inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry van den Bergh

Harry Jacob van den Bergh studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. In het verleden was hij onder andere lid van de Tweede Kamer, lid van de Raad van Europa, lid van de gemeenteraad van Amstelveen, voorzitter van de Raad van Toezicht van Joods Maatschappelijk Werk, bestuursvoorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland, lid van het Netherlands Committee van Human Rights Watch en voorzitter van Humanity in Action Nederland. Tegenwoordig is hij zelfstandig ondernemer en bestuurder. Hij is lid van de Raad van Toezicht van de Hebreeuwse Universiteit, van het Truman Institute en de International Board van het Feuerstein Institute, alle in Jeruzalem. Sinds 2013 tot 2018 is Harry opnieuw lid geweest van de gemeenteraad van Amstelveen. Verder is hij voorzitter van de Stichting Hersenonderzoek Sport en van de Stichting Educatief Programma ANNE. In 2018 is hij teruggekeerd in het Nederlandse Committee van Human Rights Watch.

vrijdag 23 februari 2018

Hoewel ik dacht toch aardig op de hoogte te zijn hoe en waar in Israël op wetenschappelijke wijze wordt nagedacht over politieke en geostrategische vraagstukken in het Midden-Oosten liep ik een aantal maanden geleden aan tegen een instituut dat ik – wellicht tot mijn schande – niet kende, zelfs niet van naam. Deze instelling heet BESA: the Begin-Sadat Centre for Strategic Studies in Tel Aviv. In eigen publicaties zegt het centrum ideologisch gezien conservatief-zionistisch te zijn, hetgeen ik enigszins voor zoete koek neem. Niet uitgelegd wordt wat dit precies betekent, maar het neemt geenszins weg dat ik in de afgelopen maanden vele boeiende artikelen van het centrum heb gelezen. Laat ik het zo zeggen: artikelen en schrijvers zijn vergelijkbaar met de behoudende groep intellectuelen en wetenschappers, zoals men die altijd weer tegenkomt in kringen waar de Atlantische verhoudingen en de geostrategische ontwikkelingen, vanuit Washington gezien, de kern vormen van de wetenschappelijk-conservatieve analyse.

In de wekelijkse publicatie van BESA stuitte ik op een toch wel interessant artikel van Mordechai Kedar naar aanleiding van de erkening van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door de regering Trump. Het artikel betoogt ten principale dat Arabieren en/of moslims nooit de staat Israël zullen aanvaarden en dat de principes van de islam de grondslag zijn voor die gedachte. Met andere woorden: een ontwikkeling naar erkenning van Israël is uitgesloten. De vernietiging van de staat Israël is en blijft een einddoel.

Nu is het zeker zo dat men op talloze uitspraken en verklaringen kan wijzen die het tegendeel bewijzen. Ik heb zelf in de loop der jaren talloze Arabieren en moslims ontmoet die meer en meer gematigd zijn gaan denken en uiteindelijk een Palestijnse staat naast Israël voor zich zagen. De tegenstelling tussen wat Mordechai Kedar schrijft en vele Arabische uitspraken, laat zich niet verzoenen. De ene partij verguist en verwerpt de mening van de andere partij. Desondanks lijkt het mij de moeite waard de redenering van het BESA Centre, in een soort van parafrase van het artikel, nog eens te laten passeren. Eigenlijk wil ik niet geloven in de juistheid van de opvattingen van Kedar, omdat ik geloof in politieke verandering, maar ook omdat ik niet kan geloven dat de totale Arabische en islamitische wereld collectief de rest van de wereld voor gek zet.

De kern van het betoog komt neer op het volgende. Volgens Kedar is de essentie van de islam dat een functionerende Joodse staat een existentiële bedreiging vormt voor de islam zelf. Om die reden zullen de Arabieren en de moslims nooit het bestaan van de Joodse staat accepteren. De erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël, met in achtneming van het feit dat over de grenzen nog moet worden gesproken, leidde tot veel beroering in de Arabische en de islamitische wereld, om een religieuze en nationalistische reden. Zo zegt Kedar dat die religieuze reden ligt in de perceptie van de islam door de moslims zelf: het zou de opdracht van de islam zijn zowel het Jodendom als het christendom te beëindigen en alles te erven dat ooit Joods of christelijk was: volk, heilige plaatsen en het land. In de visie van de islam behoort Palestina in zijn geheel aan de islam, omdat de Joden Allah hebben beledigd en hebben geweigerd tot de Islam over te gaan. Voor de Joden is de straf dat zij van het land Palestina worden verdreven en dat hun rechten hen worden ontnomen. Wel is het zo dat de Joden dienaren van de islam kunnen worden door de zogenoemde dhimmi-status te verkrijgen. In de visie van de islam zijn de Joden geen volk, maar een verzameling religieuze gemeenschappen, onderhevig aan de macht van de islam. Het zal duidelijk zijn dat het om deze redenen ondenkbaar is dat de staat Israël zou kunnen blijven bestaan.

President Trump nu zou met zijn erkenning van Jeruzalem duidelijk hebben willen maken dat de Arabieren en moslims maar moeten wennen aan het feit dat hun ideologie nooit werkelijkheid zal worden en dat zij zich maar moeten aanpassen.

Het betoog van Kedar, in een verantwoorde publicatie, brengt mij enigszins in verwarring. Enerzijds zou het artikel ons tot de werkelijkheid terug kunnen brengen, welke dan inhoudt dat wij ons door gematigde taal laten beduvelen. Die overigens dan wel heel ver gaat! Anderzijds kan men zeggen dat Kedar de plank volslagen misslaat door de ontwikkelingen in tenminste een deel van de Arabische wereld niet op juiste waarde te schatten en niet te begrijpen dat het gematigde deel van de Arabische wereld óók wordt bedreigd door de radicale broeders.

De stellingen van Mordechai Kedar zijn nuttig om te lezen en te bestuderen, alleen al vanwege de vraag of wij onszelf in de maling laten nemen of in slaap laten sussen. Voorlopig houd ik het erop dat het BESA Centre achter de werkelijkheid aansjokt. Zou deze conclusie ook een gevaar inhouden voor alles wat ons dierbaar Is?

Delen |

Reacties

Adriaan Theist

vrijdag 23 februari 2018
Een nuance. Mijn inziens is niet elke Israeli joods en niet elke Arabier islamiet.

Yehudi Lindeman

zaterdag 24 februari 2018
BESA
Sommigen zullen zich nog het relaas van de nieuwe kleren van de Keizer herinneren. Ik moest aan dat prachtige verhaal van H.C Andersen denken na het lezen van Harry’s column over Mordechai Kedar in de betreffende BESA publicatie. Is het mogelijk dat waar velen van ons een bereidheid tot vrede zien, de Palestijnse en Arabische besluitvormers, met schijnbaar eindeloos geduld, maar met ijzeren vastberadenheid zitten te wachten tot het experiment Israel vanzelf in elkaar zal storten of, door alsnog niet te bepalen politieke of militaire ontwikkelingen, zal worden weggevaagd?

Het uitroepen van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël door de administratie van President Trump heeft misschien die positieve kant: het legt, zou men kunnen betogen, de afwezigheid van een werkelijke bereidheid tot vrede bloot, van de kant van de Palestijnse leiding.

Anders gezegd, het oppert de mogelijkheid waarin bijna niemand in het westen bereid is te geloven: dat de weigering van de Palestijnse Autoriteit om zich tot een vredesoffensief te laten overhalen in 2000, 2008 en zoals we sinds kort weten, in het vroege voorjaar van 2014, berust op het vaste besluit om de status quo ten koste van alles te willen handhaven.

Ik herken dit afwijzen van elke motivatie tot vrede in het Palestijns/Arabische kamp in de argumentatie van veel Joden die ik in Israël ontmoet, en ook in Montreal waar ik woon: het is daar en hier de meerderheidsmening van de Sephardische Joden. Hun cynische kijk op de dingen, naar hun zeggen gebaseerd op duizend jaar ervaring, is dat de Arabieren ons nooit als gelijken in hun midden zullen aanvaarden, en dat daarom elke kans op vrede al vanaf het begin vrijwel is uitgesloten. Beide groepen zien de positie van dagblad Haaretz als hopeloos naīef en zelfs kinderlijk.

We kunnen alleen maar hopen dat dit spookscenario de werkelijkheid van de Arabische wereld niet dekt; zeker weten doen we het niet.

Ik ken Tom Hecht, de stichter van het BESA (Begin-Sadat) centrum vrij goed, hij is een overlevende van de Shoah uit Czechoslovakijë. Hij werd multimiljonair als eigenaar van een groot Pharma bedrijf in Canada. Ik acht het mogelijk dat hij, een conservatief, via zijn Israëlisch Centrum en Think Tank, aanstuurt op een “Sadat” moment, waarmee ik doel op het bezoek van de Egyptische president aan de Knesset in 1977, dat uitmondde in de vrede tussen beide landen van 1979. Met al zijn politieke behoudendheid streeft Tom Hecht wellicht, via zijn rijkelijk gefinancierd academisch initiatief en dialoog, naar een doorbraak à la Sadat van Palestijnse en Israëlische kant die de vrede kan helpen bewerkstelligen.
Yehudi Lindeman

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
apr 2019Er is een diepe kloof in Israëlische samenleving
apr 2019Worden de verkiezingen in Israël weer het oude liedje?
mrt 2019Wordt de chaos steeds groter?
mrt 2019Zit Benny Morris er nu echt naast?
mrt 2019De beschamende vertoning die de VN-Mensenrechtenraad is
mrt 2019Hoe paranoïde is Een Ander Joods Geluid?
feb 2019Het drama van de arbeiderspartij in Israël (opnieuw)
feb 2019Het drama van de arbeiderspartij in Israël
feb 2019Ongerustheid over Amerika in het Midden-Oosten
feb 2019Staat de democratie op het spel in Israël?
jan 2019De perikelen gaan huizenhoog in en om Heilige Land
jan 2019Amos Oz: zijn woorden moeten wij koesteren
dec 2018Debat over antisemitisme zwelt zeker aan
dec 2018De minister-president aangeklaagd: hoe erg is dit?
nov 2018De verkiezingsstrijd is al begonnen
nov 2018Opnieuw rampspoed uit Gaza!
nov 2018Wat te denken van deze VS-verkiezingen?
nov 2018Staat de Joodse wereld op ontploffen?
okt 2018Bezoek Angela Merkel aan Israël
okt 2018Klimt het Nederlandse Jodendom uit het dal?
sep 2018Wie begrijpt wat van Syrië?
sep 2018Laat Corbyn nu vooral ophoepelen!
aug 2018Ronald Lauder heeft groot gelijk
aug 2018Nieuwe wet: bron van grote verdeeldheid
aug 2018Macht en moraal in het Saoedische koninkrijk
jul 2018Wordt het verwijt van apartheid nu vaker gehoord?
jul 2018Er is inderdaad reden tot zorg
jun 2018Opzettelijke versimpeling van de kwestie Gaza
jun 2018De wonderlijke wegen van onze Russische vrienden!
mei 2018Het voorspelbare drama in Gaza
mei 2018De wirwar van meningen over Iran
mei 2018De lastige knoop van de Iran-deal
apr 2018Na het feest terug naar de werkelijkheid
apr 2018De warmte van het Joodse ritueel
mrt 2018Verontrustend schouwspel in Rotterdam
mrt 2018Neemt Amsterdam eindelijk de Joodse gemeenschap in bescherming?
mrt 2018Hoe Israël omgaat met zijn vluchtelingen
feb 2018Nogmaals Jeruzalem
feb 2018Iran nadert Israël tijgerend door de woestijn
feb 2018De Polen, Israël en de Sjoa
jan 2018Afgeknapt op Mohammed Abbas en/of de Palestijnen
jan 2018De noodzaak van out of the box denken
jan 2018Wie is er nu bang voor BDS?
jan 2018Op het schaakbord van de grote wereld
dec 2017Chanoeka is weer voorbij en wat nu?
dec 2017Ik had graag meegelopen
dec 2017Wie zijn er nu dom: de Amerikanen of de Israëli’s?
nov 2017Moet Israël in zee gaan met Saoedi-Arabië?
nov 2017Waarom al die drukte over een vage verklaring?
nov 2017Hoe gaat het verder met de Palestijnen?
okt 2017Hoe goed gaat het met Israëls democratie?
okt 2017Wat te verwachten van de Palestijnen?
okt 2017De eenheidsstaat en de twee staten: de grote verwarring
okt 2017Amerikaanse gangsters vierden Jom Kipoer
sep 2017Geen wereld om vrolijk van te worden
sep 2017Corruptie ondermijnt Israël tot op het bot
sep 2017De generaal over het nieuwe Midden-Oosten
aug 2017Moeten wij weer bang zijn voor de antisemieten?
aug 2017De zomer van een angstige wereld
jul 2017Staat de democratie op het spel in het Heilige Land?
jun 2017Komt de grote klap nu toch echt?
jun 2017Wie wil er een orthodoxe maaltijd?
jun 2017In dezelfde week vijftig jaar later
mei 2017Jacques Senior Coronel z.l.
mei 2017Is Trump nu al verdwaald?
mei 2017Weer feest met de ultra-orthodoxie in Israël
mei 2017Israël na 69 jaar: meer welvaart en meer verdeeldheid
apr 2017Het ontbreekt de VN aan wijsheid!
apr 2017Marwan Bargoeti: terrorist en/of vredesstichter. Moreel dilemma
mrt 2017Mensenrechten doen ook pijn
mrt 2017Vreemdelingen in eigen land?
mrt 2017Israel en de verkiezingen in Nederland
mrt 2017Israël te midden van een nieuwe wereldorde
feb 2017De Sjoa en wat de herinnering waard is
jan 2017Amerikaans jodendom staat op scheuren
jan 2017Wat kan democratie in Israël nog aan?
jan 2017John Kerry, indrukwekkend en te laat
dec 2016Een wereld in verwarring
dec 2016Ontroerende onzin: vreugde en verdriet
dec 2016Is er ook een andere Arabische wereld?
nov 2016Trump, de Israëli's, de Palestijnen
nov 2016Toch Trump!
nov 2016De strijd om de democratie: waar of niet waar?
okt 2016Is er reden voor optimisme en/of pessimisme?
sep 2016Shimon Peres
sep 2016Goodbye Barack Obama!
sep 2016Kraakt de staat?
sep 2016Was Bibi echt hier?
aug 2016Veel dank aan Michel Waterman!
aug 2016De Balfour-verklaring van Mahmoud Abbas
aug 2016Open brief aan mevrouw Sima Vaknin
aug 2016Toch nog een keer Abou Jahjah
jul 2016De wereld zonder Elie Wiesel
jun 2016De AOW-ers van de Westbank
jun 2016Terug naar Sykes-Picot?
jun 2016Wat is er aan de hand in het land Israël?
mei 2016Antizionisme en antisemitisme
mei 2016Welk hart voor het leger van Israël?
apr 2016Pesach en de Joodse identiteit
apr 2016Hoe kapitalistisch is Israël?
mrt 2016Leven met terreur
mrt 2016Ontkerkelijking in de Joodse wereld?
mrt 2016Vliegen met El Al en naast mij …
feb 2016Strategische verandering in en rond Syrië
feb 2016Het drama Olmert
feb 2016Overwinning van grote betekenis
jan 2016Geweld en de rechtsstaat
jan 2016Verkettering van links Israël
jan 2016Wat kan ons nog optimistisch maken in 2016?
dec 2015Efraim Halevy: “Israël is onvernietigbaar”
dec 2015Bij de dood van Jossi Sarid
dec 2015De militairen zijn verstandiger dan de politici
nov 2015Schwarze dwang in het moderne Israël
nov 2015Israël is alweer boos
nov 2015Ja of nee tegen Mohammed Abbas?
okt 2015Twee of één: that's the question
okt 2015Opnieuw de vluchtelingen
okt 2015Het wordt steeds erger
okt 2015Het gevecht om Syrië is begonnen
sep 2015Opnieuw over de vluchtelingen
aug 2015Vluchtelingen, de morele uitdaging van deze tijd
aug 2015Een Namenwand en een Sjoamuseum
aug 2015Woede en verdriet
jul 2015Voor of tegen de Iran-deal?
jul 2015Wordt Israël omsingeld?
jun 2015Amsterdam en Tel Aviv
jun 2015Het Israël van vandaag
mei 2015Op weg naar Jeruzalem
mei 2015Hoe herboren is Duitsland?
mei 2015Welke toekomst voor Israël?
mei 2015Weer een schandaal aan de Klaagmuur
apr 2015Opnieuw Iran
apr 2015Ja of neen tegen Iran
mrt 2015Na het weekend een koude douche
mrt 2015Wanneer het stof optrekt, dan ...?
feb 2015Deze keer had Bibi gelijk
feb 2015Het verschijnsel Bibi
jan 2015Wat nu met onze islam?
jan 2015De dag na Parijs
jan 2015Ja, een echt verschrikkelijke dreun
jan 2015Lang leve Lieberman?
dec 2014Verkiezingen in Israël: kan het tot iets leiden?
nov 2014Crisis rond nieuwe wet
nov 2014Bezorgdheid alom
okt 2014Wij missen Jitschak Rabin
okt 2014Al weer de emigratie
okt 2014Wie stopt de Joodse extremisten?
okt 2014Dubbelhartig gepraat
sep 2014Intern zielsdebat II
sep 2014Nederland en de Islamitische Staat
sep 2014Gaza en de politiek van Israël
aug 2014Nederland is nu een ander land
aug 2014Keuzes doen pijn
jul 2014Wat de Gaza-oorlog niet allemaal oproept!
jul 2014Wanhoop over vrede
jun 2014Omsingeling van Israël?
jun 2014Is het echte eenheid?
jun 2014Dramatische clash met VS
mei 2014De moord, het antisemitisme en Bibi
mei 2014Vijftig jaar PLO
mei 2014Het Joodse gevecht in Amerika
mei 2014Abbas de bedrieger
apr 2014Anne Frank
apr 2014Crisis en politieke cultuur
mrt 2014Diplomaten die staken
mrt 2014Erkenning van de (Joodse) staat?
mrt 2014Het gevecht van de zeer vromen
feb 2014Ook ruzie met Duitsland
feb 2014Nogmaals het monument van het Auschwitz Comité
jan 2014Nog een Auschwitzmonument?
jan 2014Ariel Sharon
jan 2014Nederlandse regering: treed op!
jan 2014Roulette in 2014?
dec 2013Nederland, Israël, Palestina
nov 2013De uitdaging van de Liberalen
nov 2013Ari Shavit´s Mijn Beloofde Land: een boek om niet te missen
nov 2013Verwarring alom?
nov 2013Wat is anti-Israël?
okt 2013Religie in Israël
okt 2013Heeft het Amerikaanse jodendom toekomst?
okt 2013Peres versus Netanjahoe
sep 2013Shimon Peres
sep 2013Bezinning
aug 2013Syrië, drama en dilemma
aug 2013De vrede: tactiek of doel?
jul 2013Vanwaar de boycott?
jul 2013Frans Timmermans
jun 2013Shimon Peres 90 jaar
jun 2013Er verandert iets ten goede!
mei 2013Yair Lapid: nu al gevallen
mei 2013Advies van de AIV-wijzen
mei 20134 Mei
apr 2013Het geluk in Israël
apr 2013Waarom is Israël zo gelukkig?
mrt 2013Is het antisemitisme terug?
mrt 2013De sprong in het onzekere diepe
mrt 2013De Partij van de Arbeid: vergeten partij?
feb 2013Zijn er tekenen van hoop?
feb 2013Weg met de geestelijke dictatuur!
feb 2013De Joodse gemeente van de toekomst
jan 2013De brief van Eric Yoffie
jan 2013Somber en/of optimistisch?
dec 2012De Arabische wereld kookt
nov 2012Amsterdamse Joden en Moslims
nov 2012 Wie heeft gewonnen?
nov 2012Toekomst van onzekerheid
nov 2012Israël en de Apartheid
okt 2012Israël en de Mensenrechten
okt 2012Joodse identiteit: waar hebben we het over?
aug 2012Het onopvallende Levy-rapport
jul 2012Het gevecht om de dienstplicht
jun 2012Terug in Amsterdam
mei 2012De politieke kleur van de Tora
mei 2012Het debat begint nu pas
mei 2012Die wonderlijke Israëlische politiek
apr 2012De mensenrechten en Israël
apr 2012Hoe betrekkelijk vrijheid is
mrt 2012De Holocaust en Iran
mrt 2012De kunst van Tsedaka
feb 2012De moraal en de Joodse moraal
feb 2012Het geloof in de aanval
feb 2012Welke orthodoxie is aan de winnende hand?
jan 2012Süskindfilm benadert werkelijkheid
dec 2011Het recht heeft gezegevierd
dec 2011Een paar dagen in Israël
nov 2011Een antwoord aan Iran
nov 2011Een reactie
okt 2011Gilad Shalit: recht en onrecht
sep 2011Gemeenschap kraakt in zijn voegen
sep 2011Zionisme opnieuw uitgevonden?
sep 2011Het ‘feest’ kan beginnen
jul 2011Ter kennismaking