sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 8 april 2016

Over de gastcolumnist

Harry Polak (1947), psycholoog, was tot zijn pensionering kwaliteitsadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Als voorzitter van de dialoogcommissie van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam was hij een belangrijke en graag geziene bruggenbouwer. In maart 2016 maakten Harry en zijn vrouw alija. Ze wonen nu in Herzliya.

Als je van het ene land naar het andere verhuist, krijg je te maken met verdragen die tussen landen worden gesloten (of juist het ontbreken ervan). Zo heeft Nederland met veel landen een verdrag gesloten om dubbele belastingheffing te voorkomen. Ook met Israël. Toen ik in Nederland naar de Belastingtelefoon belde om nadere informatie te krijgen over de mogelijkheid tot belastingontheffing wegens emigratie, kreeg ik te horen dat dat niet kon. Als je Nederlandse inkomsten hebt, zoals in mijn geval pensioen, dan heft Nederland belasting. Het maakt niet uit waar je woont, zo verzekerde mij de mevrouw van de Belastingtelefoon. Ik wist dat dit niet klopte en toen ik na enig gezoek de afdeling Buitenland in Heerlen belde, kreeg ik het goede verhaal te horen. Dankzij Google had ik al het formulier te pakken dat ingevuld moet worden om in aanmerking te komen voor een ontheffing belasting- en premieheffing. Als de Belastingdienst zoiets afgeeft, dan kun je die vrijstelling overleggen bij pensioenfondsen en andere instanties zodat zij niets meer inhouden van de bruto-inkomsten. Dat laten ze dan aan de Israëli’s over en in geval van gepensioneerden met buitenlandse inkomsten, stelt Israël zich de eerste jaren fiscaal heel vriendelijk op.

De Nederlandse Belastingdienst eist een verklaring van de Israeli Tax Authority dat je in Israël wordt aangemerkt als fiscale inwoner. Een bewijs van inschrijving van de gemeente waar je woont, is niet genoeg. Gelukkig doet Israël niet moeilijk over het afgeven van zo’n verklaring. Eenmaal aangekomen in Israël als olee chadasj/nieuwe immigrant stond dus een tocht naar de Israëlische belastingen ook op het programma van allerlei regelklussen.

Eerst maar eens informeren waar ik precies moet zijn, dacht ik, toen ik zag dat er geen Belastingkantoor zit in Herzliya, onze nieuwe woonplaats. Ik zag dat ze in Tel Aviv wel vier belastingdistricten hadden, dus vermoedde ik dat ik daar naartoe moest. Na enige navraag bij ingewijden, ook of juist op dit vlak, werd mij gezegd dat Tel Aviv wel een goede gok leek.

Eerst was ik in het verkeerde gebouw aan de Derech Menachem Begin. Beetje stom, want toen ik eenmaal het goede nummer en het juiste gebouw aan de overkant had ontdekt, herkende ik onmiddellijk de wolkenkrabber waarin allerlei overheidsinstanties zijn gevestigd. In mijn beste Hebreeuws (dat is nog niet veel) en vooral Engels wist ik de goede verdieping te achterhalen, waar ik vervolgens in een volle wachtkamer belandde vol met geduldig wachtende (dat is heel wat voor Israëli’s, maar ze geven zich gewonnen als het gaat om bureaucratie) en vooral zwijgende Tel Avivi’s. Allerlei wachtkamers in Israël zijn voorzien van een moderne nummerautomaat waarop je vaak een keuze moet maken tussen diverse mogelijkheden. Ik heb maar wat gegokt en bedacht dat, als ik verkeerd zat, ze mij wel op de juiste keuze zouden wijzen. Desnoods dan maar achter aansluiten.

Het was komisch om iedereen te zien binnenkomen. Meestal werd niet eerst rondgekeken naar de nummerautomaat maar gelijk vertwijfeld geroepen: mispar (nummer) of zoiets. De automaat werd eigenlijk vrijwel direct ontdekt samen met de uitroep, want zelfs een slechtziende zou het apparaat niet kunnen missen. Daarna begon het keuzeproces. Bij banken, althans de mijne, staat er iemand bij die hulp biedt; bij overheidsinstanties moet je het vaak zelf uitzoeken, zo is mijn beperkte ervaring tot nog toe. Er is vaak wel een andere wachtende die zich opwerpt als vraagbaak en dat is natuurlijk handig. De wachttijd viel mee (half uurtje). Toen ik mij vervoegde bij het loket dat samen met het nummer dat aan de beurt is, werd omgeroepen plus dat het op het beeldscherm te zien was, kreeg ik na wat heen en weer gepraat te horen dat ik op een andere verdieping moest zijn bij meneer zus en zo. Die meneer was echter niet aanwezig, zijn deur zat hermetisch op slot. In de kamer ernaast zat iemand die mij wel kon helpen. Ik kreeg gelijk een formulier voorgeschoteld en een verhaal dat de verklaring van de Tax Authority pas na enige maanden beschikbaar zou komen. Daar was ik al op voorbereid, al beviel dat me totaal niet: uit de verhalen van anderen had ik al opgemaakt dat de één het direct kreeg, zonder poespas, en dat de ander maanden moest wachten met veel gedoe. De ambtenaar was resoluut: over een paar maanden terugkomen met allerlei bewijsmateriaal dat je echt van plan bent om te blijven. Plotseling bleek dat ik in Herzliya woon. Niet hier naartoe terugkomen, zei de man, ik wil je hier niet meer zien. Hij bedoelde het vast aardiger, maar hij zei het ronduit onvriendelijk. Ik moest naar Kfar Saba. Al lang best, dacht ik, misschien krijg ik het gewraakte formulier daar wel direct. Nieuwe plekken, nieuwe mogelijkheden, nietwaar?

In Kfar Saba bleek het team dat me kon helpen, afwezig te zijn vanwege een excursie, of misschien was het wel een cursus of nog weer wat anders. Kom over twee dagen maar terug want dan zijn ze er weer. Toen ik inmiddels voor de derde keer op jacht was naar de belastingverklaring, bleek dat ze me bij de receptie ditmaal helemaal begrepen. Dat kwam omdat ik van een bevriende olee (en onze vroegere rabbijn, maar dat terzijde), die deze procedure drie jaar geleden vrijwel moeiteloos had doorlopen, een voorbeeld had gekregen van zijn tax-verklaring. Mosje K. op de derde kan je eraan helpen. Helaas, triest, Mosje had een sjiwa (rouwperiode) dus die bleek er niet te zijn. Dan maar iemand anders aangeklampt want ik had geen zin om weer zonder resultaat te vertrekken. Helemaal aan de andere kant van de verdieping zat een vriendelijke, maar overwerkte belastingambtenaar die me in goed Amerikaans aan het e-mailadres van Mosje wist te helpen.

In het belastingkantoor heb ik in een rustig hoekje met behulp van mijn iPhone een mail opgesteld met enkele bijlagen, zoals kopieën van het Israëlische ID van mijn vrouw en mij, plus het voorbeeld van onze bevriende rabbijn. Nu maar wachten tot Mosje de sjiwa achter de rug heeft en aan ons verzoek toekomt. De behulpzame collega Van Mosje had al gezegd, wel drie keer, dat het heel erg druk was op dit moment. Dat worden vast nog een paar e-mails en enkele tochten naar Kfar Saba voordat we in het rijke bezit zijn van het papier van de Israeli Tax Authority, vrees ik. Daarna wordt het papierwerk met de Nederlandse Belastingdienst vervolgd.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2017Geoefende analfabeten
nov 2017Eindelijk
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Oelpan
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Klein maar springlevend
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013