sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007). Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

vrijdag 30 juni 2017

Ik behoor tot de groep trotse Israëli’s. Trots op mijn land, waar ik mij aan toevoegde toen het nog slechts 25 jaar bestond en ik ben er nog steeds. En nog steeds ben ik er gek op.

Wat hebben we allemaal niet meegemaakt in de afgelopen 44 jaar? Militaire dienstplicht, kibboets, oorlogen, speciale acties, trouwen, kinderen, kleinkinderen. Maar ook busbommen, restaurantbommen, raketten uit Irak, raketten uit Libanon, raketten uit Gaza.
Maar ook de technologische ontwikkeling van ons land. Het Jiddisje koppie dat zoveel kan uitvinden. De opbouw van ons land. Nieuwe immigranten.

Ik houd me dagelijks bezig met het vertegenwoordigen van mijn land en stort me in elke mogelijke discussie. Op straat zowel als in discussiegroepen. In diverse landen. Behalve Nederland. Daar hebben ze blijkbaar geen behoeft aan iemand die alle feiten op een rijtje heeft en in die feiten en ook in die realiteit leeft.

Alleen de politiek, dat lukt ons niet zo goed. Om de een of andere reden – de geschiedenis laat die reden goed zien – is het ons niet gelukt politiek op een redelijk niveau te komen. Maar laat ik vooral heel duidelijk zijn: wie onze premier ook is, hij is democratisch gekozen en hij is ónze premier. Dus ook als hij teleurstelt, blijft hij onze premier!

Mijn probleem is dat onze huidige premier ons voornamelijk teleurstelt. Ik heb het niet over links of rechts. Ik heb het niet eens over de vermeende beschuldigingen in zijn richting over mogelijke corruptie, want dat laat ik graag over aan die justitiële instanties die daarover gaan oordelen. Nee, ik heb het over de mensen waarmee hij zich omringt. Hiermee volg ik het adagium: “laat mij uw vrienden zien en ik zeg u wie u bent.”
Onze huidige premier heeft een ex-bajesklant in zijn regering opgenomen. Een recidivist zelfs, want hij wordt wederom verdacht van hetzelfde delict als waar hij jaren geleden voor werd veroordeeld. Hij heeft een vriend in zijn regering die al is veroordeeld voor corruptie. En een paar typetjes waarvan je je afvraagt of ze stripfiguren zijn. Een minister van Cultuur die praat als een viswijf en er geen benul van heeft voor wie ze eigenlijk werkt. En hij heeft partners in zijn regering die het geloof boven de wet stellen. Ik schrijf het nogmaals: die religie – jodendom dus – boven onze democratische wetten en waarden stellen. Die denken dat alles mag binnen het jodendom en die ook nog eens denken te kunnen bepalen wie een Jood is en wie geen Jood is. Die vinden dat alleen zij de Goddelijke Beschermers van onze religie zijn.

En die er deze week in slaagden onze premier te laten beslissen wie wel en wie niet Joods is. En daar schaam ik mij diep voor. Als voorstander van scheiding van kerk en staat begrijp ik waar dit vandaan komt, maar ik weiger het te accepteren.

Even voor de duidelijkheid, jodendom is naar mijn mening geen religie. Joods zijn heeft op zichzelf niets met rituelen te maken. Als ik geen sjabbat houd, ben ik dan geen Jood meer? Als ik eet op Jom Kipoer, ben ik dan geen Jood meer? Nee en nog eens nee. We zijn een volk. Of we wel of niet Het Volk zijn, kan onderwerp van discussie zijn, maar we zijn in ieder geval een volk. En de religie is de rode draad van tradities. Tradities die ons samenbrengen en samenhouden. Of je nou liberaal, conservatief, orthodox of wajsfiel Jodendom wil belijden, we zijn gewoon één volk. En niemand op aarde die ons gaat splitsen in groepen. Niemand die ons gaat zeggen of we goede of slechte Joden zijn, behalve wellicht die Nederlanders die ons graag ‘rotjoden’ noemen.

Als de raketten op ons hoofd vallen, vallen ze echt niet meer of minder op liberale dan wel op orthodoxe Joden. De enigen die redelijk succesvol zonder onderscheid bepaald hebben wie wel en niet Joods is zijn de antisemieten, die zelfs tachtig jaar nadat de Duitsers hun visitekaartje achterlieten in de wereldgeschiedenis, nog steeds niet controleren wat voor Joden we zijn. Dat we Joden zijn is voor hen al meer dan genoeg.

44 jaar lang bouw ik inmiddels mee aan onze staat. En ik blijf onnoemelijk trots op wat we in die tijd allemaal hebben gepresteerd. Maar deze week schaamde ik mij diep om de goedkope uitverkoop door onze premier van onze waarden, normen, idealen en dromen – louter en alleen om in het zadel te kunnen blijven zitten.
Onze premier, in zijn oneindige wijsheid, heeft namelijk onder dwang van twee ultra-orthodoxe coalitiepartijen besloten zowel het plan te bevriezen om een gemengde zone in te richten waar mannen en vrouwen samen kunnen bidden bij de Klaagmuur, als om een wet waarin de regels voor gioer zijn bepaald terug te draaien, zodat meer dan vijfhonderdduizend mensen niet meer weten of ze nu wel of niet Joods zijn geworden.

Mijns inziens is dit de eerste stap naar het einde van een zwarte bladzijde in onze geschiedenis, veroorzaakt door onze huidige regering. Voor mij kan deze periode niet snel genoeg worden afgesloten.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 9 juni 2017

De hier niet verder te definiëren Brave Burger S, hierna te noemen BBS, ontving in november 2016 een schrijven van het Israëlische Centrum voor Rijbewijzen, waarin hem werd verzocht om, vanwege zijn reeds gevorderde leeftijd van 61 jaar, zijn ogen te laten testen voordat zijn rijbewijs zou kunnen worden vernieuwd. Als goede en brave burger gehoorzaamde BBS onmiddellijk en toog hij enkele dagen later naar een plaatselijke optometrist. Deze begon zijn deskundige onderzoek met het in een toestel persen van het gehele ponem van BBS, waarna hij op enkele knoppen drukte. Vervolgens deelde hij BBS mee dat deze een probleem had met ‘diepte kijken’. De optometrist vulde een formulier in op de website van het Centrum voor Rijbewijzen en BBS verliet de optometrist met het goede gevoel dat hij zijn plicht had gedaan.

Enkele weken later, in december 2016, kreeg BBS een brief van datzelfde centrum, waarin hem werd medegedeeld dat er een probleem was geconstateerd met zijn ‘diepte kijken’. BBS werd verzocht een orthopatische test te laten doen en in een bijlage bij de brief stond een lijst met aanbevolen instituten waar deze test kon worden gedaan in Tel Aviv, Jeruzalem, Ashdod en Netanya.
BBS belde het Centrum voor Rijbewijzen en legde hen uit dat hij in Haifa woonde, waarop hem werd beloofd dat er onmiddellijk een lijst met aanbevolen instituten voor de orthopatische test in Haifa en omgeving zou worden gestuurd.

In januari 2017 belde BBS het Centrum voor Rijbewijzen met de vraag waar de lijst bleef. Deze was al op de post, werd hem gezegd. Ook in februari en daarna in maart stelde hij hun dezelfde vraag, waarop hij iedere keer hetzelfde antwoord kreeg. Een variant op het Nederlandse ‘het zit in de molen’. Men moet er hierbij waarschijnlijk van uit gaan dat, in de traditie van het Joodse Volk, de Joodse Post er veertig jaar voor nodig heeft om een brief of pakketje af te leveren. Geduld is dus geboden als men van deze dienst gebruik wil maken. En zijn omgeving kan getuigen dat het geduld van BBS legendarisch is …

Eind april 2017 was zelfs voor BBS de maat vol. Hij stuurde een brief naar de klachtenafdeling van het Centrum voor Rijbewijzen en het wonder geschiedde, een week later ontving hij een aangetekende brief van het Centrum voor Rijbewijzen. Als bijlagen waren toegevoegd een kopie van de brief van december en de lijst met aanbevolen instituten voor de orthopatische test in Tel Aviv, Jeruzalem, Ashdod en Netanya. Tevens bevatte de brief de mededeling dat zijn nieuwe rijbewijs geannuleerd was vanwege zijn weigering om zijn ogen orthopatisch te laten testen.

Nu werd BBS echt boos en hij belde het Bureau van de minister van Transport, waar het Centrum voor Rijbewijzen onder valt. Hem werd echter medegedeeld dat de minister niet met iedere brave burger die daar behoefte aan had, kon spreken. Toch wilde men zijn klacht daar wel registreren en zowaar, een dag later kreeg hij een telefoontje van een dame van het ministerie van Transport, die hem een adres gaf van een instituut in Haifa waar hij deze belangrijke ogentest kon laten uitvoeren. Echter, toen BBS het instituut belde voor een afspraak en hun uitlegde waarover het ging, werd hem verteld dat deze test helemaal niet bestond en dat hij als particulier sowieso niet bij dit instituut terecht kon voor welke test dan ook. Vol interesse belde BBS nu met alle opgegeven instituten in Tel Aviv, Jeruzalem, Ashdod en Netanya. Alle gaven hem hetzelfde antwoord, men had nog nooit van deze test gehoord en als particulier kon BBS helemaal niet bij hen terecht.

Een dag later ontving hij een brief van het Centrum voor Rijbewijzen waarin hij werd geïnformeerd dat zijn aanvraag voor medische cannabis was afgewezen …

Aangezien BBS een paar mogelijk invloedrijke mensen kent in het Beloofde Land, oftewel de grootste Jodenstreek ooit, belde hij een paar van deze lieden op en vertelde hen zijn ervaringen. Omdat deze kennissen BBS vrij goed kennen, namen zij zijn verhaal heel serieus op en het vage gehinnik op de achtergrond was vanzelfsprekend te wijten aan de slechte lijn en het licht afgenomen gehoor van BBS, wat weer te maken heeft met zijn gevorderde leeftijd.

Nog diezelfde dag ontving BBS een telefoontje van een Hoge Moos van het Centrum voor Rijbewijzen, die hem zijn excuses aanbood. Hij legde BBS ook uit dat er een grote fout was gemaakt. Men had begrepen dat BBS alles dubbel zag, vandaar het lange wachten. Hoewel BBS enige moeite had de samenhang te begrijpen tussen diepte kijken, dubbelzien en cannabis, wachtte BBS rustig af tot de Hoge Moos was uitgesproken. Deze beloofde hem dat alles in orde zou komen, dat hij, de Hoge Moos zelf, alles zou behandelen en dat BBS zeer binnenkort zijn nieuwe rijbewijs kon verwachten.

“En hoe zit dat met de cannabis?”, probeerde BBS zijn geluk, inmiddels enigszins overmoedig geworden.

Maar helaas had de Hoge Moos net opgehangen …


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 12 mei 2017

In Israël is het een begrip: chajaliem bodediem, oftewel lone soldiers. Soldaten die in Israël in het leger dienen, maar geen directe familie daar hebben. In het Nederlands bestaat er geen goed woord voor. Het is niet eenzaam en het is niet alleenstaand, wat de letterlijke vertaling is van ‘lone’. Vandaar dat ik de Engelse term gebruik.

Deze soldaten hebben soms bekenden in Israël, bij wie ze hun verlofdagen kunnen doorbrengen, en soms huren ze ergens een kamer, maar vaak zijn ze niet zo georganiseerd en wacht er niemand op hen wanneer ze verlof hebben.

Daarom heeft ons leger een speciale afdeling opgericht, als onderdeel van de ‘sociale dienst’, om deze jongens en meisje te ondersteunen, voornamelijk met speciale huizen waar zij gratis kunnen overnachten, maar ook diverse andere diensten worden aangeboden.

Deze lone soldiers missen ook vaak een bekend gebruik wanneer iemand in het leger dient: de meeste soldaten krijgen regelmatig pakjes met snoep en ander lekkers opgestuurd van thuis. Daarnaast hebben diverse Joodse organisaties in het buitenland dan ook geld bij elkaar gelegd om deze lone soldiers niet alleen een mogelijk onderdak te geven tijdens hun verlof, maar om hun ook wat extra aandacht te geven tijdens hun diensttijd.

Ikzelf was 41 jaar geleden een van deze lone soldiers, toen ik besloot in het eerste Joodse leger in tweeduizend jaar te gaan dienen. Ik sprak de taal slecht en kameraden die lekkers ontvingen in hun pakjes van thuis waren zo aardig dat met mij te delen. Soms mocht ik met een van hen mee naar huis wanneer we op verlof gingen, eens in de drie tot vier weken. Een enkele keer kwam ik na het verlof te laat aan in Tel Aviv en was er geen vervoer meer naar mijn legereenheid in het noorden. Ik sliep die nacht dan op het gras in het park in de buurt van het toenmalige Arlozorov station. Tegenwoordig kunnen lone soldiers gratis in huizen van het leger of van particuliere organisaties slapen.

De enige pakjes die ik ontving, kwamen van Irgoen Olei Holland, de vereniging van Nederlandse immigranten in Israël. Dat was een overweldigende ervaring, die ik nooit zal vergeten en waardoor deze organisatie, zolang ik leef, mijn innige loyaliteit en warme steun zal houden.

Een jaar geleden nam de Israëlische fotograaf, Rafael Herlich contact met mij op. Hij is bekend van zijn boeken Nashim (Vrouwen) en Gwarim (Mannen), waarin hij het leven van Joods Duitsland laat zien. Hij was bezig met een nieuw project, Chayalim bodedim, en wilde mijn verhaal en foto erbij.

Enkele weken geleden kwam het boek uit. Op verzoek van de meeste gefotografeerden kwam het boek uit in het Engels en Duits, zodat het een breder publiek kan bereiken. Het boek beschrijft 85 chajaliem bodediem uit vele landen. Van mensen die al in 1947 in de Palmach dienden tot lone soldiers vandaag de dag, onder wie de dochter van de fotograaf, die haar familie in Duitsland achterliet om twee jaar in ons leger te dienen.

Ook ik mag een klein deel van dit boek uitmaken, maar de verhalen van de 84 anderen zijn ongelooflijk en inspirerend. Normaal raad ik geen boeken aan, maar tegen mijn gewoonte in zou ik u dit boek warm willen aanbevelen. Het kan worden besteld.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 28 april 2017

Ik heb vaker over hem geschreven, Simon Caun, het jongere broertje van wijlen mijn moeder, dat op 16-jarige leeftijd door de Duitsers werd opgeroepen om voor Das Reich te komen werken en dat binnen enkele dagen na zijn vertrek uit Amsterdam in Auschwitz werd vermoord.
Hij werd geboren op 20 maart 1926 – ik werd geboren op 20 maart 1956.

Deze week herdenken wij alle afgeslachte Joden uit de Sjoa. Het zijn er zes miljoen. Er ontbreken erg veel namen en overige gegevens, omdat vooral in Oost-Europa de Duitsers hele dorpen – inclusief alle inwoners en de volledige administratie – in brand hebben gestoken en daar niets van over is gebleven.
De gezamenlijke families van mijn ouders, Soesan en Caun, verloren in totaal 337 familieleden en waren ook bijna geheel uitgeroeid door de Duitsers. Mijn ouders hadden het geluk gered te zijn door de familie Snellen uit Sevenum, waar zij ondergedoken zaten. Zonder mensen zoals zij zouden ik, en veel Nederlandse Joden met mij, er niet zijn.

We leven in een turbulente wereld waarin de meerderheid de Sjoa nog steeds niet als waarheid accepteert en waarin de meerderheid de slachtoffers van deze massale afslachting nog steeds niet wil herdenken.

Al vroeg in mijn leven heb ik besloten dat ik, na alles wat ik had gehoord en geleerd over de rol van Nederland tijdens de Sjoa, niet in Nederland zou blijven wonen. Een land waar de koningin in 1939 persoonlijk de vestiging van een vluchtelingenkamp voor Duitse Joden in Elspeet heeft tegengehouden omdat zij ‘geen Joden in haar achtertuin’ wilde; een land waar diezelfde koningin met haar hele familie naar het buitenland vluchtte om ‘het volk’ achter te laten onder het juk van een bezetting. Een land waar de meerderheid van de bevolking samenwerkte met de Duitsers om ons, Joden, te vermoorden, was geen plek waar ik een gezin wilde stichten. Met uitzondering van de familie Snellen, en al die andere helden die hun leven hebben geriskeerd door Joden in hun huis te verbergen, heeft Nederland voor het overgrote deel duidelijk gemaakt hoe het tegenover Joden staat en naar mijn mening is er nog steeds niets veranderd.

Aangezien het verzet van de Joden tegen de Duitse roof- en moordzucht minimaal was, besloot ik, en velen met mij, dat de tijden van de Jood die niet terugslaat, voorbij is. Ik ging 44 jaar geleden naar Israël en diende in het eerste Joodse leger sinds bijna tweeduizend jaar, net zoals een van mijn broers en vele, vele anderen. Tot mijn spijt is onze generatie er niet in geslaagd in vrede te leven met al onze buren. Daarom moesten ook onze kinderen in het leger dienen. Wel is het ons gelukt de wereld te schokken met ‘de nieuwe Jood’, die terugslaat, ongelooflijke dingen uitvindt en in minder dan zeventig jaar een prachtig land heeft opgebouwd. Dromend van vrede met onze buren blijven er buren die andere plannen met ons hebben, waardoor we wakker moeten blijven en niet in slaap kunnen vallen. Zoals koning David zei: “wie over Israël waakt zal niet sluimeren, noch slapen”.

Van ondergang tot wederopbouw, zeggen wij hier in Israël. En we bouwen nog steeds. En zullen altijd blijven bouwen. Het leven in Israël is niet perfect. Er valt nog veel te doen en er valt ook nog heel veel te repareren. Op politiek gebied, op sociaal gebied en op nog veel meer gebieden.

Maar we kunnen het aan.
We gaan gewoon door.
Want we zijn een vrij volk.
In ons land.
Het land van Zion en Jeruzalem.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |

vrijdag 7 april 2017

Of ik nog matses nodig heb. Nee echt, elk jaar dezelfde vraag, of we nog matses nodig hebben. Het zal inmiddels geen geheim zijn dat mijn gezin weliswaar traditioneel, maar niet zozeer religieus is. Zo zien wij de sjabbat als een dag van ontspanning, vaak met de familie, zonder te werken, en gewoon met elkaar genietend van een rustige dag. We gaan op stap, of naar het strand, maar voor ons is het gewoon een rustige dag. We maken er geen religieuze sjabbat van.

Ook Pesach is bij ons meer een ‘Pesach Light’. We genieten van een gezellige seideravond met 26 personen, voorafgegaan door een ‘pakjesavond’ voor de kleintjes. Gedurende de Pesachweek laten we eenieder het zijne doen, zonder al te veel te vragen. Tijdens Pesach is het in Israël verboden brood te verkopen of zelfs te kopen, maar in de ‘gemengde’ stad Haifa mogen de niet-Joden rustig doen wat ze willen, waar ook vele Joden dankbaar gebruik van maken. Ieder diertje zijn pleziertje, zeggen we dan.

Aangezien ik bekend sta als ‘de gelovige’, weten ook Kobi en Danny, van onze buurtsuper, daar alles van en bieden ze mij weken voor Pesach al dagelijks matses aan. Hoewel ze weten dat ik ongeveer de enige in ons huishouden (van twee personen) ben die die krengen dagelijks eet, vinden ze het leuk mij in de maling te nemen. Vooral op de laatste dag, de dag van de Seider, proberen ze me nog een pakket matses in de maag te splitsen. Ze pretenderen me ook te matsen, door de prijs eerst te verhogen en dan met een royaal gebaar te verlagen naar een prijs die net boven normaal ligt. Op zo’n manier hoef ik niet gematst te worden … Het zou trouwens zomaar kunnen dat mijn eega er iets mee te maken heeft, want als ik voor Pesach in de buurtsuper ben, krijg ik vaak een sms van haar met de tekst: vergeet de matses niet … Terwijl ze weet dat we ze allang in huis hebben!

De Seider komt er dus aan. Ik kan niet wachten tot de kleintjes op een stoel zullen staan en Ma Nisjtana zullen zingen, waar wij ouderen dan weer zingend op zullen antwoorden. Als zionist, als iemand die er bewust met zijn levenspartner voor gekozen heeft een gezin in Israël te stichten, is dit een van de hoogtepunten in ons Joodse jaar. De familie om je heen, wat vrienden erbij en een gezin van nieuwe immigranten als extra bonus aan tafel, is voor ons een bijzonder belangrijke traditie.

En als we elkaar aan het eind van de avond L’sjana haba’a biroesjalajim wensen, weten we dat wij er al zijn. In het mooiste land van de wereld waar alle Joden, religieus of niet, elk jaar opnieuw ondanks alles op vele manieren gematst worden.

Ik wens u allen een Chag Pesach sameach.


Bewerkt en geredigeerd door Hendrien Kloots

© Caun & van Beem

Delen |
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X