sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Salomon Bouman

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University, SAIS, School for Advanced International Studies in Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen.

vrijdag 7 juli 2017

President Donald Trump en premier Benjamin Netanjahoe, de een wat meer dan de ander, haten de vrije pers. Trump probeert de Amerikaanse media, in het bijzonder CNN, de Washington Post en de New York Times twitterend vanuit zijn slaapkamer als fake media te diskwalificeren.

Netanjahoe doet het wat beschaafder. Hij probeert langs allerlei sluikse wegen en middels intimidatie van journalisten controle te krijgen over de media opdat deze hem in het zonnetje zetten in plaats van hem te bekritiseren. Door een ingrijpende verandering van de opzet van de Israëlische omroep is een belangrijk kritisch geluid op televisie en radio verstomd.

Dat kan Trump niet. CNN is een volkomen onafhankelijke news outlet en kan niet wettelijk worden gemanipuleerd. Dat geldt ook voor de twee belangrijkste Amerikaanse kranten.
Het is de moeite waard te vermelden dat de New York Times er sedert het aantreden van Trump 300.000 abonnees bij heeft gekregen en de onafhankelijke, strijdbare Haaretz meer dan 60.000! (Ik neem aan dat er ook veel elektronische abonnementen onder zijn.)

Trump is op Twitter letterlijk het gevecht aangegaan met CNN. Hij heeft beelden van een fake bokswedstrijd – waarin hij iemand tegen de vlakte slaat – zodanig laten veranderen dat op het hoofd van de neergeslagen man met grote letters CNN staat! Je moet maar op het idee komen. Onmiddellijk werd gewaarschuwd dat hij de deur heeft opengezet voor het vermoorden van journalisten.

Ophitsing is ook Netanjahoe niet vreemd. Ik weet waar ik het over heb. Ik heb het gehoord en gezien. Hij is beslist mede verantwoordelijk voor het scheppen van de anti-Rabin hetze (wegens het akkoord van Oslo in 1993), die leidde tot de moord op Rabin in 1995.

De New York Times heeft op 3 juli, in reactie op Trumps windmolengevecht met de media, in pikzwarte letters een ode aan de persvrijheid gebracht waaruit ik de laatste strofen citeer:
“De waarheid wordt aangevallen.
De waarheid moet worden verdedigd.
De waarheid gebiedt een standpunt in te nemen.
De waarheid is belangrijker dan ooit.”

Het twitter gedrag van Trump ondermijnt nu vrijwel dagelijks het prestige van het instituut van het Amerikaanse presidentschap.

In mijn ogen tenminste, en in die van velen die kunnen lezen, schrijven, denken en oordelen.
Maar waarom zou Trump in eigen land niet met zijn demagogie wegkomen? Zijn verkiezingscampagne was even brutaal als stompzinnig en toch … won hij.

Ik veronderstel dat deze man in het Witte Huis wel weet wat hij doet. Hij appelleert voor politiek gewin aan de laagste instincten van het Amerikaanse volk. Zijn aanhang vindt het waarschijnlijk fantastisch dat hij CNN in een tweet, in beeld en geluid, knock-out slaat. Gewoon nieuw, maar levensgevaarlijk amusement à la Trump.

De media, hij heeft het in het begin van zijn presidentschap al gezegd, zijn zijn vijand. Die paranoïde overkomende instelling deelt hij met Netanjahoe. In beide gevallen ligt de democratie vanuit het gezag onder vuur. Tenminste als je er vanuit gaat dat persvrijheid de onontbeerlijke zuurstof is voor een werkzame en geloofwaardige democratie.

Delen |

vrijdag 30 juni 2017

Er zijn foto’s waarop te zien is dat mannen en vrouwen samen bij de Klaagmuur in Jeruzalem bidden. Die foto’s dateren uit de laatste jaren van de tot 1917 durende Turkse overheersing over Palestina.

Ik heb de Klaagmuur gezien één dag na de verovering van Oost-Jeruzalem door Israël in de oorlog van 1967. Foto’s en filmopnamen uit het verleden bevestigden wat ik toen zag. Smalle stegen slingerden door de Arabische Mograbi-buurt naar de Klaagmuur. En dan … plotseling stond je voor de hoog oprijzende muur, de buitenmuur van de door koning Salomo gebouwde Tweede Tempel. Voor mij – zoals voor zovelen – was dat een bijzonder moment. Een soort versmelting met het lange Joodse verleden. De bron ook van een Messiaanse injectie in het zionisme, met alle gevolgen van dien voor de toekomst van de in die oorlog veroverde Westelijke oever van de Jordaan, het bijbelse Judea en Samaria.
Voor Joden betekende de verovering/bevrijding van Oost-Jeruzalem op het Jordaanse legioen dat er na lange jaren weer bij de Klaagmuur kon worden gebeden.

In de nacht na de verovering werd in het grootste geheim besloten de Mograbi-buurt plat te leggen om er een grote ruimte te scheppen voor de duizenden die naar de Klaagmuur zouden stromen.

Gebeden, gesmeekt, geparadeerd is er!

De vrijheid van godsdienst voor Joden op deze heilige plaats vierde hoogtij. Maar niet voor alle Joden. De al lang woekerende botsing tussen de dogmatische orthodoxie en de verschillende vormen van het liberale Jodendom heeft zich naar de Klaagmuur verplaatst.

Voor de duidelijkheid: Vrouwen konden in het voor hen afgescheiden deel van de Klaagmuur bidden, naar het model van gescheidenheid van mannen en vrouwen in orthodoxe synagogen. Maar Joodse vrouwen van liberaal Joodsen huize wordt het recht ontzegd met de Tora in de hand bij de Klaagmuur diensten te houden.

De orthodoxe heersers over de Klaagmuur staan dat niet toe. Zij laten de politie inzetten om deze “Joodse gojim” met geweld bij de Klaagmuur te verwijderen en zelfs te arresteren. Het zijn weinig verheffende taferelen. Joodse godsdiensttwisten in het aanzicht van de Klaagmuur. Wat mij betreft beklagenswaardig.

Natuurlijk sijpelt dit conflict de politiek binnen en leidt de orthodoxe koppigheid tot felle reacties van het overwegend liberale Amerikaanse Jodendom, maar daar niet alleen.

Steun van de grote Amerikaanse Joodse gemeenschap is één van de pijlers van de bijzondere relaties tussen de Verenigde Staten en Israël. Niemand weet beter dan premier Benjamin Netanjahoe dat de verbondenheid van de grote Amerikaanse Joodse gemeenschap met Israël onder druk staat door de Palestijnse kwestie en de ontkenning van rechten van het liberale Jodendom in Israël.

Na veel touwtrekken in wandelgangen van politiek Jeruzalem wist Netanjahoe een doorbraak te forceren. Een klein deel van de Klaagmuur zou exclusief worden gereserveerd van liberale Joden en reform Joden. Mooi toch.

Maar zoals dat gaat met Netanjahoe, heeft hij weer eens het hoofd gebogen voor orthodoxe weerstand tegen vaste voet van het liberale jodendom bij de Klaagmuur. Om de voortzetting van zijn premierschap te waarborgen, heeft hij niet de moed opgebracht door te bijten. Macht gaat bij hem kennelijk vóór Joodse vrijheid van godsdienst in Israël! Wat een inbreuk op zionistische waarden.

Natan Sjaransky, de voorzitter van het Joods Agentschap, is van woede uit zijn vel gesprongen. Een diner met Netanjahoe heeft hij volgens de Israëlische media afgezegd. Uit naam van het Joods Agentschap heeft hij er in een officiële verklaring met klem bij Netanjahoe op aangedrongen in naam van de eenheid van het Joodse volk terug te komen op zijn destructieve beslissing.

Als Israël de bakermat van alle Joden wil zijn en blijven, is het absoluut geboden om religieus gemotiveerde discriminatie van liberale stromingen in het jodendom te veroordelen.

Vrouwen zijn ook mensen, zelfs als ze Joods zijn!

Delen |

vrijdag 23 juni 2017

Hoog oplopende emoties voortkomend uit diepe meningsverschillen over de Palestijnse kwestie ondermijnen het vertrouwen tussen Israëls hoogste ambtsdragers. De minister van Defensie Avigdor Lieberman is op het lumineuze idee gekomen alle ministers in het veiligheidskabinet jaarlijks aan de leugendetector te leggen. Het is nog niet zover, maar deze minister is er op uit met zijn partij van voornamelijk Russische immigranten, Israël ons Huis, achter zich voor een wetsontwerp van die strekking een parlementaire meerderheid bijeen te schrapen.

Lieberman ergert zich dood aan de ‘lekken’ uit het veiligheidskabinet, die naar zijn zeggen “de burgers van Israël in gevaar brengen”. Dat is de dekmantel voor zijn leugendetectorinitiatief. Daar achter schuilt frustratie over het onmiskenbare feit dat leden van het veiligheidskabinet om politiek gewin graag tegenover geselecteerde journalisten hun mond voorbijpraten. En als zo’n ‘lek’ hem in een negatief daglicht stelt, en dat gebeurt regelmatig, voelt Lieberman de politieke grond onder zijn voeten trillen. Ik ben ervan overtuigd, afgaande op mijn Israëlische ervaring, dat Lieberman zijn collega ministers aan de leugendetector wil om zichzelf te beschermen. Want Lieberman houdt meer van Lieberman dan van Israël.

Het is natuurlijk een teken van moreel verval dat een door paranoia gedreven minister op het idee komt de leugendetector in de politieke strijd te werpen. Heeft dat iets met zijn Russische afkomst te maken, met zijn warme persoonlijke betrekkingen met de Russische leider Vladimir Poetin misschien?

Hoe zit dat in Nederland? Worden ministers in de commissie Stiekem ook met leugendetectors bedreigd? Ik weet het niet.

De leugendetector is niet absoluut betrouwbaar. Veel hangt af van de vragen die de verdachte worden gesteld. Je schijnt je ook te kunnen trainen voor een sessie met zo’n machine alvorens met elektroden aan de leugendetector te worden verbonden.

Zou de in schandalen verwikkelde premier Benjamin Netanjahoe ook op last van de rechtbank een leugendetectortest moeten ondergaan?

Vraag: “Heeft u van een vriend sigaren aangenomen en hem daarna begunstigd?” Ik ben er zeker van dat deze vraag en alle anderen die er op volgen in rook zullen opgaan.
Het inzetten van de leugendetector voor politieke doeleinden – want daar komt het initiatief van Lieberman op neer – is ondemocratisch en ook daarom onaanvaardbaar.

In het belang van Israël hoop ik dat Liebermans initiatief op nog heersend gezond verstand in de Knesset strandt.

Delen |

vrijdag 16 juni 2017

Toen Dan Bavly als Israëls ambassadeur in Den Haag resideerde, had hij het moeilijk met mijn reportages over de Palestijnse problematiek. In zijn ogen was ik te links en had ik geen oog voor de nieuwe realiteit na de oorlog in 1967. In zijn officiële rol als vertegenwoordiger van de Joodse staat in Nederland vond hij kritiek op de nederzettingenpolitiek niet gepast.

Het toeval wil dat ik Dan Bavly leerde kennen tijdens mijn studie aan de Sciences Po in Parijs waar ook hij en andere Israëli’s studeerden in de hoogtijdagen van de relaties tussen Israël en Frankrijk. Velen van hen heb ik later ontmoet op hoge posten. Een ambassadeur in Caïro, een kolonel bij de Mossad, schrijvers en journalisten. Ik heb nooit eerder gemeld dat ik via mijn Parijse invalshoek bepaalde ontwikkelingen in het officiële Israëlische denken en doen kon traceren.

Toch is me ontgaan dat Dan Bavly zich in juni 1967 als gedemobiliseerde officier in het Israëlische leger kort na de beëindiging van de Zesdaagse Oorlog ontpopte als vredesduif. Met David Kimche formuleerde hij een vredesvoorstel dat tot intensieve besprekingen leidde met Aziz Shehadeh, een gezaghebbende advocaat in Ramallah uit een oud Palestijns geslacht die weinig op had met Jasser Arafat, de leider van de PLO.

Als ik het goed heb begrepen, stelden de twee Israëlische officieren voor een Palestijnse staat te stichten op de Westelijke oever van de Jordaan, die in Israëlische handen was gevallen. Zij wisten hoe de toekomst er uit zou moeten zien, terwijl de regering Eshkol na 1967 geen duidelijke visie had en in feite werd overrompeld door het succes van het Israëlische leger op drie fronten.

Dit prille vredesinitiatief is op de werkelijkheid gestrand. Het had anders kunnen zijn.
Ik wil er nogmaals de nadruk op leggen dat er na 1967 invloedrijke Israëli’s uit het leger en uit de politiek opstonden die begrepen dat de heerschappij over enkele miljoenen Palestijnen een voor Israël ondragelijke last zou blijken te zijn en de prille Joodse democratie zou ondermijnen, uithollen zelfs. Om over die ontwikkeling een oordeel te kunnen geven, raad ik u aan de Israëlische media, die u via internet kunt lezen en horen, te volgen. De Israëlische democratie staat onder hoogspanning.

Ik wil deze keer slechts schrijven dat ik bijzonder verontrust ben over extreem nationalistische krachten in de regering, die aan de vrijheid van mening tornen. Aan vrijheid in de herrezen Joodse staat. Zij dulden geen kritiek op of afwijzing van de nederzettingenpolitiek en allerlei excessen van de bezetting tegenover de Palestijnse bevolking. Kunt u zich voorstellen dat professoren in dit bruisende Joodse land zich op de campus moeten onthouden van politiek? Het is slechts één voorbeeld uit velen.

Ja, Israël heeft godzijdank de oorlog in 1967 gewonnen. Nee, die overwinning is zonder een pragmatische benadering van de Palestijnse kwestie geen garantie voor het behoud van de Israëlische democratie. En die is – althans voor mij – meer waard dan nog een nederzetting erbij!

Delen |

vrijdag 9 juni 2017

Fake News is zo oud als de wereld. Fake News wordt door mij vertaald als ‘misleiding’ maar kan ook als ‘list’ worden benoemd. Denk aan het Paard van Troje. Daar kwamen in de nacht Griekse soldaten uit die Carthago overrompelden.

Oorlogen en verkiezingen zijn gewonnen met Fake News. Denk even aan generaal Mosje Dayan, een meester tactische verleider. Toen Israël vijftig jaar geleden op 6 juni het Egyptische leger in de Sinaï-woestijn aanviel en de Egyptische luchtmacht op de grond vernietigde, meldde radio Israël op last van Dayan dat Egyptische tanks Israël waren binnen gedrongen. Een leugen die de aanval dekte. Zo eenvoudig is het.

En Hitler dan. De nazi’s stormden Polen binnen in reactie op verzonnen Poolse agressie. De grootste en eerste Fake News tacticus was Goebbels, Hitlers minister voor propaganda.

De Verenigde Staten vielen Noord-Vietnam aan omdat Vietnamese oorlogsbodems volgens Amerikaanse bronnen het vuur hadden geopend op de Amerikaanse vloot voor de kust van Vietnam. We weten nu beter. En ook de Amerikaanse inval in Irak werd gedragen door leugens. Saddam had geen atoomwapens en biologische wapens, gifgassen, die de oorlog rechtvaardigden.

Nog wat Fake News? De Britse conservatieven wonnen de laatste verkiezingen op grond van valse voorlichting van de kiezers.

Fake News is in onze tijd het gevaarlijkste geestelijk gif geworden door de snelheid van het licht waarmee het door de media wordt verspreid. Hackers planten Fake News in verkiezingscampagnes om de uitslag ervan te beïnvloeden.

Fake News is levensgevaarlijk, een bron voor oorlogen zelfs. De rel om Qatar schijnt op Fake News te berusten. De emir zou nooit iets positiefs over Iran hebben gezegd. Reden voor Saoedi-Arabië en Golfstaten wel de betrekkingen met dat steenrijke olie(gas)land te verbreken.

In het Midden-Oosten, waar paranoia de grootste geestelijke afwijking is, kan een Fake News bericht de kanonnen laten bulderen. En misschien niet alleen daar. Vraag het maar aan de Amerikaanse president Donald Trump, die over de ene en andere leugen struikelt, misschien niets eens beseffend dat hij een bron van Fake News is.

Delen |
jul 2017Twitter
jun 2017Vrouwen
jun 2017Leugendetector
jun 2017Dan Bavly
jun 2017Fake News
mei 2017Geld stinkt niet
mei 2017Torpedo
mei 2017Onmacht
mei 2017Vrede?
apr 2017Sjoa
apr 2017Explosie
apr 2017Assad
mrt 2017Hamas
mrt 2017Merkel
mrt 2017Trump de Messias?
mrt 2017God
mrt 2017Een zwarte lijst
feb 2017Verwarring
feb 2017Witte Huis
feb 2017Zaken doen met Trump
feb 2017Trump behagen
jan 2017Ma’alé Adomiem
jan 2017Net Trump
jan 2017Vijf ex-chef-stafs
jan 2017Donald en Benjamin
dec 2016Friedman
dec 2016Ronit
dec 2016Pijnlijk
dec 2016Brand in Israël
nov 2016Israël en Trump
nov 2016Trump
nov 2016Qatar
okt 2016Israëlische Arabieren
sep 2016Peres
sep 2016NYT
sep 2016Nir
sep 2016Hillary
sep 2016China
aug 2016Poetin-Netanjahoe
aug 2016Hedy
aug 2016Ankie
jul 2016Bloeme Evers
jul 2016Dyab Abou Jahjah
jun 2016Asscher
jun 2016Trump
jun 2016De tijd dringt
jun 2016Lieberman
mei 2016Harakiri
mei 2016Een naar gevoel
apr 2016Moeilijk
apr 2016Andere wind
mrt 2016EU-crisis
mrt 2016Dustin
mrt 2016Zege Sanders
mrt 2016Joden in de familie
feb 2016Mead
feb 2016Olmert
feb 2016Bernie Sanders
feb 2016Vrouwen bij de Klaagmuur
jan 2016Joodse gezanten
jan 2016Gelijk
jan 2016Angst
jan 2016Geld
dec 2015Silvan
dec 2015Zee
dec 2015Sarid
dec 2015IDFA
nov 2015Nogmaals ISIS
nov 2015ISIS
nov 2015Tot de vulkaan uitbarst
nov 2015Rabin
okt 2015Eurotherapie
okt 2015TV-beelden
okt 2015Kafka
sep 2015Hek
sep 2015Barenboim
aug 2015Onthullingen
aug 2015Boemerang
aug 2015Doodstraf
aug 2015Gay Parade
jul 2015Turkije
jul 2015Wenen
jul 2015Drie maal schaamte
jul 2015Michael Oren
jun 2015Druzen
jun 2015EU – Griekenland – VS - Rusland
jun 2015Voet
jun 2015Rivlin
mei 2015Goochelen
mei 2015Nieuwe regering
mei 2015Anne Frank
apr 2015Getallen
apr 2015KNVB
apr 2015Pesach
mrt 2015Telefoontje
mrt 2015Rozen met doornen
mrt 201517 Maart
mrt 2015Bibi in de Senaat
feb 2015Angst
feb 2015Vete
feb 2015Machtsevenwicht
jan 2015Arabische partij
jan 2015Vrouwen
jan 2015Moord
jan 2015Livni
dec 2014Islammacht
dec 2014Hillary
dec 2014Democratie
nov 2014Komedie
nov 2014Sarona
nov 2014Moord
nov 2014Ha’aretz
okt 2014Intifada?
okt 2014Dollars voor Gaza
okt 2014ISIS
okt 2014Monster
sep 2014Sjana tova!
sep 2014Dialoog
sep 2014Intern zielsdebat
sep 2014Opiniepeiling
aug 2014Voor afwijkende meningen is geen plaats
aug 2014Moord
aug 2014Bovenmenselijke moed
aug 2014Bestand
jul 2014Gaza-oorlog
jul 2014Te lang
jun 2014Israël en de Palestijnse economie
jun 2014Pius de Twaalfde
jun 2014Houthakker gezocht
jun 2014Rivlin
mei 2014Paus Franciscus
mei 2014Anti-Defamation League
mei 2014Amos Oz
mei 2014Hamas
apr 2014De woede van Obama
apr 2014Geen vrede
apr 2014Corruptie en bezetting
mrt 2014Staking bij ‘buitenlandse zaken’
mrt 2014Heidegger en Arendt
mrt 2014CIDI en antisemitisme
mrt 2014Kerry als piloot
feb 2014Alice Herz-Sommer
feb 2014Water
feb 2014Premier Lieberman
feb 2014Kerry
jan 2014Shulamit Aloni
jan 2014Ivriet
jan 2014Van Bommel
jan 2014Ontboezeming
jan 2014Nieuwjaar
dec 2013De Russen komen
dec 2013Afrikanen
dec 2013Druk op Bibi
dec 2013Arik Einstein
nov 2013Iran-akkoord
nov 2013Het gewicht van de geschiedenis
nov 2013Kinderen van Teheran
nov 2013Christenen in Jeruzalem
nov 2013Goed en slecht nieuws
okt 2013Qatar
okt 2013Spijkerbroek en Twan
okt 2013Peres in Nederland
sep 2013Robama
sep 2013Bach
sep 2013Een ander Midden-Oosten
aug 2013Advies aan minister Timmermans
jul 2013Ron Demer
jul 2013Spionage
jun 2013Bedoeïenen
jun 2013Peres
jun 2013Yoram Kaniuk
jun 2013Haat
mei 2013Hannah Arendt
mei 2013Vluchten
mei 2013Koninkrijk
apr 2013Conclusie
apr 2013Voices of the Levites
apr 2013Islam
apr 2013Gas
mrt 2013Obama tovert
mrt 2013Obama in Israël: 'Yes you can'.
mrt 2013Kritiek op Nederland
mrt 2013Foto
mrt 2013Lincoln
feb 2013IJsjes
feb 2013Hartman
feb 2013Obama naar Israël
feb 2013Egypte
jan 2013Er is toekomst
jan 2013Amerikaans isolationisme
jan 2013Nieuwe verhoudingen
jan 2013Peres
dec 2012Emoties
dec 2012Omroep
dec 2012Straffen
nov 2012Verrassingen
nov 2012Als tropische regen
nov 2012Van Agt
nov 2012Indianenverhaal
nov 2012Tafelgesprek
okt 2012De Palestijnse kwestie slaapt
okt 2012Fiets
okt 2012Vervroegde algemene verkiezingen
okt 2012Voetbal
sep 2012China – Japan
sep 2012Wilders en koosjer slachten
aug 2012Schiphol
aug 2012WC in Keulen
jul 2012Atoombom op Teheran
jun 2012Mosri
jun 2012Wonder
jun 2012Vandalisme
jun 2012Tussen hoop en angst
jun 2012Dibi
mei 2012Robben
mei 2012De val van het Nederlandse kabinet
mei 2012Benzion Netanyahoe
mei 2012Gas
apr 2012Dhimmi en Wilders …
apr 2012Macht en fictie
apr 2012Philip Mok is niet meer
apr 2012Rabbijn en Islamiet
mrt 2012Verrader
mrt 2012Barak’s appartement
mrt 2012Beurs omhoog, raketten naar beneden
mrt 2012Obama en Netanyahoe
mrt 2012Paranoia
feb 2012NRC
feb 2012Besnijdenis
feb 2012Syrië
feb 2012Birobidjan
jan 2012Netanyahoe en de pers
jan 2012Goed nieuws uit Israël
jan 2012Charedisch vogeltje
dec 2011Internet
dec 2011Minaret
dec 2011Geen reden voor Israëlische angst
dec 2011Brug te ver
nov 2011Naakt
nov 2011Angst
nov 2011Na de vrijlating van Gilad Shalit
okt 2011Knoop
okt 2011Hoofdstad
sep 2011De geest van Netanyahoe
sep 2011Grote risico’s
sep 2011Zoveel dreigementen
sep 2011Zuur Turks fruit
aug 2011Nog meer lente …
jul 2011Leve de waarheid!
mei 2011Het ene geluid is het andere niet ...
apr 2011Vrijheid van godsdienst