inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 3 maart 2017

Grappig dat collega columniste Eva van Sonderen vorige week over het programma met de vreselijke naam 'Rot op met je religie' begon. Ik heb het ook gezien en vond het behoorlijk eenzijdig. Christen, moslim, atheïst en Jood gingen in discussie. Er moest vooral heftig worden gereageerd op elkaar met extreme standpunten. Dat schijnt tegenwoordig te horen op tv, maar het laat de meningen alleen maar escaleren. Dat de Joodse deelneemster Sheila Gogol rustig bleef, was dus te prijzen, maar daardoor werd het Joodse standpunt niet altijd duidelijk. De deelnemers gingen naar een kerk en een moskee, maar er was geen sjoel te zien. Er stond een menora op tafel zonder uitleg. Ze hadden samen een sjabbatmaaltijd kunnen houden, maar nee. Vreemd. Of was dan de overtuigde atheïst helemaal over de rooie gegaan? We weten het niet.

Wel kwam de besnijdenis aan bod, zoals Eva al schreef. Weer geen Joodse, maar de islamitische besnijdenis komt op hetzelfde neer, al dacht ik dat het dan om zeven- of achtjarige jongetjes gaat. Hier werd een veel jonger kind besneden. Op Google lees ik dat het voor de puberteit moet gebeuren. Op je zevende besneden worden, lijkt mij behoorlijk traumatisch en dus een argument om tegen te zijn.

Ik ben ooit bij een Joodse besnijdenis geweest, bij de moeder thuis en heb toen niet gekeken. Maar ik keek ook al nooit als mijn kinderen moesten worden ingeënt, dus aan mij heb je op dat punt niets. Het was verder een mooie ceremonie; het jongetje huilde maar even en daarna was het feest. Toch heb ik mijn bedenkingen.

Van progressieve rabbijnen heb ik geleerd dat je tradities altijd kunt vertalen naar de moderne tijd. Je moet de oude verhalen aanpassen, omdat de wereld door voortschrijdend inzicht en nieuwe ontdekkingen niet meer hetzelfde is als vijfduizend jaar geleden.

Daarom zou ik het besnijdenisritueel ook willen aanpassen. Een gelijk ritueel voor meisjes en jongens, een naamgevingsritueel, dat is niet pijnlijk en niet onomkeerbaar en laat de jongen vrij om later zelf te beslissen. Dat schijnt 'een fluitje van een cent' te zijn, heb ik ooit gehoord.

Dat in de Verenigde Staten en in Zuid-Amerika jongetjes meteen na de geboorte worden besneden uit hygiënisch oogpunt, zou een argument vóór kunnen zijn, maar dan blijft de vrije keuze ook buiten spel. Van mijn neef uit Venezuela hoorde ik trouwens dat babymeisjes daar meteen gaatjes in hun oortjes krijgen met een gouden ringetje erin.

Wil je de besnijdenis niet helemaal afschaffen, dan kun je ook een symbolisch sneetje maken, als je zo nodig iets met bloed wilt doen.

Rabbijn Nathan Lopes Cardozo pleit in het NIW voor vernieuwing en verandering. Dit zou een mooi begin kunnen zijn.

Delen |

Reacties

Haro Oppenhuis de Jong

vrijdag 3 maart 2017
Het is een aanlokkelijke zienswijze. Zeker ook omdat er denk ik steeds meer seculiere en dus onbesneden jongetjes zullen zijn, die qua herkomst, cultuur en naamgeving zich joods zullen voelen en/of als joods zullen worden aangemerkt.
Maar tegelijkertijd lijkt mij dat juist de besnijdenis wel bij uitstek wordt gezien als te behoren bij de joodse identiteit. Dus of vernieuwing ooit zo ver zal gaan dat de besnijdenis achterwege kan blijven of zal worden teruggebracht tot een symbolisch sneetje?
Ik kan het nog niet geloven.

Renee Citroen

zondag 5 maart 2017
Dank voor de reactie. Maar hoe zit het dan met de joodse identiteit van vrouwen/meisjes?

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
okt 2018De zionisten
sep 2018Kijken in de orthodoxe ziel
sep 2018Chesed we-emet
aug 2018Evelien
aug 2018De pijn van het er niet bij horen
jul 2018Nog een Rebbe
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland