inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eva van Sonderen

Eva van Sonderen (1948) studeerde Engels aan het Nutsseminarium en sociologie/sociale geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast verdiepte ze zich in Jungiaanse psychologie en later in het werken aan dromen in droomgroepen (o.l.v.Robert Bosmak). Ze ging aan de slag als vertaalster en free-lance journaliste, publiceerde her en der verhalen en artikelen, o.a. in De Gids, De Groene Amsterdammer en Bres. Eva werkte mee aan het boek 'Israel: een blanco cheque?' (Amphora/Van Gennep 1983). Van 1985 tot 1988 maakte ze deel uit van de vrouwengroep De Nieuwe Wilden in de Poëzie, o.l.v.Elly de Waard. Vanaf 1990 was ze correspondente voor het NIW in Israël. Een aantal jaren heeft ze bijdragen geschreven voor Levend Joods Geloof en het Jonag Bulletin. In 2016 is ze opgehouden met haar werk als sociaal rapporteur in het kader van de WUV. Zo heeft ze nu volop tijd voor andere interesse gebieden, zoals theorie en praktijk van traumaverwerking in dromen; en energetische geneeswijzen, zoals Emotional Freedom Technique (‘Tapping’) en Johrei( Japans).

vrijdag 31 juli 2020

We zitten middenin de ‘negen dagen’ die uitmonden in Tisja be’Av. Volgens de Joodse traditie is dit een periode waarin alles hafoech is, op zijn kop staat, omdat het ‘schild’ van goddelijke bescherming voor het Joodse volk in deze tijd fragieler zou zijn. Als de maand Av eenmaal is begonnen, dus ruim een week voor Tisja be’Av, neemt de bescherming weer toe. Dit jaar lijkt er in de hele wereld veel op zijn kop te staan.

Wat Israël betreft: de tevredenheid over het coronabeleid in februari, maart en april, waar Netanjahoe zelf iedere avond op de televisie luid de lof van zong, is omgeslagen nu er sprake is van snel gestegen besmettingscijfers, een hoger dodental en een zigzag-beleid: eerst wordt er van alles verboden zonder dat dat berust op duidelijke cijfers. Zwembaden en fitness centra die dicht moesten, zijn bijvoorbeeld slechts verantwoordelijk voor een klein percentage van de besmettingen, het opengooien van de scholen heeft meer tot oplopende besmettingen geleid. Ook café’s en restaurants kregen vorige week plotseling te horen dat ze het weekend moesten sluiten en alleen aan take-out konden doen. Na protesten van restauranthouders, die hun ingeslagen voorraden zouden kunnen weggooien, werd het sluitingsdecreet een paar dagen uitgesteld, en nu geldt het geloof ik helemaal niet meer, want de eethuisjes en café’s zijn gewoon open. Ook zwembaden en fitness centra zijn open, zij het dat je een duur half jaar abonnement moet hebben, een kaartje kopen voor een dagje zwemmen kan weer niet.

In plaats van een budget voor coronamaatregelen te bediscussiëren, besteedde de Financiële Commissie van de Knesset drie uur aan de behandeling van een belastingteruggave van 1 miljoen sjekel aan Netanjahoe. Dit op een moment dat de werkloosheid is opgelopen tot twintig procent en veel jongeren door de economische crisis die de lockdown heeft teweeggebracht, voor langere tijd geen zicht hebben op een baan. Het feit dat de premier zich alleen verontschuldigde voor het “ongelukkige moment” dat zijn belastingteruggave werd behandeld, viel niet goed bij het publiek.

Afgelopen sjabbat liep ik eind van de middag opnieuw naar de demonstratie op Kikar Paris, het plein met de fontein in de nabijheid van Netanjahoe’s ambtswoning, Er waren meer mensen op het plein dan ik ooit eerder had gezien, en nieuwe demonstranten bleven toestromen. (Het bleken er achteraf 5000 te zijn). Een heel gemengd gezelschap: er komen steeds meer jongeren bij, maar ook opvallend veel bezorgde oudere burgers, en ouders met kleuters. En niet alleen Asjkenazim, zoals Netanyahu beweert, maar evengoed Sefardim en Mizrachim. Ik ontwaarde een paar leden van mijn sjoel en wuifde naar ze; door het lawaai van de gele en rode vuvuzela’s, fluitjes, megafoons en een blikken trommelaar was een gesprek niet echt mogelijk. Maar de sfeer was vrolijk, niet grimmig, met uiteenlopende en vaak handgeschreven protestborden. Een man die een met ‘kerstboomlichtjes’ versierd bord torste, trok de aandacht van een cameraman en poseerde geduldig terwijl er een enorme zwarte paraplu werd geïnstalleerd voor de juiste belichting: “Liefde overwint het kwaad van Bibi” stond er op het bord.

Ik bleef vanwege corona enigszins aan de rand van de menigte staan, tegen de betonnen omheining waarachter de oproerpolitie stond, mizrachi jongemannen die de menigte wat bezorgd stonden op te nemen. Eentje bood mij vriendelijk een flesje water aan, maar ik zei dat hij het waarschijnlijk harder nodig zou hebben dan ik.

Er kwamen steeds meer mensen bij, de opwinding leek te groeien en na circa anderhalf uur zette een stoet zich onder tromgeroffel in beweging naar het Independence Park. Het tromgeroffel klonk nogal opzwepend, dus liep ik terug naar huis, ik had geen zin betrokken te raken bij botsingen met de oproerpolitie. Dat gebeurde die avond inderdaad opnieuw, met wat minder geweld dan eerder in de week. Toen werden er twee verschillende waterkanonnen gebruikt (met gewoon en met blauw gekleurd water) die continu betogers met zoveel kracht bespoten dat sommigen door de straat vlogen, vielen en hun hoofd bezeerden, of rechtstreeks in het gezicht werden getroffen – wat verboden is. Zelfs demonstranten die al wegliepen, Agronstraat in, werden nog in de rug getroffen. Deze zaterdagavond kwam het geweld ook van pro-Netanjahoe demonstranten; individuele betogers die naar huis liepen, werden onderweg aangevallen door in het zwart geklede leden van ‘La Familia’, de fans van voetbalteam Beitar Jeroesjalajim, die zich tijdens sportwedstrijden ook agressief en racistisch uitlaten. Op een andere plek in het land werden mensen die op een kruispunt demonstreerden vanuit een passerende auto met peperspray belaagd. Bij Kikar Paris werden pas na half een ’s nachts waterkanonnen ingezet tegen betogers die nog niet wilden vertrekken. Twaalf mensen werden gearresteerd, onder wie enkele Beitar fans. Dat heb ik uit de krant, want op dat tijdstip lag ik thuis al veilig te slapen.

Minister van Veiligheid Amir Ohana, ik neem aan dat de oproerpolitie onder zijn verantwoordelijkheid valt, ontpopt zich als een law and order man; in een uitgelekt gesprek van Ohana met politiecommissaris Motti Cohen klaagde Ohana dat de politie veel te zacht optreedt tegen wat hij “radicaal-linkse anarchisten” noemt, vergeleken met de manier waarop de politie Arabieren, ultra-orthodoxen en Ethiopische Israëli’s aanpakt … (in plaats van op te roepen deze groepen ook humaner te behandelen.) Hij heeft verschillende keren beweerd dat de campagne om Netanjahoe tot aftreden te bewegen ernstiger is dan de opruiing die in 1995 vooraf ging aan de moord op premier Rabin. Daarbij vergetend dat het doden van politieke tegenstanders meestal wordt uitgevoerd door rechts-radicale activisten (denk aan de Vrede Nu demonstratie in 1983, toen de 33-jarige Emil Grünzweig werd gedood door een granaat van een rechtse tegendemonstrant; of aan settler Baruch Goldstein, lid van Kahane’s Kach-beweging, die in 1994 in de Grot van de Patriarchen 29 biddende moslims doodschoot – de Kach-partij werd daarna verboden.)

De grote demonstraties tegen het regeringsbeleid bestaan uit een coalitie van veel verschillende groeperingen – jeugdbewegingen, scholieren, de Zwarte Vlag anti-corruptie beweging, de Gay Liberation beweging, feministes, net afgezwaaide dienstplichtigen, vredesactivisten, leden van de Arabische Joint List, mensen die bezorgd zijn om het voortbestaan van de democratie – dat is de kracht maar ook de zwakte: er is geen centraal leiderschap. Zoals journalist Nir Hasson, die de demonstraties op de voet volgt, in een podcast van Haaretz zegt: “Er is geen politiek mechanisme in deze protestbeweging die de macht van de straat kan omzetten in een politieke beweging” (die de premier kan doen aftreden).

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

vrijdag 17 juli 2020

De houdbaarheidsdatum van het merk Netanjahoe lijkt voorbij. Zaterdag 11 juli demonstreerden in Tel Aviv maar liefst 10.000 mensen om de regering duidelijk te maken dat hen economisch het water aan de lippen staat. Dat de beloofde financiële tegemoetkomingen voor bedrijven, kleine zelfstandigen of freelancers uitblijven of bij lange na niet genoeg zijn om van te kunnen leven. In de demonstratie ook hier en daar mensen met zwarte vlaggen (anti-corruptie) of zwarte t-shirts met de leus ‘Crime-Minister’.

Maandagmiddag wordt in Jeruzalem een al weken durend anti-corruptie kampement vlakbij Netanjahoe’s ambtswoning met ruw politiegeweld opgebroken. Terwijl men toestemming heeft om daar te demonstreren. De tenten, picknicktafeltjes, plastic stoelen, matrassen, slaapzakken, en spandoeken worden in de laadbakken van twee auto’s gegooid terwijl de demonstranten – meest oudere mensen – nog iets van hun bezittingen trachten te redden en anderen woedend staan te schreeuwen. Borden met leuzen liggen vertrapt op de grond. Er wordt geduwd en gestompt. Eerder waren al beelden te zien van licht gewonde demonstranten, met bloed aan hoofd of handen; eentje moest naar de eerste hulp in een ziekenhuis.

Dinsdag eind van de middag ziet het zwart en rood van de demonstranten op de plek van de ontruiming; ze zijn afgekomen op de noodkreet: “De democratie is in gevaar”. De mensenmassa golft over naar Kikar Tsarfat en naar Keren HaYesod, een massa met zwarte vlaggen, borden met rode leuzen, en gele en rode toeters die een enorm lawaai maken. Dit protest lijkt me vele malen groter dan het tiental mensen dat anderhalve dag eerder werd ontruimd. Het verkeer vanuit het centrum moet worden omgeleid. Alles komt in dit protest tezamen: de coronacrisis waardoor zoveel mensen werkloos zijn geworden, bedrijven failliet dreigen te gaan; de jarenlange bezuinigingen op de medische zorg; de onderbetaalde maatschappelijk werk(st)ers; het gezwollen aantal ministeries in de nieuwe regering met al hun douceurtjes, terwijl een groeiend aantal Israëli’s in een armoedeval dreigt te komen; en het gevoel dat de premier het te druk heeft met zijn persoonlijke zaken (corruptie-aanklacht) om nog fatsoenlijk leiding te kunnen geven aan het land.

De nieuwe algemeen directeur van Volksgezondheid, Chezy Levy, bericht dat het besmettingscijfer met zes procent is gestegen en dat zal worden geprobeerd een algehele lockdown te voorkomen. Er zijn al gedeeltelijke lockdowns voor wijken of steden met hoge infectiecijfers. Even later komt het bericht dat Volksgezondheid een algehele lockdown ‘onvermijdelijk’ acht. Want op maandag 13 juli worden er 1221 nieuwe gevallen gediagnosticeerd; 172 patiënten zijn ernstig ziek, 53 van hen liggen aan de beademing. Het aantal coronadoden bedraagt nu 365. In totaal zijn nu meer dan 40.000 mensen in Israël met Covid-19 geïnfecteerd of geïnfecteerd geweest.

Wat we kunnen verwachten bij een tweede gehele lockdown is mijns inziens massale burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik zie een filmpje op Facebook van de eigenaar van een eethuisje in Tel Aviv die wordt beboet door twee agenten omdat hij zonder vergunning tafeltjes buiten op de stoep heeft gezet – het blijkt al de tweede keer te zijn dat ze hem een boete geven. Hij laat zich op de grond vallen en kruipt tussen hun benen door, schreeuwend: hoe moet ik mijn kinderen dan te eten geven?! Burgemeester Huldai van Tel Aviv zou hem de eerste boete hebben kwijtgescholden, desalniettemin kreeg hij opnieuw inspecteurs op zich af.

Ook voor wie niet ziek is, of door de crisis in grote financiële problemen zit, is het een afmattende tijd. Mijn tandarts bijvoorbeeld heeft haar praktijk tijdelijk gesloten – ze nadert de zeventig en vond het besmettingsrisico te groot. Want als er ergens de gevreesde aerosolen rondzweven is dat in de tandartspraktijk. Ze heeft haar laatste patiënten nog behandeld, gehuld in een plastic ruimtepak met mondkapje plus plastic spatscherm plus latex handschoenen en na iedere patiënt moest alles in de behandelruimte worden gedesinfecteerd – als ze wilde blijven werken, moest ze volgens de officiële richtlijnen gaan investeren in een kostbaar afzuigsysteem in de behandelkamer. Kun je niet gewoon twee ramen tegen elkaar openzetten? vroeg ik onschuldig. Nee, officieel is dat is niet genoeg.

Sinds de eerste lockdown van meer dan acht weken ben ik alsmaar uitgeput, alsof ik al aan het post-virale syndroom lijdt zonder het virus te hebben opgelopen. Enig rondvragen in mijn omgeving leert me dat meer vrouwen dat hebben, vooral degenen die alleen wonen. Het gebrek aan een vaste werkstructuur, gebrek aan sociale contacten, niet meer naar de film kunnen, geen concerten, gebrek aan aanraking, niet meer samen kunnen eten, dat alles heeft volgens mij een dodelijke vermoeidheid tot gevolg. De meeste mensen zijn niet gebouwd op langdurig kluizenaarschap. (Sinds begin februari ben ik twee keer uitgenodigd om op vrijdag bij mensen te komen eten, we zaten dan met mondkapjes op te praten, en die gingen pas af bij het eten waarbij we zo ver mogelijk van elkaar af zaten.) In het begin kookte ik iedere dag nog uitgebreid voor mezelf, maar zo langzamerhand is dat afgezakt tot gemakkelijke happen of een afhaalshoarma. Aan het begin van de pandemie werd me voor het NIW gevraagd of ik liever in Israël of in Nederland zou willen zitten en antwoordde ik dat het in beide landen “even link” leek te zijn, maar dat Israël wel veel sneller tot beschermingsmaatregelen overging en ook een lager dodental kende, dus: Israël. Nu zou ik liever in Nederland willen zitten, waar het leven weer enigszins normaal lijkt te zijn, mensen op terrasjes zitten, in eigen land op vakantie gaan, en mij daarvan op Facebook de meest prachtige foto’s sturen.

Maar er zijn nog geen directe vluchten Tel Aviv-Amsterdam en bovendien valt vliegen, zelfs bemondkapt en ingesmeerd met alcohol-gel, in de categorie “matig tot hoog besmettingsrisico.”

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

vrijdag 3 juli 2020

Woensdag 24 juni werd bekend dat de financiële commissie van de Knesset akkoord was gegaan met een belastingteruggave van ongeveer een miljoen sjekel aan Netanjahoe, een belasting die aanvankelijk was geheven op betalingen, diensten en emolumenten die de premier van begin 2009 tot en met eind 2017 had ontvangen. Dit ging onder andere over de renovatiekosten aan de privé-villa in Caesarea, aan tuinarbeid en reparaties aan het zwembad bij de villa. De bekendmaking van dit bedrag op het moment dat er door de coronacrisis bijna een miljoen Israëli’s werkloos zijn geworden en die soms moeite hebben de huur of hun dagelijkse maaltijd te betalen, riep uiteraard verontwaardiging op. Gewone mensen moeten over dat soort emolumenten ook belasting betalen – bijvoorbeeld als je op je werk een dagelijkse maaltijd krijgt of maaltijd vouchers, en dergelijke. (Wil niet zeggen dat iedereen dat ook doet …) De Israëlische editie van Forbes Magazine schat het kapitaal van de Netanjahoe’s op vijftig miljoen sjekel, ongeveer veertien miljoen dollar. Daar valt toch wel een tuinman van te betalen?

De demonstraties in Jeruzalem waren vorige week bijna niet bij te houden. Het begon vrijdagmiddag 26 juni met een anti-corruptie demonstratie van enige honderden mensen bij de ambtswoning van Netanjahoe. Met zwarte vlaggen en borden met de leuze “Crime Minister” en met opvallend veel jongeren die genoeg hebben van koning Bibi en hem oproepen af te treden. Er zou desondanks misschien niet zoveel aandacht aan zijn gegeven ware het niet dat de politie op eigen gezag besloot zeven demonstranten te arresteren, omdat ze niet op het trottoir zouden hebben gelopen en het verkeer hadden geblokkeerd.

Helaas voor de politie was een van de arrestanten brigadier-generaal (bd) Amir Haskel. Haskel heeft zich na 32 jaar dienst bij de luchtmacht toegelegd op onderzoek naar de Sjoa en begeleidt in dat kader ook groepen studenten bij excursies naar de voormalige vernietigingskampen in Polen. Hij is tevens een van de organisatoren van deze anti-corruptie betogingen. Bovendien kwamen er opnames vrij, verspreid via sociale media, die toonden dat het blokkeren van het verkeer pas begon toen agenten vrij agressief tot arrestaties waren overgegaan. De politie wilde de arrestanten alleen vrijlaten op voorwaarde dat ze beloofden zich vijftien dagen niet in Jeruzalem te zullen vertonen en op straffe van een garantiesom van 5000 sjekel. Vier van hen gingen door de knieën, Haskel en twee anderen niet. Deze drie werden geboeid aan handen en voeten voor het District Court gebracht, (vergelijkbaar met de politierechter denk ik), waarna de rechtbank onvoorwaardelijke vrijlating beval.

De 66-jarige, bescheiden oud-generaal Amir Haskel is zo de officieuze leider van het protest geworden tegen de premier die is aangeklaagd wegens verdenkingen van corruptie in drie verschillende zaken. Zelf verklaarde Haskel na zijn vrijlating dat hij iets heel belangrijks had geleerd bij zijn onderzoek naar de Sjoa; allereerst dat de meeste mensen in een noodsituatie de neiging hebben zich afzijdig te houden, en als tweede hoe gevaarlijk die positie van afzijdigheid is. Vandaar dat hij politiek actief is geworden. De beelden van de arrestaties misten hun effect niet: zaterdagavond, na afloop van de sjabbat, was de betoging veel massaler: duizenden mensen met zwarte vlaggen en borden, en niet alleen tégen corruptie en schrijnende economische ongelijkheid, maar ook vóór de redding van de democratie.

Ten slotte zondagmiddag. Vanwege de coronacrisis werd er dit jaar geen Pride demonstratie gehouden, maar een feestelijke rally in het teken van Trots en Verdraagzaamheid in het Independence Park, georganiseerd door het Jerusalem Open House. Vijf jaar geleden werd de zestienjarige Shira Banki, die meeliep uit solidariteit met haar gay vrienden en vriendinnen, door een ultra-orthodoxe man met een mes doodgestoken en sindsdien is de beveiliging toegenomen, zo’n 1200 tot 1400 agenten (m/v) waren op de been. Drie rechtse extremisten van Lehava, een orthodoxe, racistische, anti-Arabieren en anti-LGBT organisatie, waren tevoren opgepakt omdat ze van plan waren de rally te verstoren en werden later op de zondag weer vrijgelaten. Wel waren er opvallend minder gemeentelijke veelkleurige vlaggen op straat – misschien de invloed van locoburgemeester Arieh King, die al gemeentelijke inspecteurs had gestuurd om een groot LGBT-spandoek aan een Amerikaans ambassadegebouw op Agron Street te verwijderen. Amerikaanse functionarissen protesteerden tegen deze inbreuk op hun soevereiniteit.

Ik was zelf niet bij de rally; ik had gekozen om een goede vriend te bezoeken die net een nieuw appartementje had gevonden na een plotselinge scheiding en nu opnieuw vanuit het niets zijn leven moet gaan opbouwen. Met decadente gebakjes van de Franse patisserie Gagou kwam ik hem opvrolijken; mijn sociaal werkster had het gewonnen van mijn politieke activiste. Ik las op Facebook dat de rally was begonnen met een minuut stilte ter herdenking van Shira Banki. Daarna riep de directeur van het Open Huis op tot verdraagzaamheid voor alle mogelijke ‘genders’ en seksuele oriëntaties, en tegen geweld, monddood maken en uitsluiting. Een negenjarig transgender meisje Rena Noldman verscheen met haar ouders op het podium om uit te leggen dat alle mensen verschillend en uniek zijn, en dat een LGBT-persoon dus niet ‘raarder’ is dan iemand anders. Toen ik ’s avonds in de bus op weg naar huis zat, stapten nog steeds vrolijke, kleurig versierde deelnemers met vlaggetjes de bus in.

Ten slotte sprak Netanjahoe op zondag een halve verontschuldiging uit: er was niets mis met de hoogte van zijn belastingteruggave, maar het moment waarop dat gebeurde was niet zo opportuun … En vice-premier Gantz liet horen dat hij, eenmaal premier, de staat niet zou laten opdraaien voor de kosten van zijn privéwoning.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

vrijdag 19 juni 2020

Bijna alles mag weer in Israël, behalve grote samenkomsten, wat inhoudt dat ook synagoges en kerken nog geen diensten mogen houden (wel als dat in de buitenlucht gebeurt.) Bioscopen, concertzalen en disco’s blijven nog dicht en ook de treinen rijden nog niet. Bussen wel. De meeste scholen zijn ook open. In het publieke domein, dat wil zeggen op straat, op school, in winkels en in het openbaar vervoer en taxi’s, moeten mondkapjes worden gedragen. Zelfs als je even het vuilnis naar buiten draagt om het in een container te gooien, zou je zonder mondkapje al een boete kunnen krijgen.

Niet verrassend dat door de versoepeling ook het aantal infectiegevallen weer omhoog schiet, na meer dan twee weken betrekkelijke rust. Er wordt over een tweede golf gesproken. Het totale aantal virusgevallen bedraagt dinsdag 16 juni 19.338, maar daarvan zijn slechts 3.598 ‘actieve gevallen’. Daarvan zijn er 27 ernstig ziek. Afgelopen maandag werden er 13.425 mensen getest, waarvan er 216 positief testten. Het aantal sterfgevallen is nu 302. Het infectiepercentage voor de hele bevolking is circa 1,6 procent. Dat klinkt niet als veel; maar volgens deskundigen moet zo’n percentage niet te lang boven de één procent blijven, omdat de ziekenhuizen de exponentiële groei dan weer nauwelijks aan zouden kunnen. Op het zorg- en gezondheidsstelsel is ook al jarenlang bezuinigd, dat kraakte vóór deze pandemie al in merkbaar in zijn voegen. Tot de nieuw geïnfecteerden behoren overigens elf werknemers – drie artsen, twee verpleegkundigen, zes paramedici en de rest niet-medisch personeel – van het Ichilov Ziekenuis in Tel Aviv-Jaffa. Volgens Ynet werden de regels aangaande sociaal afstand houden in Ichilov verschillende keren overtreden; het laatst bij een afscheidsfeestje in het ziekenhuis met meer dan twintig deelnemers die langere tijd geen mondkapje droegen.

Nu ik weer overal in Jeruzalem mag rondlopen kan ik een beetje kijken wat de wekenlange lockdown vanwege corona economisch heeft aangericht. In Emek Refaiem is de vestiging van de supermarkt Supersol verdwenen, maar dat was altijd al een doodgeboren kindje in een straat vol andere groentewinkels en supermarkten met een verser en uitgebreider assortiment.

Op weg naar de Machané Jehoeda markt zie ik in rechov Agrippas dat het boetiekje met Indiase hippiekleding zoals lange rokken met ruches en witte kanten bloesjes, populair bij jonge orthodoxe vrouwen, de crisis niet heeft overleefd. De markt zelf is afgesloten met metalen hekjes en daar word je temperatuur opgenomen. Ligt die boven de 38 graden dan kom je er niet in. Binnen die hekjes is het wel rustiger dan normaal. De mondkapjes hangen bij twee derde van het publiek onder de kin. Van de twee grote concurrerende noten- zuidvruchten- en chocoladekramen, staat er nu nog maar een – de beste is weg. Hopelijk maar tijdelijk. Op de terugweg zie ik dat de kranten- en tijdschriftenwinkel van een Russische ondernemer, waar ik mijn Haaretz vaak van betrok, ook al is gesloten.

Een andere keer ben ik in Kenjon Israel, een overdekt winkelcentrum in Industrial Talpiot, op zoek naar een dunne zomerbroek. Die denk ik te vinden op de hoogste verdieping, waar een outlet zit, een winkel die overschotten verkoopt van Israëlische designers: Tal Beck, Ronen Chen, meest modellen van het voorgaande jaar. Helaas, de winkel blijkt te zijn opgeheven. Er zit nog een andere outlet, van merken als Castro en Golf, maar die verkoopt nu echt alleen maar schmattes (troep).

Bij de kapper waar ik vandaag zit te wachten met een tijdschrift op schoot, word ik gemaand mijn mondkapje op te trekken zodat het ook mijn neus bedekt. “Anders krijg ik een boete van 5000 sjekel!” betoogt de kapper. In feite zijn de maatregelen die nog wel gelden, vandaag niet meer geldig, want de noodwet van drie maanden is juist afgelopen nacht verlopen. Waarschijnlijk wordt deze wet vanochtend in de zitting van de Knessetcommissie die constitutionele en juridische zaken behandeld, weer verlengd, maar tot die uitspraak leven we even in een vacuüm.

Tot slot nog een wat beter bericht, tenminste voor de betrokkenen: er is afgelopen vrijdag een groep van 37 Peruviaanse Joden met een speciale chartervlucht op Ben Goerion geland. Peru heeft na Brazilië het hoogste aantal Covid-19 gevallen van Zuid-Amerika, 200.000 geregistreerde infecties en 5.700 sterfgevallen. Bijna de helft van de infectiegevallen is afkomstig uit Lima, waar de meeste Peruviaanse Joden wonen, en de lockdown daar heeft geleid tot geweld en straatrellen vanwege gebrek aan voedsel en medicijnen. De vlucht werd georganiseerd en betaald door de International Fellowship of Christians and Jews, en de Peruviaanse immigranten moeten net als iedereen eerst veertien dagen in quarantaine.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

zondag 31 mei 2020

Mijn Nederlandse vrienden- en kennissenkring vraagt mij vaak verbaasd hoe het toch kan dat Netanjahoe, en zijn Likoed-partij zoveel steun hebben onder de Israëlische bevolking. Daar had ik eigenlijk geen goed antwoord op, anders dan te wijzen op de uitzonderlijk manipulatieve vermogens van de al tien jaar aan de macht zijnde premier. Maar er zijn natuurlijk dieper liggende redenen.

In januari stond ik op vrijdagochtend bij de slager annex poelier, om vlees voor goede kippensoep te kopen. Vóór mij in de rij een paar mannen. Er ontstond een gesprek over Netanjahoe en Gantz en ik liet weten dat ik hoopte dat we nou eens af zouden zijn van Netanjahoe als premier. De grijzende mizrachi slager keek me een beetje medelijdend aan en zei: “ik mag Netanjahoe ook niet. Dat geeft niet, hij is een sterke leider, en dat hebben we nodig, daarom stem ik op hem.” Ik ging naar huis met iets om over na te denken, plus een enorm stuk bevroren kalkoenenhals, genoeg voor twee sjabbatpannen kippensoep.

Later in januari las ik in Haaretz een interview met socioloog Nissim Mizrachi, op de foto een somber en streng ogende intellectueel in het zwart. Hij studeerde summa cum laude af aan de Hebreeuwse Universiteit, behaalde vervolgens in de V.S. zijn doctorstitel, en is gespecialiseerd in kennissociologie, etnische studies, sociale ongelijkheid en mensenrechten. In het interview legt hij uit waarom de mizrachi arbeidersklasse (waarmee hij voornamelijk Joden uit Noord-Afrika lijkt te bedoelen, die ik sefardim zou noemen) tegen haar eigen belangen in schijnt in te stemmen met eeuwige steun voor Likoed in plaats van aan De Arbeid. Dat is geen kwestie van wat marxisten ‘vals bewustzijn’ zouden noemen, aldus Mizrachi. Ze hebben niet zoveel boodschap aan die universele waarden – democratie, mensenrechten – die linkse partijen hoog in het vaandel dragen. Voor de meeste mizrachim zijn communautaire, traditionele en religieuze waarden belangrijk. Voor hen is het belangrijk dat Israël een staat is met een sterke Joodse identiteit, inclusief godsdienst (waar mizrachi Joden over het algemeen trouwens meer relaxed mee omgaan dan hun Asjkenazische geloofsgenoten). Een sterke staat, die de omringende vijanden aan kan, is belangrijker dan het Westerse ‘universele’ democratische model, waarschijnlijk ook doordat zij, of hun ouders, bekend zijn met en gevlucht zijn uit diezelfde vijandige staten. “Bibi melech Jisraeel” is hun leuze; het doet er niet toe dat deze koning het prototype van een Asjkenazi is …

Afgelopen zondag moest Netanjahoe, na uitstel dat was verleend vanwege de coronapandemie, voor het eerst voor het districtsgerechtshof in Jeruzalem verschijnen. De beschuldigingen in drie verschillende zaken luiden: omkoping, fraude en schending van vertrouwen. Zijn verzoek om op deze eerste formele zitting alleen vertegenwoordigd te worden door zijn advocaten, was door de rechtbank afgewezen; hij moest zelf verschijnen om de aanklacht te horen.

In de lobby van het gerechtsgebouw hield Netanjahoe, omringd door zijn Likoed-ministers en andere aanhang (allemaal gemuilkorfd met mondkapjes), een felle toespraak, waarin hij niet schroomde openlijk de rechtsstaat aan te vallen in de persoon van procureur-generaal Avichai Mandelblit, oud-openbaar aanklager Shai Nitzan en de politie in de persoon van oud-commissaris Roni Alsheich. Misschien zullen de rechters: Rivka Freidman-Feldman (v), Oded Shaham en Moshe Bar-Am, plus openbaar aanklager Liat Ben-Ari (v), spoedig zijn volgende doelwit worden. (Al deze personen hebben inmiddels beveiliging gekregen.) Het was duidelijk een show voor de bühne, zijn Likoed-aanhang die ervan overtuigd is dat de hele zaak een smerig links complot is om hun geliefde leider uit de weg te ruimen. Een foto van een pro-Netanjahoe demonstratie toont een spandoek waarop hij wordt vergeleken met niemand minder dan Alfred Dreyfus.

Je zou zeggen: als Bibi weet dat hij onschuldig is, waarom trekt hij zich dan niet tijdelijk terug, en wijdt hij zich niet honderd procent aan het verdedigen van zijn zaak, zodat hij zo snel mogelijk kan worden vrijgesproken van iedere blaam? De nog niet eerder vertoonde aanval van een premier, in een gerechtsgebouw, op de rechtsstaat wijst voor mij op iemand die schuldig is, in paniek, wiens advocaten alles zo lang mogelijk willen rekken, een soort uitputtingsoorlog. Maar voor de aanhangers van de populistische complottheorie wijst dit natuurlijk op de vuige aard van diezelfde zogenaamde, door een Asjkenazische elite beheerste, democratie.

Wordt nog zeer lange tijd vervolgd. De tweede hoorzitting vindt op 17 juli aanstaande plaats.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook
jul 2020Berichten van het demonstratiefront 2
jul 2020Berichten van het coronafront
jul 2020That was the week that was
jun 2020Waarnemingen in tijden van corona
mei 2020De staat Israël tegen Netanjahoe – of is het andersom?
mei 2020Sefirat haOmer – de dagen van de Omertelling
mei 2020Herdenken
mei 2020Minder coronavirus, meer machtsstrijd
apr 2020Dagboek in coronatijden
mrt 2020Verbondenheid in tijden van corona 2
mrt 2020Verbondenheid in tijden van corona
mrt 2020Verkiezingen maart 2020
jan 2020Politiek en het Vijfde Wereld Holocaust Forum
jan 2020Naar Nederland
dec 2019Zwerfkatten
nov 2019Aanklacht
nov 2019Raketten op het zuiden van Israël
okt 2019Acharé HaChagim
okt 2019Notities bij de Hoge Feestdagen
sep 2019Verkiezingen: vermoeidheid en besluiteloosheid
aug 2019Warm, warmer, heet – Israël over tachtig jaar
aug 2019Tisja beAv 2019 – “God on Trial”
aug 2019Ervaringen uit de diaspora
jun 2019Nechama Rivlin 1945-2019
mei 2019Bosbranden
mei 2019Songfestival
mei 2019Na de wapenstilstand
apr 2019Dovemansoren
mrt 2019Een ongewoon verhaal
mrt 2019Poerim in beeld
mrt 2019Stress hanteren en trauma’s kwijtraken
mrt 2019Lente in Amsterdam, winter in Jeruzalem
feb 2019Berichten uit de diaspora
jan 2019Overdenkingen na het overlijden van Amos Oz
dec 2018Een bezoek aan Tekoa
nov 2018Da'at Elyon
nov 2018Chaja Polak: ‘De man die geen hekel had aan Joden’
okt 2018Gesprek met Marceline Loridan-Ivens (2003)
sep 2018Ari Fuld z.l. – een sympathieke rechts-radicale settler
sep 2018Rosh Hasjana, goed en slecht nieuws
aug 2018Wel of niet (koosjer) vlees eten
jul 2018Tisja beAv – The joy of our heart has ceased, our dancing has turned into mourning
jul 2018In memoriam – Claude Lanzmann
jun 2018Pluralisme in Jeruzalem en Tel Aviv
mei 2018Pressurecooker Gaza ontploft
mei 2018Onnodige tragedie
apr 2018Israëls zeventigste verjaardag
apr 2018Lange, hete zomer
mrt 2018Een toevallig gevonden boek
mrt 2018Terugblik op Poerim
feb 2018Noodkreet
jan 2018Deportatie en verzet
jan 2018Doodstraf
dec 2017Rust en rumoer
nov 2017Meeliften op het dagboek van Anne Frank
okt 2017Noach, de zondvloed en (seksueel) geweld
okt 2017Vreugde van het water scheppen
okt 2017Een dinsdag in Jeruzalem
sep 2017New age, alt-right en antisemitisme
aug 2017De totale zonsverduistering
jul 2017De Kotel en de wet op bekering
jun 2017Geweld tegen Arabische vrouwen
mei 2017De zakenman en het fotomodel op bezoek in Jeruzalem
mei 2017Jom Hasjoa in Israël
apr 2017De maaltijd van de Moshiach
apr 2017Demonstreren in Jeruzalem
mrt 2017Weapons of the Spirit
mrt 2017Ana B’choach
feb 2017Emoties en de brit mila
jan 2017Een nieuwe koning in Egypte die Jozef niet had gekend
jan 2017Aanslag in Armon Hanatziv
jan 2017De rechtsstaat Israël
dec 2016Ellende en onheil
dec 2016Portefeuille
nov 2016Bosbranden
nov 2016Amerikaanse verkiezingen
okt 2016Sjana tova – van traditioneel tot vernieuwend
sep 2016Afscheid bij Crescas
sep 2016Prayer for the Soul and the Holy City
sep 2016Bariloche
aug 2016Gideon Levy
aug 2016Zomergasten en groene papegaaien
jul 2016Traditie en moderne ontwikkelingen
jun 2016In memoriam: Alegria
mei 2016Donkere wolken boven Zion?
mei 2016René Kahn – Tikoen Olam met behulp van psychofarmaca
apr 2016Overdenking bij de dood van Wim Brands
mrt 2016Denkflarden bij het samenstellen van sjlachmones
mrt 2016Stervensbegeleiding in Jeruzalem II – het French Hospice
mrt 2016Stervensbegeleiding in Jeruzalem
feb 2016Uitzichtloosheid in Gaza
feb 2016Separate but equal is not equal. Hebben vrouwen gewonnen, of de religieuze stromingen?
jan 2016Aanslagen op de Westoever
jan 2016Van Dis
dec 2015Het verschillende gebruik van messen
dec 2015Chanoeka 2015
nov 2015De oorlog van Gog en Magog
nov 2015Herdenking van de moord op Rabin
okt 2015Een bi-nationale staat voor twee volkeren
okt 2015De terreur van de lange messen
sep 2015Is er nog één Joods volk?
aug 2015Profetie
aug 2015Toch nog lichtpuntjes
jul 2015Tisja beAv 2015
jul 2015Een spook waart door Jeruzalem ...
jul 2015Tegengestelde verhalen - wat is waarheid
jun 2015Stedenband
jun 2015Licht en donker in Jeruzalem
mei 2015Catch the Jew! (Vang de Jood)
mei 2015Beth Mozes
apr 2015Tunnel of Hope
mrt 2015Angst en trauma hebben de verkiezingen gewonnen
mrt 2015Poeriem en Iran
feb 2015Nederlandse Joden, hier of daar
feb 2015Ibrahim Abu El-Hawa
jan 2015Verschillen in perceptie na de aanslagen in Parijs
jan 2015Journaal van te verwachten sneeuwstorm
jan 2015Het jaar 2014
dec 2014Chanoeka tussen Rechovot en Jeruzalem
dec 2014Welkom terug
nov 2014Door de Arabische sjoek
nov 2014Olijven plukken (2)
okt 2014Olijven plukken met Rabbis for Human Rights
okt 2014De goede oude tijd
okt 2014Onder de helm
sep 2014Rosj Hasjana 2014
sep 2014Berlijn en Jeruzalem
aug 2014Overwinning
aug 2014Staakt-het-vuren
jul 2014Oorlog en de as van de Rode Koe
jul 2014In Israël gebeurt in drie weken meer dan in Nederland in een jaar
jun 2014Hopen op het beste, het ergste vrezen - vervolg
jun 2014Hopen op het beste, het ergste vrezen
jun 2014Sjawoe’ot en de éénstaat oplossing
mei 2014Naar Tekoa
mei 2014Het Achterhuis voor tieners verklaard
mei 2014Anne Frank met luxe verwen-arrangement
apr 2014Jeruzalems begin en einde van Pesach
apr 2014Is er hoop na Kerry?
apr 2014De Holyland affaire
mrt 2014Nu al: pre-Pesachkoorts
mrt 2014Botsende klimaatzones en botsende belangen
feb 2014Diaspora-nieuws
feb 2014Ziekenfonds
jan 2014Landau over Sharon
jan 2014Afrikaanse asielzoekers in Tel Aviv
dec 2013Pre-Kersjt in Jeruzalem
dec 2013Een geurkaarsje voor Mandela
dec 2013Amos Oz, Chanoeka en Friedländer
nov 2013De Hollandsche Schouwburg. Theater, Deportatieplaats, Plek van Herinnering
nov 2013Filipijnen
nov 2013Bethlehem, de film
okt 2013Aviva Zornberg over de akeda
okt 2013De Kabbala van rabbijn Ashlag
sep 2013Wie verdient er nu de Nobelprijs?
aug 2013Scheermes en scheerkwast bij de hand houden
aug 2013Een relatief rustig eiland
aug 2013Gasmasker
jul 2013Tisja Be'Av
jul 2013Dertigste Jeruzalem Filmfestival
jul 2013Tel Aviv, stad van tegenstellingen
jun 2013Hitte
jun 2013Rosj Chodesj Tammoez
jun 2013'De vijand'
mei 2013Een echte seculiere sjabbatsfeer
mei 2013Onderduiken in de apenrots
apr 2013In dienst gaan
apr 2013Zon en zingeving in Israël
mrt 2013Kitniyot
mrt 2013Chamsin
mrt 2013Rabbi Menachem Froman, van Goesj Emoeniem tot Jerusalem Peacemaker
mrt 2013Conflict bereikt tuinhekje
feb 2013David Hartman - zichrono livracha
jan 2013The day after
jan 2013Ontregeld
jan 2013Lemaleh et hachalal
dec 2012Chanoeka in Nachlaot
nov 2012Oorlog met Gaza (2)
nov 2012Oorlog met Gaza
nov 2012New York
okt 2012Noach, de Zondvloed en zonne-energie
okt 2012Op de Machane Yehuda
sep 2012High Times – thuiskweek in Israël