sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 9 september 2016

Weer Zomergasten gemist, maar de belangrijkste items kwamen toch wel door via internet. Wat mij opviel, was dat Rutte kind is van ouders die in het jappenkamp hebben gezeten. Rutte zei dat er thuis niet over gepraat werd, niet over de oorlog, en niet over andere pijnlijke zaken, zoals de dood van zijn broer aan aids.

Toen wij als Joodse naoorlogse generatie onze problemen uitgebreid hadden besproken en verwerkt door de geweldige opvang van JMW (er kan niet genoeg hulde worden gebracht!), keken wij om ons heen en zagen nog meer generatiegenoten. Ik weet niet meer wie het eerst contact legde, maar er kwamen ontmoetingen met kinderen van ‘Indische’ ouders. Heel schoorvoetend, zij waren haast nog banger dan wij om hun ouders pijn te doen. Zij zaten samen met hun ouders in één vereniging, wat het nog moeilijker maakte om de problemen op tafel te leggen. Maar wat een overeenkomsten! We werden allemaal weer eens met de neus op de feiten gedrukt: als kind van getraumatiseerde ouders krijg je heel wat mee.

Nog later, na een aantal bijeenkomsten spraken we ook met de kinderen van verzetsouders. De kinderen van ‘foute’ ouders wilden we er eerst niet bij hebben (te confronterend), maar uiteindelijk gingen we ook met hen het gesprek aan. Zij de kinderen van de daders, wij van de slachtoffers. Dat was behoorlijk emotioneel, maar ook zij vonden veel herkenning en erkenning.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is dat je je realiseert hoe groot de invloed van het verleden van je (groot)ouders is op je eigen leven. Als iemand vond dat hij/zij nergens last van had, zeiden wij altijd: dat zijn de ergsten. En dat klopte meestal. Als je niet praat en denkt dat het allemaal wel meevalt, kun je de bekende problemen krijgen: depressies, faalangst, bindingsangst (hallo Rutte!) en dergelijke ellende meer. Of je gaat je bezighouden met de problemen van anderen, als hulpverlener of politicus.

Dus Mark Rutte, welkom bij de club, je bestiert Nederland met je bekende optimisme, nu jijzelf nog.

Delen |

Reacties

Renske Slot - de Haan

vrijdag 9 september 2016
Kinderen van koopvaardij mensen. De koopvaardijmensen waren voortdurend in guerillaoorlog. In die zin; zij stonden tot het uiterste gespannen. Wanneer kwam de torpedo, wanneer kwam het vliegtuig? En hadden hadden zij een reis overleefd dan lagen zij in het meest kwetsbare gedeelte van de stad nl de haven. de oorlog was altijd aanwezig in ons huis. mijn vader stond op oudejaarsavond voor het raam zogenaamd de vliegtuigen uit de lucht te schieten. Deze mensen zijn zo vergeten na de oorlog, maar zo getraumatiseerd op een hele andere manier.

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland