Moed
apr 2018Iran
apr 2018Weer
mrt 2018Haggada
mrt 2018Kim en Trump
mrt 2018Boek Hinke Piersma
mrt 2018Syrië
feb 2018Grossman
feb 2018Israël en Poetin
feb 2018Netanjahoe
feb 2018Protesten
jan 2018Impressie
jan 2018Film
jan 2018Dr. Aref
jan 2018Israëlische Arabieren
dec 2017Ambassadeurs
dec 2017Fiddler
dec 2017Trump
dec 2017Koeweitse schrijver
nov 2017Storm
nov 2017Aardbeving
nov 2017Herdenking Rabin
nov 2017Verwarrend
okt 2017Hightech perikelen
okt 2017Netanjahoe
okt 2017De Iraanse deal
okt 2017Trump moment
okt 2017Duitsland
sep 2017RM in Londen
sep 2017Mossad
sep 2017Channa
sep 2017Generaals
aug 2017Angst
aug 2017Kritiek
aug 2017Kushner
jul 2017Twitter
jun 2017Vrouwen
jun 2017Leugendetector
jun 2017Dan Bavly
jun 2017Fake News
mei 2017Geld stinkt niet
mei 2017Torpedo
mei 2017Onmacht
mei 2017Vrede?
apr 2017Sjoa
apr 2017Explosie
apr 2017Assad
mrt 2017Hamas
mrt 2017Merkel
mrt 2017Trump de Messias?
mrt 2017God
mrt 2017Een zwarte lijst
feb 2017Verwarring
feb 2017Witte Huis
feb 2017Zaken doen met Trump
feb 2017Trump behagen
jan 2017Ma’alé Adomiem
jan 2017Net Trump
jan 2017Vijf ex-chef-stafs
jan 2017Donald en Benjamin
dec 2016Friedman
dec 2016Ronit
dec 2016Pijnlijk
dec 2016Brand in Israël
nov 2016Israël en Trump
nov 2016Trump
nov 2016Qatar
okt 2016Israëlische Arabieren
sep 2016Peres
sep 2016NYT
sep 2016Nir
sep 2016Hillary
sep 2016China
aug 2016Poetin-Netanjahoe
aug 2016Hedy
aug 2016Ankie
jul 2016Bloeme Evers
jul 2016Dyab Abou Jahjah
jun 2016Asscher
jun 2016Trump
jun 2016De tijd dringt
jun 2016Lieberman
mei 2016Harakiri
mei 2016Een naar gevoel
apr 2016Moeilijk
apr 2016Andere wind
mrt 2016EU-crisis
mrt 2016Dustin
mrt 2016Zege Sanders
mrt 2016Joden in de familie
feb 2016Mead
feb 2016Olmert
feb 2016Bernie Sanders
feb 2016Vrouwen bij de Klaagmuur
jan 2016Joodse gezanten
jan 2016Gelijk
jan 2016Angst
jan 2016Geld
dec 2015Silvan
dec 2015Zee
dec 2015Sarid
dec 2015IDFA
nov 2015Nogmaals ISIS
nov 2015ISIS
nov 2015Tot de vulkaan uitbarst
nov 2015Rabin
okt 2015Eurotherapie
okt 2015TV-beelden
okt 2015Kafka
sep 2015Hek
sep 2015Barenboim
aug 2015Onthullingen
aug 2015Boemerang
aug 2015Doodstraf
aug 2015Gay Parade
jul 2015Turkije
jul 2015Wenen
jul 2015Drie maal schaamte
jul 2015Michael Oren
jun 2015Druzen
jun 2015EU – Griekenland – VS - Rusland
jun 2015Voet
jun 2015Rivlin
mei 2015Goochelen
mei 2015Nieuwe regering
mei 2015Anne Frank
apr 2015Getallen
apr 2015KNVB
apr 2015Pesach
mrt 2015Telefoontje
mrt 2015Rozen met doornen
mrt 201517 Maart
mrt 2015Bibi in de Senaat
feb 2015Angst
feb 2015Vete
feb 2015Machtsevenwicht
jan 2015Arabische partij
jan 2015Vrouwen
jan 2015Moord
jan 2015Livni
dec 2014Islammacht
dec 2014Hillary
dec 2014Democratie
nov 2014Komedie
nov 2014Sarona
nov 2014Moord
nov 2014Ha’aretz
okt 2014Intifada?
okt 2014Dollars voor Gaza
okt 2014ISIS
okt 2014Monster
sep 2014Sjana tova!
sep 2014Dialoog
sep 2014Intern zielsdebat
sep 2014Opiniepeiling
aug 2014Voor afwijkende meningen is geen plaats
aug 2014Moord
aug 2014Bovenmenselijke moed
aug 2014Bestand
jul 2014Gaza-oorlog
jul 2014Te lang
jun 2014Israël en de Palestijnse economie
jun 2014Pius de Twaalfde
jun 2014Houthakker gezocht
jun 2014Rivlin
mei 2014Paus Franciscus
mei 2014Anti-Defamation League
mei 2014Amos Oz
mei 2014Hamas
apr 2014De woede van Obama
apr 2014Geen vrede
apr 2014Corruptie en bezetting
mrt 2014Staking bij ‘buitenlandse zaken’
mrt 2014Heidegger en Arendt
mrt 2014CIDI en antisemitisme
mrt 2014Kerry als piloot
feb 2014Alice Herz-Sommer
feb 2014Water
feb 2014Premier Lieberman
feb 2014Kerry
jan 2014Shulamit Aloni
jan 2014Ivriet
jan 2014Van Bommel
jan 2014Ontboezeming
jan 2014Nieuwjaar
dec 2013De Russen komen
dec 2013Afrikanen
dec 2013Druk op Bibi
dec 2013Arik Einstein
nov 2013Iran-akkoord
nov 2013Het gewicht van de geschiedenis
nov 2013Kinderen van Teheran
nov 2013Christenen in Jeruzalem
nov 2013Goed en slecht nieuws
okt 2013Qatar
okt 2013Spijkerbroek en Twan
okt 2013Peres in Nederland
sep 2013Robama
sep 2013Bach
sep 2013Een ander Midden-Oosten
aug 2013Advies aan minister Timmermans
jul 2013Ron Demer
jul 2013Spionage
jun 2013Bedoeïenen
jun 2013Peres
jun 2013Yoram Kaniuk
jun 2013Haat
mei 2013Hannah Arendt
mei 2013Vluchten
mei 2013Koninkrijk
apr 2013Conclusie
apr 2013Voices of the Levites
apr 2013Islam
apr 2013Gas
mrt 2013Obama tovert
mrt 2013Obama in Israël: 'Yes you can'.
mrt 2013Kritiek op Nederland
mrt 2013Foto
mrt 2013Lincoln
feb 2013IJsjes
feb 2013Hartman
feb 2013Obama naar Israël
feb 2013Egypte
jan 2013Er is toekomst
jan 2013Amerikaans isolationisme
jan 2013Nieuwe verhoudingen
jan 2013Peres
dec 2012Emoties
dec 2012Omroep
dec 2012Straffen
nov 2012Verrassingen
nov 2012Als tropische regen
nov 2012Van Agt
nov 2012Indianenverhaal
nov 2012Tafelgesprek
okt 2012De Palestijnse kwestie slaapt
okt 2012Fiets
okt 2012Vervroegde algemene verkiezingen
okt 2012Voetbal
sep 2012China – Japan
sep 2012Wilders en koosjer slachten
aug 2012Schiphol
aug 2012WC in Keulen
jul 2012Atoombom op Teheran
jun 2012Mosri
jun 2012Wonder
jun 2012Vandalisme
jun 2012Tussen hoop en angst
jun 2012Dibi
mei 2012Robben
mei 2012De val van het Nederlandse kabinet
mei 2012Benzion Netanyahoe
mei 2012Gas
apr 2012Dhimmi en Wilders …
apr 2012Macht en fictie
apr 2012Philip Mok is niet meer
apr 2012Rabbijn en Islamiet
mrt 2012Verrader
mrt 2012Barak’s appartement
mrt 2012Beurs omhoog, raketten naar beneden
mrt 2012Obama en Netanyahoe
mrt 2012Paranoia
feb 2012NRC
feb 2012Besnijdenis
feb 2012Syrië
feb 2012Birobidjan
jan 2012Netanyahoe en de pers
jan 2012Goed nieuws uit Israël
jan 2012Charedisch vogeltje
dec 2011Internet
dec 2011Minaret
dec 2011Geen reden voor Israëlische angst
dec 2011Brug te ver
nov 2011Naakt
nov 2011Angst
nov 2011Na de vrijlating van Gilad Shalit
okt 2011Knoop
okt 2011Hoofdstad
sep 2011De geest van Netanyahoe
sep 2011Grote risico’s
sep 2011Zoveel dreigementen
sep 2011Zuur Turks fruit
aug 2011Nog meer lente …
jul 2011Leve de waarheid!
mei 2011Het ene geluid is het andere niet ...
apr 2011Vrijheid van godsdienst