inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 24 mei 2019

In een stuk in NRC schreef Caroline de Gruyter dat in het Europa van nu, dat al zo lang geen grote oorlog heeft gekend, solidariteit en gemeenschapszin niet meer bestaan en dat er dus vooral onderling wordt gekwetst en beledigd bij gebrek aan een gemeenschappelijke vijand. Er worden zondebokken gezocht en er wordt ongehinderd antisemitische en racistische taal uitgeslagen.

Een paar dagen later las ik over de jarenlange seksuele intimidatie door een Amsterdamse hoogleraar.Een huiveringwekkend verhaal, vooral omdat het zo lang duurde en zulke grote vormen aannam. Zelf heb ik dat in mijn studententijd gelukkig niet meegemaakt, maar ik onderging toen wel gelaten de denigrerende manier waarop meisjes te verstaan werd gegeven dat ze alleen maar op de universiteit waren om een man te zoeken. Altijd bedekt, nooit openlijk en dus des te destructiever. Studeer je Frans? Leuke hobby voor een meisje, werd er gezegd. En de lapzwans (m) die nooit iets uitvoerde, werd later benoemd aan de faculteit.

'Ze' komen er mee weg, omdat niemand er wat van zegt. Moeilijk, ja, als je afhankelijk bent van zo'n klootzak. Gelukkig is er nu #metoo en durven vrouwen zich uit te spreken. Maar o wee als je dat doet: duidelijk aanklagen en openlijk de man noemen die zich misdraagt. Dan krijg je een hoop ellende over je heen. De bagger van de sociale media, het kan en dus gebeurt het.

Maar er is ook niet-seksuele intimidatie. Daar kan ik wel over meespreken. In sommige clubjes waarin ik actief was, heb ik ook intimiderende en kwetsende haatmails gekregen, als ik kritiek had op de gang van zaken. De agressieve toon, de volstrekte onbeleefdheid, het negeren van normale vragen maakten dat ik 's avonds mijn mail niet meer las om geen slapeloze nacht te hebben. Als je er op inging, werd het nog erger, dus stuurde ik op een gegeven moment de mails terug zonder reactie. Wijze les geleerd: nooit per e-mail een discussie voeren, dat ontaardt alleen maar.

Wat heeft dat met het gebrek aan een gemeenschappelijke vijand te maken? De agressie moet kennelijk een uitweg hebben en dus wordt het een gewoonte om onbeschoft te reageren, omdat dat zo makkelijk gaat in je eentje achter je schermpje. En omdat je ermee weg kunt komen, want de meeste mensen willen geen gedoe, dus kijken ze weg of vergoelijken het en zo laten ze je in de steek.

Maar nu zijn we woedend en pikken het niet meer, zegt onder anderen Soraya Chemaly. Woede moet niet meer worden ingehouden, maar positief worden gebruikt om onrecht aan te pakken, woede moet worden geuit over wat jij belangrijk vindt.

Goed om te horen, ik voel me gesterkt. En dus reageer ook nog maar even op N Gerson (m/v?), die op mijn column van 10 mei jl. over Westerbork reageerde en mij met meneer aansprak, terwijl mijn foto toch bovenaan staat. Hij/zij keek niet alleen slecht, maar las ook nog eens niet goed, omdat mij werd verweten geweld te vergoelijken.

Ik lees dit weekend ook nog in NRC dat de vrouwelijke vicepremiers net zo te kampen hebben met seksisme. Kajsa Ollongren zegt: “Van vrouwen wordt vaak gezegd dat ze emotioneel zijn”' Maar haar valt op dat juist de mannen emotioneel zijn. “Die uiten meer boosheid. De vrouwen met wie ik heb gewerkt, waren over het algemeen heel rationeel en rustig, op de inhoud en het resultaat gericht.” En Annemarie Jorritsma merkt dat mannen langer van stof zijn. “Ik herinner me mijn eerste Tweede Kamerdebat met alleen maar vrouwelijke woordvoerders. De enige twee mannelijke ministers, Pieter Winsemius en Gerrit Braks, deden er veel langer over dan wij. Wij hadden korte verhalen en interrumpeerden niet bij ieder woord. We waren drie uur eerder klaar.”

Het lijkt een nieuwe feministische golf te worden, na de strijd om gelijke rechten en abortus en #metoo, wordt nu ook de manier aangepakt waarop mannen vrouwen wegzetten en proberen te manipuleren. Praat een man lang door en ben je te beleefd om hem te onderbreken, maar word je zelf wel in de rede gevallen? Krijg je ongevraagde adviezen? Wordt er een idee verkondigd, dat jij net daarvoor als eerste noemde? Je gaat het pas zien als je het door hebt, zei onze nationale heilige toch?

We zijn niet alleen baas in eigen buik, we zijn vooral baas over onze eigen meningen en ideeën. Laten we die uitspreken en anderen daarbij helpen door iedereen te steunen die protesteert tegen onrechtvaardigheid, intimidatie en manipulatie. Want zwijgende bystanders zijn medeplichtig.

Zie ook de Ted Talk van Soraya Chemaly.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
aug 2019Middenjoden
jul 2019Mulisch en zijn ouders
jun 2019Afscheid van Westerbork
jun 2019De 'verwarring' over vaderJoden
jun 2019Een tastbare herinnering?
mei 2019Noodzakelijke woede
mei 2019Het verleden haalt je in
mei 2019De “shit” in Westerbork
apr 2019Duisternis
apr 2019Op reis door zware tijden
mrt 2019Yehuda's woorden
mrt 2019“We zijn allemaal ménsen”
feb 2019Antisemiet op een Israëlische scootmobiel
feb 2019Sommetjes
feb 2019Westerbork again
jan 2019Het 'Oude' Testament
jan 2019Een nieuw jaar met nieuwe inzichten
dec 2018Nivellering door goedbedoelde intentie
dec 2018Identiteit, een citroen met veel pitjes
nov 2018Als ik het niet doe ...
nov 2018Een enerverende week
okt 2018Integriteit
okt 2018De zionisten
sep 2018Kijken in de orthodoxe ziel
sep 2018Chesed we-emet
aug 2018Evelien
aug 2018De pijn van het er niet bij horen
jul 2018Nog een Rebbe
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland