inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 5 juni 2020

Pia de Jong schreef alweer een tijd geleden een column in NRC over mansplaining, de behoefte van mannen alles uit te leggen wat je allang wist. Ze had het ook over manspreading, het breeduit zitten, zodat er nauwelijks plaats is voor een ander in het openbaar vervoer. Het was ver voor corona, toen ik een keer tegenover mij in de metro drie mannen naast elkaar op een rij zag zitten, allen wijdbeens. Ik had er gelukkig geen last van, maar zij ook niet kennelijk. Hoe doen ze dat?

Een ander sterk staaltje van manspreading maakte ik mee in de tram, ergens in november vorig jaar. Er waren twee een-persoonsplaatsen tegenover elkaar. Op de een zat een forse man. Ik ging op de andere zitten, maar er was geen plaats voor mijn voeten. Zijn grote voeten namen de hele ruimte in.

Ik assertief: “Pardon, er is geen ruimte voor mijn voeten.” Hij reageerde niet, dus probeerde ik het in het Engels (want dat is normaal in Amsterdam). Nog geen reactie. Na nog een keer herhalen in het Nederlands begreep hij het eindelijk. Maar hij zei: “Ik kan ze nergens anders zetten.” Ik was zo verbluft dat ik niet reageerde en mijn voeten opzij hield, de hele rit, tot hij eindelijk uitstapte.

Achteraf was ik natuurlijk kwaad op mezelf. Ik had moeten reageren of ergens anders moeten gaan zitten. Dat gebeurt me geen tweede keer! Maar wat een hork. Daarom reageerde ik niet, ik kon niet bedenken dat iemand zó bot kon doen.

Dat is het probleem vaak, als je beleefd bent opgevoed in de jaren vijftig; nu nog trouwens, tenminste in de meeste gezinnen. Je gaat uit ervan uit dat de ander zich netjes gedraagt en dus ben je er niet op voorbereid wanneer dat niet het geval is.

En als je wel reageert, ben jij dat krengige mens en kun je een grote mond terug krijgen, of zoals in mijn geval een botte weigering.

Daarom was ik verbaasd dat Aylin Bilic een pleidooi hield voor die arme witte mannen die zo in het verdomhoekje zouden zitten. Maar waar dat hoekje is, zei ze er niet bij. Ik ken het niet, ik zie nog steeds veel te veel witte mannen op tv (dat is onderzocht en het klopt) en in het bedrijfsleven en veel andere beroepen ook. Waar ze trouwens ook aan mansplaining doen en er dus van uit gaan dat vrouwen het allemaal graag willen aanhoren. Ze zijn zo van zichzelf vervuld dat ze zich niet eens kunnen voorstellen dat ze helemaal niet zo interessant en alwetend zijn als ze denken. Ik chargeer, er zijn natuurlijk heel veel aardige mannen die het ook niet altijd allemaal zo goed weten en daar geen probleem mee hebben.

Aylin Bilic verweert zich op de NRC-site tegen kritiek op haar column. Maar daar maakt ze het nog erger: “Ik heb nergens gezegd dat ik geen diversiteit wens, of niet toejuich. (…) Maar i.p.v. zo bezig te zijn met vijftig procent vrouwen en verjonging zijn er andere zaken waarbij verschillen groter zijn dan man vrouw. Neem lager en hoger opgeleid. Hoeveel lager opgeleiden zitten in de Tweede Kamer?”

Wat een vreemde redenering, met weinig opleiding Kamerlid worden, alsof dat geen baan is waarbij veel kennis van zaken nodig is om weloverwogen besluiten te nemen.

Maar goed, vrouwen kunnen er ook wat van, horkerig zijn. Een voorbeeld van vorige week. Ik stond met een vriendin op de hoek van de straat te praten, op afstand, toen er een vrouw aan kwam lopen die ons rakelings passeerde. Mijn vriendin vroeg of ze wat afstand kon houden en zij reageerde meteen agressief: kun je zelf niet opzij gaan, beet ze ons toe. Wij waren weer verbijsterd en ze was al ver voorbij ons, toen ik haar alleen nog kon toeroepen of dat niet wat vriendelijker kon.

Ook op de fiets wordt ik nog steeds rakelings gepasseerd, altijd door mannen op een racefiets, die dus ook zó aan manspreading doen, maar te snel voorbij zijn om ze te vragen afstand te houden. Ik wou dat die irritante mannen dan juist méér aan mansplaining zouden doen en iedereen honderd keer gaan uitleggen dat afstand houden echt belangrijk is en vooral waarom, natuurlijk.

   Deel dit bericht: Facebook  Facebook

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
jul 2020“Het leven ís – (niet voltooid)”*
jun 2020Voorbij wij/zij?
jun 2020Mansplaining en manspreading in coronatijd
mei 2020NS en rouw
mei 2020Ik kan het niet*
mei 2020Bevrijding
apr 2020Afscheid in tijden van corona
apr 2020En weer wordt het Pesach
mrt 2020Nu
mrt 2020Een open wond
feb 2020Ischa again
jan 2020Excuses ook voor ons
jan 2020Een seculiere religie?
jan 2020Afgewezen
dec 2019Vreugdevuren
dec 2019Cartoon
nov 2019Afgoden
nov 2019DOVO of Levenslicht 2
nov 2019Levenslicht voor dode Joden, Roma en Sinti (en de homoseksuelen)
nov 2019Over kritiek: “Doe er je voordeel mee”
okt 2019Vergeven
sep 2019De 'tegemoetkomingen' van de NS
sep 2019Een column over de column
sep 2019Le paradis
aug 2019Van tulband tot keppel
aug 2019Middenjoden
jul 2019Mulisch en zijn ouders
jun 2019Afscheid van Westerbork
jun 2019De 'verwarring' over vaderJoden
jun 2019Een tastbare herinnering?
mei 2019Noodzakelijke woede
mei 2019Het verleden haalt je in
mei 2019De “shit” in Westerbork
apr 2019Duisternis
apr 2019Op reis door zware tijden
mrt 2019Yehuda's woorden
mrt 2019“We zijn allemaal ménsen”
feb 2019Antisemiet op een Israëlische scootmobiel
feb 2019Sommetjes
feb 2019Westerbork again
jan 2019Het 'Oude' Testament
jan 2019Een nieuw jaar met nieuwe inzichten
dec 2018Nivellering door goedbedoelde intentie
dec 2018Identiteit, een citroen met veel pitjes
nov 2018Als ik het niet doe ...
nov 2018Een enerverende week
okt 2018Integriteit
okt 2018De zionisten
sep 2018Kijken in de orthodoxe ziel
sep 2018Chesed we-emet
aug 2018Evelien
aug 2018De pijn van het er niet bij horen
jul 2018Nog een Rebbe
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland