inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 10 februari 2017

Néé, niet weer een column over vaderjoden. Het zou lijken of ik er nooit klaar mee was. Integendeel, ik maak er al jaren geen punt van. Nou ja, af en toe maak ik me kwaad over de onrechtvaardigheid van het discrimineren van mensen met een Joodse vader. Maar als je niet bij de club wilt horen waar dat gebeurt, is er niets aan de hand.

Ik zag trouwens een tijdje geleden positief nieuws. In Amerika natuurlijk, daar doen ze niet zo moeilijk. Over vaderjoden dan.

Maar nu. Wat lees ik nu weer in NRC? Danielle Pinedo schrijft een stuk over Joodse singles op zoek naar een Joodse partner. Moeilijk, er zijn er zo weinig en de druk is groot. Van henzelf, maar ook van hun familie.

Een rabbijn weet dat er spanningen zijn als iemand met een niet-Joodse partner thuiskomt. “Het doorgeven van het Jodendom is onderdeel van ons geloof”, zegt rabbijn Spiero. “Ik wil niet zeggen dat een gemengd huwelijk slecht is, maar het kan binnen families verkeerd vallen. Verbanning is een groot woord, maar ik ken genoeg voorbeelden van gemengde gehuwden die problemen ondervinden als gevolg van sociale druk.”

Oké, hun probleem, zou ik zeggen, als ik onaardig was. Maar ik heb makkelijk praten, ik leef niet in een gesloten sociale omgeving. Wat is dán mijn probleem?
Er wordt in het artikel een stel opgevoerd, van wie de jongen vaderjood is en het meisje ‘echt’ Joods. Hij heeft een Joodse grootvader die na de oorlog bewust met een niet-Joodse vrouw trouwde. Het verhaal van veel babyboomers, dat voor het gemak altijd wordt vergeten wanneer er over vaderjoden wordt geoordeeld.

Maar hij heeft geluk, hij vindt een halachisch Joods meisje. En wat zegt zij:
“Ik wilde het liefst een Joodse vriend. Dat Giora een halfbloedje is, maakt mij niet uit. Het Jodendom wordt doorgegeven via de moeder. Dat is mijn geluk. Als mijn broertje thuis zou komen met een vaderjodin, zou dat gevoeliger liggen.”

Pardon? Halfbloedje? Ik heb veel namen voor ons soort Joden gehoord, maar nog nooit ‘halfbloedje’. Wordt er zo over ons gedacht binnen orthodoxe kring? Ik weet niet of veel orthodoxen de Crescas Nieuwsbrief lezen, maar ik vraag die ene orthodoxe Jood, die dit toevallig leest: “Hebben jullie je kinderen zo opgevoed? Dat ze zomaar zonder nadenken zo'n kwetsende term gebruiken?”

Ik zou er om kunnen lachen, als ik niet naar het verleden zou kijken. Toen waren er rassenwetten en werd de term 'Joods bloed' gebruikt. Dan kun je nu niet zomaar gedachteloos de term 'halfbloedje' gebruiken. En stel dat je dat doet voor Surinamers of andere bevolkingsgroepen? In deze tijd?

Ik kon altijd goed opschieten met mensen die orthodox zijn, de meesten zijn aardiger dan hun geloof, met Bloeme Evers z.l. als prachtig voorbeeld, met wie je gewoon in discussie kon gaan. Maar nu? Word ik achter mijn rug 'halfbloedje' genoemd? Het zou me niets moeten kunnen schelen, maar het is een racistische term en in deze tijd (en altijd) zou iedereen, in ieder geval in het openbaar, op zijn of haar woorden moeten letten. Er gaan halvegaren zomaar mee op de loop.

'Vaderjood' heb ik altijd als een geuzennaam gezien, dat wil ik best zijn, al vind ik gewoon ‘Jood’ beter. Maar 'halfbloedje' wil ik niet zijn. Niemand, denk ik.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
okt 2018De zionisten
sep 2018Kijken in de orthodoxe ziel
sep 2018Chesed we-emet
aug 2018Evelien
aug 2018De pijn van het er niet bij horen
jul 2018Nog een Rebbe
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland