sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007). Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

vrijdag 23 februari 2018

Gezegend zijn met vijf kleinkinderen betekent ook gezegend zijn met vijf verjaardagen erbij, waarbij, behalve de jarige job, ook de anderen een kleinigheidje krijgen. Familietraditie heet dat. En dat staat nog los van onze ‘pakjesavond’ op Rosj Hasjana en de vele andere gelegenheden waarbij wij onze bandieten kunnen verwennen met cadeautjes.

Onze oudste kleinzoon is nu zeven geworden. Hij zit in wat in Nederland groep drie is en is dol op lezen, onderzoeken en leren. Hij leert snel en praat veel (geen idee van wie hij dat heeft) en valt ook zijn juf vaak lastig met vragen (wat ook van zijn vaders kant moet komen … emmes …). Na schooltijd blijft hij graag nog wat langer op school om daar met de computer te kunnen spelen en zelfs wanneer ik eens langskom om hem op te halen, verkiest hij de computer vaak boven mij. Omdat zijn moeder lerares Engels is, leert hij thuis ook Engels als tweede taal, “want dan kan hij Engelstalige films in hun originele versie zien” …

Voor zijn verjaardag had hij een kleine waslijst samengesteld met onder andere: camera, puzzels, microscoop, atlas en een wokkiewokkie. Van dat laatste moest ik uiteraard meer weten, hoewel ik het idee had al te weten waar het om ging.

Saba, ik mag nog geen mobieltje hebben …”, klaagde hij bij mij over zijn ouders. In zijn klas lopen al zes- en zevenjarigen rond met iPhones en andere technologisch hoogstaande snufjes. Maar zijn ouders zijn verstandig genoeg om daarmee nog even te wachten. “Dus dacht ik zelf nu aan een wokkiewokie”, zei het mannetje mij met een ernstig gezicht. Ik keek hem niet-begrijpend aan en vroeg hem wat hij daarmee bedoelde.

“Och saba, zo’n ding waarin je praat en dan praten ze terug tegen je”, hij keek me aan met een blik die zowel mededogen als onbegrip over zoveel domheid bevatte. Ik pakte mijn mobieltje en liet hem een foto zien van een walkietalkie. “Ja! Precies, dat is het! Heel belangrijk als ima me zoekt, begrijp je saba?”, probeerde hij me heel serieus het idee te verkopen.

Op zijn verjaardag kreeg hij zijn kleine walkietalkie. Dolblij was hij ermee. Hij legde zijn jongere broertje uit hoe het werkte en stuurde hem naar een andere kamer. “Kun je mij verstaan?”, vroeg hij zijn broertje door het apparaat. “Ja”, was het antwoord. “Waar ben je?”, vroeg hij. “In de slaapkamer”, was het antwoord. Hij keek me met een ernstige blik aan en zei: “Zie je saba, zo raken we niemand kwijt.”

Enkele dagen later, vanuit het buitenland, kwam hij even op het scherm langs. “Saba, die wokkiewokkie is heel mooi, maar volgend jaar, saba, volgend jaar ben ik al acht en groot; krijg ik dan een mobieltje? Dit is toch meer voor kinderen en volgend jaar ben ik er zeker al te groot voor.”

Ik laat de beslissing aan zijn ouders. De taken zijn bij ons duidelijk verdeeld. Bij zijn ouders leert hij alles wat moet en mag. Bij zijn saba leert hij alles wat niet mag. Zijn ouders voeden op – en ik verwen …

Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 16 februari 2018

Bij forumdiscussies, op sociale media en tijdens diverse Joodse/Israëlische evenementen waar ik aan deelneem, krijg ik altijd veel vragen over de vele politieke corruptieschandalen in Israël. Wat ik daarvan vind.

Onze premier is een kleurrijk figuur. Hij heeft gediend als officier in de meest illustere commando-eenheid van ons land, en werd beroemd toen hij samen met kameraden, onder wie Ehoed Barak, op 8 mei 1972 met succes een gekaapt vliegtuig van Sabena bestormde. Na een uiterst korte en niet al te denderend verlopen zakelijke carrière als marketing directeur bij Rim Industries, een Israëlisch meubelbedrijf, werd hij benoemd als tot dan toe jongste ambassadeur bij de Verenigde Naties, waar hij zijn werk met veel ambitie uitvoerde. Ook heeft hij in die baan bijgedragen tot het ontmaskeren en vervolgens uit de VN verwijderen van de toenmalige secretaris-generaal van de VN, Kurt Waldheim, door diens SS-verleden te helpen bewijzen.

Maar onze premier heeft ook zijn merkwaardige kanten. Zo beweerde hij in een interview zich nog goed de Engelse soldaten te kunnen herinneren, die “zijn leven onmogelijk maakten” tijdens het Britse mandaat. De Britten verlieten Israël in mei 1948 en Netanjahoe werd op 21 oktober 1949 geboren … Vele andere ongeloofwaardige uitspraken worden aan hem toegeschreven, waarop in het algemeen gelaten wordt gereageerd: “Wat kan je anders verwachten van een politicus …?”

Al jaren doen er regelmatig geruchten de ronde over zijn vrouw Sara. Zij zou gewelddadig en manipulatief zijn, veel schreeuwen, en wellicht zelfs echt gestoord zijn. Ook zijn er geruchten over belachelijk grote cadeaus die de familie Netanjahoe zou hebben aangenomen. De afgelopen twee jaar zijn daar ook berichten over corruptie bij gekomen. Hij zou een hele dikke (en lucratieve) vinger in de pap hebben gehad bij het aanschaffen van onderzeeboten en hij zou prominente zakenlieden illegale ‘dealtjes’ hebben voorgesteld. Toen hij twee jaar geleden een nieuwe landelijke hoofdcommissaris van politie aanstelde, was iedereen ervan overtuigd dat deze onder één hoedje met de premier zou spelen. De man is religieus, woont in de bezette gebieden, is een fervent aanhanger van het ultrarechtse politieke kamp en werd door Netanjahoe overgehaald zijn schitterende carrière bij de binnenlandse geheime dienst op te geven om de politie te gaan leiden.

Toen deze man vervolgens liet blijken niet door Netanjahoe, maar door de wet te worden geleid, begon het interessant te worden. Vanaf dat moment beweerde de premier plotseling dat de hoofdcommissaris een linkse activist was die de regering probeerde onderuit te halen. Toen zijn achterban dit accepteerde, ging Netanjahoe verder. Alle politie-onderzoeken tegen hem waren niet tegen hem persoonlijk gericht, maar tegen De Staat Israël en iedereen die mee deed aan deze onderzoeken was in feite een verrader. Net als in 1994, toen Netanjahoe op een balkon aan het Zionplein in Jeruzalem een doorgeslagen menigte grijnzend toewuifde, terwijl deze menigte “Dood aan Rabin” schreeuwde. Hij kon zich hier later niets van herinneren.

En nu is er een aanbeveling van de politie om Netanjahoe terecht te laten staan wegens corruptie. En weer beweert onze premier dat het niet om hem, maar om het hele land gaat. En daar ben ik het, op mijn manier, mee eens.

Het gaat om ons land, waar rechtsorde en wetshandhaving nog steeds centraal staan, zonder aanzien des persoons. Voor de wet is iedereen gelijk. Of je nu een potloodventer van een president bent, of als opperrabbijn zwart geld verstopt in uitgeholde religieuze boeken, of een corrupte politicus bent, je komt voor de rechter en als je schuldig wordt bevonden, krijg je daar straf voor. In andere landen krijgen corrupte politici een talkshow of een mooie baan. Bij ons, indien schuldig, draai je de bak in. Simpel maar rechtvaardig.

Tevje, de melkman uit de musical, zei al dat arm zijn geen schande is, maar het is ook geen grote eer. Een corrupte premier – en hij is helaas niet de eerste – is geen grote schande voor het land, maar het is ook echt niet eervol.

Als Israëli voel ik mij gesteund in mijn geloof in onze wetten en de toepassing daarvan en in onze rechtspraak.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 15 december 2017

NB: de schrijver is voor vreedzame coëxistentie, met mensen die samen willen leven, niet met mensen die samen (of alleen) willen sterven.

Het is mooi geweest. Dat eeuwige gejammer van degenen die zich Palestijnen noemen. Deze ‘Palestijnen’ kregen op 29 november 1947 door de Verenigde Naties 77 procent van het toenmalige Britse mandaat toegewezen; 23 procent van het gebied werd aan de Joden toegewezen, die het dankbaar accepteerden. De rest – het latere Jordanië – werd geweigerd door de Arabieren. Die hadden een beter plan: gezamenlijk de Joden de zee in drijven, waarmee hun probleem opgelost zou zijn. Per radio en door middel van pamfletten werd de Arabische bevolking opgeroepen “hun huizen te verlaten totdat alle Joden gedood zijn” (pamfletten en radio-uitzendingen zijn op Google (geen Joods bedrijf) terug te vinden).
Toen het gedonder begon en de Joden werden aangevallen, is er veel misgegaan. Ten eerste kunnen we kort en bondig concluderen dat het de Arabieren niet is gelukt. Ten tweede hebben aan beide zijden individuen zich misdragen. Als veteraan van verschillende oorlogen en militaire acties moet ik helaas toegeven dat er soms dingen gebeuren waarvoor geen opdracht is gegeven. Soms is er iemand die in meer of mindere mate doorslaat. Dat is altijd zo geweest en zal altijd wel zo blijven.

Ik ken mensen in Israël, Joden en niet-Joden, die een Palestijns identiteitsbewijs hebben. Van de Britten gekregen, die hun mandaatgebied in het Midden-Oosten Palestina noemden, naar de ‘straf’ van Caesar Vespasianus, die de opstandige Joden strafte door hun land “de Palestijnse Provincie” te noemen. Overigens komt het woord ‘Palestijnen’ van het Hebreeuws-Aramese woord ‘Polsjim’, van ‘Polsjee Hayam’, in de Bijbel terug te vinden, de zeevarenden die het Bijbelse land aandeden in de buurt van Asjkelon. Wellicht dat het verhaal van Samson en de Filistijnen bekend voorkomt? Polsjim betekent trouwens ‘indringers’…
Uit dit historische gegeven blijkt dat het ‘Palestijns-zijn’ geen exclusief Arabisch recht is.

Terug naar vandaag. Want de huidige en alom bekritiseerde Amerikaanse president heeft slechts herhaald wat drie van zijn voorgangers al eerder gezegd hebben en wat het Amerikaanse Congres in 1995 als wet heeft aangenomen: Jeruzalem is de hoofdstad van de staat Israël. Dat hij hieraan heeft toegevoegd “dat de grenzen van Jeruzalem door de twee partijen besproken moeten worden”, hebben de brulkikkers gemakshalve niet gehoord. Dat Jeruzalem nooit Palestijns, maar voor een periode van negentien jaar half Jordaans is geweest, doet er ook niet toe. Dat er in 1994 een overeenkomst is ondertekend met Jordanië en nóg een met de PLO, waarin de status van Jeruzalem is vastgesteld, doet er net zomin toe. Dat het hele idee van Palestina pas eind jaren zestig werd gebruikt, is ook niet van belang. Noch is het feit belangrijk dat de huidige Palestijnse vlag dezelfde is die in de jaren vijftig van de vorige eeuw voor Irak was bedoeld, maar daar werd geweigerd.
Want Trump heeft Jeruzalem de hoofdstad van de staat Israël genoemd.

Hamas, net weer voor de zoveelste keer vriendjes met de PLO geworden, werd jarenlang niet meer op voorpagina’s genoemd vanwege Al Qaida en ISIS, die alle aandacht opeisten. Dus riepen ze iedereen op de straat op te gaan, nadat had Trump herhaald wat zijn drie voorgangers eerder al hadden gezegd.

In alle stilte wordt er het laatste jaar gewerkt aan een deal voor het Midden-Oosten. Inderdaad, een deal. Men zou misschien aan een vredesverdrag kunnen denken, maar er wordt aan een deal gewerkt. Het verschil? De hele gedachte erachter is zakelijk. Iedereen moet er wat aan verdienen en zich daarna verplichten zich rustig te houden. De Arabische Liga is er niet op tegen, Saoedi-Arabië ziet het zitten, Egypte is het ermee eens en Israël is akkoord, hoewel het een hoge prijs zal betalen. Wie stribbelen tegen? Hamas en de PLO. Want rust in de gelederen betekent dat het volk zich zal gaan afvragen waar het geld is gebleven dat door de VN, de EU en vele humanitaire organisaties aan hen werd gegeven. En dat inmiddels is verdwenen naar diverse privé bankrekeningen. Verdampt … Het zou ook impliceren dat na zeventig jaar niemand meer vluchteling is en dat veel mensen eindelijk aan het werk zullen kunnen, omdat er investeringen gedaan gaan worden en er fabrieken zullen komen.

Maar dáár is ook een andere partij op tegen, namelijk de Europese Unie. De EU begrijpt dat de huidige situatie in het Midden-Oosten voor haar voordelig is. Er wordt veel verkocht aan alle partijen. Niet alleen voedsel en elektronica, maar ook grondstoffen. En uiteraard duizenden tonnen cement aan Hamas, voor tunnels. Stel dat het hele Midden-Oosten een deal sluit en zich verenigt, dan gaat het Midden-Oosten een eigen markt vormen die de EU niet meer nodig zal hebben. Een nachtmerrie voor de EU!
Daarom vindt de EU het prima met die Palestijnen en hun gejammer: wat haar betreft kunnen ze zich ook Disneyland of Groengroenknollenknollenland noemen. De EU staat voor ze klaar!

Niemand vraagt zich af waarom de Arabieren, wanneer ze boos zijn alles in brand steken of kapot maken, mensen de keel doorsnijden of restaurants en bussen laten exploderen, om maar een paar gangbare acties te noemen. Dat is normaal, daar is men aan gewend en “zo zijn ze nu eenmaal”. Daarom ben ik, als er uit de hele wereld kritiek komt op Israël omdat één soldaat een gewonde terrorist zomaar doodschiet, trots op die kritiek. Niet omdat een soldaat die terrorist heeft doodgeschoten. Maar omdat men van ons, Joden, blijkbaar meer verwacht. Meer menselijkheid.
Is het te verwachten dat twee Amsterdamse politieagenten passief toekijken als een Jood met een Israëlische vlag een Arabisch restaurant aan diggelen zou slaan? Is dat überhaupt al eens voorgekomen?

Game over voor Hamas en de PLO. Het wordt tijd dat de waarheid hardop gezegd gaat worden. De bevolking van Jordanië bestaat voor 75 procent uit ‘Palestijnse’ vluchtelingen die hadden begrepen dat ze na een oorlog van niemand iets hoefden te verwachten, hun schouders eronder hebben gezet en aan het werk zijn gegaan. Niet voor niets worden deze mensen ‘de Joden van Jordanië’ genoemd, omdat dankzij hen het zakenleven in Jordanië is opgebloeid.
Ja, er moet een oplossing komen voor Gaza en de Westbank. Maar de werkelijke slachtoffers van het terreurbeleid van Hamas en de PLO (dankzij intensieve steun van de EU) zijn de kinderen die met leugens zijn grootgebracht en die als volwassenen ontgoocheld en gedesillusioneerd begrijpen dat ze geen toekomst hebben.

Dat er geld is om terroristen en hun familie te belonen voor die terreur, ook als ze gevangen zitten in Israël, waar ze in de gevangenis op kosten van Israël mogen studeren en hun familie mogen ontmoeten, is dankzij de EU. Een organisatie die niets te zoeken heeft in het Midden-Oosten, maar daar desalniettemin terreur ondersteunt. Als een Israëlische soldaat vijf jaar lang onder de grond in Gaza gevangen wordt gehouden, geen contact mag hebben met zijn familie, geen Rode-Kruisvertegenwoordiger mag zien en volledig uitgemergeld raakt, reageert de EU daar in het geheel niet op. Maar als Israël weigert mobiele telefoons te verstrekken aan veroordeelde terroristen, dan staat de EU vooraan om dat te veroordelen en zelfs “onmenselijk” te noemen …!

En nee, dat is niet meten met twee maten. Dat is slechts meten met één maat: puur antisemitisme. En dit is precies wat de Arabieren met het bestuur van de EU verbindt.

Maar nu moet het een keer afgelopen zijn. Honderd jaar hebben we geprobeerd elkaar te doden. Misschien dat we nu de volgende honderd jaar moeten gaan proberen met elkaar te leven? Zonder sprookjes over een land dat nooit heeft bestaan? De overgrote meerderheid van de Joden in Israël, waaronder ik, ontleent ons nationale recht om op deze plek te wonen niet aan het feit dat koning David hier ooit onze tempel bouwde, maar omdat de VN ons dat nationale recht heeft gegeven. Onze geschiedenis, zoals beschreven in de Bijbel, geeft ons het gevoel dat we inderdaad thuis zijn gekomen. En iedere keer dat er een steen wordt opgetild en we een ring, een papyrusrol of wat voor oudheidkundig voorwerp dan ook vinden, dat bewijst dat het inderdaad allemaal hier heeft plaatsgevonden, voelen we ons nog meer thuis. Maar dat is een gevoel, een emotie. Een recht krijg je in deze wereld door erkende instanties. In ons geval was dat de VN.

Het gezeur over het overtreden van het internationaal recht is nooit getoetst bij de instantie die dat bepaalt. En er is ook niemand die zo’n aanklacht in die zeventig jaar naar het Internationaal Gerechtshof heeft gebracht. Omdat het alleen maar een holle leus is die goed klinkt. En als we al praten over het schenden van internationale rechten, laten we het dan eerst hebben over het kapen en opblazen van vliegtuigen, het opblazen van scholen, restaurants en bussen, het vermoorden van onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, en kijken hoe degenen die deze daden trots hebben opgeëist, voor het Internationaal Gerechtshof staan.

Op 14 mei 1948 ondertekenden onze leiders de Onafhankelijkheidsverklaring, waarin staat geschreven dat Jeruzalem onze hoofdstad is. Oud nieuws. Tot 1980 moest ik voor de Nederlandse ambassade naar Jeruzalem, dat plotsklaps naar Tel Aviv werd verhuisd. Door welke regering en waarom, moge duidelijk zijn …

Get a life. Verzin eens wat nieuws. We zijn hier en we gaan niet meer weg.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 8 december 2017

Ada

Ze was nog jong, met twee jonge dochtertjes, toen haar man haar begon te slaan. Echt in elkaar slaan wel te verstaan. Keer op keer. Totdat hij dat een keer deed toen haar broer net langskwam. Deze werd zo boos dat ze slaags raakten, ten gevolge waarvan Ada weduwe werd.

Zo leerden wij haar kennen: een jonge weduwe met twee kleine meisjes en een broer die voor haar was opgekomen en daarom in de bajes zat. De buurt moest haar niet, want men vond dat het allemaal mede haar schuld was geweest. Ze kon geen werk krijgen, kreeg nauwelijks van de bijstand en was moe en wanhopig. Ze werd met de nek aangekeken en toen ze een keer op straat uitgleed, was er niemand die haar hielp.

Zo vonden wij haar op straat. Met een bloedende knie, tassen met boodschappen over de stoep verspreid en twee kleine meisjes die erbij stonden te huilen. Wij hielpen haar overeind, brachten haar naar huis, troostten de meisjes en luisterden naar haar verhaal, dat ze ons zwaar geëmotioneerd vertelde.

Zij opende een crèche in haar flatje en wij vertrouwden haar onze kinderen toe. Ze kookte er zelfs een lunch voor de kinderen. En elk jaar kwamen er meer kinderen bij, tot ze zelfs verzoeken moest gaan afwijzen.

Vijfendertig jaar later is Ada een begrip geworden. Iedereen op de Carmel in Haifa weet wie ze is en jarenlang leidde ze haar crèche, totdat de basisschool in onze wijk haar vroeg de buitenschoolse opvang te gaan leiden. Omdat onze basisscholen om 12 uur stoppen, hebben ze ‘verrijkingsprogramma’s’ in het leven geroepen, waarbij de kinderen op school lunchen en lessen kunnen volgen in creatieve vakken zoals handenarbeid, muziek en dans. Uiteraard waren wij en vele andere dankbare ouders daarbij betrokken. Ada creëerde een buitenschoolse opvang die zelfs door onze burgemeester werd bezocht.

Dit jaar ging onze oudste kleinzoon naar de school en bijbehorende buitenschoolse opvang waar ooit zijn moeder, tante en oom leerling waren. Hij zit in de eerste klas en heeft daar veel plezier in. Onlangs haalde ik hem in de namiddag op. “Kijk!”, riep hij opgewonden naar Ada, “dat is mijn Saba!”

Ada en ik keken elkaar aan en dachten aan hetzelfde. Eerst onze kinderen, nu onze oudste kleinzoon – bij haar. Mijn kleinzoon wist uit de verhalen al dat zijn moeder, toen ze ooit klein was, bij Ada ‘op school’ had gezeten. Wat dat voor een zesjarige betekent weet ik niet. Ik liep naar Ada toe en omhelsde haar. Ada de weduwe, Ada de kansloze, Ada die door iedereen werd gemeden, is nu directeur van de buitenschoolse opvang in onze buurt.

Ada zelf vindt het niet iets om echt trots op te zijn. Ze heeft geknokt en heeft niemand, zeker zichzelf niet, teleurgesteld. Ik vertelde haar hoe trots ik op haar ben. Als antwoord wees ze op een speelkameraadje van mijn kleinzoon. “En dat is mijn kleinzoon”, zei ze met een brok in haar keel.

Zoals Ben Goerion ooit zei: “Als je realist wilt zijn in Israël, dan moet je in wonderen geloven.”


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 24 november 2017

Wij voelen ons gezegend met onze vijf kleinzoons. Ja, allemaal jongens. De leeftijden zijn gemakkelijk: 6, 4, 3, 2 en 1 jaar oud. Soms zien we ze alleen, soms per gezin en soms ook de hele bups samen. En ze kunnen zich kostelijk vermaken bij ons. Gedurende de lange zomerdagen geeft het opblaaszwembadje op ons balkon heerlijk verkoeling en nu, tijdens de komende winterdagen, is de door ons ingerichte ‘kleinkinderkamer’ hun paradijs vol met speelgoed.

Ook gaan ze soms mee naar het overdekte winkelcentrum. Vooral een bezoek aan de supermarkt is populair want bij Saba gaan ze – met een maximum van drie kinderen – in een winkelwagen en hebben we reuzelol. Hard door de bochten rennen en het karretje met kracht wegduwen totdat het stilstaat (zonder tegen iemand of iets aan te botsen). Kortom, met Saba mogen ze de boel op stelten zetten.

Vaak ‘vinden’ we een willekeurig winkelwagentje gevuld met boodschappen, zonder dat degene die het heeft gevuld daar op dat moment bij is. Dan verruilt Saba stiekem, onder grote hilariteit, enkele producten uit dat karretje met totaal andere producten … De lol bij de kassa kan niet op wanneer de klant bij het afrekenen niet begrijpt hoe deze producten in zijn winkelwagen zijn beland. Wij staan uiteraard op een afstand te kijken … Een andere favoriete bezigheid in de supermarkt is het ruilen van winkelwagentjes van nietsvermoedende klanten die net met hun rug naar hun karretje toe staan. Wij genieten dan samen van de verwarring en discussies die dit veroorzaakt.

Of in de langste rij bij de kassa gaan staan om vervolgens te proberen ze allemaal voorbij te gaan tot helemaal vooraan, terwijl Saba heel hard “Kakki!! Kakki!!” roept en een enkeling daarbij niet kan uitwijken in het smalle gangpad bij de kassa.

Ook heb ik mijn geheel eigen en beproefde educatieve wijze om de jongens te leren eieren te controleren. Deze gaat als volgt: eierdoos open maken, ei eruit halen, ei kapotslaan op een ander ei, om vervolgens te concluderen dat het ei niet hard genoeg was. Waarbij ik ook meteen aanteken dat ik ze uitleg dat Saba ook de kapot geslagen eieren zal betalen.
Maar het leukste vinden ze de foto’s, gemaakt met een telefoon. Van anderen wel te verstaan. Vaak word ik gevraagd een foto te nemen van anderen. Waarschijnlijk komt dat door mijn rustige, serieuze en betrouwbare uitstraling. Ik krijg dan een smartphone in de handen gedrukt. Ik bedank die persoon uitgebreid, draai me om en loop vervolgens weg met de smartphone en met mijn kleinzoons … Paniek alom, dikke pret bij ons. Uiteraard maak ik daarna alsnog de beoogde foto en geef ik keurig de telefoon terug!

Ik ga ervan uit dat hun ouders verantwoordelijk zijn voor de opvoeding. Saba leert ze alles wat niet mag en niet kan – tenzij Saba erbij is.

En ja, ik ben Saba …


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |
feb 2018Wokkiewokkie
feb 2018Cadeautjes
dec 2017Get a life
dec 2017Ada
nov 2017Little criminals
nov 2017Sjalom chavera
nov 2017El Al
okt 2017Saba, water!
sep 2017UNEPTZO
sep 2017Bomba!
sep 2017Modern antisemitisme
aug 2017Bij de neus genomen
aug 2017Dubbele moraal
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X