inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

zondag 15 oktober 2017

Ik lees het interview met de nieuwe directeur van Joods Maatschappelijk Werk, Judith Meijer. Zij vertelt dat zij het negatieve standpunt over Israël van GroenLinks, de partij waar zij lid van is, niet kende voordat er in Joods Nederland ophef over kwam. Het klinkt nogal naïef: je wordt lid van een partij, omdat je het in principe met hun standpunten eens bent; je kunt er niet eentje (en nog wel een belangrijke voor Joods Nederland) negeren. Judith Meijer is benoemd vanwege haar professionaliteit, de nesjomme was minder belangrijk, lijkt het.

Ik denk terug aan de tijd van Wilma Stein, de directeur vóór Hans Vuijsje. Zij had oog en oor voor de naoorlogse generatie die onder haar hoede én door de bezielende leiding van Nicolienne Wolf van de afdeling Samenlevingsopbouw een plaats en een stem kreeg in Joods Nederland.

In die tijd, begin jaren negentig, was er heel veel mogelijk. Er waren de Woudschotenconferenties en de congressen, die vele veraf staande Joden (de 'randjoden', zoals ze door JMW werden genoemd) weer voorzichtig met het Jodendom lieten kennismaken. Vooral 'Over zwijgen gesproken – Bouw een Brug naar de Toekomst', het grote congres met de verschillende generaties, dat in 1995 werd georganiseerd door Reynoud van Ginkel in het Haagse Congresgebouw, was een prachtig evenement.

Ik mocht samen met Corinne Falch de congreskrant maken en daar gingen we voor op pad om van tevoren allerlei mensen te interviewen. Wilma en Nicolienne vonden dat wij het helemaal niet zo groots hoefden aan te pakken, zij dachten meer aan een A4tje per dag. Maar wij waren enthousiast en gingen in onze jeugdige overmoed gewoon onze gang met Gesher, de Brug, zoals wij onze driedaagse krant hadden genoemd. Dan hadden ze maar geen professionele journalisten moeten vragen …

Het was de tijd dat de computer nog in de kinderschoenen stond, alleen Wilma had er een op haar kamer. Maar wij vonden dat wij echt een pc nodig hadden en hebben toen die van haar uit haar kamer ontvoerd. Ze pruttelde wat, maar uiteindelijk gaf ze toch toestemming. Op het congres renden we van hot naar her om elke dag het nieuws op tijd in de krant te krijgen. Wat een enthousiasme, wat een energie was er. Die ontlaadde zich op de laatste middag in een vrolijke rondedans door de hal op de muziek van de Klezmatics. Mooie tijden.

Of de brug tussen de generaties er echt kwam, dat denk ik niet. Er waren teveel hindernissen, de meeste survivors konden hun verhalen niet met hun kinderen delen, soms wel met hun kleinkinderen. Wel heeft de tweede, naoorlogse generatie het gevoel gekregen serieus te worden genomen, onze problemen kregen eindelijk aandacht. Dat is de bijzondere verdienste van JMW.

Wat nu? Onze generatie heeft de AOW-leeftijd bereikt, er zijn weer nieuwe generaties gekomen. Het zou goed zijn om die ook met elkaar (en met ons) in gesprek te brengen. Een mooie taak voor de nieuwe directeur van JMW.

Delen |

Reacties

Nicolienne wolf

zondag 4 februari 2018
Dank Renée leuk te lezen

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
okt 2018De zionisten
sep 2018Kijken in de orthodoxe ziel
sep 2018Chesed we-emet
aug 2018Evelien
aug 2018De pijn van het er niet bij horen
jul 2018Nog een Rebbe
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland