inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007), 'Apoetaah' (2016) is zijn derde boek en in juni 2018 is 'Ik ben jij' verschenen. Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

vrijdag 13 december 2019

Ik zeg het al jarenlang. Maar het doet pijn om de waarheid te horen, laat staan om de waarheid te accepteren: wij Joden hebben niets te zoeken in Europa.

Aalst in een Belgisch gehucht. Belgisch! Met waarden, cultuur en tradities die van Aalst zijn. In België! Ze hebben daar geen boodschap aan Joden, of we dat wel of niet leuk vinden.

België – net als Nederland, heel Europa, zelfs net als de VS – heeft voor, tijdens en vooral ook na de Tweede Wereldoorlog zeer duidelijk gemaakt hoe men over Joden denkt. Hoe men Joden moet bejegenen. En die positie is niet veranderd in al die jaren.

Antisemitisme groeit niet en neemt niet toe, het is altijd daar, alleen had het gedurende een aantal jaren een pak aan en een nette stropdas om.

Onlangs zat ik te lunchen met een aantal heren in een (niet-Joodse) charity-club. Die wilden mij als lid hebben. Toen ik vroeg waarom werd er (door een professor!) geopperd dat hun club meer kleur moest krijgen, en niet alleen “echte Duitsers”, (ik citeer) maar ook “Joden en wat negers erbij” moest hebben. Dat werd in alle onschuld gezegd, zonder kwade bedoelingen, het was gewoon een manier van spreken, niemand die hier raar op reageerde en ikzelf deed alles om niet in lachen uit te barsten.

Ze willen ons niet. We zijn anders in hun ogen. We zijn pushy, we zijn verdacht en het vermoeden is dat we te slim zijn. Zo ook in Aalst, waar men jaarlijks de Joden te kakken zet, omdat dat hun positie is.

Naar mijn mening heeft een Jood twee opties als hij/zij antisemitisme ervaart: of je leeft ermee als minderheid, of je gaat naar een plek waar antisemitisme niet bestaat. Ik vind het soms net als de vergelijking dat iemand naast een vliegveld gaat wonen en dan alleen maar klaagt over het lawaai: het is bijna belachelijk.

En nee, ik verplicht niemand om in Israël te gaan wonen, hoewel het volgens mij de meest natuurlijk keuze is voor ons, maar dat eindeloze gemekker over antisemitisme lijkt eerder voort te komen uit professionele overwegingen dan dat men echt vol begrip is of zich uit overtuiging uitspreekt.

Amazon en Bol verkopen kerstversiering met foto’s en afbeeldingen van Auschwitz. “Jewish massacre towel.” Dát is de traditie en de cultuur waarin u leeft in Europa. En als u daar niet aan wilt wennen, dan heeft u opties.

En nee, wij Joden hebben geen ‘recht’ om te wonen waar we willen. De plaatselijke bevolking wil aan haar cultuur en tradities vasthouden. Tenzij u dapper en gek genoeg bent om Kmaakjedootman te schreeuwen, dan kunt u redelijk geaccepteerd worden.

Laat Aalst zijn carnaval vieren, zo laten de inwoners zien wie ze zijn.

En blijft u maar lekker in uw mooie voorkamerstoel zitten, ver weg van het Midden-Oosten, waar wij zorgen dat er een plek in de wereld is waar een Jood zich thuis kan voelen en waar alle antisemieten in de wereld bang van zijn.

Laat ze gaan in Aalst. Zo weten we tenminste wie ze echt zijn.

Delen |

vrijdag 29 november 2019

Telkens als we bij onze dochter slapen (maakt niet uit welke van de twee), komen drie kleine crimineeltjes mij vroeg wekken. Beide dochter hebben drie zoontjes en waar ik ook ben: voordat het licht is zijn ze al bij me.

De lezer zal misschien denken dat ik een populaire opa of sabba ben, wat kan zijn, maar de ware reden voor het vroege bezoek is een andere: mijn mobieltje. Daarop heb ik, behalve de mij zo belangrijke apps voor werk, ook een stel apps voor de kleinkinderen, waaronder puzzels en geheugenspelletjes.

Mijn oudste schoonzoon, toevallig gehuwd met onze oudste dochter, wil hun tijd met/op elektronische speeltjes echter beperken, waarmee ik hem gelijk geef, maar… de gouden regel is dat de ouders hun kinderen mogen opvoeden, terwijl het míjn taak is ze volkomen te verwennen. In het kort: bijna alles wat niet kan bij abba en ima (pappa en mamma), mag best bij sabba Simon …

Zo ook onlangs, toen de jongste boef om half zes ’s ochtends naast mij in bed lag en ongeduldig op mijn gezicht klopte, tot het gesnurk eindigde en ik wakker was.
“Sabba,”, fluisterde de sjnokkel, “abba vind het niet goed dat ik met jouw mobieltje speel, maar vandaag ben ik jarig dus mag het wel van jou, hè?”
Eén blik op zijn lieve toet was voor mij genoeg om “Tuurlijk” te zeggen.

Op dat moment ging de slaapkamerdeur open en kwamen zijn twee oudere broers binnen (zes en acht jaar oud). “Maar dat mag niet van abba!”, riepen de twee wijsneuzen in koor.
Ik keek ze even aan.
“Goed, dan luisteren jullie naar jullie vader, want zo hoort het, maar voor de jarige Jop maak ik een uitzondering”, was mijn listige antwoord.
De twee keken elkaar verbouwereerd aan.
“Nou, als het zijn verjaardag is dan mogen we misschien alle drie wel even spelen”, zei de middelste van de drie, de bijgoochem. “En we vertellen het niemand, hè sabba?”, vroeg de kleinste voor de zekerheid.

Even later waren ze alle drie in en op het bed gekropen. Hun savta (oma) zuchtte diep en draaide zich om.

Later, tijdens het ontbijt, vroeg hun vader hoe laat ze sabba wakker hadden gemaakt. De drie keken elkaar aan en zeiden niets. Hun vader gaf me een blik van begrip en knikte. “Wie heeft er met het mobieltje van sabba gespeeld?”, vroeg hij.

De drie keken hun vader schuldbewust aan. Drie wijsvingers gingen mijn richting uit.
“Sabba zei ons dat we het aan niemand mochten vertellen”, meldde de oudste klikspaan.
“Omdat ik jarig ben”, zei de jongste.

“Ik sliep, kan me niets herinneren”, was mijn verweer.

“Nou voor deze keer dan”, besliste hun vader.

Drie omhelzingen van de gebroeders was voor mij alles wat ik nodig had die dag.

Delen |

vrijdag 22 november 2019

In de beginne schiep Allah de Palestijn. Maar een Palestijn zonder land of bezitting, dat kon niet, dus schiep Allah de aarde, met water, dieren, gewas, zon en maan voor de Palestijn. Daar de Palestijn vluchteling was, kon hij niet werken, dus gaf Allah hem een vrouw, die hem twee zonen gaf. Een van deze zonen was een ware Judas, die uit louter jaloezie zijn broer vermoordde.

Jaren later was er een nazaat van de Palestijn, Ibrahim. Deze kon met zijn vrouw geen kinderen krijgen. Dat kwam omdat er rovers rondliepen, Judassen, beter bekend als Joden, die hun water vergiftigden, maar Ibrahim, als ware Palestijn, had dat in de gaten en zo kregen ze, na jaren, met de hulp van Allah, kinderen.

Dit verhaal, beste gelovigen, is jarenlang veranderd en voorgelogen door de Joden. In feite is hun hele narratief gebaseerd op het verhaal van ons, de Palestijnen, maar de waarheid kwam aan het licht toen onze profeet, Mohammed, trouwde met een zevenjarig meisje, dat hem hielp het licht te zien.

Wrede mensen zullen u vertellen dat de Joden in Egypte waren en toen besloten weg te gaan. De waarheid is dat de Joden hoorden dat wij Palestijnen een welvarend land hadden gecreëerd en dat pikten ze van ons in.

Toen de globale supermacht, het Romeinse rijk, zich er eindelijk mee bemoeide, was het snel afgelopen met deze Joodse waanzin en kregen wij ons land terug, dat terecht de Palestijnse provincie werd genoemd. Ook de Joodse Bank, zogenaamd een tempel, waar ze al hun gestolen waar verborgen, werd in beslag genomen en de Joden werden afgevoerd naar het Circus in Rome, waar ze zich bezig hielden met het verkopen van vervalste toegangskaartjes.

De Joden probeerden nog, onder het mom van een nieuwe profeet, de wereld te heroveren. Deze man, een Palestijn, werd Jeshua genoemd, maar ook daar maakten de Romeinen korte metten mee; de man hing snel aan een kruis. Afgelopen met de gekte. Uiteraard probeerden volgelingen van deze sjahid er nog wat van te maken, maar Jeshua de Palestijn gaf zijn leven niet voor niets. Jarenlang werd er een soort geloof van gemaakt, maar wij Palestijnen trapten daar niet in.

Ondertussen staken de Joden weer de kop op in Europa.

Eeuwenlang ging dat prima, tot er in Duitsland een leider opstond die snapte dat de Joden nog steeds een gevaar vormden voor de Palestijn. Deze held, Aboe Hitler, van Palestijnse komaf, bracht heel wat Joden om zeep. De Joden, inmiddels eigenaars van banken en media, verkochten de wereld een verhaal alsof zij slachtoffers waren en dat Aboe Hitler miljoenen van hen had vermoord. Als compensatie gaf de Joodse president van Amerika, Roosevelt, hun ons land en sindsdien betalen wij, Palestijnen, weer de prijs waarmee de Joden gepaaid werden.

Nu, meer dan zeventig jaar later, is het onrecht ongemaakt gedaan: Haram el-Sharif, waar ooit de Joodse wereldbank stond, is veilig in Al-Kuds en wereldwijd worden de Joden weer in hun hoekje gestuurd.

Wij, de Palestijnen, zijn de zendelingen van de islam, de ware profeten van Mohammed. En dankzij organisaties als de Verenigde Nazi’s en de Europese Gemeenheid, hebben we ons doel bereikt.

Allahoe akbar!

Delen |

vrijdag 25 oktober 2019

Ja, in het Ivriet heet een rolluik 'tries'. Een paar jaar geleden vond vriend Bassam het hoog tijd dat we onze dertig jaar oude tries inruilden voor een elektrisch model, wat makkelijker is dan zo'n ding handmatig op en neer te halen. Hij had een vriend die het zou doen, en zo geschiedde. Al meer dan drie jaar genieten wij van het elektrische wonder. Sans souci.

Korte tijd terug, uiteraard op vrijdag, wilde het ding niet meer omhoog. De motor zoemde, maar daar bleef het bij. Paniek alom, daar onze voorkamer in het donker was door de tries die dicht bleef en zelfs niet handmatig kon worden gehesen. En zoals de trouwe lezer weet, gaat Israël zo goed als dicht voor de sjabbat. Bassams mannetje nam niet op. Misschien weg voor het weekend.

Mijn levenspartner keek me boos aan. “Jij en Bassam, mooie gein heb ik met de hele sjabbes in het donker”, was haar verwijt. Slim als ik soms kan zijn, ging ik zoeken op internet, waar ik al snel een Mannetje vond dat ons nog voor sjabbes uit het donker kon halen.

Na een paar uur was het zover. Het Mannetje, plus een assistent, kwamen met heel wat gereedschap binnen en bekeken onze tries. Na wat wikken en wegen keek het mannetje me serieus aan. “Ik denk dat de elektrische motor kapot is. Dat word een nieuwe. 1500 sjekel en ik geef u vijf jaar garantie”, luidde zijn vonnis en voorstel. Ik keek naar die liefste vrouw in de wereld. Die schudde van nee. Ik kreeg weer een slim idee, wat mij normaal gesproken niet twee maal per dag gebeurd. Ik verontschuldigde me en belde Bassam. Gelukkig nam hij op en ik vertelde het verhaal van de tries en de motor die kaduuk was. Ik vroeg of hij zich kon herinneren of ik drie jaar geleden niet ook een vijfjarige garantie had gekregen.

“Ben jij mesjogge?”, was zijn reactie, “Natuurlijk heb je een garantie. En waar heeft die sukkel het over? Die motor is prima! Nee, niks aan hem vragen en doe nou eens een keer wat ik je zeg. Dit is Nederland niet, we zijn in Israel, dus beleefd hoef je niet te zijn en je moet een beetje creatief denken.”

Ik wilde nog wat zeggen, maar Bassam liet zich niet interrumperen. “Loop naar de knop waarmee je dat kreng omhoog en omlaag laat gaan, niks zeggen, doe wat ik zeg!”

Mijn betere helft, het Mannetje en zijn assistent sloegen me verwonderd gade terwijl ik naar de schakelaar liep, luisterend naar Bassam, die gewoon door bleef drammen. “Ben je er al, of loop je zo langzaam op jouw gevorderde leeftijd? Sta je eindelijk bij die schakelaar?”

Ik beaamde dat ik bij de schakelaar stond. “Joffi. Nou maak je een vuist, kom op, doe wat ik zeg en sla dan met je knokkels op het bovenste deel van de schakelaar. Ik wed dat dat ding gewoon naar boven gaat.”

Ik aarzelde even en Bassam voelde het aan. “46 jaar woon je in Israël en jij blijft een Hollander! Doe nou wat ik zeg: maak een vuist, sla met je knokkels op die schakelaar en hup!”

Op dat moment maakt ik een vuist en sloeg met mijn knokkels op de schakelaar … Statig rees onze tries omhoog, licht en frisse lucht vulden onze woning.

Het Mannetje en zijn assistent waren bleek geworden. “Dit … dit heb ik nog nooit mee gemaakt … ik ben heus geen bedrieger … ik dacht echt dat die motor …”, begon het Mannetje.
“Geef die druiloor een glas water en bel me strakkies maar”, zei Bassam, die lachend ophing.

Het Mannetje en zijn assistent kregen een glas koud water en vertrokken snel, terwijl ze beiden excuses mompelden.

Ik keek naar de ogen die mij al 43 jaar betoveren.

“De Israëlische truc heeft het 'm weer gedaan”, was haar lachende reactie.

En onze sjabbat was gevuld met licht en frisse lucht.

Delen |

vrijdag 2 augustus 2019

Toen Miesjponum ongeveer een jaar geleden Amsterdam in handen kreeg, voelde ik nattigheid. Iemand die de politiek verliet en in schrift beloofde nooit meer terug te komen (“Ik ga de keuken verven en intens van mijn midlifecrisis genieten.”) en dan toch terug komt … dat geeft een raar luchtje.

Toen vrij kort daarna het IAmsterdam nabij het Rijksmuseum weg moest, was het mij duidelijk dat Miesjponum Mokum zou gaan versjteren.

Het boerkaverbod, een regeringsbeslissing, lapte ze aan haar laars, want dat vond de Haarlemse Miesjponum echt niet bij Amsterdam passen.

Op de Dam mogen heel vrij leugens worden verstrekt en haat tegen Joden worden verspreid, want dat vindt Miesjponum kennelijk wel bij Amsterdam passen. En nee, ik heb niets tegen demonstraties en ook vind ik kritiek op Israël belangrijk, alleen, niet gebaseerd op leugens en fabels. Dan kun je ook op de Dam gaan staan en schreeuwen dat Miesjponum een bankrover is, want: vrijheid van meningsuiting. Dus niet.

Al jaren beweer ik dat de naam Mokum terug moet worden gegeven, omdat het allang niet meer dé plek is voor Joden. Echter, als iemand die al jaren geleden het advies van mijn straatgenootjes en schoolgenootjes in acht nam (“klerejood, rot op naar je eigen land”), hoor ik in Amsterdam dat ook “mijn eigen land” helemaal niet mijn eigen land is.

Op de Dam schreeuwt men over bezetting, en toen ik eens vroeg wat er werd bezet, kreeg ik een lading verwensingen over me heen, die, behalve vreselijke ziektes, ook te maken hadden met mijn moeder zaliger. Een agent die er bij stond en ernaar keek, haalde zijn schouders op en zei me: “komt ervan, hè?”, en liep weg.

De partij van Miesjponum kwam voort uit de CPN; waarschijnlijk weten de meeste schreeuwlelijkerds dat niet eens. Ik vermoed dat ze de baby hebben weggegooid en de nageboorte hebben gehouden. Dat is natuurlijk mijn persoonlijke observatie.

De carrière van Miesjponum kan ik samenvatten in de namen van haar eerste en haar laatste boek: Ontspoord, macht en verbeelding.

Wat denkt ze wel niet, die Miesjponum?

Delen |
dec 2019Ze hebben nog gelijk ook, daar in Aalst
nov 2019En niemand vertellen, hè sabba?
nov 2019Een Palestijns sprookje
okt 2019De kapotte tries
aug 2019Ontspoord, macht en verbeelding
jul 2019Bij hoog en laag
jun 2019Omgekeerde wereld
mei 2019Een kaart uit het verleden
apr 2019Kiezen
mrt 2019Gids voor de verwarde Israëlvolger
mrt 2019Nechama gaf een kus … aan mij en m’n zus
mrt 2019Niet uit hun naam
feb 2019Ik wil die naam terug
feb 2019Westerbork
jan 20196, 7
dec 2018Sapperdeflap – סאפרדפלאפ
nov 2018Dubbelganger
nov 2018Saba! Kijk mij eens!
nov 2018Antisemitisme? Prima toch?
okt 2018Veilig weer naar buiten
aug 2018Allemaal Israëli's
mei 2018Inpakken en wegwezen
mrt 2018Pesachfikkie met saba
mrt 2018Nee, nee en nog eens nee
mrt 2018Lente
feb 2018Wokkiewokkie
feb 2018Cadeautjes
dec 2017Get a life
dec 2017Ada
nov 2017Little criminals
nov 2017Sjalom chavera
nov 2017El Al
okt 2017Saba, water!
sep 2017UNEPTZO
sep 2017Bomba!
sep 2017Modern antisemitisme
aug 2017Bij de neus genomen
aug 2017Dubbele moraal
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X