inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Salomon Bouman

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Science Po in Parijs en aan de Johns Hopkins University, SAIS, School for Advanced International Studies in Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen. De afgelopen drie jaar heeft Salomon Bouman twee boek gepubliceerd: 'Israel tussen hoop en vrees, van socialistische pioniersgeest naar kapitalisme. Uitgegeven door AUP, Amsterdam University Press. En een roman 'Ontmoeting en misverstand', heilig is de drager van onheil, uitgegeven door Amphora, Amsterdam.

vrijdag 7 december 2018

Er is altijd veel en opwindend nieuws in Israël. Nu staan premier Benjamin Netanjahoe en zijn vrouw Sarah in het middelpunt van een corruptieschandaal. De politie heeft in twee corruptiezaken de rechtelijke macht aanbevolen het tweetal vervolgen. Of het zover komt, weet ik niet, want Netanjahoe is een handige manipulator. Hij verwijt de media hem te vervolgen zonder zich rekenschap te willen/kunnen geven van eigen fouten.

De krant Haaretz heeft in een hoofdartikel Netanjahoe opgeroepen af te treden. Andere columnisten zitten op hetzelfde spoor. Hoe harder de media hem aanpakken des te populairder wordt hij. Het is deze paradox die de ondermijning van de Israëlische democratie aantoont.

De affaire waar het om gaat, is niet wereldschokkend. Het gaat niet om miljoenen. Ik denk dat er weinigen zijn die me kennen en mij lezen, die zullen begrijpen waarom ik een kleine lans voor Netanjahoe wil breken.

In de rol van premier heeft hij zich niet ontpopt als een roekeloze avonturier. Hij is geen oorlogen begonnen, wel militaire strafexpedities tegen Hamas in Gaza. Hij is vrij omzichtig omgegaan met de nederzettingenpolitiek.

Zijn grootste verdienste is het stevig op de internationale kaart zetten van Israël. Er is geen Israëlische leider die zó veel internationale contacten heeft gekweekt als Netanjahoe. Dat morele overwegingen voor hem geen leidraad zijn past in zijn Realpolitik. Israel first, is zijn devies. In die zin is Netanjahoe voor Israël nu een onvervangbare premier, corruptie ten spijt. Ik had deze zin liever niet opgeschreven, maar ik zie het niet anders. Netanjahoe offeren op het schavot van corruptie is nú geen Israëlisch belang.

Wat zijn dan zijn kwaliteiten?

Netanjahoe balanceert handig tussen Trump en Poetin, hij heeft relaties opgebouwd met belangrijke, schatrijke soennitisch-Arabische landen en met China. Het lijkt wel alsof de Saoedi-Arabische kroonprins Mohammed bin Salman al Saoed zijn beste vriend is. Netanjahoe heeft druk op Trump uitgeoefend om de Amerikaanse president ervan te weerhouden de prins zwaar te straffen voor zijn door de CIA vastgestelde opdracht de journalist Khashoggi te laten vermoorden op het Saoedi-Arabische consulaat in Istanboel.

Wapens en security zijn de bindmiddelen tussen Jeruzalem en Riyad en andere Golfstaten. Door toedoen van Netanjahoe die een belangrijke speler is geworden in het ondoorzichtige machtsspel in het Midden-Oosten. Zo invloedrijk zelfs dat hij erin is geslaagd tot nu toe een oplossing van het Palestijnse probleem te blokkeren. Dat is voor mij geen Israëlische belang, maar Netanjahoe denkt daar anders over.

Toch zit er bij het uiterst rechtse/nationalistische blok wel wat schot in het denken over dit probleem. Ajelet Shaked, de charmante minister van Justitie heeft in een interview gezegd bereid te zijn delen van Judea en Samaria, de westelijke oever van de Jordaan, op te geven.

Hoe dan? In het kader van een confederatie tussen Jordanië, een deel van Judea en Samaria en Gaza. Israël zou, indien de plan ooit handen en voeten krijgt, zestig procent van Judea en Samaria (gebied C volgens het akkoord van Oslo) behouden. Het belang van deze gedachte schuilt in het idee van het opgeven van een gedeelte van het historische land van Israël. Het is een ideologische concessie. Meer niet, want dit plan is voor Jordanië een dooddoener.

Ik vermoed dat Ajelet Shaked anticipeert op een vredesplan dat in Washington door Trump en zijn Joodse adviseurs wordt uitgewerkt. Minister Shaked heeft wellicht het voortouw genomen om de heren in Washington duidelijk te maken: tot zover en niet verder.

Delen |

vrijdag 30 november 2018

De tijden dat er in Nederland warme sympathie was voor Israël, zijn vervlogen. De warmte van veel Nederlanders gaat nu uit naar de Palestijnen. Dat is voor zover ik kan nagaan het effect van de nogal eenzijdige, pro-Palestijnse berichtgeving over Israël en over Israëls conflict met de Palestijnen in de Nederlandse media.

Die anti-Israëlische berichtgeving wordt gevoed door de bezetting en de daarbij plaats vindende excessen. Ik behoor ook tot de critici van Israëls anti-Palestijnse politiek. Ten tijde van mijn correspondentschap in Israël voor NRC, van 1966 tot 2004, heb ik afstand genomen van de ideologisch en messiaans geïnspireerde bezettingspolitiek, in het bijzonder de nederzettingenpolitiek en daarvan afgeleide landonteigeningen op de westelijke oever van de Jordaan.

De Palestijnen zijn daar in fasen tegen in opstand gekomen. Na het mislukken van het Israëlisch-Palestijnse vredesproces, dat in 1993 in Oslo begon en daarna tijdens de top in Camp David instortte, is het Israëlisch-Palestijns conflict in een gevaarlijke, doodlopende straat beland.

Waarom gebruik ik het woord gevaarlijk? Was het daarvoor soms koek en ei? Nee, natuurlijk.

Het voortduren van het conflict heeft een echter verontrustende negatieve invloed op de psyche van Israëli’s en Palestijnen. Er ontstaat in beide kampen een door haat gevoed vijandbeeld. Het is meer dan wantrouwen, het is ziekelijk.

Je zou kunnen beweren dat de Israëlische politiek ten aanzien van de Palestijnen rationeel is en niet door haat wordt gedreven. Per slot van rekening is Israël een rationele staat. Maar als je om ideologische of messiaanse redenen meent dat het woongebied van de Palestijnen van ‘ons’ is, dan zit daar geen rationele, maar emotionele drijfveer achter. Israël verbloemd dat met een veiligheidsargument. Waarom, zo vraag ik me af, gaat Israël door met het uit hun huizen zetten van Palestijnen in Oost-Jeruzalem, in Silwan? Het Hooggerechtshof in Jeruzalem heeft die uitzetting de beracha (zegen) gegeven, tot diepe verontwaardiging van de krant Haaretz, die in dit besluit een knieval ziet voor sterke nationalistische krachten in de Israëlische politiek. Ontkenning van mensenrechten, want dat is het naar mijn idee, knaagt aan Israëls standing in de wereld. Minder in de VS, waar Israëls nationalistische anti-Palestijnse politiek gehoor vind bij president Donald Trump.

De Palestijnen worden door deze Israëlische politiek in de hoek gedreven.

Dat is het hoofdthema van de anti-Israëlische stemming in de media, ook in Nederland. Er is vrijwel geen aandacht voor de pathologische Palestijnse/islamitische haatcampagne tegen Joden. Niet tegen Israël, maar tegen Joden!

Alsof Adolf Hitler doorklinkt in de stem van Palestijnse geestelijken en politici die Palestijnen oproepen Joden te vermoorden. “Steek ze dood, Wie niet voor Jeruzalem vecht is een lafaard.” Ik heb op Facebook video-opnamen gezien van Palestijnse kinderen, kleine kinderen, die met een mes in de hand moorden op Joden naspelen.

Die Palestijnse haat voedt ook de Israëlische politiek en emotie. Het is een vicieuze cirkel. Een conflict zonder eind. Dat is mijn angst voor de toekomst van de Joodse staat in het hart van de islamitische wereld. Dat aspect komt in de media niet aan de orde. En dat is een ernstige journalistieke lacune.

Ik vind dat Israëls leiders zich meer rekenschap moet geven van de fanatieke anti-Israëlische gevoelens in de islamitisch wereld, ook in die soennitisch Arabische landen die nu Israëls strategische bondgenoten tegen Iran lijken te zijn. Met de zegen van president Trump botert het zo goed tussen Jeruzalem en Riyad dat premier Netanjahoe de doofstomme speelde bij de Saoedische moord op de Saoedische journalist Khashoggi in het Saoedische consulaat in Istanboel. De CIA heeft vastgesteld dat de machtige kroonprins Mohammed bin Salman, de strategische partner van Netanjahoe, de opdracht tot de moord heeft gegeven. Ik begrijp wel dat Netanjahoe stommetje speelde. Realpolitik overstemt morele overwegingen.

Strategische partner of niet, de vader van de kroonprins, Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed, heeft plechtig verklaard dat de Palestijnen recht hebben op een onafhankelijke staat in de door Israël bezette gebieden. Dat is de antithese van de Israëlische politiek. Als bewaker van de heilige plaats Mekka heeft zo’n oproep uit de mond van de koning ook religieuze betekenis.

Zou Israël voor de strategische samenwerking met Saoedi-Arabië en andere Golfstaten uiteindelijk een Palestijnse prijs moeten betalen?

Ik vermoed dat deze gedachte een belangrijk element is van het vredesvoorstel waaraan in Washington al twee jaar wordt gewerkt.

Maar zelfs dan, als er een Palestijnse staat naast Israël zou verrijzen, zou de islam zich dan wel met het bestaan van een Joodse staat verzoenen?

Delen |

vrijdag 23 november 2018

Het is niet zo verwonderlijk dat Nederland in de Verenigde Naties tegen Israëlisch bestuur van de Golan-hoogvlakte heeft gestemd.

In het verleden heeft Nederland zich van stemming onthouden, maar nu de Amerikaanse president Donald Trump de Verenigde Staten voor de resolutie heeft laten stemmen lijkt het Nederlandse stemgedrag moeilijk te verteren. Verbaasd ben ik echter niet, omdat Nederland nooit de Israëlische inlijving van de Golan-hoogvlakte heeft erkend.

Uit mijn verleden als jarenlange correspondent voor NRC haal ik voor inzicht in de Nederlandse opstelling ten aan zien van dit omstreden gebied het volgende voorval aan. Kort na de oorlog van 1967 bracht Joseph Luns, de toenmalig Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, een bezoek aan Israël. De woordvoerder van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken stelde mij op de hoogte van het bezoek van Luns aan de Golan.

Ik reed razendsnel naar de plek op de Golan vanwaar de Nederlandse bewindsman naar het in de diepte liggende meer van Tiberias kon kijken.

Met de microfoon van mijn Uher bandrecorder in de hand stapte ik op Luns af. “Hoe is het om vanaf de Golan naar Israël te kijken?”, vroeg ik hem. Alsof ik een pistool op hem richtte, gaf Luns mijn microfoon een oplawaai.

Met zijn gevolg koos hij het hazenpad. Luns had in strijd met de Nederlandse politiek bezet gebied, namelijk de Golan, bezocht! Wat een ramp.

De woordvoerder van de Nederlandse delegatie gaf een geraffineerde draai aan dit bizarre gedrag van Luns. “De Israëli’s hebben Luns ontvoerd!”, zei hij.

Wat laf! Toen al was het Nederlands beleid nooit Israëls veroveringen in de oorlog van 1967 te erkennen.

Het stemgedrag in de VN is een logisch uitvloeisel van een oude politieke stellingname in Den Haag. Ik zie er geen antisemitisme in, maar wel de uitdrukking van Realpolitik, getuige het gedrag van Luns destijds.

Delen |

vrijdag 16 november 2018

Ik verwacht dat bij het lezen van deze column de mini-oorlog tussen Israël en Hamas achter ons ligt. En zoals bij vorige gevechtsrondes het geval was, zal er geen overwinnaar zijn, maar vallen er wel doden en gewonden te betreuren aan beide kanten.

Omdat de strijd vandaag, 13 november, nog doorgaat, lijkt het me niet verstandig cijfers te geven, behalve dan dat een Israëlische militaire woordvoerder heeft gezegd dat Hamas twintigduizend rakketten in haar magazijnen heeft. Raketten die veertig kilometer kunnen afleggen, waardoor steden als Beersjeva en Asjkelon binnen het bereik van deze organisatie liggen. Honderdduizenden Israëli’s brengen de tijd door in schuilkelders en veiligheidskamers. En als ze daar niet zijn, rennen ze bij alarm naar deze betrekkelijk veilige schuilplaatsen. Scholen en kleuterscholen zijn gesloten.

Vanuit de opgejaagde bevolking neemt de druk op de regering toe om voor eens en altijd een einde te maken aan de Hamasterreur uit de dichtbevolkte Gazastrook.

“Het sterkste leger ter wereld”, zoals een militaire woordvoerder Tsahal omschreef, kan de oorlog tegen Hamas en de Islamitische Jihad niet winner tenzij het leger de Gazastrook verovert en bezet houdt. Een optie die premier Benjamin Netanjahoe verwerpt.

Het Israëlische leger beperkt zich tot luchtaanvallen en bombardementen vanuit zee op strategische doelen. De aangerichte schade is groot en het dodental loopt op, maar Hamas kent de Israëlische beperkingen.

De nieuwe ronde oorlogshandelingen tussen Israël en Hamas is op een buitengewoon ongelukkig moment gekomen. Het zag er naar uit dat Israël en Hamas de weg naar ontspanning waren ingeslagen. Qatar, het schatrijke oliestaatje, bleek bereid te zijn de aanleg van een haven voor Gaza te financieren en ook geld te investeren om de zeer zwakke economie in Gaza aan te zwengelen.

Netanjahoe had daar overeenstemming over bereikt met de sjeik van Qatar en via hem met Hamas. Het zag er dus even hoopvol uit. Ik denk dat deze hoop na beëindiging van de vijandelijkheden weer zal opleven, omdat het ook een strategisch Israëlisch doel is en moet zijn om de in diepe armoede verzonken 1.8 miljoen inwoners van Gaza op de been te helpen. Armoede en uitzichtloosheid zijn de ‘geheime’ wapens van Hamas.

Ook in Israël worden in de media en de politiek vraagtekens geplaatst achter de wijsheid een elite eenheid een geheime operatie te laten uitvoeren in Gaza, eind vorige week. Deze actie had geruisloos moeten verlopen. Een militaire eenheid van Hamas ontdekte de Israëlische infiltranten. Tijdens een nachtelijk vuurgevecht werden twee kopstukken van Hamas gedood. Israël verloor tijdens een luitenant-kolonel, de ondercommandant van een zeer geheime militaire eenheid, waarschijnlijk de Mossad.

Ik verneem tijdens het schrijven van deze column dat er door Egyptische diplomatie hard wordt gewerkt aan een bestand.

Dat is een klassiek patroon in de relatie tussen Israël en Hamas, nu en voor de volgende gevechtsronde.

Israël kan niet winnen en Hamas ook niet. Deze in oorlogshandelingen geboren Siamese tweeling kan slechts gedijen bij rust en welvaart.

Delen |

vrijdag 9 november 2018

Het nieuws over de antisemitische massamoord in de synagoge in Pittsburgh overviel me in Israël. Ik werd er als zovelen diep door geraakt. Ik heb het gevoel dat ik dit verschrikkelijke nieuws hier, in het Joodse land, anders verwerk dan als ik in Nederland zou zijn geweest.

Hier is er een in het zionisme gewortelde weerstand tegen het zomaar afmaken van Joden. Dat is in wezen de betekenis van de stichting van de staat Israël in 1948 en de daaraan voorafgaande immigratie uit Oost-Europa ten tijde van het Britse mandaat.

Die ‘waarheid’ is me nog eens heel duidelijk geworden bij het lezen van De rechtvaardigen, de biografie van Jan Brokken over Jan Zwartendijk, de Nederlandse consul in Kaunas, Litouwen. Deze uitzonderlijk diepgravende biografie werpt licht op de moed en het doorzettingsvermogen van deze Nederlander om onder moeilijke omstandigheden in 1942 een vluchtroute te openen voor Joden die vluchtten voor het aanstormende nazi-monster. Hij schreef 2.139 visa uit voor Curaçao. Joden die in het gelukkige bezit kwamen van een visum, konden met hulp van de Japanse consul Sugihara doorreizen naar veiliger oorden.

Tijdens het lezen van deze biografie werden elf Joden in Pittsburgh vermoord.

Jan Brokken beschrijft de gruwelijke moord op dertigduizend Joden in Litouwen die niet door beide consuls konden worden geholpen.

Dat de Duitse bezetter er 137.346 Joden de dood in joeg, was gezien Hitlers voornemen Joden uit te roeien ‘normaal’. Wat niet normaal was en weerzinwekkend, is dat Litouwers vóór de inval van de Duitsers een afschrikwekkend pogrom uitvoerden. Een knokploeg uit de burgerbevolking van Litouwen vermoorde in één nacht 1.500 Joden en in de daarop volgende nacht 2.300. Ik zal de lezers de details besparen over een bijzonder wrede moordpartij, een uitspatting van extreem hysterische jodenhaat. Dat las ik in Ramat Hasharon terwijl het nieuws over de moord in Pittsburgh Israël bereikte.

Op zo’n moment begrijp je de betekenis van Israël: een land waar Joden veilig zijn voor pogroms. Toen en nu. Het conflict met de Palestijnen en de oorlogen die Israël heeft gevoerd, laat ik buiten beschouwing. Er zijn veel Israëli’s gesneuveld en ook door terreur vermoord, maar dat gebeurde in de context van het bestaan van een weerbare Joodse staat.

Tegen deze achtergrond voelt zo’n antisemitische moord in Pittsburgh hier toch anders. In Nederland, Bilthoven, zou ik niet gedacht hebben dat Amerikaanse Joden voor hun eigen veiligheid maar op alija moeten gaan. Voor veel Israëli’s is dat in het Joodse land een reflex.

Ik ben er zeker van dat zionisten van het oude stempel, zoals David Ben-Gurion en Golda Meir, zo zouden hebben gereageerd. Zij kenden de wereld van jodenhaat waar ze vandaan kwamen.

Premier Benjamin Netanjahoe heeft geen beroep op de Amerikaans Joden gedaan het zionistische pad op te gaan. Tot verbazing en verbijstering van Amerikaanse Joden heeft hij President Trump in bescherming genomen tegen Amerikaans-Joodse kritiek op het opruiende karakter van diens retoriek.

Het aantal antisemitische incidenten in de VS is sedert het aan de macht komen van deze president toegenomen. Volgens de Anti Defamation League vonden in 2017 1.986 antisemitische incidenten plaats in de VS, een toename van 719 incidenten ten opzichte van 2016. Deze statistiek maakt geen melding van virulent antisemitisme in de social media, dat schrikbarend toeneemt.

Het is een verontrustende ontwikkeling, die niet tot alija op grote schaal zal leiden. Dat is de nieuwe zionistische paradox.

Delen |
dec 2018Netanjahoe
nov 2018Haat
nov 2018Luns en de Golan
nov 2018Mini-oorlog
nov 2018Jan Brokken
nov 2018Pittsburgh
okt 2018De Amerikaanse Israël-lobby
okt 2018israël en Saoedi-Arabië
okt 2018Songfestival
okt 2018Twee maal Israël
sep 2018Naar sjoel
sep 2018UNRWA
aug 2018Indië
aug 2018Krom denken
aug 2018Overpeinzingen
aug 2018Hitler
jul 2018Israël rechts
jun 2018Zuurstof
jun 2018Ballon
jun 2018Diner
jun 2018Sjoel Deventer
mei 2018Anne
mei 2018Toch
mei 2018Geen akkoord
mei 2018Ze doen ons niets
apr 2018Moed
apr 2018Iran
apr 2018Weer
mrt 2018Haggada
mrt 2018Kim en Trump
mrt 2018Boek Hinke Piersma
mrt 2018Syrië
feb 2018Grossman
feb 2018Israël en Poetin
feb 2018Netanjahoe
feb 2018Protesten
jan 2018Impressie
jan 2018Film
jan 2018Dr. Aref
jan 2018Israëlische Arabieren
dec 2017Ambassadeurs
dec 2017Fiddler
dec 2017Trump
dec 2017Koeweitse schrijver
nov 2017Storm
nov 2017Aardbeving
nov 2017Herdenking Rabin
nov 2017Verwarrend
okt 2017Hightech perikelen
okt 2017Netanjahoe
okt 2017De Iraanse deal
okt 2017Trump moment
okt 2017Duitsland
sep 2017RM in Londen
sep 2017Mossad
sep 2017Channa
sep 2017Generaals
aug 2017Angst
aug 2017Kritiek
aug 2017Kushner
jul 2017Twitter
jun 2017Vrouwen
jun 2017Leugendetector
jun 2017Dan Bavly
jun 2017Fake News
mei 2017Geld stinkt niet
mei 2017Torpedo
mei 2017Onmacht
mei 2017Vrede?
apr 2017Sjoa
apr 2017Explosie
apr 2017Assad
mrt 2017Hamas
mrt 2017Merkel
mrt 2017Trump de Messias?
mrt 2017God
mrt 2017Een zwarte lijst
feb 2017Verwarring
feb 2017Witte Huis
feb 2017Zaken doen met Trump
feb 2017Trump behagen
jan 2017Ma’alé Adomiem
jan 2017Net Trump
jan 2017Vijf ex-chef-stafs
jan 2017Donald en Benjamin
dec 2016Friedman
dec 2016Ronit
dec 2016Pijnlijk
dec 2016Brand in Israël
nov 2016Israël en Trump
nov 2016Trump
nov 2016Qatar
okt 2016Israëlische Arabieren
sep 2016Peres
sep 2016NYT
sep 2016Nir
sep 2016Hillary
sep 2016China
aug 2016Poetin-Netanjahoe
aug 2016Hedy
aug 2016Ankie
jul 2016Bloeme Evers
jul 2016Dyab Abou Jahjah
jun 2016Asscher
jun 2016Trump
jun 2016De tijd dringt
jun 2016Lieberman
mei 2016Harakiri
mei 2016Een naar gevoel
apr 2016Moeilijk
apr 2016Andere wind
mrt 2016EU-crisis
mrt 2016Dustin
mrt 2016Zege Sanders
mrt 2016Joden in de familie
feb 2016Mead
feb 2016Olmert
feb 2016Bernie Sanders
feb 2016Vrouwen bij de Klaagmuur
jan 2016Joodse gezanten
jan 2016Gelijk
jan 2016Angst
jan 2016Geld
dec 2015Silvan
dec 2015Zee
dec 2015Sarid
dec 2015IDFA
nov 2015Nogmaals ISIS
nov 2015ISIS
nov 2015Tot de vulkaan uitbarst
nov 2015Rabin
okt 2015Eurotherapie
okt 2015TV-beelden
okt 2015Kafka
sep 2015Hek
sep 2015Barenboim
aug 2015Onthullingen
aug 2015Boemerang
aug 2015Doodstraf
aug 2015Gay Parade
jul 2015Turkije
jul 2015Wenen
jul 2015Drie maal schaamte
jul 2015Michael Oren
jun 2015Druzen
jun 2015EU – Griekenland – VS - Rusland
jun 2015Voet
jun 2015Rivlin
mei 2015Goochelen
mei 2015Nieuwe regering
mei 2015Anne Frank
apr 2015Getallen
apr 2015KNVB
apr 2015Pesach
mrt 2015Telefoontje
mrt 2015Rozen met doornen
mrt 201517 Maart
mrt 2015Bibi in de Senaat
feb 2015Angst
feb 2015Vete
feb 2015Machtsevenwicht
jan 2015Arabische partij
jan 2015Vrouwen
jan 2015Moord
jan 2015Livni
dec 2014Islammacht
dec 2014Hillary
dec 2014Democratie
nov 2014Komedie
nov 2014Sarona
nov 2014Moord
nov 2014Ha’aretz
okt 2014Intifada?
okt 2014Dollars voor Gaza
okt 2014ISIS
okt 2014Monster
sep 2014Sjana tova!
sep 2014Dialoog
sep 2014Intern zielsdebat
sep 2014Opiniepeiling
aug 2014Voor afwijkende meningen is geen plaats
aug 2014Moord
aug 2014Bovenmenselijke moed
aug 2014Bestand
jul 2014Gaza-oorlog
jul 2014Te lang
jun 2014Israël en de Palestijnse economie
jun 2014Pius de Twaalfde
jun 2014Houthakker gezocht
jun 2014Rivlin
mei 2014Paus Franciscus
mei 2014Anti-Defamation League
mei 2014Amos Oz
mei 2014Hamas
apr 2014De woede van Obama
apr 2014Geen vrede
apr 2014Corruptie en bezetting
mrt 2014Staking bij ‘buitenlandse zaken’
mrt 2014Heidegger en Arendt
mrt 2014CIDI en antisemitisme
mrt 2014Kerry als piloot
feb 2014Alice Herz-Sommer
feb 2014Water
feb 2014Premier Lieberman
feb 2014Kerry
jan 2014Shulamit Aloni
jan 2014Ivriet
jan 2014Van Bommel
jan 2014Ontboezeming
jan 2014Nieuwjaar
dec 2013De Russen komen
dec 2013Afrikanen
dec 2013Druk op Bibi
dec 2013Arik Einstein
nov 2013Iran-akkoord
nov 2013Het gewicht van de geschiedenis
nov 2013Kinderen van Teheran
nov 2013Christenen in Jeruzalem
nov 2013Goed en slecht nieuws
okt 2013Qatar
okt 2013Spijkerbroek en Twan
okt 2013Peres in Nederland
sep 2013Robama
sep 2013Bach
sep 2013Een ander Midden-Oosten
aug 2013Advies aan minister Timmermans
jul 2013Ron Demer
jul 2013Spionage
jun 2013Bedoeïenen
jun 2013Peres
jun 2013Yoram Kaniuk
jun 2013Haat
mei 2013Hannah Arendt
mei 2013Vluchten
mei 2013Koninkrijk
apr 2013Conclusie
apr 2013Voices of the Levites
apr 2013Islam
apr 2013Gas
mrt 2013Obama tovert
mrt 2013Obama in Israël: 'Yes you can'.
mrt 2013Kritiek op Nederland
mrt 2013Foto
mrt 2013Lincoln
feb 2013IJsjes
feb 2013Hartman
feb 2013Obama naar Israël
feb 2013Egypte
jan 2013Er is toekomst
jan 2013Amerikaans isolationisme
jan 2013Nieuwe verhoudingen
jan 2013Peres
dec 2012Emoties
dec 2012Omroep
dec 2012Straffen
nov 2012Verrassingen
nov 2012Als tropische regen
nov 2012Van Agt
nov 2012Indianenverhaal
nov 2012Tafelgesprek
okt 2012De Palestijnse kwestie slaapt
okt 2012Fiets
okt 2012Vervroegde algemene verkiezingen
okt 2012Voetbal
sep 2012China – Japan
sep 2012Wilders en koosjer slachten
aug 2012Schiphol
aug 2012WC in Keulen
jul 2012Atoombom op Teheran
jun 2012Mosri
jun 2012Wonder
jun 2012Vandalisme
jun 2012Tussen hoop en angst
jun 2012Dibi
mei 2012Robben
mei 2012De val van het Nederlandse kabinet
mei 2012Benzion Netanyahoe
mei 2012Gas
apr 2012Dhimmi en Wilders …
apr 2012Macht en fictie
apr 2012Philip Mok is niet meer
apr 2012Rabbijn en Islamiet
mrt 2012Verrader
mrt 2012Barak’s appartement
mrt 2012Beurs omhoog, raketten naar beneden
mrt 2012Obama en Netanyahoe
mrt 2012Paranoia
feb 2012NRC
feb 2012Besnijdenis
feb 2012Syrië
feb 2012Birobidjan
jan 2012Netanyahoe en de pers
jan 2012Goed nieuws uit Israël
jan 2012Charedisch vogeltje
dec 2011Internet
dec 2011Minaret
dec 2011Geen reden voor Israëlische angst
dec 2011Brug te ver
nov 2011Naakt
nov 2011Angst
nov 2011Na de vrijlating van Gilad Shalit
okt 2011Knoop
okt 2011Hoofdstad
sep 2011De geest van Netanyahoe
sep 2011Grote risico’s
sep 2011Zoveel dreigementen
sep 2011Zuur Turks fruit
aug 2011Nog meer lente …
jul 2011Leve de waarheid!
mei 2011Het ene geluid is het andere niet ...
apr 2011Vrijheid van godsdienst