inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Simon Soesan

Simon Soesan (1956, Beverwijk) woont sinds 1973 in Haifa, Israël, waar hij zijn eigen sales-en-marketing bureau had. Tegenwoordig is hij vertegenwoordiger van Keren Hayesod – United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in diverse Nederlandse bladen, zoals NRC-Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad. Zijn korte verhalen werden gebundeld in 'Pita met hagelslag' (2005) en ‘Patatje vrede’ (2007), 'Apoetaah' (2016) is zijn derde boek en in juni 2018 is 'Ik ben jij' verschenen. Zijn familie en vriendschappen met Joden, Moslims en Christenen, inspireren hem bij het schrijven.

vrijdag 8 mei 2020

Uiteraard ben ik dankbaar. Dankbaar naar de geallieerden die een einde maakten aan de en gros afslachting van mijn volk. Maar bevrijd zijn wij, de kinderen en kleinkinderen van de slachtoffers niet. Bevrijd zullen we ook nooit zijn.

Het is onmogelijk je bevrijd te voelen wanneer je snapt dat het overgrote deel van de Nederlandse bevolking gewoon meedeed – of er niets tegen deed – met het verraden, verkopen, oppakken, transporteren en afslachten van mijn volk.

Het is onmogelijk je bevrijd te voelen wanneer je snapt dat 337 familieleden van je beide ouders zijn afgeslacht.

Het is onmogelijk je bevrijd te voelen, als je diverse concentratiekampen hebt bezocht, waar niet alleen het duivelse, niet alleen de verschrikkingen, maar vooral de menselijke aard van de moordenaars zo duidelijk naar voren komt: de planning, de uitvoering en, later, het verbergen van het bewijsmateriaal.

Sobibor was voor mij een blikseminslag. Ik heb heel wat kampen bezocht, heb heel wat gaskamers gezien, inclusief de crematoria waar vaak nog levenden in de ovens werden gegooid. Maar Sobibor sloeg alles, want dat was geen kamp. Er was onderdak voor ‘het personeel’, meer niet. Treinen kwamen aan, loosden hun ‘vracht’ en reden achteruit snel weer weg om plaats te maken voor de volgende trein. De aangekomenen … wat? mensen?, werden ter plaatse vergast. Wie het niet tot aan de gaskamers kon maken, werd in een grote, brandende kuil gegooid, vaak met rolstoel of krukken en al. In Sobibor brak ik.

Ik geef lezingen. Over Israël, over mijn familie en over Simon Caun, het broertje van mijn moeder, naar wie ik vernoemd ben, omdat ik precies dertig jaar na hem op dezelfde datum ben geboren. En als ernaar wordt gevraagd, dan geef ik antwoord: ik vergeef het niemand.

Ik vergeef het de ratten die naar Londen vluchtten en zichzelf ‘regering’ noemden niet. Ik vergeef het de NS niet, de politie niet, noch vergeef ik de buren uit de Dokstraat, waar mijn ouders woonden, niet dat ze alle eigendommen jatten en niets teruggaven.

Bevrijd zijn wij nooit, wij nabestaanden van de slachtoffers. Ik ging al vroeg naar Israël, omdat Nederland me gewoon treife aanvoelt. In Israël heb ik gediend in het leger, het eerste Joodse leger sinds bijna 2000 jaar en – naast de helden uit het getto van Warschau – de eerste georganiseerde Joodse terug-sla-groep sinds het jaar 70 van de gangbare jaartelling.

Slechts in Israël vond ik mijn persoonlijke bevrijding. Nee, de Sjoa zal me nooit loslaten, en ik verzeker mij dat onze kinderen en kleinkinderen dit trauma ook zullen hebben, want we kunnen en mogen nooit bevrijd zijn van dit verraad, deze georganiseerde roof en afslachting. Want het ís niet voorbij.

Nog steeds wil men ons vernietigen en nog steeds kunnen de bedenkers van onze vernietiging rekenen op hulp van mondiale organisaties en diverse regeringen, inclusief de huidige Nederlandse groep ratten, die zich nog steeds regering noemt. Het Internationaal Hof in Den Haag neemt zonder blikken of blozen een verzoek in behandeling van een terreurorganisatie, die het bloed van tienduizenden Israëli’s aan haar handen heeft, om te kijken of Israël zich, in zijn verdediging tegen terreur, misschien heeft misdragen heeft – en niemand, niemand die zijn mond opent.

Nee, we zijn niet bevrijd, we bevrijden onszelf. We moeten, zoals gewoonlijk, voor ons zelf zorgen, want niemand komt voor ons op.

Op 4 mei zal ik twee minuten mijn smoel houden. Niks zeggen. Uit respect voor het handjevol Hollanders dat echt iets tegen deze krankzinnigheid heeft gedaan. Ik denk dan aan de familie Snellen, uit Sevenum, die mijn ouders en vele anderen jaren verborgen en zo hun, wij hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, het leven schonken. Ik denk aan mijn oom, David van Beetz, die als Jood terugvocht tijdens de bezetting en voor mij een held is en blijft.

Ik kijk dan naar de foto’s van onze kinderen en kleinkinderen, allemaal veilig in Israël, allemaal Hebreeuws sprekend en allemaal gelukkig, en dank de Almachtige voor mijn beslissing Nederland zo snel mogelijk te verlaten. Niemand van hen zal ooit weten wat hun vader of opa allemaal heeft mogen doen om de staat Israël veilig te houden, en daar denk ik niet aan, daar praat ik niet over.

Bevrijding voor mij is de staat Israël.

In Nederland beter bekend als de grootste jodenstreek ooit.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

vrijdag 1 mei 2020

Twee dagen per jaar denken we aan wat het kost, wat de prijs is. Wat we moeten doen om onze kleine Joodse staat, Israël te hebben en te behouden, herdenken we op onze Nationale Gedenkdag. Wat het kost, als er geen staat Israël bestaat, herdenken we op de Nationale Holocaust dag. Uiteraard doen we er een feestdag bij: onze Onafhankelijkheidsdag. Maar die begint pas als we 24 uur lang onze doden hebben herdacht. En daar zit veel logica in, volgens mij.

Al jarenlang nemen wij deel aan de Dodenherdenking in onze wijk, Romema Hayeshena in Haifa. Een wijk met elf straten. En elk jaar, op de David Ben Gurionschool, worden dan de namen gelezen van degenen die hun leven in een oorlog, actie of tijdens een terreuraanslag verloren hebben. We zien hun gezichten – voor altijd jong: de eerste baby die in 1948 in de wijk geboren was, tot aan Orly, die in lijn 37 werd opgeblazen, enkele minuten nadat onze zoon, toen dertien jaar oud, teleurgesteld keek naar de bus die hij net had gemist. 48 doden. In één wijk.

De Dodenherdenking vindt altijd plaats in Het Park der Kinderen, en het is altijd volle bak. Terwijl er gedichten worden voorgelezen door leerlingen en leerkrachten van de school, kijk ik altijd om me heen. Eerst met twee kleine meiden en een zoontje, die langzaam groeiden, en nu met twee grote meiden, nu moeders en een zoon die al vader is. Ik vertel ze nooit waar ik aan denk. Aan de vele angstige momenten in het leger, aan de makkers die sneuvelden, aan de waanzin van oorlog en geweld, aan de lugubere beelden die nooit zullen verdwijnen, maar ook aan een land dat te mooi is voor woorden en zich in 72 jaar heeft ontwikkeld tot een wereldwonder.

Vaak denk ik aan Koeshi, een achterlijke bijnaam voor een rechercheur van de politie van Tel Aviv, want Koeshi betekent ‘neger’. Maar hij was trots op die naam en had geen probleem met de grapjes die we allemaal over en met elkaar maakten. Tijdens onze eerste parachutesprong kwam hij op me af en zei: “Mocht je parachute niet opengaan, open dan snel je reserveparachute. Maar als ook die niet opengaat, dan kun je erop rekenen dat er geen ambulance op je te wachten staat beneden.” Dat was zijn humor, gekke Koeshi. Toen we jaren later een gewonde terrorist op een brancard legden, kwam Koeshi kijken of hij, als hospik, de man kon helpen. Terwijl hij de terrorist nakeek en zijn wonden begon te behandelen, trok deze een 0.22 revolvertje uit zijn zak en schoot Koeshi in zijn hoofd.

Dus denk ik ook aan Koeshi, die tijdens acties ’s nachts altijd beloofde nooit te lachen, omdat zijn parelwitte vanuit de verte gezien konden worden. En Koeshi is helaas een van de velen, de veel-te-velen.

Om acht uur ’s avonds klinken de sirenes voor de eerste maal, om elf uur de volgende ochtend voor de tweede keer. En we staan stil: uit respect, uit dankbaarheid en uit trots.

Velen menen dat de gesneuvelden helden zijn. Dat weet ik niet zeker. Voor mij zijn de helden de ouders, broers, zusters, weduwen en kinderen van de gevallenen, die doorgaan en een leven proberen op te bouwen, ondanks het vreselijk zware verlies.

En ook nu, in het verre Duitsland, sta ik om tien uur op uit mijn stoel en hou twee minuten mijn klep dicht. Omdat ik de prijs ken. De prijs van het behouden van ons land, en de prijs van het niet hebben van ons land.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

vrijdag 3 april 2020

Opeens lag het voor me: een video dagboek van Anne Frank. Dat noemen ze professioneel een vlog. Volgens mij kan men het beter een vlaag noemen, een Vlaag van Waanzin.

Ik vermoed dat de huidige coronacrisis bij sommige mensen misschien ook de hersens aantast. Onder het mom van “kinderen laten zien hoe het was, het verhaal van Anne Frank dichterbij brengen”, zijn een paar slimme mensen op het idee gekomen om het trieste verhaal van Anne Frank even uit te buiten en er wat aan te verdienen, want ja, een mens moet toch wat?

In mijn opinie is het dagboek van Anne Frank niet alleen een monument, niet alleen een bijna heilig stuk uit een duistere geschiedenis, maar vooral iets om te lezen, want het werd elke paar dagen geschreven door dit meisje. Het is geen script, en geen film, toneelstuk of musical kan dit dagboek beter verwoorden dan het dagboek zelf.

Het voelt alsof iemand van de bijbel een video dagboek wil maken – onmogelijk, en vooral: ongepast.

Ik heb toch, met tegenzin, naar het eerste deel gekeken en kan u informeren dat mijn maag zich omdraaide. Dit “Anne Frank een gestalte geven” is smakeloos en, in mijn ogen, heiligschennis.

Misschien willen de initiatiefnemers gratis nog wat ideeën voor meer waanzinnige ‘vlogs’? Hier zijn er een paar. Vlog uit de gaskamers: ‘Vol gas’. Geeft kinderen echt een inzicht hoe het daar nou was. Vlog uit de crematoria: ‘Barbecue op z’n Duits’. Kunnen kinderen beter snappen wat er gaande was.

Ik hoop dat de Anne Frank Stichting op zijn minst wordt gecompenseerd voor het gebruik van de nalatenschap van de vermoorde Anne Frank. En dat de Nederlandse kindertjes van dit initiatief leren kunnen hoe Nederlanders hun Joden verrieden, verkochten, oppikten en op transport gooiden, want het transport was zo goed voor de economie, aldus de laf gevluchte politici die zich ‘regering’ noemden in het verre Londen.

Ondertussen is er weer een poging gedaan om geld te verdienen aan de massamoord op mijn Volk.

Kan men dat ook uitleggen en leren aan de Nederlandse kindjes?

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

vrijdag 27 maart 2020

Natuurlijk zijn wij solidair en houden we ons aan de regels!

Net voordat onze interim-interim-interim regering (na drie verkiezingen …) ons allen in onze huizen opsloot, hoorden we dat het bejaardenhuis vlak bij ons tijdelijk dicht moet, omdat het personeel niet meer mag komen.

Kijk, dan zijn we erbij om te helpen!

Er werd gevraagd of er buurtbewoners waren, die bereid waren een inwoner in huis te nemen, opdat die mensen in de gaten konden worden gehouden en ook aanspraak zouden hebben. Geen probleem! We hebben vier slaapkamers en de drie van de kinderen, die allemaal het huis uit zijn, zijn omgebouwd tot kantoor, kleinkinderkamer en logeerkamer, dus plaats hebben we.

Samen met mijn levenspartner namen we de wagen en reden meteen naar het bejaardentehuis. Vele inwoners zaten al hoopvol in de lobby met koffers en tassen, klaar om mee te gaan. “Het doet me denken aan het dierenasiel, ook zulke hoopvolle oogjes …”, zei ik tegen mijn eega, die me hard in de arm kneep.

Een personeelslid legde ons uit hoe het in zijn werk zou gaan. Dat liet ik aan vrouwlief over, die snapt die dingen. Ik liep rond en keek wie we mee zouden nemen. In een hoek, aan een ronde tafel, zaten een man en een vrouw die beiden triest naar de tafel keken.

“Die nemen we mee!”, riep ik naar mijn vrouw. Die kwam meteen kijken. Het stel sprak weinig Ivriet, was nog niet zo lang geleden uit een voormalig Sovjetland op alija gekomen. Vrouwlief deed de paperassen en een kwartier later zat het stel verlegen achterin onze wagen, met twee kleine koffertjes in de achterbak.

Thuisgekomen legden we met handen en voeten uit waar de badkamer was, de wc, de keuken; we lieten zien dat er geen slot op de ijskast zat en lieten hun de logeerkamer zien, waar ik van te voren al het bed had opgemaakt.

Met gebarentaal gingen we om de tafel zitten, ze wilden beiden een kopje thee en wij een kop koffie. De man probeerde me iets te zeggen, maar dat lukte niet zo erg. Geen probleem, wij hebben twee ‘Russische’ schoonzoons, dus belden we er eentje op, zodat hij kon vertalen. De man was dankbaar en, het was bijna gênant, sprak stilletjes in de telefoon, terwijl de vrouw bloosde.

Ik kreeg mijn telefoontje terug. Mijn schoonzoon was nog aan de lijn.

“Hij is jullie heel dankbaar, echt. Maar hij vraagt wie die vrouw is die meekwam en met wie hij naar bed moet ….”

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

vrijdag 13 maart 2020

Dit verhaal is gelogen. Uit de duim gezogen. Ik ben een fantast, vandaar.

Dag Kinderen van het hele land. Zitten jullie allemaal klaar?

Dan hier een verhaaltje voor het slapen gaan en dan … het klokje van zeven uur en dus naar bed!

Ergens in de maand november 2019 vloog een Chinese dokter uit Wuhan naar Teheran. Deze dokter werkte in het laboratorium voor chemische oorlogsvoering (dit laboratorium heeft de hoogste graad, graad 4) en hij had een cilinder bij zich.

In deze cilinder bevond zich een nieuw chemisch wapen, bijgenaamd Corona-virus, dat besteld was door de regering in Teheran en aangemaakt met ingrediënten uit een fabriek in de provincie Zeeland, in Nederland. De bedoeling was om in een Iraans laboratorium dit virus te verrijken en dan later, via een basis in Syrië, dit virus over Israël te laten sproeien.

De dokter werd met veel eer ontvangen in een geheim laboratorium, net buiten de hoofdstad, waar bijna de gehele regeringstop van Iran, inclusief gasten zoals het hoofd van de Hezbollah, op hem wachtten. Daar aangekomen, gaf de Chinees tekst en uitleg over het virus, onder luid applaus van de aanwezigen.

Enkele dagen na zijn terugkeer in China, besefte de dokter dat de cilinder niet hermetisch afgesloten was geweest. Hij werd ziek en stierf.

Op dit moment is de hele Iraanse regering geveld door het Corona-virus, inclusief Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah, die ook velen in zijn omgeving in Libanon aanstak. De ware cijfers van het virus in Libanon en Iran zijn uiteraard onbekend, men kan slechts raden wat daar aan de hand is.

Een week geleden bombardeerde Israël het laboratorium in Syrië, vanwaar uit het virus over Israël had moeten worden verspreid: voor de eerste maal in de geschiedenis diende Syrië, noch Iran een klacht in.

De rest is, zoals men zegt, al geschiedenis.

Zo, en dan nu: oogjes dicht, mondjes toe … sssjjj welterusten.

Nogmaals: dit verhaaltje is puur fantasie en uit mijn duim gezogen.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook
mei 2020De grootste jodenstreek ooit
mei 2020Koeshi
apr 2020Anne Frank, de musical
mrt 2020Het stel
mrt 2020Een verhaaltje
feb 2020Assie's koved
feb 2020Even bellen
dec 2019Ze hebben nog gelijk ook, daar in Aalst
nov 2019En niemand vertellen, hè sabba?
nov 2019Een Palestijns sprookje
okt 2019De kapotte tries
aug 2019Ontspoord, macht en verbeelding
jul 2019Bij hoog en laag
jun 2019Omgekeerde wereld
mei 2019Een kaart uit het verleden
apr 2019Kiezen
mrt 2019Gids voor de verwarde Israëlvolger
mrt 2019Nechama gaf een kus … aan mij en m’n zus
mrt 2019Niet uit hun naam
feb 2019Ik wil die naam terug
feb 2019Westerbork
jan 20196, 7
dec 2018Sapperdeflap – סאפרדפלאפ
nov 2018Dubbelganger
nov 2018Saba! Kijk mij eens!
nov 2018Antisemitisme? Prima toch?
okt 2018Veilig weer naar buiten
aug 2018Allemaal Israëli's
mei 2018Inpakken en wegwezen
mrt 2018Pesachfikkie met saba
mrt 2018Nee, nee en nog eens nee
mrt 2018Lente
feb 2018Wokkiewokkie
feb 2018Cadeautjes
dec 2017Get a life
dec 2017Ada
nov 2017Little criminals
nov 2017Sjalom chavera
nov 2017El Al
okt 2017Saba, water!
sep 2017UNEPTZO
sep 2017Bomba!
sep 2017Modern antisemitisme
aug 2017Bij de neus genomen
aug 2017Dubbele moraal
jun 2017Beschaamd
jun 2017De grote zorgen van Brave Burger S (BBS) – een waar gebeurd verhaal
mei 2017Chajaliem bodediem
apr 2017De nieuwe Jood
apr 2017Gematst
mrt 201775 jaar later, 79 namen
mrt 2017BN onder de BN'ers
mrt 2017Über alles
feb 2017Taxi Frankfurt
feb 2017Het lucifersdoosje
feb 20172 minuten, 37 seconden
feb 2017Bayt Cham
jan 2017Wraak is zoet
jan 2017Wij, het probleem
jul 201655432
jun 2016Piekiediekie
jun 2016Terreur
mei 2016Nee, saba!
mei 201647
mei 2016Am Jisraeel Chai
apr 2016Lone soldiers
apr 2016Opa, loop toch niet zo snel
mrt 2016Saba Balagan
mrt 2016Tekenles
feb 2016Dag speen!
feb 2016Dol fijn
feb 2016Stampen
jan 2016Heppikniegedaan
jan 2016Koekel met 350
jan 2016Vuurwerk
dec 2015Wintermarkt
dec 2015Feest der Feesten
nov 2015Ter informatie
nov 2015Steek je rijk (oftewel Steek van de week)
okt 2015Wat een spreker is die man
okt 2015Bezorgd
okt 2015Tot de volgende keer
sep 2015Op het terras
aug 2015Waar is Menachem?
aug 2015Dagje Dachau
aug 2015Voor de duidelijkheid
aug 2015Praatjes vullen geen straatjes
jul 2015Snurk
jul 2015Mijn mooie overhemd
jul 2015Geen probleem
jun 2015Sharien en de soldaten
jun 2015Ver-keuring
jun 2015Antisemitisme op Sicilië
mei 2015... aldus Mantsoer
mei 2015De smeichelaar
mei 2015Family Business
mei 2015De rotonde
apr 201567 jaar Israël
apr 2015Pesach-tsores
apr 2015Antisemieten
mrt 2015De Vrijmatzeballen – een duizenden jaren oud geheim gedeeltelijk ontrafeld
mrt 2015Eén li eretz acheret – ik heb geen ander land
feb 2015Het lek
feb 2015De bofkonten
feb 2015De verkleedpartij
jan 2015Terug naar de hel
jan 2015Je suis … wat …?
jan 2015Vader weet het beter
dec 2014De achterste rij in sjoel met Chanoeka …
dec 2014Gratis Krant
dec 2014De Karmelieten
nov 2014Samen. Leven.
nov 2014Wat een schandaal!
nov 2014Medor ledor
nov 2014De Makollet
okt 2014Dankbaar
okt 2014Justitie
okt 2014Ziekenfonds
okt 2014Een mitswe doen
okt 2014Vast wel
sep 2014Wij geloven in vrede
sep 2014Te gast
sep 2014Duitse worst
sep 2014Neumann
aug 2014Het verhaal van Chamdi en Maria
aug 2014Tsadok
aug 2014Inpakken en wegwezen
aug 2014Het tunnelongeluk
jul 2014Laat me niet lachen
jul 2014Absurd
jun 2014Omgekeerde wereld
jun 2014Deurtje open, deurtje dicht
jun 2014Technion
jun 2014Moederdag
mei 2014Spin
mei 2014Stom-Stom
mei 2014Israël en de wereldkaart
mei 2014En uw naam is?
mei 2014Kinderen van
apr 2014Het jaar erna
apr 2014Apoetaah!
mrt 2014Sprookje
mrt 2014Kleine boodschap
mrt 2014Grapjas
mrt 2014Traditie, traditie
feb 2014Echt Hollands
feb 2014Doen we meteen!
feb 2014De blinde wacht
feb 2014De mesjoggene hond
jan 2014Joodse Stamppot
jan 2014De kip en de hond
jan 2014Lachen met Arik
jan 2014Daarom!
jan 2014Woord van het jaar
dec 2013Een verhaal van twee steden
dec 2013Hier ben ik thuis
dec 2013Hesped voor mijn moeder
dec 2013Yunis en de kaarsjes
nov 2013Lo Janoem We Lo Jisjan
nov 2013Dag vriend
nov 2013Klikken of knippen
nov 2013En gij gelooft het
nov 2013Mijn collega
okt 2013Traditie
okt 2013Het antwoord op de vraag
okt 2013Briefje aan Driesje (en Gretteke)
sep 2013Negentig
sep 2013Im een ani li, mi li?
aug 2013Chag Sameach
aug 2013IJzeren koepels
aug 2013De hitte van juli-augustus
jul 2013Cadeautje
jul 2013Ramadan
jul 2013Mijn vriend Ahmed
jun 2013Kan jou wat schelen!
jun 2013De Dode Zee
jun 2013Nooduitgang
jun 2013De toekomst
mei 2013Anders nog iets?
mei 2013Vriendjespolitiek
mei 2013Kaaskoppen
mei 2013Lag B'Omer
apr 2013Ladies and gentlemen: we have him!
apr 2013Gekke Yuval
apr 201368 Jaar later
apr 2013Simon Caun, één van de zes miljoen
mrt 2013Oy – Bama ...
mrt 2013De vijfde zoon
mrt 2013Dit is het enige land
mrt 2013Het complot
mrt 2013Twitter
feb 2013Bij de beesten af
feb 2013Een boom van een vent
feb 2013Een nieuw parlement
feb 2013De show
jan 2013Rubik’s kubus
jan 2013De hoop van de toekomst
jan 2013Geluidsoverlast
jan 2013Jihad is een miljoen waard
dec 2012Aliyah
dec 2012Eén van de honderdtweeënveertig
dec 2012De gouden wc
nov 2012Verkeerd adres
nov 2012Mein Shtetl brennt
nov 2012Krachtpatser
nov 2012Amsterdam Klezmer Band
nov 2012Circus
okt 2012De agressor
okt 2012De Armeense Elvis
okt 2012Stoelendans
okt 2012De Italiaanse school
sep 2012Excuses aan Ban Ki Moon
sep 2012Licht uit, spot aan
aug 2012Alles is overleefbaar?
aug 2012Aardbeien
jul 2012Wij, burgers van Israël
jul 2012De maan die boven ons schijnt
jun 2012De Palestijnse ramp
jun 2012Vier vingers en een duim
jun 2012De drollenbrigade
jun 2012Geluk
jun 2012Club 504 viert zestig
mei 2012Verontschuldigingen
mei 2012Maakt u zich vooral niet druk
mei 2012Welke Roemeen?
mei 2012Gewetenloos
apr 2012Onafhankelijk
apr 2012'Meant to go, not to stop ...`
apr 2012Het verloren volk gevonden?
apr 2012De overbodige stoel
mrt 2012Sterke verhalen
mrt 2012Het is niet elke dag Poerim!
mrt 2012Het verhaal van Ruth
mrt 2012De geschiedenisles
mrt 2012Jiddisje Kop
feb 2012Gorilla
feb 2012Rochamma
feb 201290 Kilometer van Haifa
feb 2012Het wonderkind
jan 2012Goed dat er politie is
jan 2012Petje af
jan 2012Hoop van de toekomst
dec 2011Het licht van de Almachtige
dec 2011De laatsten
dec 2011En Anwar redt er vier
dec 2011Sje Hichianoe
nov 2011Praatjesmaker
nov 2011Achmed Ismail Chatib
nov 2011Geinponem
nov 2011De uitzondering op de regel
okt 2011Deis je
okt 2011En de zonen keerden terug naar hun grenzen
okt 2011De eerlijke dokter
okt 2011Dakwerk
sep 2011Beste wensen
sep 2011Gekke Shai
sep 2011En ze moedigt militaire dienst aan!
sep 2011Staatsgeheim
sep 2011Het is ook nooit goed
aug 2011Verkeerd verbonden
jul 2011Mary - Miriam
jul 2011Onverdoofd
jul 2011Gekke Achmed
jun 2011Lachen met de man van 9 miljard
jun 2011Het verhaal van Chamdi en Maria
jun 2011De laatste der Zitany's
jun 2011Sjeintje Boterkoek
mei 2011Het gespetter, niet de steak
mei 2011De wandelclub
mei 2011De geschiedenisles
mei 2011Je lacht je dood
apr 2011Sprakeloos
apr 2011Wat deze avond verschilde
apr 2011De Koffer
apr 2011Een klein symbool
apr 2011Licht uit, spot aan
mrt 2011De mesjoggene hond
mrt 2011Yunis
mrt 2011Dankzij de redders van mijn ouders
mrt 2011Soldate X