inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry Polak

Harry Polak (1947), psycholoog, was tot zijn pensionering in 2012 kwaliteitsadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Als voorzitter van de dialoogcommissie van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam was hij een belangrijke en graag geziene bruggenbouwer. In maart 2016 maakten Harry en zijn vrouw alija. Ze wonen nu in Herzliya.

vrijdag 28 juni 2019

De Amerikaanse Israëli Yossi Klein Halevi werd in 1953 in New York geboren. In 1982 ging hij op alija. In die periode bevond hij zich als aanhanger van de vermoorde rabbijn Meïr Kahane op de uiterste rechtervleugel van het politiek spectrum. Hij kwam tot andere inzichten toen Kahane steeds extremer werd en in de ban werd gedaan. Tegenwoordig zou je Klein Halevi kunnen situeren in het politieke midden, wellicht zelfs enigszins links van het midden. Zijn extreme periode ziet hij als een jeugdzonde.

Zijn naam heb ik eerder laten vallen in een twééde Crescascolumn over Einat Wilf, die onafgebroken strijd voert tegen het zogeheten ‘recht op terugkeer’ van achtereenvolgende generaties Palestijnse vluchtelingen. Voor het blad Joods Nu schreef ik over het laatste boek van Klein Halevi, Letters to a Palestinian Neighbor, dat het mij zeer goed van pas was gekomen in mijn dialoogperiode in Nederland als dialoogpartners tegen mij zeiden “niets tegen Joden te hebben, doch wel tegen Israël te zijn.” Uit Klein Halevi’s boek spreekt de vurige wens om intensief in contact te treden met politieke of andersoortige opponenten. Doch dan wel zonder de eigen kernwaarden uit het oog te verliezen. Dat laatste wordt nogal eens veronachtzaamd in het verlangen om met andersdenkenden vooral een goede relatie te krijgen. Hoewel ook ik de relatie zeer belangrijk vind, staat bij mij toch de inhoud én het niet verkwanselen van de eigen cruciale uitgangspunten voorop.

Onlangs luisterde ik via YouTube naar een recente voordracht van Klein Halevi voor een Amerikaans-Joods publiek. Amerikaanse Joden en Israëli’s bewegen zich steeds meer uit elkaar, wat voor geen van beiden goed is. Klein Halevi hield zijn publiek onder andere voor dat men zich niet meer moet blindstaren op links in Israël. Links is nu eenmaal geen machtsfactor van belang meer. Amerikaanse Joden doen er daarom goed aan zich te richten op het politieke midden, dat het opneemt tegen rechtse krachten in het Joodse land. Het land dat in wezen nog steeds in oorlog is met veel landen in de omgeving, die worden gesteund door allerlei fel antizionistische bewegingen in het Westen. Het Israëlische midden verenigt naar zijn idee het beste in zich van de twee tegengestelde nationale politieke stromingen die beide in beslag worden genomen door hun eigen angsten.

Rechts is doodsbang voor het beëindigen van de bezetting, links is als de dood voor het voortduren van de bezetting. Rechts ziet wel wat in annexatie van (grote delen van) Judea en Samaria en is beducht voor een Palestijnse staat die best eens zou kunnen uitgroeien tot een tweede Gaza. Links vreest dat de annexatie het Joodse karakter van Israël zonder meer in gevaar zal brengen. Dat zou het einde betekenen van het zionisme, dus het streven naar een eigen land voor Joden. Of het zou de doodsteek zijn voor Israël als democratische rechtsstaat, indien bij totale annexatie aan Palestijnen burgerrechten zouden worden onthouden.

Het politieke midden begrijpt de angst van rechts voor een Palestijnse staat, want een tweede ‘Hamastan’ kan Israël zich absoluut niet veroorloven. Temeer omdat er ook nog andere vijanden op de loer liggen om de genadeslag uit te delen aan de Joodse staat, met name Hezbollah in Libanon en het door de sji’itische geestelijkheid bestuurde Iran. Anderzijds ziet het midden dat Israël oprecht naar wegen dient te zoeken om een eind te maken aan de bezetting via een vergelijk met de Palestijnen, mits dat niet ten koste gaat van de veiligheid van Israël als Joodse staat.

De voordracht van Klein Halevi is doorspekt met prachtige kernachtige uitspraken, waarmee verrassende inzichten worden gegeven of waardoor je aan het denken wordt gezet. Neem deze: Israël hoort de staat te zijn voor alle Joden, of ze daar nu wonen of niet, plus (!) dat Israël de status hoort te zijn voor alle inwoners, of zij nu Joods zijn of niet. Vooral die laatste stelling is complex: minderheden horen dezelfde individuele rechten en plichten te hebben als de meerderheid in een rechtstaat, maar het is niet de minderheid die de nationale identiteit (cultuur, taal en dergelijke) van een land bepaalt. Dat zou de democratische rechten van de meerderheid aantasten, naar mijn idee.

Het meest bijzonder aan Klein Halevi vind ik echter zijn dappere pogingen om Palestijnen te bereiken. En daarmee eigenlijk ook de Arabische Israëli’s, voor zover die zich sterk vereenzelvigen met hun Palestijnse broeders en zusters aan de andere kant van de grens. Althans, de zogeheten groene lijn, die in feite slechts een wapenstilstandslijn is en nog steeds geen formeel erkende grens.

Klein Halevi heeft een blog op de internetkrant The Times of Israel. Uiteraard besteedt hij daar aandacht aan zijn recente boek, waarvan net een herdruk is verschenen mét in een bijlage een groot aantal commentaren van Palestijnse en andere buren op zijn Letters to a Palestinian Neighbor. Eén van de reacties besprak hij onlangs op zijn blog. Het gaat om een gepeperd commentaar van Raja Shehadeh, een Palestijnse schrijver die naar eigen zeggen ook betrokken was bij het Oslo-vredesproces. Het is verschenen in The New York Times, altijd goed voor een kritische blik op de Joodse staat en zijn aanhangers.

De reactie van de Palestijnse auteur is nogal teleurstellend, aldus Klein Halevi. Dat ben ik met hem eens, want de in Engeland gelauwerde Palestijn vervalt in het oude welles-nietes spel. Shehadeh wijst erop dat Klein Halevi graag het zionistische verhaal wil overbrengen, dus waarom Joden richting Israël zijn gegaan, doch dat hij het Palestijnse narratief zou miskennen. Klein Halevi corrigeert Shehadeh door aan te geven dat hij het Palestijnse relaas aantoonbaar goed tot zich heeft laten doordringen én vooral door hem erop te attenderen wat de officiële Palestijnse woordvoerders bij voortduring met grote stelligheid beweren over de Joodse staat: Joden horen hier niet thuis in Palestina, het verhaal over ‘het Joodse volk’ is een verzinsel, een construct, want er hebben nooit Joodse Tempels gestaan op de Tempelberg, waar de Al Aksa-moskee en de Rotskoepel zijn verrezen, enzovoort.

Voor mij als geïnteresseerde lezer zit er niks anders op dan ook de herdruk aan te schaffen van Klein Halevi’s brieven aan de Palestijnse buren (en tevens aan veel Arabische Israëli’s), want de uitgever heeft de commentaren op zijn boek niet apart uitgegeven. Hopelijk kom ik dan positievere reacties tegen dan die van Raja Shehadeh, Palestijnse jurist van christelijke huize en oprichter van Al Haq. Al Haq? Dat is de organisatie die Justitie in Nederland drie jaar heeft beziggehouden met speurwerk naar geheime agenten van de Israëlische Mossad, die één van de juristen van Al Haq in Den Haag zouden hebben bedreigd. Justitie heeft niets van dat al kunnen vinden, zo valt te lezen in het NIW.

Delen |

Reacties

Anat

vrijdag 28 juni 2019
Ik zou dit boek graag willen lezen, maar nu zie ik op Amazon een uitgave uit 2018. Is dit al de herdruk of is er dit jaar een tweede druk verschenen? Zo ja, dan wacht ik nog even met bestellen.

Anat

vrijdag 28 juni 2019
Ik trek mijn vraag terug want ik heb inmiddels op Bol gezien dat er een tweede druk is verschenen in april 2019. Vreemd dat Amazon het nog niet heeft.

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
aug 2019Dimitri
aug 2019Chidoesj strijdt verder voor gelijke rechten
jul 2019Doorbraak voor non-orthodoxie via strijdkrachten
jun 2019Op vredespad – tegen beter weten in?
jun 2019Sjabbat is geen zondag
mei 2019Verkiezingsdebat: in Nederland wel, in Israël niet
mei 2019Hoogste tijd voor Gaza 4.0
mei 2019Erfgenamen
apr 2019Verkiezingen voor de 21ste Knesset
mrt 2019Vlinders
mrt 2019Habrigada hajehoediet (הבריגדה היהודית)
mrt 2019Brabants bont
feb 2019Einat Wilf
feb 2019Longontsteking
jan 2019De gan
jan 2019Nazareth
dec 2018Conserverende aanslag
nov 2018De 30ste november
nov 2018Stadsparken
nov 2018Bitoeach sioedi (ביתוח סיעודי)
okt 2018Lokale verkiezingen
okt 2018Herzliya - Amsterdam v.v.
sep 2018Laat de UNRWA opgaan in de UNHCR
sep 2018Bezeq is niet HOT
aug 2018Israël als natiestaat
aug 2018Aardbevingen
jul 2018Familiebezoek
jul 2018Nederlanders over de grens
jun 2018Op stap naar Spanje
jun 2018Films en nieuws kijken
jun 2018Nederlandse taalles in Israël
mei 2018De Giro d’Italia en nog wat
mei 2018Jom Ha Sjoa
apr 2018Dialoog
mrt 2018Het huurcontract
feb 2018Oelpan (Hebreeuws les) – de volgende klas en nog wat
jan 2018Winkelsluitingswet
dec 2017Witgoed
nov 2017Geoefende analfabeten
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
jan 2017Oelpan
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija