inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 8 december 2017

Op 10 december is het 69 jaar geleden dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd aangenomen. In 1948 was de behoefte groot om na de verschrikkingen van de oorlog en de Sjoa te zorgen dat zoiets nooit meer voorkwam. Dat was natuurlijk een illusie, maar zonder idealisme komt de wereld niet verder. Het was toch een wonder dat op de Sovjet-Unie, vijf andere staten van het Oostblok, Zuid-Afrika en Saoedi-Arabië na, de hele Verenigde Naties de verklaring toen heeft aangenomen.

Een organisatie als Amnesty International gebruikt de UVRM bij haar werk om aanklachten te doen over mensenrechtenschendingen en regeringen erop aan te spreken. In de lessen die ik op scholen gaf over Amnesty, begon ik er altijd over en zag de kinderen dan instemmend knikken.

Dat was in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, toen het woord “mensenrechtenschending” elke dag wel een keer in de krant stond. Het leek de goede kant op te gaan, tenminste in Nederland, maar dat was natuurlijk een illusie. Het was vóór Fortuyn opkwam, en later Wilders en Baudet, die het nooit over mensenrechtenschendingen hebben, behalve die tegen de rechten van de witte mens (man).

Maar ook eerder al was er kritiek, met een mooi woord “cultuurrelativisme” genoemd. “Mijn cultuur is het om vrouwen te besnijden, dus doe ik dat.” Of: “Bij ons is de doodstraf een geldige wet en het recht om wapens te dragen ook.”

In mijn Amnesty-tijd sprak ik met een vrouw uit Noord-Afrika die streed tegen vrouwenbesnijdenis. Hoezo is dat een rechtsgeldige cultuur, zei ze, wij vinden net als jullie dat het fout is, er is geen cultuurrelativisme. Mensenrechten zijn universeel. Het heeft alles te maken met kennis en educatie. Het is duidelijk dat als je meisjes onderwijs geeft, ze minder kinderen krijgen en dus meer baas over hun eigen lichaam worden.

Dat hoorde ik vaker van mensen uit niet-Westerse culturen, uitgesproken met de verbazing van: hoezo niet universeel?

Daarom vind ik het erg dat er zo weinig aandacht meer is voor het universele van de mensenrechten, die volgend jaar zeventig jaar bestaan. Hopelijk gaat het dan beter.

Maar dat is natuurlijk een illusie, al blijft de Verklaring vanzelfsprekend uitgangspunt van mijn denken.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
okt 2018De zionisten
sep 2018Kijken in de orthodoxe ziel
sep 2018Chesed we-emet
aug 2018Evelien
aug 2018De pijn van het er niet bij horen
jul 2018Nog een Rebbe
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland