inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry Polak

Harry Polak (1947), psycholoog, was tot zijn pensionering in 2012 kwaliteitsadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Als voorzitter van de dialoogcommissie van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam was hij een belangrijke en graag geziene bruggenbouwer. In maart 2016 maakten Harry en zijn vrouw alija. Ze wonen nu in Herzliya.

vrijdag 22 april 2016

Een alija is in Joods opzicht best speciaal, anderzijds is het ook een doodordinaire verhuizing. Verhuizen is een vak apart. Dat geldt niet alleen voor een verhuisbedrijf, maar net zo goed voor de bewoners die van de ene woning naar de andere overgaan. Wij hebben volop de tijd genomen om onze internationale verhuizing voor te bereiden en uit te voeren. Omdat we ongeveer dertig jaar in onze Amsterdamse etagewoning hadden gespendeerd, hadden we heel veel spullen en ook troep verzameld. Alles wat door onze handen ging, stelde ons voor de keus: meenemen of achterlaten, dat wil zeggen weggeven, naar de kringloop brengen of weggooien. Enkele bijzondere dingen zijn verkocht, zoals de ruim 250 LP’s van pop tot klassiek. Concerto bood er 750 euro voor, zonder veel onderhandelen. Ook de Thorens draaitafel uit de jaren zeventig ging voor een aardig bedragje de deur uit, waarvan we met zijn allen uit eten konden ter gelegenheid van ons vertrek.

We hebben gigantisch veel weggebracht naar Gideon Italiaander. Hij is eerst langs geweest om de boeken die we weg wilden doen te bekijken, maar vond die totaal niet de moeite waard. Hij snuffelde even en rende gelijk weg, terwijl hij mompelde dat er helemaal niks bij zat. Ternauwernood - hij stond al onder aan de trap - was hij nog te bewegen om de boekendozen te laten ophalen, terwijl er hele kunstseries bij zaten en andere boeken die ons nog best waardevol leken.

Bij de demontage van kleding- en boekenkasten zijn we heel zorgvuldig te werk gegaan. Alles met opzet bij elkaar gehouden, zodat de assemblage in Israël geen puzzel zou worden. De verhuizers trokken echter alles met het grootste gemak uit elkaar, want hun zorg was dat alles zo goed mogelijk werd ingepakt. Ze bestempelden wel een speciale doos tot Number One en daar zaten alle schroeven, scharnieren enzovoorts in, van de kasten en ook van ons Aupingbed.

Onze verhuizing verliep logistiek wat ingewikkeld. Dat kwam doordat één van onze dochters in ons huis trok met haar partner. Omdat ze zwanger was, leek het ons verstandig dat zij ruim een maand voor de uitgerekende bevallingsdatum zou verhuizen. Alleen moesten onze spullen er dan natuurlijk wel uit zijn, dus die gingen naar een tijdelijke opslag in Nederland. Ruim na de bevalling - want we wilden nog de eerste weken genieten van ons tweede kleinkind - gaven we een seintje aan de internationale verhuizer dat de spullen in de container konden voor verscheping naar Ashdod. Er was ons gezegd dat we zeker een week voor aankomst van de container in Israël moesten zijn vanwege de inklaring.

Eenmaal in Israël kwamen we in een vrijwel leeg huis terecht. Gelukkig was er een goed bed en een simpel tafeltje met een set stoelen plus een lekkere douche. De zondag na onze aankomst op vrijdag kwam er internet, de koelkast - onmisbaar in dit warme land – volgde snel. En we hadden gelijk bij onze aankomst al een mobiele telefoon met internet, dus we waren direct verbonden met de rest van de wereld. Onze jongste dochter had dat allemaal geregeld, waar we haar eeuwig dankbaar voor zijn. Zonder haar was het echt afzien geweest in de eerste paar dagen en weken. Ze had zelfs haar Nespresso-apparaat bij ons geparkeerd, wetend dat we eigenlijk niet zonder pittige koffie kunnen.

Een bezoek aan de Israëlische collega’s van onze Nederlandse verhuizer stond hoog op de prioriteitenlijst. Een opvallend verschil met Nederland: daar kwam de verhuizer langs om alles in ogenschouw te nemen; in Israël moest ik naar de verhuizer toe, in Ashdod. Ik vroeg of ze een liftje zouden gebruiken, want dat leek me het snelst en minst vermoeiend. Als ik dat per se wilde, dan kon dat, maar dat zou extra geld kosten. Daar had ik totaal geen zin in want de hele operatie was al duur genoeg. De verhuizer verzekerde mij dat ze in Israël gewend zijn om alles via de trap te doen.

Het duurde daarna nog zo’n drie weken voor het bevrijdende telefoontje kwam dat de container was aangekomen. Ongeveer een week later werden we gebeld dat het zo ver was met alle douaneformaliteiten dat de container bij ons huis afgeleverd kon worden.

Ze zouden tussen tien en twaalf komen. De verhuisploeg van drie man (een onderaannemer) was er om kwart voor elf, maar de container moest toen nog vertrekken uit Ashdod. De truck arriveerde om ongeveer twaalf uur. Ik stond erbij toen het zegel werd verbroken en zag, toen de containerdeuren openzwaaiden, dat er nog wel wat bij had gekund. Terwijl de chef van de ploeg een aantal stevige latten loshaalde waarmee alle dozen in bedwang waren gehouden tijdens de zeereis van zo’n drie weken, zag ik hem nadenken. Hij had inmiddels de papieren gehad van de chauffeur en had geconstateerd dat het om een fors gewicht ging. Logisch want er zaten nogal wat boekendozen onder de ruim 200 dozen met onze persoonlijke bezittingen. Hij had ons ondertussen ook op ons balkon zien staan en gezien dat het huis ook heel goed bereikbaar was met een lift. De truck kon ook daar staan in plaats van om de hoek van het huis, waar de ingang van het trappenhuis zit.

Nadat hij klaar was met het openmaken van de container, zei hij mij opeens dat hij een lift ging regelen. Mij best, maar ik betaal niks extra, gaf ik als antwoord. Hij zou bellen met het verhuisbedrijf in Ashdod en als ze daar niet over de brug kwamen dan zou hij het desnoods zelf betalen. Zijn rug moest nog langer mee.

Na enig luidruchtig heen-en-weer gebel werd ons gezegd dat er binnen een half uur een lift zou komen. Het duurde drie keer zo lang. Om half twee stond alles klaar om de dozen uit de container naar binnen te liften. Om drie uur zat de klus erop en zaten wij met de moed der wanhoop tussen de stapels dozen in het eerst zo lege huis, waar we inmiddels eigenlijk wel aan gewend waren geraakt …

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
aug 2019Dimitri
aug 2019Chidoesj strijdt verder voor gelijke rechten
jul 2019Doorbraak voor non-orthodoxie via strijdkrachten
jun 2019Op vredespad – tegen beter weten in?
jun 2019Sjabbat is geen zondag
mei 2019Verkiezingsdebat: in Nederland wel, in Israël niet
mei 2019Hoogste tijd voor Gaza 4.0
mei 2019Erfgenamen
apr 2019Verkiezingen voor de 21ste Knesset
mrt 2019Vlinders
mrt 2019Habrigada hajehoediet (הבריגדה היהודית)
mrt 2019Brabants bont
feb 2019Einat Wilf
feb 2019Longontsteking
jan 2019De gan
jan 2019Nazareth
dec 2018Conserverende aanslag
nov 2018De 30ste november
nov 2018Stadsparken
nov 2018Bitoeach sioedi (ביתוח סיעודי)
okt 2018Lokale verkiezingen
okt 2018Herzliya - Amsterdam v.v.
sep 2018Laat de UNRWA opgaan in de UNHCR
sep 2018Bezeq is niet HOT
aug 2018Israël als natiestaat
aug 2018Aardbevingen
jul 2018Familiebezoek
jul 2018Nederlanders over de grens
jun 2018Op stap naar Spanje
jun 2018Films en nieuws kijken
jun 2018Nederlandse taalles in Israël
mei 2018De Giro d’Italia en nog wat
mei 2018Jom Ha Sjoa
apr 2018Dialoog
mrt 2018Het huurcontract
feb 2018Oelpan (Hebreeuws les) – de volgende klas en nog wat
jan 2018Winkelsluitingswet
dec 2017Witgoed
nov 2017Geoefende analfabeten
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
jan 2017Oelpan
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija