inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007), 'Apoetaah' (2016) is zijn derde boek en in juni 2018 is 'Ik ben jij' verschenen. Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

vrijdag 23 november 2018

Esther belde. Ze was voor een paar dagen overgekomen uit Amerika en kon gebruikmaken van het appartement van een vriendin. Deze vriendin, die Esther erg goed kende, had haar een waslijst instructies gegeven voor het gebruik van haar appartement, de tv, het internet, de wasmachine, etc., etc. Esther is namelijk niet het scherpste potlood in het etui …

Uiteraard was haar ook een contactpersoon opgegeven, voor het geval dat ze vragen had. De lezer zal niet verbaasd zijn dat ik die persoon was, hoewel ik diezelfde periode in Frankfurt zat.

Hieronder een (vertaalde) weergave van wat er enkele dagen geleden gebeurde. Het begon bij WhatsApp.

Esther: “SIMON, BEN JE DAAR?”
Ik: “Ja hoor. Hoofdletters zijn om te schreeuwen. Wat is er aan de hand?”
Esther: “Ik kom er niet uit!!!”
Ik: “Waar niet uit?”
Esther: “Uit de flat!!!”
Ik: “Ben je de sleutel kwijt?”
Esther: “Hè, nee! Help me nou even! Ik kom er niet uit!!”
Ik: “Vertel me even rustig wat het probleem is.”
Esther: “Er zit een ketting op de deur. Die heb ik gebruikt om af te sluiten. Ik krijg die ketting er niet uit. Ik kom er niet uit!!! De buurman heeft me door de kier van de deur al een hamer en een schroevendraaier gebracht. Waar moet ik slaan?”
Ik: “Omdat je nu op je mobieltje zit, bel ik het huisnummer, neem de telefoon op."
Esther: “Ik heb mijn telefoon in mijn handen, maar die gaat niet over.”
Ik: “De vaste lijn.”
Esther: “Wat is daarmee? O my god! De telefoon gaat!! Wie kan dat zijn?”
Ik: “Ik.”
Esther: “Jij? Waar ben jij dan?”
Ik: “Aan de telefoon, neem op.”
Esther: “De huistelefoon?”
Ik: “Ja.”
Esther: “Maar die gaat over!! Ik kom er niet uit!”
Ik: “Neem. De. Huistelefoon. Op.”

Het gesprek via de vaste lijn begint.

Esther: “Met Esther. Wie is dit?”
Ik: “Ik.”
Esther: “Wie?”
Ik: “Simon.”
Esther: “Simon, ik krijg die ketting niet los, ik kom er niet uit, help me!!”
Ik: “Ga naar de deur. Schuif de ketting omhoog. Bovenaan zie je twee plastic knopjes. Druk
die in en haal de ketting er uit.”

(Gemorrel en het gerammel van de ketting op de achtergrond.)

Esther: “Het lukt niet, het gaat niet, ik zit vast, ik kom er niet uit!!
Ik: “Schuif de ketting omhoog. Bovenaan zie je twee plastic knopjes. Druk die in en haal de ketting er uit."

(Opnieuw gemorrel en het gerammel van de ketting op de achtergrond. Gehijg van Esther.)

Esther: “Gelukt! Dank je, je hebt me gered!!”

(Ze hangt op)

Terug op WhatsApp.

Esther: “Je gaat het niet geloven, er was nog een Simon en die belde net op de huistelefoon."
Hij heeft me gered.”
Ik: “Ik ben blij voor je, Esther.”
Esther: “Jij snapt ook niets van die ketting hè? Maar wel lief dat je het probeerde. Doei!”
Ik: “Graag gedaan Esther.”

Delen |

vrijdag 9 november 2018

Hij is al bijna acht, onze oudste kleinzoon. Zit in de tweede klas van de lagere school en propt zijn hoofd vol met alles wat maar mogelijk is. Hij leest graag. Hoewel hyperenergiek, net als zijn opa, kun je een kanon naast hem afschieten als hij leest – hij vindt het heerlijk. Hij groeit zo snel dat ik het, na iedere reis naar het buitenland, niet meer bij kan houden. Het “kleine mannetje”, zoals ik hem na zijn geboorte heb genoemd, is al niet meer zo klein. En met een vader en een andere grootvader die beiden meer dan 192 centimeter lang zijn, zal hij mij wel voorbijschieten.

Als opperhoofd van de bende van vijf kleine criminelen – zoals ik ze graag noem – weet hij de boel gek te maken. Wanneer ze bij ons komen, is hij de eerste die ons bankstel ombouwt tot een speeltuin, inclusief glijbanen gevormd door de kussens.

Maar hij wordt ook ouder en wijzer. Op school absorbeert hij alles wat men hem leert. Ook computergebruik wordt hem aangeleerd en, met een vader die een hoge piet is bij een bekende computerfirma, leert hij alles zó snel dat de leraar hem soms niet bij kan houden.

Enkele dagen geleden was ik te gast bij mijn dochter. Net zoals bij ons vroeger, staat de ‘familiecomputer’ in de voorkamer, zodat de ouders een oogje in het zeil kunnen houden waar de kinderen mee bezig zijn op het internet.

Meteen werd ik door hem geroepen en ik nam plaats naast hem, bij de computer. Met een serieus gezicht liet hij mij zijn gesloten handje zien. “Saba, weet je wat ik in mijn hand heb? Alles wat de computer zich moet herinneren!” Langzaam gingen zijn knuistjes open en ik zag een usb-stick – uitgevonden in Haifa, Israël.

Hij stopte de sleutel in de computer en liet me zien hoeveel werk hij al had voorbereid voor de computer: foto’s van dieren met beschrijving, korte verhaaltjes, rekensommen… ik keek met trots en verbazing hoe hij met veel gemak de computer hanteerde. Alsof het niets was.

“Zie je, Saba? Ik heb ook spelletjes.” Hup, daar gingen we een spel spelen. Een klein uurtje duurde deze reis in de computer, geleid door mijn zevenjarige kleinzoon.

“Abba vindt computers ook fijn. Ik ook, hoor. Maar ik vind het fijner om met mijn broertjes en vriendjes te spelen”, vertrouwde hij me toe.

Ik wilde hem vertellen dat ik vroeger buiten speelde tot het donker was. Of totdat mijn moeder me riep. Stoeprand ballen. Verstoppertje. Honkbal. Wat deden we niet?

Even was ik in gedachten verzonken en hij voelde dat aan. Hij pakte mijn hand en voegde toe: “En ik vind het ook heel fijn als jij er bent en we lol hebben, saba.”

Meer had ik niet nodig. Mijn maand kan niet meer stuk.

Delen |

vrijdag 2 november 2018

Met verbazing lees en volg ik het nieuws. Je vraagt je af wie er gek is: zij of wij. Waar ik het over heb? Antisemitisme. Mensen schrijven er over en reageren er op alsof het opeens voorkomt, alsof het opeens weer een issue is, alsof het vanuit het niets de kop op steekt.

Niets is minder waar. Ja, de autoriteiten in diverse landen nemen – politically correct – afstand van antisemitische uitlating en acties. Maar dat is zwak gelul. Antisemitisme bestaat, heeft altijd bestaan en zal altijd bestaan. En ik vraag me echt af waarom antisemieten zich zouden moeten schamen: sommigen zijn zo geboren, sommigen kregen het met de paplepel of met de moedermelk ingegoten, terwijl de meesten ‘gewoon’ antisemiet zijn omdat het deel is van de cultuur. Zowel in Europa, als in de meeste delen van de wereld. Vroeger hadden priester of predikant gezegd dat Joden Jezus hebben vermoord. Het duurde bijna 2000 jaar voordat een paus vertelde dat dat onjuist is. Niet dat het veel hielp. Als je al zoveel generaties Joden haat, dan is het deel van je DNA geworden.

Ook de recente aanval in Pittsburgh, hoe verschrikkelijk ook, is geen nieuw bewijs van antisemitisme in de VS. Er zijn nog steeds vele organisaties en country clubs die Joden als leden weigeren. In Nederland is het antisemitisme onderdeel van de taal: brillejood, rotjood, je liegt als een jood, jodenkoeken en ook de dame uit het noorden, die ooit beweerde “vijf minuten na de oorlog bedriegt de jood je weer” – het is allemaal een norm.

Ikzelf ben niet boos op antisemieten. Wel neem ik ze serieus, want onze geschiedenis leert ons: wie ons met de dood bedreigt, die meent het echt.

Ik schreef al vaker dat ik slechts twee opties zie als Jood, betreffende antisemitisme: of je leeft ermee en klaagt niet, of je gaat naar het enige land waar antisemitisme echt onmogelijk is. Maar om bewust te kiezen tussen antisemieten te wonen en je dan te gaan beklagen, lijkt me weinig anders dan naar Zwanenburg te verhuizen en dan te klagen over de geluidsoverlast van de landende en vertrekkende vliegtuigen.

En ja, een ieder mag kiezen waar hij wil wonen en hoe hij/zij het Jodendom wil beleven. Maar klagen over antisemitisme? Lijkt me raar. U bent een minderheid, dus bent u, by default, al minder interessant voor een politicus die met een meerderheid van stemmen is verkozen. We leven in een wereld waarin de anti-Joodse propaganda hoogtij viert en waarin amper nog een goed woord wordt gewijd aan Joden en Israël. Sinds we terugslaan en geen underdog meer willen zijn, wordt dat sterker en sterker.

En dan kunnen we op de sociale media alle antisemieten van repliek dienen en met feiten komen, maar het heeft weinig impact. Vooroordelen bestaan – anders had het woord ook niet bestaan en hoewel we hier en daar enkelen met feiten kunnen overtuigen, is de meerderheid van de antisemieten blij met en zeker over haar oordeel over ons.

De ophef over ‘hoe ze het durven’ is voor mij onbegrijpelijk. Ik oordeel niet: noch over degenen die bij antisemieten willen leven, noch over degenen die antisemiet zijn. Ik accepteer het allemaal – maar snap het niet. Desalniettemin blijft mijn advies voor u, de Joden in de diaspora: inpakken en wegwezen.

Delen |

vrijdag 26 oktober 2018

Er komen gemeenteverkiezingen in Israël. En dat is feest, want de kandidaten laten zich onderverdelen in een paar interessante groepen: de idealisten die echt alles beter willen maken, de oudere garde, die in haar stoel vastgeplakt zit, de zakenlui die ‘hun mannetje’ ergens willen hebben en uiteraard de rabbijnen die ons beloven dat we naar de hel gaan als we niet voor hun pionnetje stemmen.

Ook in Haifa hebben we een heerlijk drama: onze huidige burgervader (om eerlijk te zijn: de man was vele jaren terug mijn advocaat – tot ik ontdekte dat hij gebakken lucht verkocht) wordt na twaalf jaar nog amper gelucht. Letterlijk, want hij beloofde de petrochemische industrie uit de buurt van Haifa weg te halen, maar bleek beste vriendjes met de eigenaren te zijn en onze lucht blijft erg vervuild. Vier jaar geleden werd hij automatisch herkozen omdat er geen goede kandidaten waren, maar dit jaar hebben we een koploper die alle anderen ver achter zich laat. Ze is bijzonder populair en wint stemmen alsof het niets is.

Uiteraard kan onze huidige burgemeester dit niet hebben en de man haalt alle grappen en grollen uit om haar tegen te houden. Van het kapot laten snijden van haar posters tot het in brand laten steken van haar supporterslokalen – bijna elke dag een ander schandaaltje, waarvoor de burgemeester met onschuldige ogen alle medeplichtigheid ontkent.

Nu schijnt iemand er achter te zijn gekomen dat die koploopster zich technisch niet helemaal op de juiste wijze heeft aangemeld en kreeg de rechtbank daar anoniem melding van. Ze werd meteen gediskwalificeerd. Waarna de burgers van onze stad in opstand kwamen en herziening eisten. Kortom: het Haifa Volkstheater op zijn best.

Tegelijkertijd kwam er een meisje uit Amerika om aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem te gaan studeren. Dat ze haar achternaam had gewijzigd in Alqasem, naar de raketten die we in het zuiden bijna dagelijks van Iran, via Hamas, op onze koppen krijgen, was niet al te snugger, want ze was al voor de landing in Tel Aviv opgevallen en werd direct nagetrokken. Bij de paspoortcontrole kon ze de wijziging van haar achternaam niet goed verklaren en ook het feit dat ze veel BDS-activiteiten ondersteunde (vaak actief deel nam), kon ze niet zo goed uitleggen. Ze weigerde te worden teruggestuurd naar het land van de heldhaftigen en vrijen, dus kon ze de bak in op Ben Gurion International Airport. Daar begon ze met procederen en toen de rechtbank in Tel Aviv oordeelde dat ze inderdaad niets in Israël te zoeken heeft, ging ze in hoger beroep. Het Hooggerechtshof in Jeruzalem verklaarde de beweegredenen van de staat goed te kunnen begrijpen en de staat in het gelijk te stellen, maar daar de advocaten voor de staat hadden verzuimd een verband aan te tonen tussen deze jongedame en BDS, had het hof geen keus en moest het de staat opdracht geven Alqasem vrij te laten, die nu dus wel in Jeruzalem kan gaan studeren.

Velen van ons spreken schande van de uitspraak van het hof. Ikzelf kan alleen maar hopen dat Alqasem misschien een dagje gaat toeren in het zuiden en haar familie, een paar Kassam raketten, mag tegenkomen.

Op de achtergrond speelt de waarschijnlijke moord op een Saoedische journalist in het Saoedische consulaat in Istanboel. Deze meneer schreef enkele jaren geleden een loflied op Bin Laden. U weet wel: de man die zei dat het goed was om te sterven voor de islam, maar het sterven aan anderen overliet en een paar vliegtuigen vol passagiers in het New Yorkse WTC liet rammen, ook het Pentagon niet vergat, terwijl passagiers in een vierde vliegtuig, ook op weg naar een gebouw, dat wisten te verijdelen – met tragische afloop. Terug naar meneer Khashoggi, die ook het gedachtegoed van de Moslimbroederschap aanhing – een van de meest extremistische clubs in de wereld van de aanbidders van Mohammed (u weet wel, de man die een aantal vrouwen trouwde, onder wie een Joodse vrouw en een meisje van negen jaar oud, maar noem hem geen pedofiel!), die hele islamitische wereld met geweld willen overnemen. Niet dat deze man een bizarre of gewelddadige dood verdiende. Maar de man was geen Sneeuwwitje.

Terug in ons landje wacht iedereen op de Grote Verkiezingen. Onze premier, die moeite heeft te begrijpen dat hij niet echt de koning van Israël is, speelt met arrogantie de zelfverzekerde Grand Old Man van de Israëlische politiek en veegt de vloer aan met elke politicus die hem iets wil vragen. En als een politicus in zijn eigen Likoed-partij iets te populair wordt, dan weet deze zich plotseling beschuldigd van seksuele intimidatie of komt er een artikel in de krant over zijn/haar incompetentie, wat altijd voer is voor het Israëlische publiek, hongerig als het is naar een mals schandaal.

Hoe dit allemaal met elkaar verband houdt? In Israël kunnen we knettergek zijn met religieuzen die te religieus zijn, atheïsten die te atheïstisch zijn, links en rechts die te links of rechts zijn. We kunnen zelfs schreeuwend discussiëren wie een betere Jood is en wie niet. Maar zelfs de grootste critici kunnen onze consulaten binnenlopen en weten dat ze ook weer naar buiten komen. Sommigen om hun koffers te pakken en naar huis te gaan, anderen om lekker thuis te blijven.

We zijn namelijk geen Khashoggi – we zijn Meshoggi!

Delen |

vrijdag 10 augustus 2018

Afgelopen zaterdagavond stonden we daar, in Tel Aviv, met meer dan 90.000 man op het Rabinplein. Niet omdat we tegen onze regering zijn. Niet omdat we links of rechts zijn. Niet omdat we religieus of liberaal zijn. Omdat we Israëli’s zijn.

Mijn vrouw, rector van een middelbare school, begint elk nieuw schooljaar met het voorlezen van onze Onafhankelijkheidsverklaring. Deze verklaring zegt in feite alles, wat wij allen afgelopen zaterdagavond in Tel Aviv wilden verduidelijken: dat Israël het nationale huis is van het Joodse Volk, en dat er plaats is voor iedereen, ook voor niet-Joden, en dat we allemaal dezelfde rechten hebben.

Onze premier, die aanvoelt dat de verkiezingen eraan komen, was bang dat de ultrarechtse partners in zijn regering de nieuwe wet op de Joodse natiestaat voor hun rekening wilden nemen en dat zoiets zijn politieke positie kon verzwakken. Daarom pikte hij de wet in en dramde hem snel door. De wet zelf, in mijn ogen, is overbodig. Ik schreef het al: wie de Onafhankelijkheidsverklaring goed leest, weet dat deze alles zegt over wie we zijn en wat we zijn. De wet op de Joodse natiestaat gaat een stapje verder en geeft een gevoel alsof wij Joden meer waard zijn dan onze burgers die niet Joods zijn. Uiteraard kan ik het daar niet mee eens zijn. Ik geloof daar niet in. Als burgers in ons land zijn we allemaal gelijk aan elkaar. Maar onze regering ziet dat anders.

In ons leger dienen ook niet-Joden. De grootste groep niet-Joden in ons leger zijn Druzen. Deze groepering ziet zichzelf niet als Arabieren; ze belijden een vorm van islam, zien zichzelf als de nakomelingen van Jetro, de schoonvader van Mozes, en zijn altijd trouw aan het land waar ze wonen. Ikzelf heb gediend met Druzen en heb ook schouder aan schouder samen met hen gevochten in acties en veldslagen. Wat mij betreft zijn ze Israëli’s, net als ik. Maar de nieuwe wet ziet dat anders: eerst wij, de Joden, en dan zien we wel verder.

Mijn vrouw weet niet wat ze op 1 september, wanneer het schooljaar begint, aan haar leerlingen moet voorlezen. Meer dan zeventig procent van haar leerlingen is niet Joods. Wat zeg je tegen die kinderen? Je bent tweederangsburger? Wat houdt dat in? Hoe dan ook zijn we in Haifa een beetje erg verbouwereerd. We leven samen, Joden en niet-Joden, omdat we geloven dat we allemaal Israëli’s zijn. De 500 raketten die Hezbollah in 2006 op Haifa afvuurde, zagen geen verschil tussen Joodse en niet-Joodse huizen. En nu moet ik mijn niet-Joodse vrienden vertellen dat we tóch verschillen?

Dus gingen we naar het Rabinplein. Want we moeten onze stille stem laten horen. Niet omdat we tegen elkaar willen zijn als Joden of als Israëli’s.

Juist omdat we allemaal Israëli’s zijn.

Delen |
nov 2018Dubbelganger
nov 2018Saba! Kijk mij eens!
nov 2018Antisemitisme? Prima toch?
okt 2018Veilig weer naar buiten
aug 2018Allemaal Israëli's
mei 2018Inpakken en wegwezen
mrt 2018Pesachfikkie met saba
mrt 2018Nee, nee en nog eens nee
mrt 2018Lente
feb 2018Wokkiewokkie
feb 2018Cadeautjes
dec 2017Get a life
dec 2017Ada
nov 2017Little criminals
nov 2017Sjalom chavera
nov 2017El Al
okt 2017Saba, water!
sep 2017UNEPTZO
sep 2017Bomba!
sep 2017Modern antisemitisme
aug 2017Bij de neus genomen
aug 2017Dubbele moraal
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X