sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007). Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

vrijdag 25 mei 2018

In de film ‘A Night at the Opera’ van de Marx Brothers zit een scène waarin ze zich verbergen in een hotelkamer. Dan wordt er op de deur geklopt. Groucho vraagt wie het is en er wordt weer op de deur geklopt. Nogmaals vraagt hij wie er is en opnieuw wordt er geklopt. Dan zegt Groucho: “Als jullie de politie zijn, klop dan nog een keer.” En weer wordt er op de deur geklopt, waarop Groucho zegt: “Ik weet genoeg”, en uit het raam springt.

Ik moest hieraan denken toen ik de schofterige, antisemitische persiflage van het lied ‘Toy’ zag en hoorde.

Even voor de duidelijkheid: mijn ouders waren ondergedoken bij de familie Snelle in Sevenum en dankzij deze familie leven mijn ouders, mijn broers en zusters, onze kinderen en kleinkinderen. Maar die daad kan mijn mening hoe antisemitisch Nederland is, niet veranderen. En ja, ik heb vele vrienden en kennissen in Nederland die niet Joods zijn, maar toch Israël en het Jodendom steunen.

Maar de satire (echt, ik verzin het niet, zo wordt het genoemd!) van ‘Toy’ zegt alles: niet alleen dat een onbenullig meisje deze tekst wilde zingen (die vol zit met leugens), niet alleen dat een omroep dit uitzond, maar ook uit het feit dat er geen reactie is van de overheid, blijkt hoe antisemitisch Nederland is. Nee, niet geworden: IS!

Een regering die weigert Joodse eigendommen, gestolen tijdens de Sjoa, terug te geven. Gemeenten die ‘achterstallig huurgeld’ vorderden van Joden die tijdens de Sjoa naar kampen werden gestuurd en dat hadden overleefd. Ideeën om belasting te heffen op uitkeringen aan de nog levende Sjoa-overlevenden. En discussies om de besnijdenis en het koosjer slachten te verbieden. Al deze dingen brengen mij tot de conclusie dat er geen plaats meer is voor Joden in Nederland.

Uiteraard – en neem me niet kwalijk voor de woordkeuze – zullen velen zeggen dat het allemaal niet zo erg is. Dat het regent en dat men niet denkt dat Nederland op de Joden staat te urineren. Dat is hun recht, net zoals de Joodse gemeenschap het prima vindt dat er met vijf, zes verschillende stemmen namens de Joodse gemeenschap wordt gesproken, inclusief Een Ander Joods Gemekker. Mag en kan allemaal.

Maar ik zie met deze antisemitische persiflage een teken aan de wand en zeg u, mijn Joodse broeders en zusters in Nederland: inpakken en wegwezen!

Nederland heeft eindelijk zijn masker afgedaan en dit is de realiteit. Geen etentje bij Carmel, geen kwade brief, geen demonstratie – niets maakt dit nog goed. Als de boodschap van Nederland in de jaren 1940-’45 niet duidelijk genoeg was, is alles nu gezegd.

De keuze is aan u.

Delen |

vrijdag 30 maart 2018

Het is weer zover! Ons land ruikt naar citrusvruchten, we hebben de eerste chamsin achter de rug en Pesach is in aantocht. Waar ter wereld gebeurt dit óók? Radio, tv en sociale media adviseren ons hoe we ons het beste kunnen voorbereiden op Pesach; supermarkten beloven ons de laagste prijzen. En dan is er uiteraard dé vraag, die alleen met Pesach en Rosj Hasjana wordt gesteld: “Waar ben je met de feestdagen?” Heerlijk!

Bij ons is het vaste traditie de seider te houden voor familie en vrienden; we zitten met zo’n 26 personen om de tafel. Zoals bekend zijn wij sinds zeven jaar gezegend met de aanwezigheid van steeds meer kleine boefjes die de show stelen, onze kleinzoons. Elk jaar is er weer eentje groot genoeg om de vier vragen te stellen, die beginnen met de eeuwenoude vraag waarin deze avond verschilt van alle andere avonden en ik ben dan niet de enige die het niet droog houdt …

Tijdens de voorbereidingen van de seider zet ik een foto op de sociale media van de tafel(s) die op onze gasten wacht(en) en krijg dan altijd tientallen foto’s met hetzelfde onderwerp vanuit de hele wereld toegestuurd. Over tradities gesproken …

Maar onze jochies gaan naar school en leren daar meer en meer over onze tradities. Ook het verbranden van het chameets is hun verteld. En daar ze een saba hebben die zich, volgens de bijbehorende savta, intellectueel nooit verder heeft ontwikkeld dan genoemde kleinkinderen, weten ze feilloos bij wie ze terecht kunnen voor een wetenschappelijk onderbouwd empirisch onderzoek betreffende dit onderwerp.

Dus kwamen ze gevijven naar me toe en vroegen of we samen chameets konden gaan verbranden. Mijn levenspartner rolde met haar ogen en belde voor de zekerheid toch maar met de verzekeringsagent om de polisvoorwaarden nog even door te nemen en te verifiëren of alles naar behoren betaald was … Ik gaf de wetenschappers in spé allemaal een plastic zakje en liet ze zien waar ze brood, crackers, koekjes en ander chameets konden vinden. Toen ze die hadden verzameld, liepen we naar de hoek van onze parkeerplaats en vroeg ik hun de zakjes op de grond te leggen. De koekjes waren op wonderbaarlijke wijze verdwenen, maar de kruimels in hun mondhoeken en het gekauw van de kleintjes gaven een indicatie voor de verklaring hiervan. Dus helaas geen nieuw wonder binnen het Jodendom …

Ik had wat kranten meegebracht om het vuur te maken. Uiteraard wilden ze weten of die kranten chameets waren. Eigenlijk wilde ik antwoorden dat het meeste wat in de krant staat echt niet koosjer is, maar besloot uiteindelijk toch maar de kereltjes dat te besparen. Met gespannen ponempjes keken ze naar het vuur dat ik aanstak. Een buurman voegde zich met zijn kinderen en hun chameets bij ons.
“We maken dit fikkie omdat Mozes de weg kwijt was en veertig jaar in de woestijn rondliep”, verklaarde mijn oudste kleinzoon serieus de situatie aan zijn broertjes en neefjes.

Wat later, terug bij hun savta, kregen ze wat te drinken en een koekje. Alle vijf keken ze me verwachtingsvol aan. “Nee!” zei hun savta, “deze eten jullie lekker op.”
Teleurgesteld keken ze me aan. Ik liep naar de vriezer in de keuken en vond een zakje met bevroren kadetjes. Vijf paar ogen lichtten op.

Pesach… volgend jaar, en elk daarop volgend jaar, in Haifa!

Chag sameach!


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 16 maart 2018

Ergens in de wereld, ik mag niet zeggen waar, want er is daar sinds kort een wet die dat verbiedt, is een land waar pogroms, Joden beroven, Joden verkrachten, Joden verbranden, Joden ophangen en Joden vermoorden in het algemeen een nationale hobby was. Toen de Duitsers in de jaren dertig van de vorige eeuw besloten hun cultuur in heel Europa te verspreiden, begonnen zij met de bezetting van dat bewuste land. Er zijn daarna zelfs nog ergere dingen gebeurd in dat land: de grootste moordfabrieken werden in dat land gebouwd en werden, in goede en efficiënte samenwerking met de plaatselijke bevolking, de meesten van de zes miljoen afgeslachte Joden in dat land vermoord. Dat land wil nu dat we hun naam niet meer associëren met deze genocide, beter bekend als de Holocaust. Dat vinden ze niet prettig. Misschien dat het hen in de toekomst gaat lukken, zodat jaren na nu mensen niet eens meer zullen weten op welke beestachtige wijze dit land heeft samengewerkt met de Duitse cultuurmeesters.

Ik ben geboren in Beverwijk.
Een jaar geleden – beter laat dan nooit – besloot deze stad een initiatief te steunen om alle 79 vermoorde Joden uit Beverwijk voor het eerst te herdenken. Ik had de eer daarbij aanwezig te mogen zijn en ontmoette bij die gelegenheid ook de initiatiefnemers Alex van Luijn en Jackie de Vries. Van hen hoorde ik het verhaal van Leo van der Hoorn.

Leo van der Hoorn was politieagent in Beverwijk. Toen hem werd gevraagd een Joods meisje in zijn gezin te laten onderduiken, zei hij geen nee. Helaas werd hij door zijn collega’s verraden. Collega’s. Politieagenten!

Een van die verraders is na de oorlog zelfs nog commissaris van politie in Beverwijk geworden … Ook de ouders van dat meisje werden opgepakt, hoewel zij ergens in de provincie ondergedoken zaten. Deze kleine familie werd vergast, net zoals het overgrote deel van de Nederlandse Joden, die werden verkocht, verraden en afgevoerd door hun mede-Nederlanders.

Van der Hoorn zat korte tijd vast, maar werd vrijgelaten omdat hij eerder een paar Duitse soldaten had gered toen de paarden voor hun wagen op hol sloegen. De rest van zijn leven was Leo van der Hoorn een gebroken man. Ik heb hem niet gekend, maar toen ik verleden jaar zijn verhaal had gehoord, besloot ik tot actie over te gaan. Ons nationaal Sjoa Museum, Yad Vashem, eert mensen die Joden hebben gered. Zij worden ‘Rechtvaardigen onder de Volkeren’ genoemd; mensen die de moord op Joden niet accepteerden en daar ook daadwerkelijk iets tegen gedaan hebben.

Ook de redders van mijn ouders, de familie Snelle uit Sevenum, kregen jaren geleden deze eer. Elk verzoek wordt onderzocht en er moet ook bewijs worden overlegd, wat in sommige gevallen niet eenvoudig is. Hoe verder de tijd verstrijkt des te moeilijker het wordt.

Toch waren we onlangs allemaal weer even terug in Beverwijk om deze eer postuum aan Leo van der Hoorn en zijn vrouw Sijtje te geven, die door de familie Van der Hoorn met gepaste trots in ontvangst werd genomen. Ook het gezin bij wie de ouders van het meisje tot aan het verraad waren ondergedoken, kregen deze onderscheiding. Ik heb beide families ook persoonlijk bedankt. En ik heb hen gevraagd of ze dit verhaal aan hun kinderen en kleinkinderen willen blijven vertellen. En dat ze hen ook op het hart moeten drukken dit verhaal, over deze heldendaad, verder te vertellen. Scholen langsgaan. En zo aantonen dat er ook andere mogelijkheden zijn dan haat en geweld!

Ergens in de wereld, ik mag niet zeggen waar, want er is daar sinds kort een wet die dat verbiedt, is een land waar pogroms, Joden beroven, Joden verkrachten, Joden verbranden, Joden ophangen en Joden vermoorden in het algemeen een nationale hobby was. Maar sporadisch was er een enkeling die “nee, nee en nog eens nee” zei. En bovendien de daad bij het woord voegde. Deze mensen moeten we niet alleen eren, maar ook nooit vergeten.

Je weet nooit of men in de toekomst ook in Nederland zal gaan verbieden om uit te spreken hoe de Nederlanders massaal hebben bijgedragen aan de verschrikkingen die de Joden is aangedaan, maar de Rechtvaardigen onder de Volkeren zijn het bewijs dat er altijd licht in het donker is. Hoe klein dat lichtje ook kan zijn …


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 9 maart 2018

Ik weet het, in Nederland is het winter en koud. Bij ons is de winter echt heel anders. Zodra het kwik in Israël onder de twintig graden Celsius zakt, zijn wij helemaal into de winter. Eens in de zoveel jaren sneeuwt het zelfs in ons landje. Wanneer dat gebeurt, heeft dat ongekende gevolgen … Iedereen raakt op tilt en spoedt zich naar de besneeuwde gebieden, als ware het een bedevaartsoord … Regen is ook zo’n voorbeeld. De jaarlijkse hoeveelheid regen in ons land valt vaak in drie dagen tijd. De sociale media worden dan op hun beurt overspoeld met grote hoeveelheden foto’s en video’s van ondergelopen straten en huizen. Kort samengevat: de winter is bij ons vrij vlot weer voorbij.

Afgelopen week was het Poerim en waren onze vijf boefjes vrij van school. Dus besloten ‘wij’ dat we het hele spul één dag voor onszelf zouden hebben. Concreet betekent dit dat mijn eega het plan bedenkt en ik simpelweg de orders opvolg … Omdat het weer mild was – 23 graden, onbewolkt en stralende zon – besloten we met hen naar het strand te gaan. Daar aangekomen waren alle vijf de heren erg opgewonden en begonnen we met het graven van de traditionele kuil. Dicht bij de zee en doorscheppen tot je op water stuit. Daar alle vijf de kleinzoons goed, maar zeker niet gek zijn, waren ze er na twintig minuten al klaar mee en was hun saba de enige die nog als een bezetene, onder hun meewarige blikken, aan het graven was. Tot het tijd werd voor een nieuwe uitdaging.

Zoals bekend wonen wij in het Heilige Land, waar nog steeds op vrijwel dagelijkse basis wonderen geschieden. Je moet er alleen wel oog voor hebben. Op het moment dat ik om me heen keek naar een nieuwe uitdaging, kwam er, als ware het een wonder, een tractor van de gemeente het strand op rijden, die verdacht veel op een bulldozer leek. Dus eerst maar eens met zijn allen kijken hoe dat ding werkt en wat het kan. Totdat hun, nagenoeg geniale saba een ingeving kreeg. Ik zwaaide naar de tractorbestuurder en gebaarde dat ik hem iets wilde vragen. Enkele minuten later begon de tractor zand op te hopen en na een kwartiertje ontstond er een berg zand van zo’n drie meter hoog. Onze jonge boeven keken me vragend aan, maar toen ik de berg oprende, was het hun duidelijk en renden ze me achterna. We lieten ons naar beneden rollen, koppeltje duikelen, rennen en hadden allemaal reuze lol. Hun savta keek bezorgd van beneden naar ons en bleef instructies naar mij roepen, die ik helaas niet kon horen. Andere kinderen kwamen er nu ook bij. Na ruim een uur deelde ik ze mee dat ze moe waren. Hoewel ze dat niet waren, beschouwde ik het als mijn grootvaderlijk recht dat wel zo te bepalen, gebaseerd op mijn eigen uitputting …

Hoe we ons van het laagje zand dat aan ons plakte ontdeden? Gewoon even de zee in. Hoewel nog niet op zomertemperatuur, was het toch best te doen. Vond ik … Weer een uurtje later, na een snelle – warme! – douche en een pizza, lagen ze alle vijf in onze woonkamer op de vloer voor de tv. Terwijl ik naarstig naar een programma zocht dat ze leuk zouden vinden, hoorde ik een zacht “psst” van mijn levenspartner die naar de kleinkinderen wees. Alle vijf waren ze diep onder zeil.

Vrienden en familie uit Nederland stuurden mij die middag foto’s van de kou en sneeuw in Nederland. Uiteraard kregen ze allemaal een foto terug. Van ons op het strand.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 23 februari 2018

Gezegend zijn met vijf kleinkinderen betekent ook gezegend zijn met vijf verjaardagen erbij, waarbij, behalve de jarige job, ook de anderen een kleinigheidje krijgen. Familietraditie heet dat. En dat staat nog los van onze ‘pakjesavond’ op Rosj Hasjana en de vele andere gelegenheden waarbij wij onze bandieten kunnen verwennen met cadeautjes.

Onze oudste kleinzoon is nu zeven geworden. Hij zit in wat in Nederland groep drie is en is dol op lezen, onderzoeken en leren. Hij leert snel en praat veel (geen idee van wie hij dat heeft) en valt ook zijn juf vaak lastig met vragen (wat ook van zijn vaders kant moet komen … emmes …). Na schooltijd blijft hij graag nog wat langer op school om daar met de computer te kunnen spelen en zelfs wanneer ik eens langskom om hem op te halen, verkiest hij de computer vaak boven mij. Omdat zijn moeder lerares Engels is, leert hij thuis ook Engels als tweede taal, “want dan kan hij Engelstalige films in hun originele versie zien” …

Voor zijn verjaardag had hij een kleine waslijst samengesteld met onder andere: camera, puzzels, microscoop, atlas en een wokkiewokkie. Van dat laatste moest ik uiteraard meer weten, hoewel ik het idee had al te weten waar het om ging.

Saba, ik mag nog geen mobieltje hebben …”, klaagde hij bij mij over zijn ouders. In zijn klas lopen al zes- en zevenjarigen rond met iPhones en andere technologisch hoogstaande snufjes. Maar zijn ouders zijn verstandig genoeg om daarmee nog even te wachten. “Dus dacht ik zelf nu aan een wokkiewokie”, zei het mannetje mij met een ernstig gezicht. Ik keek hem niet-begrijpend aan en vroeg hem wat hij daarmee bedoelde.

“Och saba, zo’n ding waarin je praat en dan praten ze terug tegen je”, hij keek me aan met een blik die zowel mededogen als onbegrip over zoveel domheid bevatte. Ik pakte mijn mobieltje en liet hem een foto zien van een walkietalkie. “Ja! Precies, dat is het! Heel belangrijk als ima me zoekt, begrijp je saba?”, probeerde hij me heel serieus het idee te verkopen.

Op zijn verjaardag kreeg hij zijn kleine walkietalkie. Dolblij was hij ermee. Hij legde zijn jongere broertje uit hoe het werkte en stuurde hem naar een andere kamer. “Kun je mij verstaan?”, vroeg hij zijn broertje door het apparaat. “Ja”, was het antwoord. “Waar ben je?”, vroeg hij. “In de slaapkamer”, was het antwoord. Hij keek me met een ernstige blik aan en zei: “Zie je saba, zo raken we niemand kwijt.”

Enkele dagen later, vanuit het buitenland, kwam hij even op het scherm langs. “Saba, die wokkiewokkie is heel mooi, maar volgend jaar, saba, volgend jaar ben ik al acht en groot; krijg ik dan een mobieltje? Dit is toch meer voor kinderen en volgend jaar ben ik er zeker al te groot voor.”

Ik laat de beslissing aan zijn ouders. De taken zijn bij ons duidelijk verdeeld. Bij zijn ouders leert hij alles wat moet en mag. Bij zijn saba leert hij alles wat niet mag. Zijn ouders voeden op – en ik verwen …

Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |
mei 2018Inpakken en wegwezen
mrt 2018Pesachfikkie met saba
mrt 2018Nee, nee en nog eens nee
mrt 2018Lente
feb 2018Wokkiewokkie
feb 2018Cadeautjes
dec 2017Get a life
dec 2017Ada
nov 2017Little criminals
nov 2017Sjalom chavera
nov 2017El Al
okt 2017Saba, water!
sep 2017UNEPTZO
sep 2017Bomba!
sep 2017Modern antisemitisme
aug 2017Bij de neus genomen
aug 2017Dubbele moraal
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X