sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 8 april 2016

Vroeger woonden aan het eind van onze straat de 'pestjochies'. Twee grote broertjes en een kleintje. Je moest er langs op weg naar school en als je weer thuis kwam. Als je bij een vriendinnetje ging spelen, stonden ze er en vaak op de terugweg ook. Ze pakten je fietsstuur vast en duwden en trokken aan je haar. Ik begon meestal meteen te huilen en dan lieten ze na een tijdje los. Thuis zei ik er niet veel over, mijn moeder ging wel eens met de moeder van de jongens praten, maar dat hielp niet veel.

Het was een gegeven, mijn zus en ik vroegen elkaar voor we weggingen: “Staan ze er?” En als je geluk had, kon je er ongehinderd snel langs fietsen, dan scholden ze alleen maar. Dit was in de jaren '50 in een welvarende, geheel witte buurt.

Een keer, tijdens een van die koude winters die je toen nog had, fietste ik naar huis langs de dorpsvijver die bevroren was. Het was er vol met schaatsers. Ik zag ze uit de verte al staan, de pestjochies, met een grote groep vrienden. Ik ging harder trappen en net toen ik dacht dat ik er veilig langs was gekomen, voelde ik een keiharde ijsbal tegen mijn hoofd. Mijn bril vloog af en ik voelde bloed op mijn gezicht. Wat er toen precies gebeurde weet ik niet meer, maar er kwam opeens een gigantische woede in mij op.

Ik zag weinig zonder bril en met dat bloed, maar ik liep schreeuwend op de groep af. Of ze gek geworden waren. Wie het gedaan had. Dat ik dit niet pikte, dat ze de bril moesten betalen. De groep stond doodstil. De andere schaatsers keken ook zwijgend toe. Ik bleef schreeuwen uit pure woede en verontwaardiging. De jongens schuifelden ongemakkelijk en keken naar elkaar. Eindelijk zei een jongen dat hij het gedaan had. Ik vroeg om zijn naam en adres, nog steeds snikkend en snotterend. Toen vertrok ik, raapte mijn fiets op en ging bibberend van de kou en ellende alleen naar huis. Niemand had aangeboden mij te helpen.

Mijn moeder deed een pleister op mijn gezicht en belde de ouders van de jongen op. Hij kwam een paar dagen later met zijn moeder aan de deur, excuses aanbieden, doodverlegen. Ik keek naar hem en dacht: 'Net goed'.

Later voelde ik die woede weer als mijn kinderen huilend thuiskwamen, omdat er ook hier pestjochies in de straat vervelend deden. Ik ging erop af en sprak ze aan. Dat viel niet in goede aarde bij hun ouders. Die vonden dat de kinderen dat zelf moesten uitzoeken, daar bemoeiden ze zich niet mee.

Is dit niet precies wat er nu aan de hand is in Nederland? De pestjochies hebben het voor het zeggen – Wilders, GeenPeil, Pegida – en niemand wordt woedend. Nederlanders kijken graag de andere kant uit. Maar als je niets zegt, kan het zomaar gebeuren dat je een ijsbal tegen je hoofd krijgt. Of erger.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland