Zomerhuis met zwembad

Renée Citroen

vrijdag 4 augustus 2023

We hadden met de familie een vakantiehuis gehuurd op een zonnig eiland met alles erop en eraan, zeezicht, een groot zwembad, een terras met overal plek om te loungen en binnen airco.

De plaatselijke natuur van kurkeiken, aardbeibomen, lavendel, venkel en andere planten was vervangen door enorme cactussen, palmen en een oude olijfboom, die er oorspronkelijk ook niet stond, maar bij een tuincentrum vandaan kwam. Het eerste dat me dus opviel, was dat er geen krekels te horen waren. Die houden niet van cactussen.

De enige echte natuur kwam van de zwermen zwaluwen die, zodra wij niet in het zwembad waren, in een duikvlucht water kwamen drinken. Ook een paar tortelduifjes namen 's morgens op de rand van de infinity pool een slokje van het zwembadwater. Was dat wel goed voor ze? Google was onduidelijk.

De snelle wendingen van de zwaluwen deden me denken aan het filmpje van Amerikaanse piloten, die vreemde voorwerpen hadden gezien die ook zo konden wenden en duiken. Op verre planeten hebben ze dus de bewegingen van vogels na kunnen maken, denk ik. Of zijn de ufo's echte vogels?

Op een morgen was ik vroeg als enige in het zwembad. Ik zwom heen en weer en voelde helemaal niets, een vreemde leegte. Is dit wat je voelt als er niets meer te wensen over is? Alles klopt, alles is perfect. Zelfs van de canicule, de hittegolf waarvoor werd gewaarschuwd, hadden we geen last. De airco werkte binnen, en buiten was het brandschone zwembad. Daarvoor hoefden we ook niets te doen, want er kwam een man met een net om het te reinigen.

Al dobberend in het water voelde ik me een filmster in Hollywood, met haar luxe villa met tv in elke kamer en een enorme tweedeurs koelkast met watertap, met de keuze uit koud water, ijsblokjes en crushed ice. Met zwembad en poolman. Wat een leeg bestaan, wat een kilte, ondanks de hitte.

En ten koste van wat? De verdwenen natuur, de energievretende airco en ijskast, de vliegreis om dit paradijsje te bereiken, het zeewater dat meer dan 25 graden was.

Een week eerder hadden we zonder de (klein)kinderen een tiny house gehuurd, midden in de natuur, waar wél krekels waren en tegen de schemering een luid geknor was te horen van de wilde zwijnen, die ons aankeken en dan snel in de bosjes verdwenen. Daar liepen de hagedisjes over het terras en hoorden we gaaien en eksters in de wilde olijfbomen. Maar ook alleen bereikbaar per vliegtuig of met vervuilende ferry's. De droomvilla was een week van ons, maar de airco bleef de hele zomer aan. Weer thuis hoorden we over de bosbranden op al die prachtige eilanden.

Mijn hele leven was vakantie voor mij: zon, zee en krekels. Heel vanzelfsprekend. Zou het dat ook nog zijn voor mijn kleinkinderen?

8 + 3 = ?
"Mijn hele leven was vakantie voor mij: zon, zee en krekels. Heel vanzelfsprekend. Zou het dat ook nog zijn voor mijn kleinkinderen?" En juist daarom - omdat het voor onze kleinkinderen ook nog vanzelfsprekend zou moeten zijn - vlieg ik al 20 jaar niet meer (vakantie dichtbij huis is ook leuk), hebben wij rolluiken ipv airco, eet ik geen vlees, hebben wij geen auto meer. Kleine 'opofferingen' in de hoop dat er ook nog een leefbare wereld zal zijn wanneer wij er allang niet meer zijn. Maar de meeste mensen interesseert het geen barst of ze belijden het alleen met de mond, maar trekken geen persoonlijke consequenties want "dat helpt toch niets" "is een druppel op de gloeiende plaat". "Laat die ander (regeringen, bedrijven, noem maar op) eerst maar eens wat doen". Ik word er zo verdrietig van.
Natuurlijk wordt het voor je nageslacht nog beter! Kop op, geen schuldgevoel omdat je bestaat en van het leven geniet. Laat de onheilsprofeten lekker in hun eigen zuurpruimerij gaar sudderen. Die filmsterren bepalen zelf wel of hun bestaan ''leeg'' is of niet. En o ja, natuurlijk zijn die ufo's geen echte vogels, maar vogels daarentegen wél echte ufo's!
Ja Renee , dat is de vraag. Pas zat ik met mijn kleinzoon (20) en vriend in een mooi gesprek en ik uitte mijn bezorgdheid/ verwondering over iets wat nu leeft in de wereld. Hij zei: ach oma, tegen die tijd is dat heel gewoon. En ik voelde een rust neerdalen in mij. Liefs, Shifra

Columns 2024

Columns 2023

Columns 2022

Columns 2021

Columns 2020

Columns 2019

Columns 2018

Columns 2017

Columns 2016

Columns 2015

Doneren

Crescas kan niet zonder jouw steun. Met elke donatie, hoe klein ook, steun je onze activiteiten en zorg je dat wij nog meer voor Joods Nederland kunnen betekenen.