sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007). Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

zondag 1 oktober 2017

Elk jaar huren we met Rosj Hasjana ergens in Israël een groot vakantiehuis met een zwembad erbij en genieten dan een paar dagen intens van ons kroost. Deze traditie is al begonnen toen wij als toen nog jong stel met de ouders van mijn levenspartner de feestdagen vierden door samen ergens voor een paar dagen heen te gaan. Toen kwamen respectievelijk de kinderen, verloren we mijn schoonouders en daarna kwamen de kleinkinderen. Zodat we nu met dertien personen zijn. Op de eerste avond Rosj Hasjana komt mijn broer met zijn kroost erbij voor de traditionele Rosj Hasjana barbecue, mangal heet dat op zijn Hebreeuws (slang), zodat we dan in totaal met 26 personen aan tafel zitten. Puur genieten.

Het zwembad is voor ons een voorwaarde, simpelweg vanwege de luxe. Dat er weinig wordt gezwommen maar wel veel lol wordt getrapt, moge duidelijk zijn. De volgende dag gaan we altijd ergens heen: hetzij naar een natuurpark of een eindje lopen, in ieder geval iets moois zien.

Aangezien alle kleine bandieten totaal geen angst hebben voor water (alle kinderen en kleinkinderen gaan vanaf hun derde levensmaand met mij mee naar het zwembad om ze te laten wennen), kozen we dit jaar voor een wandeling in een natuurpark door een zijrivier van de Jordaan – tot aan onze heupen in het water.

De vijf kleinkinderen, allemaal jongens, in de leeftijd van zes, vier, drie, twee en een jaar, hadden enorm veel plezier, vooral omdat de allerkleinsten hetzij op schouders hetzij met een zwembandje om onder grote hilariteit aan de hand mee werden getrokken door het water. Onderweg kun je vanuit het water frambozen plukken van de struiken aan de oever. Alsof je in het paradijs bent.

Na het middagslaapje moest de hele meute weer het zwembad in, want ze zijn, zoals gezegd, gek op water. Alle vijf springen ze zo het zwembad in, en omdat hun mesjoggene opa, oftewel saba, ze allerlei natspattrucjes heeft geleerd, toonden ze me een voor een hoe goed ze mij hadden begrepen. Niets of niemand werd gespaard en iedereen had het grootste plezier. Alsof we een soort vrolijke inzegening maakten voor het nieuwe jaar.

Diezelfde emotie had ik het weekend daarvoor, toen ik traditiegetrouw het Meer van Tiberias overzwom (4,3 kilometer). Dit is mijn strikt persoonlijke traditie. Om 6 uur ’s ochtends gaan we in het donker het water in en zwemmen we in een verstilde wereld, terwijl de zon opkomt en de omgeving langzaam wordt ingekleurd. Een onbeschrijflijke ervaring. Voor mij was het de achttiende maal dat ik deze tocht volbracht. En de achttiende maal dat ik hierdoor ontroerd raakte.

Een bekend Israëlisch liedje van Ofra Haza, Acharé hachagim mitchadesj hakol, beweert dat na de feestdagen alles zal worden vernieuwd. Ikzelf kijk er op een meer praktische manier naar, en suggereerde daarom dat dit een slogan zou moeten worden voor de verzekeringsmaatschappijen. Tijdens de feestdagen wordt er veel ingebroken, waardoor men alles weer nieuw moet kopen. Mijn briljante idee ontving echter nauwelijks bijval …

Terug naar onze heerlijke paar dagen met de hele misjpoge. Ik vind het een aanrader om eens per jaar met z’n allen samen op vakantie te gaan voor een paar dagen. Niet alleen dat het heerlijk is om samen nieuwe ervaringen op te doen, maar ook de kwaliteitstijd die je kan doorbrengen met ieder kind, kleinkind en zelfs schoonkind is ongelooflijk waardevol.

Na twee dagen wandelen, eten, en heel veel plezier in het zwembad kwamen we moe maar voldaan weer thuis, waar we vrijwel onmiddellijk in slaap vielen … Om niet lang daarna wakker te worden gebeld door kleinzoon nummer vier – twee jaar oud – die niet alleen in staat bleek ons met zijn moeders telefoon te bellen, maar die ook nog even wat wilde proberen en “Saba, water!” riep voordat zijn ouders ingrepen. Gelukkig mochten zij dit nu oplossen.

Ik wens u allen een goed jaar, een gemakkelijke vasten en een gezonde aanbijt. En ik raad u allen aan ook een traditie in te voeren rond de feestdagen. Want zonder tradities is ons leven zo instabiel als een speelman op het dak, weet u nog?

Vast wel!

Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 15 september 2017

De voorzitter van de Commissie voor het Werelderfgoed van UNEPTZO sloeg met zijn hamer op tafel.
“Dames en heren, kunnen we beginnen? We hebben veel onderwerpen vandaag, dus orde graag.” Het geroezemoes in de vergaderzaal verstomde. Camera’s klikten aan, rode lichtjes op microfoons lichtten op. De spanning was voelbaar.
De voorzitter keek nog snel even in een zakspiegeltje om te zien of alles er perfect uitzag voordat hij de zitting officieel opende.

“We beginnen met het in stemming brengen van de genomineerden van het jaar 2017 voor de UNEPTZO Werelderfgoedlijst.” Nu was iedereen er helemaal bij. Licht uit, spot aan, Let the games begin!

“We beginnen met de Portugese Synagoge in Amsterdam, Nederland. Aangezien Portugal oorspronkelijk Moors was en de Moren in feite Palestijnse vluchtelingen waren, verklaren wij deze Portugese Synagoge als Palestijns erfgoed en stellen we voor deze in te schrijven op de Werelderfgoedlijst van UNEPTZO. Heeft iemand hier bezwaar tegen?”

De Israëlische afgevaardigde stak woedend zijn hand omhoog en stond op om iets te zeggen.
“Dank u, het is genoteerd, u kunt weer gaan zitten”, zei de voorzitter. Hij leek het hoongelach in de zaal niet te horen, want hij greep niet in. De microfoon van de Israëlische afgevaardigde bleek niet te werken. Weer hamerde de voorzitter op de tafel en het werd stil.
“Ik ga ervan uit dat het duidelijk is wie vóór zullen stemmen?”, concludeerde hij met een voldane glimlach. Op één na stemden alle aanwezige afgevaardigden voor het voorstel.

“Voorstel aangenomen, volgende nominatie,” sprak de voorzitter, zijn woorden tegelijkertijd bevestigend met een hamerslag, en ging door.
“Het Anne Frankhuis in Amsterdam, Nederland. Omdat Joden onder elkaar sefardische Joden, ofwel Portugese Joden, ‘Frank’ noemen, is het duidelijk dat de herkomst van deze mensen, net als in het voorgaande voorstel, Palestijnse vluchteling is. Daarom wordt ook dit huis als Palestijns erfgoed beschouwd.”

De Israëlische afgevaardigde stond weer op om wat te zeggen, maar de voorzitter was hem voor.
“Geen toespraken, geachte afgevaardigde, wij stemmen nu alleen. Bent u tegen?”
De Israëli riep iets onverstaanbaars, aangezien zijn microfoon nog steeds niet werkte, en kon verder niets anders doen dan bevestigend knikken.
“Een stem tegen, wie is voor?”, ging de voorzitter voortvarend verder. De handen van alle overige afgevaardigden gingen vrijwel tegelijk omhoog.

Met een hamerslag bekrachtigde de voorzitter wederom het genomen besluit. “Voorstel aangenomen, volgend voorstel.”

“Het Alhambra in Granada, Spanje. Duidelijk een resultaat van het vernuft van Palestijnse vluchtelingen die zich daar destijds hadden gevestigd, dus ook dit is Palestijns erfgoed! Iedereen, behalve onze anti-Palestijnse afgevaardigde, voor?” Hij wees tegelijkertijd met zijn hoofd naar de Israëlische afgevaardigde.
Weer gingen alle overige handen omhoog, inmiddels onder luid gejoel en gelach. De voorzitter sloeg zo mogelijk nog harder met zijn hamer op tafel.
“Ook deze nominatie is bijna unaniem aangenomen!”, overstemde hij opgewonden het kabaal in de zaal.

“En dan nu het Witte huis in Washington, Verenigde Staten!”
De zaal werd weer rumoerig. De Amerikaanse vertegenwoordiger, Mohammed Abdoel Jones, knikte instemmend en klapte als een kind zo blij in zijn handen.
“Het moge algemeen bekend zijn dat het Witte Huis zijn naam ontleent aan Casablanca in Marokko”, spijkerde de voorzitter op ernstige toon de algemene ontwikkeling van de geachte afgevaardigden bij. “En omdat Casablanca, letterlijk ‘wit huis’, destijds is gebouwd door Palestijnse vluchtelingen, behoort dus ook dit gebouw tot het Palestijnse erfgoed!”
De zaal begon te applaudisseren, terwijl de Amerikaanse afgevaardigde de Palestijnse afgevaardigde omhelsde.
Alle handen gingen omhoog, terwijl de Israëlische afgevaardigde de zaal verliet.

De hamer van de voorzitter klopte hard op de tafel. Het duurde even, maar het werd stil.

“Dan heb ik hier nog het laatste onderwerp voor vandaag betreffende die muur. Die muur die weg zou moeten, want hij is gebouwd om onze broeders, de Palestijnen, tegen te houden”, zei de voorzitter.

Het werd doodstil in de zaal toen de afgevaardigde van de Volksrepubliek China opstond en het woord vroeg.
“Geachte medeafgevaardigden van de Commissie voor het Werelderfgoed van de UNEPTZO, namens de Chinese regering bied ik hierbij u en de landen die u vertegenwoordigt, onze oprechte excuses aan”, begon hij. “Er hoeft wat ons betreft niet te worden gestemd. De regering van de Volksrepubliek China heeft besloten dat de genoemde Chinese Muur per direct zal worden afgebroken en biedt haar welgemeende excuses aan voor het lijden van het Palestijnse volk gedurende vele eeuwen.”


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 8 september 2017

Had ik me net voorgenomen dit weekend eens lekker bij te slapen, blijkt dat ze een bom van twee ton uit de Tweede Wereldoorlog hebben gevonden, hier in Frankfurt. Moet ik om 6 uur mijn huis uit. Op zondagochtend! En met mij 69.999 anderen, want in totaal moeten er 70.000 mensen worden geëvacueerd. Nou is transport van 70.000 mensen voor de Duitse overheid geen enkel probleem. Ze hebben daar, zoals wij allemaal goed weten, ruime ervaring mee. Ze hebben wel voor heter vuren gestaan …

Binnen een straal van anderhalve kilometer moest iedereen weg zijn, en zoals gezegd, op zondagochtend 6 uur. Voor Duitsers geldt nog steeds Befehl ist Befehl, maar ja, ik woon hier wel, tijdelijk en noodgedwongen vanwege mijn werk, maar zal nooit een Duitser worden, dus voor mij was het allemaal niet zo vanzelfsprekend. Ik overwoog dan ook gewoon lekker te blijven liggen. Die bom konden ze ook wel weghalen zonder dat ik voor dag en dauw op zou staan. Ware het niet dat er helikopters met warmtesensoren over zouden komen vliegen om te controleren of echt iedereen zijn huis had verlaten. De nieuwe herdershonden zal ik maar zeggen.

Omdat er altijd mensen zijn die dat willen ausprobieren (asociale egoïsten, zoals de Frankfurter omroep ze vriendelijk noemde) begon het hele feest der ontmanteling ietsje later omdat deze mensen eerst, letterlijk, uit hun huis moesten worden gesleept. Geheel tegen het zere been van de Duitsers die alles bij voorkeur op de seconde plannen. Het slepen vond niemand dan ook een probleem. Deutsche Gründlichkeit und Ordnung! Jawohl!

Het hele spektakel was uiteraard live op tv te volgen, inclusief interviews met mensen die er wel en vooral niet mee te maken hadden. Vooral deze interviews waren opmerkelijk. Het merendeel van de geïnterviewden deed zijn of haar beklag over de Engelsen en Amerikanen, omdat zowel Engeland als Amerika “zonder enige fatsoenlijke reden (!) hun stad helemaal kapot had gebombardeerd, de bevolking in armoede had achtergelaten, en nu, meer dan zeventig jaar later, kreeg zij dit ook nog eens op haar boterham”. Ja het was echt schandalig!

’s Ochtends heel vroeg ontstond een ononderbroken stroom van wandelaars en auto’s die, voornamelijk in stilte, de bedreigde omgeving verlieten. Het was imposant. Het leek zelfs bijna op Jom Kipoer in Israël, maar dan met auto’s en zonder spelende en lachende kinderen midden op straat. De meeste mensen gingen zelf de stad uit, enkele duizenden ‘vluchtelingen’ werden deze dag ondergebracht in de Frankfurter Messe.

Ondanks bijna drie uur vertraging werd toch rond kwart over zes het bericht vrijgegeven dat de bom was ontmanteld. De twee experts die hiervoor verantwoordelijk waren, werden de helden van de dag. Zij werden geprezen en zelfs gehuldigd. En toen mochten we langzaam maar zeker weer terug naar onze huizen, nog net op tijd om het Duitse verkiezingsdebat mee te kunnen maken. In dit debat gooide de kanselier, Angela Merkel, ook een bommetje door te stellen: “De moslims zijn altijd deel geweest van het Duitse volk; ze moeten alleen geen steun geven aan terreur.”

Ik ben bang dat de volgende bom niet zal kunnen worden ontmanteld …


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 1 september 2017

Mij was gevraagd een discussiepanel over “modern antisemitisme” bij te wonen in Frankfurt. Duitsland maakt zich op voor de verkiezingen en antisemitisme is een van de ‘favoriete’ onderwerpen.

Het panel bestond uit een vertegenwoordiger van de Joodse gemeente van Frankfurt, een vrouwelijke schooldirecteur (sorry, ik weet niet hoe ik dit genderneutraal moet omschrijven), de minister van Onderwijs van de deelstaat Hessen, een Iraanse vluchteling die lid is van de Bundestag en de voorzitter van het Centraal Orgaan van de Turken in Duitsland, die fel tegen BDS (Boycot, Desinvesteringen en Sancties tegen Israël en Israëlische producten) en antisemitisme is.

Ik schrijf hierover omdat de avond bijzonder interessant was, vooral om de huidige situatie in Duitsland te kunnen begrijpen en evalueren. De vertegenwoordiger van de Joodse gemeente merkte op dat hij in zijn hele leven in Frankfurt geen enkele vorm van antisemitisme had meegemaakt. Wel begreep hij dat er soms felle kritiek op Israël is, maar kritiek mocht er zijn en volgens hem had dat niets met Joodse Duitsers of met antisemitisme te maken. Joden zijn toch immers Duitse burgers …! De Joodse gemeente had niet haar meest briljante lid afgevaardigd om deel te nemen aan dit panel. Deze vertegenwoordiger van de Joden van Frankfurt kon niet worden betrapt op enige kennis van zaken noch op moed. Het was duidelijk dat hij een grote angst had om zich aan koud water te branden.

Dit zette zowel de panelleden als het publiek behoorlijk op het verkeerde been. De minister van Onderwijs las statistieken voor die de bewering van de Joodse vertegenwoordiger geheel tegenspraken: honderden aangiften van antisemitische opmerkingen, geweld, vernielingen van Joodse graven en hakenkruizen die op gebouwen waren geverfd. Interessant was ook om te horen dat, als er een hakenkruis op een publiek gebouw wordt geklad, dat binnen enkele uren wordt schoongemaakt. Maar als het een privé-gebouw betreft, of een woonhuis, dan moet men er eerst de politie bij roepen, wachten tot ze komen, een klacht indienen, wachten tot het hakenkruis als zodanig wordt erkend waarna men op een wachtlijst wordt gezet om het hakenkruis te laten verwijderen. Dat kan tussen de drie en zes maanden duren. En al die tijd blijft het hakenkruis dus op je huis zitten …

Iemand in het publiek, een Joodse man, vertelde hoe zijn kinderen op straat worden getreiterd. Er werd voorgesteld om met de opvoeding te beginnen. Alle kinderen op alle scholen te verplichten om alle religies te leren kennen. In Duitsland zijn veel scholen gestopt met lesgeven over de Sjoa, omdat zowel ouders als leerlingen daartegen protesteerden. Veel Duitsers hebben genoeg van “het verhaal” en vinden dat “het nu wel welletjes is”, terwijl veel ouders van immigrantenkinderen het een “te joods” verhaal vinden. “Als een islamitische moeder haar dochter niet eens naar zwemles wil sturen, denken jullie dan dat ze naar een synagoge mag?” was een vraag uit het publiek. Hierop werden de twee islamitische vertegenwoordigers boos, want dat was een te grove generalisering van de moslims.

In Duitsland wonen officieel 5.3 miljoen moslims. De politie vermoedt dat het er, inclusief de illegale immigranten, meer dan tien miljoen zijn. Het valt niet met zekerheid te zeggen, omdat de grenzen open zijn en er geen echte controle bestaat.

De avond eindigde met een unanieme verklaring van de panelleden dat ze tegen antisemitisme zijn (applaus …), maar dat kritiek op Israël mogelijk moet zijn. Want Israël bezet heel Gaza en de Westbank. Op mijn vraag of men zich bewust was dat Israël sinds 2005 niet meer aanwezig is in de Gazastrook en haar aanwezigheid op de Westbank conform de tijdelijke vredesovereenkomst van 1994 was, werd mij haarfijn uitgelegd dat dit niet het onderwerp van de avond was. Oftewel: val ons niet lastig met feiten.

Antisemitisme in Duitsland heeft een stropdas. Men is erg beleefd. Ze hebben niets tegen Joden hoor, alleen tegen die Israëli’s die de Palestijnen uitroeien … Dat de Palestijnse bevolking sinds 1970 is verdrievoudigd, zegt helemaal niets. Ook BDS kwam weer boven en hoewel iedereen het er over eens was dat BDS racistisch is, moesten we niet vergeten dat Israël de Palestijnen uitbuit die bijna gratis in de Joodse … correctie, Israëlische fabrieken werken.

De desinformatie in Europa is groot. En Israël zou veel beter kunnen zijn in het verspreiden van juiste feiten en informatie. Maar dat ook de Duitse Joden hun kop in het zand steken, is ronduit schokkend te noemen en een déjà vu van andere tijden toen de meeste Joden in Europa ervan overtuigd waren dat het heersende antisemitisme wel weer over zou waaien …

Lopen we er dan opnieuw met open ogen in?
Maar nu door antisemitisme vermomd als antizionisme?
Met de Duitse Joden voorop in het horen, zien en zwijgen?


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 18 augustus 2017

Wissam is al jaren onze opticien. Hij woont met vrouw en kinderen in Hadar, de wijk halverwege de Carmelberg. Zijn winkel is klein, de behandelruimte waar hij de oogmetingen doet, is nog kleiner, maar wij zijn verknocht aan hem en kennen hem en zijn gezin inmiddels goed. Jaren geleden is dat begonnen, toen ik nog de trotse eigenaar was van een Kever, bouwjaar 1965. Zijn vader was een echte Volkswagenman, opgeleid in Wolfsburg, die zelfs Duits sprak. Hij repareerde de Kever, wat amper nodig was. Wissam had andere plannen en werd opticien. In de loop der jaren raakten we bevriend en onze gezinnen bleven contact houden. Wissam werd onze opticien en omdat we bij ons thuis allemaal brildragend zijn, zagen we hem meer dan regelmatig, buiten de ontmoetingen van onze gezinnen om.

Onlangs was het weer tijd om onze ogen te laten meten en een nieuwe bril aan te schaffen. Samen met mijn levenspartner ging ik naar Hadar, waar we eerst nog even bij een lokale uitbater een koffie met verse baklava nuttigden. Daarna gingen we naar Wissam.

“Kon je weer niet van de baklava afblijven?”, was zijn eerste vraag nog vóór hij mij begroette. Blijkbaar had de baklava sporen achtergelaten.
Hij begon met de ogen van mijn vrouw. “Je weet het hè, niet te lang in haar ogen kijken, want dan word je verliefd”, waarschuwde ik hem voor de zoveelste keer in al die jaren. “Sjmeichelaar, verzin eens iets nieuws”, was de liefhebbende reactie van mijn innig geliefde echtgenote.

Het kiezen van een montuur voor mijn vrouw ging deze keer aardig vlot en toen was het mijn beurt. Ik ging in de stoel zitten voor de oogmeting. Mijn ogen waren weer slechter geworden. “Je wordt oud, opa”, zei Wissam. “Laten we het hopen”, reageerde ik alert voor mijn leeftijd. Wissam moest de juiste positie berekenen voor het brandpunt van mijn glazen en zette een soort liniaal op mijn neus.
“Kijk goed naar mijn neus en beweeg je niet”, zei Wissam.
“Als ik naar jou kijk, zie ik alleen maar een neus, zit er dan nog een gezicht achter?”, vroeg ik hem vriendelijk.
“… zei de Joodse meneer …”, lachte Wissam.

“Mijn neus valt anders best mee”, zei ik, objectief als ik ben.
“Maar je stopt hem wel overal in”, antwoordde Wissam, terwijl hij enkele getallen opschreef en onverstoorbaar doorging.

Even later mocht ik een montuur uitzoeken. Hetgeen in de praktijk betekent dat mijn vrouw er al enkele had uitgezocht waaruit ik mocht kiezen. Waarna zij de uiteindelijke beslissing nam … Ten slotte kwam de rekening. “Valt me nog niet eens tegen”, reageerde ik spontaan en eerlijk.

“Zoals je al zei, jou kan ik niet bij de neus nemen”, zei Wissam, waarna hij vervolgde:
“Waarschijnlijk zijn mijn handen te klein …”.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |
okt 2017Saba, water!
sep 2017UNEPTZO
sep 2017Bomba!
sep 2017Modern antisemitisme
aug 2017Bij de neus genomen
aug 2017Dubbele moraal
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X