inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007), 'Apoetaah' (2016) is zijn derde boek en in juni 2018 is 'Ik ben jij' verschenen. Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

vrijdag 15 maart 2019

Altijd moest ze hoesten, Nechama. Ze werd geboren als Nechama Shulman in Moshav Herut en studeerde zoölogie en plantkunde. Eerst werd ze lerares, later ging ze onderzoek doen aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Vanwege een aangeboren longziekte mocht ze niet dienen in het leger.

Met Ruby trouwde ze in 1971. Ruby, wiens familie sinds 1809 in Jeruzalem woont, was overal bij betrokken en diende bij de parachutisten. Zijn vader vertaalde de Koran in het Duits en werd een expert op het gebied. Kom ik zo nog op terug, geduld …

Ruby deed een stap terug bij de presidentiële verkiezingen, toen Peres naar voren werd geschoven. Zijn emotionele verklaring bij die gelegenheid staat menig Israëli in het geheugen gegrift.

Nadat Peres op 93-jarige leeftijd met pensioen ging (blijft een mop in Israël), werd Ruby eindelijk president. En wat voor president! Niet alleen heeft hij grote politieke en sociale kennis, maar Ruby is ook een fantastische verhalenverteller en moppentapper, wat bekend is bij een kleine groep die het echtpaar goed kent.

Enige jaren terug, toen ik door de staat naar Frankfurt werd gestuurd, vertelde de toenmalige loco-burgermeester van Frankfurt mij dat de vader van Rivlin ooit in Frankfurt had gestudeerd en hier zijn Koran-kennis had opgedaan. Ik trok dit na en vond vervolgens, via een boekhandelaar in Canada, waarschijnlijk de laatste kopie van het boek dat Ruby’s vader, Joseph Rivlin had geschreven: Gesetz der Koran. Gedrukt in 1921 in… Jeruzalem. De boekhandelaar was zich niet bewust van de historische waarde en bood me het boek aan voor een prikkie.

Later dat jaar moest ik naar een officiële gebeurtenis in Israël, waar ook de president zou komen, dus nam ik het boek mee. Echter, Ruby had griep en stuurde Nechama, die met haar “zuurstof op wieltjes” en al een toespraak gaf. Mijn zus en haar man had ik voor de lol meegenomen.

Na de toesprak had ik de kans om Nechama Rivlin het bewuste boek aan te bieden en haar er wat over te vertellen. Ik vroeg haar het boek aan haar man te geven, die me later persoonlijk bedankte. Maar onze First Lady was zo blij met mijn geste dat ze, zonder protocol, plotsklaps naar me toe kwam en mij een dikke zoen op m’n wang gaf. Ze keek mijn zus aan en gaf er ook een aan haar. De foto van de zoen moest ik afstaan, omdat die niet ‘gepast’ was voor publicatie. Maar zowel mijn zus als ik vergeten die pakkerd nooit.

Nechama ligt nu in het ziekenhuis. Ze onderging eindelijk haar longtransplantatie en we hopen dat ze er snel bovenop komt. Bescheiden als ze is, wilde ze geen voorrang op de wachtlijst en wachtte meer dan acht jaar – met gevaar voor eigen leven.

Zo zíjn de Rivlins: onze president vliegt low cost naar het buitenland, zit gewoon in economy class en – geheel volgens de Israëlische cultuur – iedereen komt even langs voor een gesprekje of een selfie. Gezoend wordt er niet – dat is alleen mijn zus en ik overkomen. Hoop ik.

Delen |

vrijdag 1 maart 2019

Bassam en Yunis kwamen langs. Toevallig had mijn levenspartner een heerlijke cake gebakken en ik vermoedde dat ze dat van hun eega’s hadden gehoord en ‘ toevallig’ langs kwamen voor de koffie.

We kennen elkaar nu al meer dan dertig jaar. Drie Israëli’s. Toevallig een moslim, een christen en een Jood. Samen proberen we in onze stad Haifa de koppen koel te houden en bemoeien we ons met onderwijs en samenleving, omdat we geloven dat samen leven een beter plan is dan samen ruzie maken.

Terwijl Bassam twee stukjes cake verorberde (en ik gebruik een net woord …), liet ik ze de video zien van wat er zich op de Dam in Amsterdam afspeelt. Daarna vertelde ik ze over hoe Nederland tegen de islam aankijkt. Las ze in simultaanvertaling stukjes voor uit de Nederlandse media, tot aan de leerkracht die onlangs door pubers werd aangeklaagd omdat hij iets over de Profeet gezegd zou hebben.

Yunis keek me verstomd aan. Bassam begon te lachen.

“Je wilt me vertellen dat Nederland, een christelijk land, de Profeet belangrijker vindt dan God zelf? Belangrijker dan Jezus? Jullie zeggen toch ‘Godverdomme’ en ‘Jezus Christus’ wanneer jullie vloeken? Dat kan?” Ik knikte.

Bassam bleef lachen. Beiden keken we hem verontwaardigd aan.

“Jullie zijn knettergek!”, zei hij met volle mond. “Zelfs wij, de erkende Palestijnen, begrijpen dat niet de Joden, maar onze eigen broeder ons in de maling hebben genomen. Genocide? Volkerenmoord? Waar hebben die idioten het over? Denken ze dat ze een clubje kunnen oprichten uit onze naam? Hebben ze niks anders te doen? Laten we aan de toekomst werken, de geschiedenis is droef genoeg voor iedereen hier.” Hij kaapte zijn derde stuk cake weg en concentreerde zich op het verorberen daarvan.

Yunis keek me langdurig aan. “Ik kan me amper voorstellen dat jij uit dat land komt. Hoe gek zijn de mensen daar?”, vroeg hij retorisch. “Ze hebben geen verstand van de islam, maar ze hebben wel een mening erover … wat idioot”, mompelde hij terwijl hij nog wat koffie dronk.

“Wat in Nederland gebeurt, is niet uit mijn naam”, zei ik.

“Wat in Nederland gebeurt, is ook niet uit onze naam”, zei Yunis, de islamitische Palestijn. Bassam, de christelijke Palestijn knikte instemmend en vroeg om nog een stukje cake, want hij had zo’n trek.

Delen |

vrijdag 22 februari 2019

De Haarlemse, niet democratisch gekozen burgermeester van Amsterdam blijft haar superbegrip over wat wel en niet in Amsterdam kan gratis tentoonstellen. Een wet tegen het dragen van boerka’s? Veegt ze haar Haarlemse bips mee af. Gewelddaden op de Dam van slecht geïnformeerde mensen die vuil spuiten op Israël? Wacht tot er een Jood daar vragen komt stellen en arresteer die Jood meteen! Want ze weet zóóó goed wat bij Amsterdam past.

Amsterdam, Mokum onder ons Joden, omdat het Dé Plaats, HaMakom, was. Van onze ouders en grootouders hebben we de verhalen gehoord en foto’s gezien van wat er allemaal in de Jodenbuurt gebeurde. Hoe men samen leefde, hoe iedereen zijn eigen leventje kon leiden – totdat het Duitse Beest langskwam. Plotseling liet de meerderheid van de Nederlandse bevolking zien wat men echt van de Joden vond: men begon met het verraden, verkopen, afvoeren, transporteren en afslachten van de Nederlandse Joodse bevolking, met volledige steun van de naar Engeland gevluchte helden, die zich doodgewoon ‘regering’ bleven noemen. En terwijl het afvoeren van Joden volop werd afgewerkt, zorgde Nederland er ook voor om de Joodse bezittingen in te pi… eh … te laten verdwijnen.

Toen na de oorlog bekend werd dat Nederland voor altijd wereldkampioen verraden, verkopen, afvoeren en afslachten van Joden was geworden, was dat niet genoeg voor de Nederlandse overheid: verdwaasde, misplaatste, uitgehongerde en radeloze Joden die het lef hadden de afslachting te overleven en nog terug kwamen naar hun stad, dorp en straat, werden meteen aangepakt voor achterstallige huur en belasting.

Zelfs toen mijn vader met de levensverzekeringspolis van zijn vermoorde oom (mijn ouders verloren gezamenlijk 337 familieleden aan de Duits-Nederlandse samenwerking) bij de RSV kwam vragen hoe dit in zijn werk gaat, werd hij afgewimpeld met “meneer die man betaalt al sinds 1942 niet en beantwoord zijn post niet, dus de polis is ongeldig.” Want zo is Nederland, zo gevoelig, zo barmhartig voor zijn medemens.

De Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten hebben hun analyse van Europa enkele maanden geleden bekendgemaakt: Europa is voor de Joden verloren en is zelfs levensgevaarlijk geworden. In enkele landen hebben de Joden dat allang begrepen en zijn naar huis gegaan, naar Israël. In andere landen zeggen de Joodse gemeentes dat het heus allemaal niet zo hard van stapel zal lopen en dat het wel meevalt.

En ik? Ik wil dat Amsterdam ons haar naam teruggeeft – Mokum. Die is van ons, want die stad was van ons. Maar niet meer. Laat geen enkele toffelemoon die naam op de lippen nemen. Die naam hoor je te verdienen.

En dat is voorbij.

En ik kan dat vrij en blij op papier zetten want ik ben in het zevende decennium van mijn leven. Volgens de nieuwe generatie politici kan ik zorg, operaties en hulp wel vergeten. Misschien dan toch weer Aktion T4 om de kassa in de gaten te houden?

Delen |

vrijdag 1 februari 2019

Het schijnt waar te zijn: Westerbork was het eerste Centerparcs dorp, waar velen op vakantie een prachtige tijd hebben gehad. Ze hadden zelfs een aai-hoekje voor vluchtelingen, want dat was politiek zó correct, dat kon men niet verpassen

Hoe dan ook komen er diverse waarheden naar buiten in Nederland. Anne Frank was geen Nederlandse en het enige waar Otto, haar vader, op uit was, was om het Achterhuis een toeristenattractie te maken. Misschien komt er nog een Starbucks in, dat schijnt erg goed te zijn voor Afrikaanse vluchtelingen, dus dat past prima.

Verder wil de vereniging voor Joodse Servies Jatters, de JSJ, graag een congres organiseren in het Loo, waar toch al een verzameling staat. Een klein vogeltje fluisterde in mijn oor dat er ook een film gaat worden gemaakt, getiteld ‘Inpakken en wegwezen, maatje’, die het verhaal vertelt van het heldhaftige optreden van de koninklijke familie in mei 1940.

Genoeg zwarte humor.

Iemand op Twitter raadde mij aan eens goed te lezen wat er op Wikipedia staat geschreven over Kamp Westerbork. Mijn antwoord was dat ik, daar 337 familieleden via Westerbork zijn afgevoerd om te worden afgeslacht, nadat ze werden verkocht en verraden door hun buren en kennissen, geen Wikipedia nodig heb om iets over Westerbork te leren.

Ik heb, na lang zoeken, de originele transportlijst van oom Simon Caun te pakken gekregen. Op zestienjarige leeftijd ging hij van Amsterdam CS, zingend met vrienden, op de trein om voor het Reich te gaan werken. Hij mocht zelfs niet in Westerbork blijven en is meteen op de trein naar Auschwitz gezet. Daar aangekomen kreeg hij geen nummer – waarschijnlijk was hij ziek of hysterisch – en werd vanuit de trein naar gaskamer 4 gestuurd.

Westerbork een symbool voor vluchtelingen?

Zijn ze nou echt helemaal krankjorum geworden?

Blijf met je rotpoten van de rotjoden af!

Delen |

vrijdag 18 januari 2019

We gaan een nieuwe tafel kopen. Het gaat zo niet meer. Waren we in het begin met ons tweeën en later met ons vijven – nu zijn we met ons dertienen. Of eigenlijk: tot nu toe waren we met dertien man. Vanaf nu zijn dat er vijftien. Het begon allemaal bijna vier weken geleden …

Onze vijf boeven wilden mee. Maar het mocht niet van het ziekenhuis, dus reden wij, dat wil zeggen de liefste vrouw in de wereld en ondergetekende, naar het ziekenhuis waar onze zesde kleinzoon ter wereld zou komen. Een maal op aarde, gaf hij een prachtige acte de présence die de hele kraamafdeling mee kon beluisteren. Duidelijk een aanwinst voor zijn twee broertjes van twee en vier, die een nieuwe aanwinst zoeken voor hun boevenclubje. Toen Or (licht) enkele dagen later thuis kwam, waren zijn broertjes er meteen bij en verliep de ontvangst vlekkeloos. Voor mijn levenspartner en ik kan het jaar (2018) niet meer stuk: zes kleinzonen, met de nadruk op zonen, want het zijn allemaal jongens.

Minder dan een week later, maar toch in een ander jaar, werd onze eerste kleindochter geboren: Gaia (met de ‘g’ van gibbesoeb); het eerste kind van onze zoon en zijn vrouw creëerde een drama door met haar vier kilo een bevalling van 24 uur te organiseren. Uiteindelijk was ze daar, ons prinsesje. Zowel op het werk van mijn vrouw als bij mij snapten de meeste collega’s het even niet, maar toen het muntje was gevallen, kwamen de felicitaties overal vandaan.

Zeven kleinkinderen is een voorrecht en een zegen. In Amstelveen zit mijn vader te glunderen nu hij over 27 achterkleinkinderen regeert. Mijn moeder kijkt van boven naar ons en maakt daar zeker de boel gek met haar geive. 27 achterkleinkinderen voor een stel dat tachtig jaar geleden ontdekte dat ze samen 337 familieleden waren verloren aan de Duitse moordcultuur, is heel indrukwekkend en heel emotioneel en ik was ook niet verbaasd dat het regende bij ons.

Zoals de vaste lezer weet, heb ik een ongeschreven verdrag met mijn kleinkinderen: hun ouders voeden hen op en ik verwen hen rot. Bij mij doen we alles wat niet mag. Dat is een erg verantwoordelijke taak en als we dan weer eens onze voorkamer ombouwen tot een extreme sportarena zuchten hun ouders diep en kijken hulpeloos toe. Onze oudste kleinzoon, bijna acht jaar oud (wanneer dat gebeurd is, weet ik niet …), leidt de bende met zekerheid: hij is de baas en iedereen doet hem na.

De brit van Or is inmiddels gebeurd. Dat deden we, traditiegetrouw, gewoon thuis, met slecht enkele familieleden (grootouders, broer en zus van onze dochter) in de slaapkamer van Or. Ik bracht onze zesde kleinzoon in het Verbond van Abraham en onze God, zoals het hoort, want er staat geschreven dat we ons jodendom van generatie op generatie moeten doorgeven. Ik doe dat met heel veel trots, want mijn broer in de kibboets en ik kwamen hier in het begin van de jaren zeventig en als we nu met de hele bups samen willen zijn – kinderen, partners en kleinkinderen – dan zijn we toch al 27 man (inderdaad, hetzelfde getal als het aantal achterkleinkinderen van onze ouders). Of dat een betekenis heeft laat ik aan de goocheme mensen over.

Ik ga me erop concentreren vreselijk te genieten van deze zegens en wens u een gezegend 2019!

Delen |
mrt 2019Nechama gaf een kus … aan mij en m’n zus
mrt 2019Niet uit hun naam
feb 2019Ik wil die naam terug
feb 2019Westerbork
jan 20196, 7
dec 2018Sapperdeflap – סאפרדפלאפ
nov 2018Dubbelganger
nov 2018Saba! Kijk mij eens!
nov 2018Antisemitisme? Prima toch?
okt 2018Veilig weer naar buiten
aug 2018Allemaal Israëli's
mei 2018Inpakken en wegwezen
mrt 2018Pesachfikkie met saba
mrt 2018Nee, nee en nog eens nee
mrt 2018Lente
feb 2018Wokkiewokkie
feb 2018Cadeautjes
dec 2017Get a life
dec 2017Ada
nov 2017Little criminals
nov 2017Sjalom chavera
nov 2017El Al
okt 2017Saba, water!
sep 2017UNEPTZO
sep 2017Bomba!
sep 2017Modern antisemitisme
aug 2017Bij de neus genomen
aug 2017Dubbele moraal
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X