inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry Polak

Harry Polak (1947), psycholoog, was tot zijn pensionering in 2012 kwaliteitsadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Als voorzitter van de dialoogcommissie van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam was hij een belangrijke en graag geziene bruggenbouwer. In maart 2016 maakten Harry en zijn vrouw alija. Ze wonen nu in Herzliya, vlakbij twee van hun drie dochters, Israëlische schoonzonen en kleinkinderen.

vrijdag 7 februari 2020

In de vorige column over onze jacht naar een ander huis werd vermeld dat we reeds een huurcontract hadden getekend voor een best aardig huis in Kfar Saba, doch dat we de overeenkomst niettemin hebben afgezegd vanwege een akkefietje met de eigenaar. Zoiets doe je niet zomaar. Als je hebt getekend, zit je in principe aan een contract vast. Tenzij … daarover nu meer.

Naftali (niet zijn echte naam) had ons nadat we daarom verzocht hadden, van tevoren het contract gemaild. Eén van onze schoonzoons liep het voor ons na en zei dat er geen gekke dingen in stonden, dus we maakten met een gerust gevoel een afspraak om te gaan tekenen. Van tevoren schreef ik twaalf cheques uit voor een jaarperiode. Voor iedere maandhuur één, met vermelding van de precieze datum waarop die mocht worden geïnd mocht. In Israël is dat heel gebruikelijk. Op het moment van ondertekening bleek plotseling dat er nog iets ingrijpends moest gaan gebeuren aan de woning, zoals in de vorige column uiteengezet. Dat namen we voor lief, want hoewel het huis een paar minpunten had, leek het ons toch heel geschikt.

Naftali zei, zelfs nog voordat we daarom konden vragen, dat er helemaal niets veranderd was aan het contract, behalve de ingangsdatum, omdat we die op 1 februari wilden en niet per half januari. Na het tekenen vroeg ik aan de schoonzoon die het contract eerder had beoordeeld om het nog even – voor alle zekerheid – na te lopen. Ik verwachtte totaal geen problemen, want Naftali maakte een hele eerlijke indruk. Een keurige, wat oudere man. Tamelijk formeel, zeker voor een Israëli. Met keppel, al zegt dat lang niet alles. Zijn vrouw hadden we ook even gezien en die maakte eveneens een gedegen indruk. Ze had bovenop de verbouwing gezeten en dat was te zien, want alles zag er heel netjes afgewerkt en zelfs wat luxe uit. Prachtige deuren, mooie keuken, mooi sanitair, ze hadden alles met zorg uitgekozen.

Dat was ook een valkuil, want onze schoonzoon meldde tot onze verbazing dat er twee, wat vervelende artikelen waren toegevoegd aan het contract. Eén stelde dat er niet mocht worden geboord in de tegels. Dat was nog te overzien, maar er moest nog wel iets worden aangebracht in de badruimte en in de aparte extra douche, want er was niet voorzien in een mogelijkheid om handdoeken op te hangen. Waar we echter absoluut niet mee akkoord wilden gaan, was een artikel waarin stond dat bij ieder mankement of bij iedere schade de huurder alles gehéél moest vernieuwen. Stel dat er iets mis was met het keukenblok, een niet werkende la of een beschadiging aan het bovenblad als gevolg van normale slijtage bij gewoon gebruik dan waren we dus verplicht voor een totaal nieuw keukenblok te zorgen.

Op zichzelf zou er nog wel te onderhandelen zijn geweest over zo’n buitenissige bepaling, maar ons vertrouwen was in één klap weg! Hij had ons immers uitdrukkelijk gezegd dat er niets was veranderd. Dat in combinatie met zijn vrouw die blijkbaar heel zorgvuldig alles had uitgezocht, maakte ons wantrouwen nog groter. Een huis is geen museum, waar alles met fluwelen handschoenen moet worden aangepakt. Het is een gewoon een plek om te wonen en te leven. Daar kunnen wel eens ergens krasjes komen en verder slijten allerlei dingen in het dagelijks gebruik.

Het gaf wat gedoe, maar we zijn van het contract afgekomen. We hoefden niet eens te dreigen met ontbinding via de rechter vanwege misleiding of iets in die geest. Het vervelende was wel dat Naftali een tijdje onbereikbaar was voor ons, toen we hem de wacht aanzegden. Dat maakte ons alleen maar zenuwachtiger. We wilden van hem af en ook niet het risico lopen straks twéé huizen te hebben. Naar zijn huis en dat van zijn vrouw wilden we niet meer, we moesten wel verder met een ander huis om te voorkomen dat we op straat zouden komen te staan. Op een gegeven moment belde hij met de mededeling dat zijn telefoon in reparatie was geweest en dat het geen boos opzet was. Hij informeerde of we nog door wilden met hem of dat we het contract wilden beëindigen. Tot zover Naftali met zijn streken.

Toen we het huis van Naftali op het oog hadden, waren we ook net in een ander keurig gerenoveerd woonblok wezen kijken naar een huis dat voor bijna honderd procent voldeed aan onze eisen. Helaas had de makelaar alleen nog appartementen aan de voorkant van het blok, dat uitkeek op een drukke hoofdstraat met vrij veel verkeer. Er was nog iets vrij aan de rustige achterkant op de begane grond of eigenlijk ietsje hoger. Dat keek min of meer uit op een blinde muur, al kon je er ook wat overheen kijken naar al het groen achter het woonblok. We maakten de makelaar duidelijk dat als er iets was geweest op de hogere verdiepingen aan de achterzijde, we het heel graag hadden gewild.

Deze makelaar belde me nog vlak voordat we naar Naftali zouden gaan om te tekenen. Ik nam toen niet op, al moest ik me inhouden. Ik dacht, we gaan nu definitief onze handtekening zetten en het is wel mooi geweest met dat gezoek. Had ik wél opgenomen en van Chanan (niet zijn echte naam), de makelaar, gehoord dat er plotseling toch een huis aan de achterkant van dat fraaie woonblok beschikbaar was gekomen op de tweede verdieping dan hadden we een dilemma gehad. Tekenen omdat je die afspraak nu eenmaal hebt gemaakt of je op het laatste moment terugtrekken om het andere huis te nemen? Afzeggen is niet helemaal netjes, anderzijds zolang je niet hebt getekend, heb je je handen formeel nog vrij. En wie laat er nou een nog beter huis lopen?

We zijn nu druk bezig met het huurcontract van het appartement op de tweede verdieping. In tegenstelling tot het huurcontract van Naftali, dat er in eerste instantie goed uitzag, zag dit concept er op twee punten niet helemaal oké uit, aldus onze schoonzoon, die onze contracten-expert is geworden. Punt één wordt er een flinke borgsom gevraagd: niet twee tot drie maandhuren, maar zes. Plus (en dat kan echt niet) een extra cheque als borg indien de kosten voor reparatie door schade boven de zes maandhuren uitkomen. Deze borg was evenwel niet begrensd, dus het was in feite een open eindfinanciering. De borgstellingen moest worden ondertekend door twee personen. Onze schoonzoon liet weten dat hij zo’n borgstelling nooit zou willen tekenen, en terecht. Het andere punt had te maken met het feit dat in het contract nergens werd gesproken over enige verplichting van de eigenaar. Onze schoonzoon zei dat er op zijn minst iets in moest staan over de plicht van de eigenaar om bij lekkage of bij het uitvallen van de airco of de zonneboiler (doed sjemesj, zeggen ze hier) voor herstel te zorgen.

Afgelopen vrijdag hebben we Mosje (niet zijn echte naam) ontmoet. Hij is de eigenaar van het gehele, netjes gerenoveerde woonblok. Het bleek een sympathieke vastgoedman te zijn die openstond voor bijna al onze wensen. Hij maakte ons duidelijk dat de wet hem verplichtte voor snelle reparatie te zorgen van mankementen aan het huis, dus zo’n artikel hoefde er niet in. Niettemin, als wij dat graag wilden, was hij zonder meer bereid dat op te nemen in het contract. De borg van zes maandhuren mocht terug naar drie tot vier maanden. En nog zo van die dingen. Het was duidelijk dat hij ons graag wil hebben als huurders. Net zoals met bijna alle Israëli’s die we hebben ontmoet tijdens onze zoektocht naar een nieuw huis, was het gesprek én zakelijk én ook persoonlijk. Je komt bijvoorbeeld snel te weten of en hoeveel kinderen ze hebben, wat die doen en nog wat van zulke achtergronden. Daarnaast houden ze wel scherp het doel voor ogen. Net zoals wij dat natuurlijk steeds hebben gedaan.

Hopelijk krijgen we binnenkort een verbeterd huurcontract binnen en kunnen we definitief gaan tekenen tussen al het inpakken en het vele nieuws over het vredesplan van Trump door. We snakken naar een goede afloop van onze huizenjacht.

Naschrift: alle door ons gewenste veranderingen zijn overgenomen. Behalve het belangrijkste punt. De open borgsom staat er nog steeds in. We zijn nu bezig die van tafel te krijgen, doch de kans daarop is klein. Dat betekent dat nu onze verhuisdatum gevaarlijk dichtbij komt, we ‘op straat’ kunnen komen te staan als we niks anders hebben gevonden. Dus dat wordt dan spullen laten opslaan en tijdelijk Airbnb of zoiets, plus als een gek een huis zoeken. Of verlengen van het huidige huurcontract, spullen die al ingepakt waren weer uitpakken, mits de huisbaas nog niemand heeft gevonden en ermee akkoord gaat dat we blijven. Dan later weer een huis zoeken. Begint alles van voren af aan.

We worden er een beetje ziek van dat het zo gaat. Voor de rest zijn we gelukkig nog steeds gezond.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
jun 2020BINGO!
jun 2020Aangenaam is anders
mei 2020Opnieuw op huizenjacht
mei 2020De Franse en de Noorse wet
apr 2020Zeventig plus
apr 2020Israël in coronatijd
mrt 2020De Verenigde Lijst
mrt 2020Hoofddoek
feb 2020Nog vier maanden
feb 2020Nog steeds geen huis
jan 2020Nieuw huis?
jan 2020Met Raoul en Frans struikelend door het Joodse land
dec 2019Verkiezingen 3.0
dec 2019Verhuizen
nov 2019Thessaloniki
nov 2019Wasmachineleed
okt 2019Cultuurverschillen van klein tot groot
okt 2019Ontheemd
sep 2019Na de verkiezingen
sep 2019Jong geleerd
aug 2019ING-belevenissen
aug 2019Dimitri
aug 2019Chidoesj strijdt verder voor gelijke rechten
jul 2019Doorbraak voor non-orthodoxie via strijdkrachten
jun 2019Op vredespad – tegen beter weten in?
jun 2019Sjabbat is geen zondag
mei 2019Verkiezingsdebat: in Nederland wel, in Israël niet
mei 2019Hoogste tijd voor Gaza 4.0
mei 2019Erfgenamen
apr 2019Verkiezingen voor de 21ste Knesset
mrt 2019Vlinders
mrt 2019Habrigada hajehoediet (הבריגדה היהודית)
mrt 2019Brabants bont
feb 2019Einat Wilf
feb 2019Longontsteking
jan 2019De gan
jan 2019Nazareth
dec 2018Conserverende aanslag
nov 2018De 30ste november
nov 2018Stadsparken
nov 2018Bitoeach sioedi (ביתוח סיעודי)
okt 2018Lokale verkiezingen
okt 2018Herzliya - Amsterdam v.v.
sep 2018Laat de UNRWA opgaan in de UNHCR
sep 2018Bezeq is niet HOT
aug 2018Israël als natiestaat
aug 2018Aardbevingen
jul 2018Familiebezoek
jul 2018Nederlanders over de grens
jun 2018Op stap naar Spanje
jun 2018Films en nieuws kijken
jun 2018Nederlandse taalles in Israël
mei 2018De Giro d’Italia en nog wat
mei 2018Jom Ha Sjoa
apr 2018Dialoog
mrt 2018Het huurcontract
feb 2018Oelpan (Hebreeuws les) – de volgende klas en nog wat
jan 2018Winkelsluitingswet
dec 2017Witgoed
nov 2017Geoefende analfabeten
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
jan 2017Oelpan
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija