sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry van den Bergh

Harry Jacob van den Bergh studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. In het verleden was hij onder andere lid van de Tweede Kamer, lid van de Raad van Europa, lid van de gemeenteraad van Amstelveen, voorzitter van de Raad van Toezicht van Joods Maatschappelijk Werk, bestuursvoorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland, lid van het Netherlands Committee van Human Rights Watch en voorzitter van Humanity in Action Nederland. Tegenwoordig is hij zelfstandig ondernemer en bestuurder. Hij is lid van de Raad van Toezicht van de Hebreeuwse Universiteit, van het Truman Institute en de International Board van het Feuerstein Institute, alle in Jeruzalem. Sinds 2013 is Harry opnieuw lid van de gemeenteraad van Amstelveen. Verder is hij voorzitter van de Stichting Hersenonderzoek Sport en van de Stichting Educatief Programma ANNE.

vrijdag 15 juni 2018

Voor zover ik kan beoordelen, heeft de oproep tot beëindiging van de blokkade van Gaza heel weinig aandacht gekregen in de Nederlandse media en in politiek Den Haag. In de verklaring die is ondertekend door een kleine groep ex-politici van naam en natuurlijk door de gebruikelijke aanzienlijke reeks van clubjes met een Palestijnse signatuur of met een eenzijdige en versimpelde Palestijnse sympathie, wordt eenvoudigweg gesteld dat de blokkade van Gaza moet worden opgeheven omdat de bevolking daar ernstig onder lijdt. Nederland zou zich moeten inspannen voor de opheffing van de blokkade, vooral in Europees verband. Anders hebben dit soort oproepen geen enkele zin!

Uiteraard ligt de oorzaak van deze blokkade, volgens deze activisten, alleen bij Israël, want in de verklaring wordt het land als enige verantwoordelijke voor de blokkade genoemd. De verklaring wordt overigens totaal niet genuanceerd vanwege de dagelijkse, grote stroom goederen die vanuit Israël Gaza bereikt. Uiteraard ook geen woord over de gecompliceerde omstandigheden in en rond Gaza. Lezers let vooral op, want binnen korte tijd zal een flottielje van Scandinavische boten ook Nederland aandoen, op weg naar Gaza met hulpgoederen, om te pleiten voor de opheffing van de blokkade. Alle vingers van de Scandinavische activisten zullen zich beschuldigend richten op Israël!

Laat er geen twijfel over bestaan: het zou prachtig zijn wanneer de blokkade, die om goede redenen plaatsvindt, kon worden opgeheven. Ik denk niet dat er veel Gazanen zijn die enig genoegen ontlenen aan de toestand in Gaza en de blokkade die er het gevolg van is, behalve natuurlijk de terroristen van Hamas, de absolute heersers van het gebied.

De oproep van activisten als Laurens-Jan Brinkhorst, Nikolaos van Dam en andere bekende Nederlanders, is niet alleen simplistisch maar ook dom. Ik herinner mij dat enkele jaren geleden ook al een clubje bekende Nederlanders – onder leiding van de illustere heer Van Agt (waar was hij deze keer?) – Gaza bezocht en uiteraard met een heel krachtige verklaring richting Israël kwam, dat natuurlijk verantwoordelijk was voor al het slechte. Israël bezocht men opzettelijk niet; de reis voerde via Egypte naar Gaza. Je praat dus niet met de geadresseerde, luistert ook niet naar zijn argumenten en roept maar wat zonder enig effect. Integendeel, omdat Israël en ook Egypte zich al vele jaren genoodzaakt zien Gaza om veiligheidsredenen af te sluiten, zijn deze landen volgens het ‘internationale recht’ bezetters. Die bewering is formeel genomen juist, maar wanneer het internationale recht zulke onzin inhoudt, dan is het wel heel moeilijk geloofwaardigheid te verbinden aan een dergelijke regel.

Het valt mij zeer op dat in de oproep het Scandinavische flottielje door te laten alleen over Israël wordt gesproken. Dat is op z’n minst opvallend en eigenlijk heel dom. Wanneer er een land is dat al heel veel jaren de feitelijke baas was van Gaza, dan is het wel Egypte. De blokkade van Gaza wordt daarom al heel wat jaren in een gecoördineerde actie uitgevoerd door Israël en Egypte. Elk met eigen en ook samenvallende motieven!

De kern van het probleem is dat de terroristen van Hamas en enkele nog extremere organisaties de baas zijn in Gaza. Zij terroriseren de bevolking; zij chanteren de bevolking; zij gebruiken de bevolking als een soort schild – zoals wij hebben kunnen zien bij de recente demonstraties – en zij vormen een ernstige bedreiging voor de veiligheid van Israël en Egypte. Voor het laatste land geldt dat Hamas de terroristen in de Sinaï steunt, voor Israël geldt dat Hamas er alles aan doet de bevolking rond de Gazastrook te bedreigen, onder meer door het gebruik van de tunnels en raketbeschietingen tot diep in Israël. Voor Hamas, dat onlangs voor de zoveelste maal verzoening zocht én weer brak met Fatah, geldt bovendien dat zij open en duidelijk pleit voor het einde van de staat Israël. Een standpunt dat Israël uiteraard niet ontgaat en dat ook in de praktijk het uitgangspunt is voor alles wat Hamas doet en nalaat.

Ik zou inderdaad van harte toejuichen dat de bevolking van Gaza een beter leven krijgt, maar dat zal niet gebeuren zonder een vorm van oplossing voor de conflicten in en rond Gaza. Men kan naar mijn mening Israël en Egypte ook geenszins kwalijk nemen dat deze landen de eigen veiligheid toetsen aan het risico van een vrijer verkeer met Gaza. De Nederlandse regering begreep dat heel wel toen zij Israël aanbood lasermachines te leveren voor de doorvoer van goederen. Vanwege onze ervaringen in de Rotterdamse haven weten wij immers zelf ook heel goed dat kwalijke goederen worden meegesmokkeld met normale goederen. Dat gevaar is in Gaza meer dan levensgroot!

De oproep de blokkade op te heffen heeft zeker iets sympathieks. De oproep is vooral eenzijdig en dom omdat de ondertekenaars de context van de blokkade in en rond Gaza niet wensen te zien. De oproep zal geen enkel effect hebben en dat hoort ook zo!

Delen |

vrijdag 1 juni 2018

Ik weet niet wat mij op dit moment het meest zou moeten bezighouden: de terugtrekking van de vooral militaire aanwezigheid van de Amerikanen uit het Midden-Oosten of de activistische rol van Rusland in datzelfde gebied. Of wellicht het verband tussen deze twee uiterst belangrijke ontwikkelingen? Wezenlijk is natuurlijk de vraag wat deze ontwikkelingen voor de veiligheid van de staat Israël betekenen. Een aantal veronderstellingen is zeker mogelijk!

Een niet te betwisten uitgangspunt lijkt mij de aanzienlijke veranderingen van de machtsverhoudingen in het Midden-Oosten. De centrale rol van de Verenigde Staten lijkt zeer beperkt geworden, niet in het minst door post-Irak frustraties. Het Midden-Oosten in brede zin is zulk een complex gebied dat het door de Amerikanen politiek, religieus en diplomatiek niet te doorgronden bleek te zijn. Dat is niet de eerste keer, zoals natuurlijk ook bleek tijdens de aanwezigheid van Amerika in Afghanistan. Een politiek van non-interventie werd in de VS een populair adagium en daarvan zien ook wij de gevolgen.

De terugtrekking van de VS had dientengevolge gepaard moeten gaan met herformulering van het beleid. Het is maar hoe je het ziet, want geen beleid is ook beleid. Het werkelijk formuleren van een nieuw beleid, met nieuwe doeleinden en nieuwe instrumenten, is zeker een geheel andere zaak. De vraag is daarom onvermijdelijk of dit echt is gebeurd. Waren in eerdere decennia beleidsdoeleinden ook in hoge mate gebaseerd op militaire aanwezigheid en macht, dat beleid is onder president Obama sterk veranderd. In essentie was zijn uitgangspunt dat Amerika niet de politieagent van de wereld kan zijn en dat wij daaruit de conclusies moeten trekken. Daar was het Midden-Oosten een voorbeeld van, terwijl in Azië de doelstelling een krachtiger Amerikaanse aanwezigheid was. Inderdaad, het een hoeft de ander niet uit te sluiten.

Op deze Obamapolitiek is ook de veelgehoorde klacht gebaseerd dat er in de Syrië-crisis geen Amerikaanse aanwezigheid was, als keuze, of ten gevolge van verkeerde inschattingen over wat er in het gebied mogelijk was en wat er viel te verwachten. Daarbij was de Syrië-crisis op zichzelf van complexe aard door de vele partijen, die er elk vanuit hun eigen gezichtspunt een belang in zagen zich met de zaak te bemoeien. Er waren tal van min of meer particuliere strijdgroepen, elk door andere landen gesteund. De Turken keken scherp rond, want zij vreesden de invloed van de Koerden. Iran zat op het vinkentouw vanwege de wens dat Bashar al-Assad op zijn moorddadige zetel zou blijven. De extremistische Hezbollah kreeg de kans op te trekken in Syrië, gesteund door Iran en last but not least besloten ook de Russen hun invloed te vergroten door een messcherp machtspolitiek spel waarbij zij Israël ontzagen. In de Russische optiek mocht Assad aan de macht blijven, maar door een soort van afspraak gaven zij ook Israël de vrije hand de militaire opbouw van Iran en Hezbollah in Syrië te vernietigen. De Russische vrienden van Syrië gingen langs het randje door Israël militair in zekere mate de vrije hand te verschaffen. Het lijkt wel of Poetin en Netanjahoe als dikke vrienden een soort van overeenkomst tussen hun landen sloten.

Het is een uiterst belangrijke vraag wat die verhouding, van enige vriendschap zelfs, tussen Israël en Rusland nu betekent. Ik geloof wel dat voor Rusland historisch gezien het bestaan van de staat Israël van grote betekenis is. Ik lees ook regelmatig dat president Poetin bevriend zou zijn met vooraanstaande Russische Joden, onder wie de rabbijnen van Moskou. De vraag is zonder twijfel wat dit alles betekent in de opportunistische machtspolitiek van de Russen, die er zelfs toe zou kunnen leiden dat Rusland bemiddelt tussen Iran en Israël.

Hetzelfde Iran dat luid en duidelijk verkondigt Israël alleen maar te willen vernietigen. Hoe valt er bij een dergelijke opstelling te bemiddelen tussen partijen, tenzij men alleen streeft naar een vorm van militair evenwicht en Iraanse militaire afwezigheid in Syrië? Terecht staat Israël onder geen voorwaarde toe dat militaire opstellingen van Iran in Syrië en Libanon tot stand komen.

Israël leeft nu in een situatie waarin de Amerikaanse afwezigheid voelbaar is, ondanks grote politieke en militaire steun. Het ziet ernaar uit dat de Russische rol aanzienlijk is en blijvend. Russische belangen zijn in velerlei vorm en intensiviteit zichtbaar in het Midden-Oosten. Het lijkt erop dat Poetin zichzelf als de grote bemiddelaar ziet en de scheidsrechter wil zijn tussen de strijdenden. Dat alles hoeft helemaal niet slecht te zijn, maar vooral moet dit op zijn strikte merites worden beoordeeld. De werkelijke ontwikkeling en afloop is nog niet zichtbaar. Belangrijke vragen, zoals met betrekking tot de veiligheid van Israël, zijn nog niet beantwoord. Scherpe observatie van president Poetin is een absolute voorwaarde en daaraan gekoppeld een streng eisenpakket van Jeruzalem. Dat laatste hoeven onze Israëlische vrienden zeker niet te leren. Vertrouwen is dus gerechtvaardigd!

Delen |

vrijdag 18 mei 2018

Ik had nog even de illusie dat er iets was veranderd bij Hamas in Gaza, toen zij enkele maanden geleden verzoening en samenwerking aankondigden met de lieverdjes van Fatah. De sceptici hadden natuurlijk gelijk. De foto’s van vrienden onder elkaar, verstrengeld in een emotionele omhelzing om de verzoening en toekomstige overwinning te vieren, waren nog maar net verspreid toen de gebruikelijke ellende begon. Hamas bestaat natuurlijk uit een troep moordenaars en terroristen die spréken over vrede en moord prediken. Israël moet uiteraard worden vernietigd en die tijd zal komen. Dromen zij!

Makkelijk hebben de leiders van Hamas het niet. Egypte en Israël hebben de controle over de toegangen tot Gaza (de Egyptenaren zijn zo mogelijk nog cynischer dan de Israëli’s) en peinzen er niet over om ook maar enigszins toe te geven aan de cynische moordenaars van Hamas. Toch ben ik elke keer opnieuw verbaasd te lezen welke enorme hoeveelheden goederen met honderden vrachtwagens iedere dag weer Gaza binnenkomen. Het zal zeker moeilijk zijn in de gevangenis die Gaza is, te leven, maar het is zeker niet zo dat Egypte en Israël voor honderd procent de boel afknijpen. Daarbij komt dat Hamas geen kans laat lopen om de boel weer te versjteren zodra dat de Hamas-heren om wat voor onbegrijpelijke reden dan ook politiek uitkomt. Is het dan uit humanitaire nood dat de boel weer eens ontploft, of cynische berekening? Of beide?

Er waren natuurlijk genoeg tactische redenen voor Hamas (en de PLO) om van zich te laten horen. De belangrijkste reden is misschien wel dat de Palestijnse beweging, in al zijn vreedzame en gewelddadige vormen, almaar terrein verliest in het internationale forum. Er is immers te veel aan de hand in het Midden-Oosten en de Arabische wereld om voortdurend alle aandacht te geven aan de Palestijnen, die verdeeld zijn en elke vorm van tactisch inzicht missen om enige vooruitgang te boeken. Daar komt als belangrijk punt bij dat de belangen van tal van moslimlanden, soennitisch en sji’itisch, bij alle lopende conflicten en oorlogen verre uitstijgen boven het belang van die “eeuwig zeurende” Palestijnen, waar geen land mee te bezeilen is.

De PLO en Fatah laten, wellicht uit onvermogen, het initiatief over aan Hamas, die wel raad weet met agressieve demonstraties en met misbruik van een zeer jonge en gefrustreerde bevolking. Aanleidingen zijn de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad door Trump, de verplaatsing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem en natuurlijk de viering van de Nakba: de Palestijnse herdenking van het verlies van Palestina door de stichting van de staat Israël.

Wanneer Hamas besluit tot een militaire confrontatie of – zoals nu het geval is – tot een demonstratie en de uitlokking van geweld, dan kan het zich herhalende scenario op alle fronten worden uitgeschreven, inclusief de prijs aan doden en gewonden. Ik stel mij het volgende voor: de leiding van Hamas besluit tot een vorm van actie tegen Israël omdat het al te lang stil is rond deze terroristische organisatie. Een all out oorlog, zoals wij die al enkele keren hebben gezien, wordt binnen de leiding (het ‘Politieke Bureau’) afgewezen, omdat er te veel slachtoffers vallen, de vernielingen groot zijn en de politieke winst gering. Het ligt dus voor de hand een vreedzame actie te beginnen, waarvan de politieke winst aanzienlijk is – wat dit feitelijk ook moge betekenen. Het belangrijkste streven is dat Israël en zijn krijgsmacht worden bestempeld als oorlogsmisdadigers.

Daar is maar een middel voor: stuur ongewapende mannen, vrouwen en kinderen richting grens met Israël en wel in zo’n enorm aantal dat gewapende actie van Israël tegen deze burgers onvermijdelijk wordt. Dat is waar die misdadige Hamas op uit is, want Israël wordt op een aantal plekken in de wereld al snel beschouwd als schender van het humanitaire oorlogsrecht, ook als het duidelijk is dat uitlokking door Hamas op grote schaal heeft plaatsgevonden.

De regie van deze incidenten is briljant: brandende autobanden, rennende mensen, ambulances die al ter plaatse waren en reddeloze jonge mensen van wie Hamas kan weten wat hen te wachten staat: niets anders dan de dood staat opgehitste jongeren te wachten en Hamas is verantwoordelijk. In het mediageweld valt op dat Israël meestal als de schuldige wordt aangewezen vanwege het gebruik van niet proportioneel geweld, hoewel daar steevast aan wordt toegevoegd dat Israël zichzelf zeker mag verdedigen. Wat minder geweld zou dan wel mogen van de Veiligheidsraad en het onvermijdelijke en partijdige Amnesty International, dat een juffrouw in Jeruzalem heeft zitten die alleen maar hypocriete teksten uit. Ik ga mijn lidmaatschap van Amnesty opzeggen.

Intussen keert de wereld onder leiding van de terrorist Erdogan (denk aan het geweld tegen de Koerden!) terug naar zijn normale doen. Tussen de Palestijnen en de Israëli’s gebeurt verder niets, totdat de partijen bij zinnen komen en een politieke oplossing als enige echte optie voor ogen hebben. Zo lang blijft het treurnis, geweld en radeloosheid!

Delen |

vrijdag 11 mei 2018

Uw columnist was een paar dagen in Israël net op het moment dat president Trump aankondigde uit de zogenaamde Iran-deal te stappen, en ook op het moment dat Netanjahoe met perfecte timing zijn theatershow presenteerde met de door de Mossad in handen gekregen documenten over een eerdere fase van het nucleaire programma van Iran. De machthebbers van dat land bleken op basis van die stukken, voor zover in de media gemeld, vooral niets ontziende bedriegers te zijn. Echt iets nieuws onder de zon? Een gevoel van enige trots kon ik niet onderdrukken toen bleek dat de Mossad, natuurlijk in samenwerking met andere Israëlische veiligheidsdiensten, op zo’n geraffineerde en uiterst bekwame wijze de Iraniërs voor joker hadden gezet. Vermoedelijk vond deze stunt al in januari plaats, maar ik kan mij zo voorstellen dat het bestuderen van de massa’s documenten en cd-roms enige tijd heeft gekost.

Het belangrijkste punt is natuurlijk wat dit alles betekent voor de vraag hoe Iran en de overblijvende ondertekenaars van de overeenkomst de ontwikkeling van Iraanse kernbommen in de hand houden. En welke gevolgen er zijn voor de stabiliteit in het Midden-Oosten, zeker ook omdat Iran allerwegen op z’n minst wordt gezien als een zeer groot en onberekenbaar risico met zijn gepropageerde doelstelling om de staat Israël te vernietigen. Het laatste lijkt mij een bewering die uiterst serieus moet worden genomen, omdat de Iraanse klerikale machthebbers tot de allergevaarlijkste religieuze fanatici moeten worden gerekend. Wat mij daarbij elke keer toch weer verbaast, ook weer de afgelopen dagen in Israël, is dat met name de Israëlische militaire leiding Iran wel als een risico beschouwt, maar toch zodanig dat deze Israëlische militaire leiders elke Iraanse dreiging als beheersbaar beschouwen, gezien de grote militaire en technologische overmacht van Israël. Uiteraard zie ik liever geen enkele Iraanse raket richting Israël gaan, maar de Israëlische technologische suprematie stelt mij enigszins gerust. Israël beschikt inderdaad over een duikbootarsenaal met vernietigende kracht en de Iraanse luchtmacht is geen partij voor die van Israël. Dat is allemaal bekend, maar een afgedwaalde raket op Haifa kan leiden tot een dramatisch verlies aan Israëlische mensenlevens.

De kernvraag bij dit alles is niet alleen hoe de agressieve Iraniërs in toom te houden, maar ook hoe de proliferatie van kernwapens tegen te gaan. Wellicht nog wezenlijker is de politieke vraag een einde te maken aan de rol van Iran in het gehele, oh zo kwetsbare Midden-Oosten en inderdaad stabiliteit in het gebied tot stand te brengen. Zelf vrees ik dat die begeerde stabiliteit een illusie is, omdat tal van staten in het Midden-Oosten onder andere worden gedreven door een irrationele en religieuze zucht naar macht en overheersing, waaraan ik voorlopig geen einde zie komen. In dat opzicht wordt het Midden-Oosten nog het minst gedreven door een zucht naar beschaving. Daarvoor is er helaas nog te weinig ratio en relativering voorhanden in de wereld van de moslims.

Hoe moet men dan de door Israël en Saoedi-Arabië toegejuichte stap van de Verenigde Staten beoordelen om uit de Iran-deal te stappen. In essentie staan er twee standpunten radicaal tegenover elkaar. Enerzijds is daar het nieuwe standpunt van Trump: dat Iran alleen door overmatige Amerikaanse militaire macht, in samenhang met economische sancties, op de knieën kan worden gebracht af te zien van nucleaire middelen en zich te voegen naar het zogenoemde non-proliferatieverdrag. Daar tegenover staat het standpunt dat Iran de eerste jaren helemaal geen plutonium kan produceren en dus ook geen kernwapens en dat de militaire macht van het land voorlopig onvoldoende is om een werkelijke bedreiging te vormen. Voor de tweede visie geldt zeker dat het om een beperkte periode gaat, namelijk tien jaar, en dat er tijdig moet worden gewerkt aan een vervolgovereenkomst. De stap van Trump heeft er overigens helaas ook toe geleid dat de Westerse landen ernstig verdeeld zijn geraakt met bondgenoot Amerika en ik geloof niet dat dit een wenselijke situatie is.

Wat is nu uiteindelijk verstandig? Ik sluit mij om redenen van ‘veiligheid’ graag aan bij het vermeende standpunt van de Israëlische militaire leiding: er is op dit moment geen reden om uit de Iran-deal te stappen. Niet omdat wij zoveel houden van de Iraanse bandietenzooi, maar omdat er op dit moment geen nieuwe reden is om dit te doen. Iran kan nu geen kernwapens produceren, alleen de lange-afstandsraketten, en evenmin in de nabije toekomst, zolang Rusland zijn verplichting in de Iran-deal nakomt. Ik zeg niet dat er geen moment zou kunnen komen om Iran opnieuw aan te pakken, maar op dít moment was er geen dringende reden.

Delen |

vrijdag 4 mei 2018

Wie gedacht mocht hebben dat na het sluiten van de overeenkomst over de opschorting van de ontwikkeling van kernwapens gedurende tien jaar door Iran, de rust ten minste enige tijd was gegarandeerd, die komt bedrogen uit. De bedrogenen zijn natuurlijk de mogendheden die tot de dag van vandaag achter de overeenkomst staan, zoals Duitsland en Frankrijk, en die het handhaven van de overeenkomst ook tot voor zeer kort hebben bepleit bij de Amerikaanse president Trump. Men moet aannemen dat ook Rusland voor de overeenkomst blijft en ik denk dat het evenzeer voor de hand ligt dat het Internationaal Atoomagentschap in Wenen zal pleiten voor trouw aan een overeenkomst die nog geen twee jaar oud is.

Ik denk aan wat men de afgelopen dagen heeft gezien: de presentatie door Israël van een ongelooflijke stapel documenten, waarmee bewezen zou zijn dat de Iraniërs de boel beduvelen – een optie die nooit was uitgesloten – en vervolgens de geregisseerde en onmiddellijke draai van de Amerikaanse president, die betoogt dat het bedrog van de Iraniërs nu inderdaad bewezen zou zijn, een opvatting die president Trump al lange tijd aanhing. Na de mislukte vrijage van Netanjahoe met voormalig president Obama viel te verwachten dat Bibi en Trump elkaar zouden vinden in hun afkeer van het Iraanse regime; een afkeer die ik deel.

Laten wij niet vergeten dat Iran op dit ogenblik de grootste bedreiging vormt van het Midden-Oosten, gehaat door de soennitische moslims en geliefd bij de bandieten van Assad en Hezbollah. Wat zeker ook moet worden gezegd, is dat de volharding en vasthoudendheid van de Israëlische minister-president ertoe heeft geleid dat hij zijn zin heeft gekregen, iets wat hem eerder onder het bewind van president Obama niet is gelukt. De kern van de zaak nu is dat hij het front van ondertekenende landen heeft gebroken, hetgeen al zijn doelstelling was ten tijde van Obama. Het feit dat president Trump werd gekozen, betekent in elk geval dat het lot Netanjahoe goed gezind was. Althans in de ogen van Bibi!

Dat alles zegt nog niets over de vraag of wij gelukkig moeten zijn met deze ontwikkeling. De essentie van deze grote politieke affaire, welhaast van een onbeschrijflijk belang, is dat twee opvattingen tegenover elkaar staan. De eerste is die van Israël, en nu waarschijnlijk ook van de Amerikaanse president, namelijk dat de overeenkomst onvoldoende is, omdat de Iraanse boeven het hele stel immers in de maling hebben genomen en door zijn gegaan – in een overigens onduidelijke vorm – met de ontwikkeling van vijf kernwapens van het gewicht van de bommen op Japan. Alleen al de gedachte dat Iraanse ayatollahs over kernwapens zouden beschikken, doet je gruwen! De tweede opvatting was dat de gesloten overeenkomst een voldoende waarborg zou zijn om de ontwikkeling van Iraanse kernwapens voor tenminste een periode van tien jaar onmogelijk te maken. Het Internationaal Atoomagentschap in Wenen zou de juistheid van deze bewering kunnen waarborgen en controleren.

Het zijn recht tegenover elkaar staande opvattingen. Het gelijk is moeilijk vast te stellen, omdat dat zonder twijfel krachtig wordt beïnvloed door vooropstaande politieke opvattingen en doelstellingen. Zo kan men zeggen dat de hardliners Israël en Amerika nooit enig vertrouwen hebben gehad in het verloop van het proces en dat de softies Rusland, Frankrijk en Duitsland voldoende vertrouwen hebben in een overeenkomst met tekortkomingen, zoals bijvoorbeeld het niet meenemen van de ontwikkeling van lange afstandsraketten door Iran. Uiteindelijk gaat het om een politieke inschatting over de vraag wat uiteindelijk een aanvaardbaar compromis is.

Ik heb me natuurlijk afgevraagd waar ik zou staan in het onwaarschijnlijke geval dat mij om een mening zou worden gevraagd. Op deze plek van Crescas geef ik immers mijn mening ongevraagd!

Ik geloof niet dat er zich een situatie voordoet zoals indertijd met de droevige figuur Colin Powell, die de wereld voorloog over de vernietigingswapens van Irak. Een complete oorlog werd met deze leugen gerechtvaardigd! Aan een oorlog in de huidige omstandigheden, waarin Israël en Iran tegenover elkaar staan, denk ik met gevoelens van angst en gruwel!

Ik heb de neiging de beweringen van de Israëlische minister-president over het bedrog van Iran serieus te nemen. Ik kan de inhoud van de gevonden documenten niet overzien, noch begrijpen. Maar mijn vertrouwen in de superbe kwaliteit van de Israëlische inlichtingendiensten doet mij ertoe neigen tenminste te zeggen dat de beweringen van Netanjahoe uiterst serieus moeten worden genomen. Die beweringen kunnen ook gewoon de waarheid bevatten. Met alle mogelijke gevolgen van dien.

Laten ook regeringen en inlichtingendiensten het opgedoken materiaal volstrekt serieus nemen en op basis van gelijkluidende conclusies nieuwe maatregelen formuleren. Laat ik daaraan toevoegen dat de kans dat dit laatste zou kunnen lukken, mij klein lijkt. De spanningen zullen dus weer toenemen en ik word daar niet vrolijk van.

Delen |
jun 2018Opzettelijke versimpeling van de kwestie Gaza
jun 2018De wonderlijke wegen van onze Russische vrienden!
mei 2018Het voorspelbare drama in Gaza
mei 2018De wirwar van meningen over Iran
mei 2018De lastige knoop van de Iran-deal
apr 2018Na het feest terug naar de werkelijkheid
apr 2018De warmte van het Joodse ritueel
mrt 2018Verontrustend schouwspel in Rotterdam
mrt 2018Neemt Amsterdam eindelijk de Joodse gemeenschap in bescherming?
mrt 2018Hoe Israël omgaat met zijn vluchtelingen
feb 2018Nogmaals Jeruzalem
feb 2018Iran nadert Israël tijgerend door de woestijn
feb 2018De Polen, Israël en de Sjoa
jan 2018Afgeknapt op Mohammed Abbas en/of de Palestijnen
jan 2018De noodzaak van out of the box denken
jan 2018Wie is er nu bang voor BDS?
jan 2018Op het schaakbord van de grote wereld
dec 2017Chanoeka is weer voorbij en wat nu?
dec 2017Ik had graag meegelopen
dec 2017Wie zijn er nu dom: de Amerikanen of de Israëli’s?
nov 2017Moet Israël in zee gaan met Saoedi-Arabië?
nov 2017Waarom al die drukte over een vage verklaring?
nov 2017Hoe gaat het verder met de Palestijnen?
okt 2017Hoe goed gaat het met Israëls democratie?
okt 2017Wat te verwachten van de Palestijnen?
okt 2017De eenheidsstaat en de twee staten: de grote verwarring
okt 2017Amerikaanse gangsters vierden Jom Kipoer
sep 2017Geen wereld om vrolijk van te worden
sep 2017Corruptie ondermijnt Israël tot op het bot
sep 2017De generaal over het nieuwe Midden-Oosten
aug 2017Moeten wij weer bang zijn voor de antisemieten?
aug 2017De zomer van een angstige wereld
jul 2017Staat de democratie op het spel in het Heilige Land?
jun 2017Komt de grote klap nu toch echt?
jun 2017Wie wil er een orthodoxe maaltijd?
jun 2017In dezelfde week vijftig jaar later
mei 2017Jacques Senior Coronel z.l.
mei 2017Is Trump nu al verdwaald?
mei 2017Weer feest met de ultra-orthodoxie in Israël
mei 2017Israël na 69 jaar: meer welvaart en meer verdeeldheid
apr 2017Het ontbreekt de VN aan wijsheid!
apr 2017Marwan Bargoeti: terrorist en/of vredesstichter. Moreel dilemma
mrt 2017Mensenrechten doen ook pijn
mrt 2017Vreemdelingen in eigen land?
mrt 2017Israel en de verkiezingen in Nederland
mrt 2017Israël te midden van een nieuwe wereldorde
feb 2017De Sjoa en wat de herinnering waard is
jan 2017Amerikaans jodendom staat op scheuren
jan 2017Wat kan democratie in Israël nog aan?
jan 2017John Kerry, indrukwekkend en te laat
dec 2016Een wereld in verwarring
dec 2016Ontroerende onzin: vreugde en verdriet
dec 2016Is er ook een andere Arabische wereld?
nov 2016Trump, de Israëli's, de Palestijnen
nov 2016Toch Trump!
nov 2016De strijd om de democratie: waar of niet waar?
okt 2016Is er reden voor optimisme en/of pessimisme?
sep 2016Shimon Peres
sep 2016Goodbye Barack Obama!
sep 2016Kraakt de staat?
sep 2016Was Bibi echt hier?
aug 2016Veel dank aan Michel Waterman!
aug 2016De Balfour-verklaring van Mahmoud Abbas
aug 2016Open brief aan mevrouw Sima Vaknin
aug 2016Toch nog een keer Abou Jahjah
jul 2016De wereld zonder Elie Wiesel
jun 2016De AOW-ers van de Westbank
jun 2016Terug naar Sykes-Picot?
jun 2016Wat is er aan de hand in het land Israël?
mei 2016Antizionisme en antisemitisme
mei 2016Welk hart voor het leger van Israël?
apr 2016Pesach en de Joodse identiteit
apr 2016Hoe kapitalistisch is Israël?
mrt 2016Leven met terreur
mrt 2016Ontkerkelijking in de Joodse wereld?
mrt 2016Vliegen met El Al en naast mij …
feb 2016Strategische verandering in en rond Syrië
feb 2016Het drama Olmert
feb 2016Overwinning van grote betekenis
jan 2016Geweld en de rechtsstaat
jan 2016Verkettering van links Israël
jan 2016Wat kan ons nog optimistisch maken in 2016?
dec 2015Efraim Halevy: “Israël is onvernietigbaar”
dec 2015Bij de dood van Jossi Sarid
dec 2015De militairen zijn verstandiger dan de politici
nov 2015Schwarze dwang in het moderne Israël
nov 2015Israël is alweer boos
nov 2015Ja of nee tegen Mohammed Abbas?
okt 2015Twee of één: that's the question
okt 2015Opnieuw de vluchtelingen
okt 2015Het wordt steeds erger
okt 2015Het gevecht om Syrië is begonnen
sep 2015Opnieuw over de vluchtelingen
aug 2015Vluchtelingen, de morele uitdaging van deze tijd
aug 2015Een Namenwand en een Sjoamuseum
aug 2015Woede en verdriet
jul 2015Voor of tegen de Iran-deal?
jul 2015Wordt Israël omsingeld?
jun 2015Amsterdam en Tel Aviv
jun 2015Het Israël van vandaag
mei 2015Op weg naar Jeruzalem
mei 2015Hoe herboren is Duitsland?
mei 2015Welke toekomst voor Israël?
mei 2015Weer een schandaal aan de Klaagmuur
apr 2015Opnieuw Iran
apr 2015Ja of neen tegen Iran
mrt 2015Na het weekend een koude douche
mrt 2015Wanneer het stof optrekt, dan ...?
feb 2015Deze keer had Bibi gelijk
feb 2015Het verschijnsel Bibi
jan 2015Wat nu met onze islam?
jan 2015De dag na Parijs
jan 2015Ja, een echt verschrikkelijke dreun
jan 2015Lang leve Lieberman?
dec 2014Verkiezingen in Israël: kan het tot iets leiden?
nov 2014Crisis rond nieuwe wet
nov 2014Bezorgdheid alom
okt 2014Wij missen Jitschak Rabin
okt 2014Al weer de emigratie
okt 2014Wie stopt de Joodse extremisten?
okt 2014Dubbelhartig gepraat
sep 2014Intern zielsdebat II
sep 2014Nederland en de Islamitische Staat
sep 2014Gaza en de politiek van Israël
aug 2014Nederland is nu een ander land
aug 2014Keuzes doen pijn
jul 2014Wat de Gaza-oorlog niet allemaal oproept!
jul 2014Wanhoop over vrede
jun 2014Omsingeling van Israël?
jun 2014Is het echte eenheid?
jun 2014Dramatische clash met VS
mei 2014De moord, het antisemitisme en Bibi
mei 2014Vijftig jaar PLO
mei 2014Het Joodse gevecht in Amerika
mei 2014Abbas de bedrieger
apr 2014Anne Frank
apr 2014Crisis en politieke cultuur
mrt 2014Diplomaten die staken
mrt 2014Erkenning van de (Joodse) staat?
mrt 2014Het gevecht van de zeer vromen
feb 2014Ook ruzie met Duitsland
feb 2014Nogmaals het monument van het Auschwitz Comité
jan 2014Nog een Auschwitzmonument?
jan 2014Ariel Sharon
jan 2014Nederlandse regering: treed op!
jan 2014Roulette in 2014?
dec 2013Nederland, Israël, Palestina
nov 2013De uitdaging van de Liberalen
nov 2013Ari Shavit´s Mijn Beloofde Land: een boek om niet te missen
nov 2013Verwarring alom?
nov 2013Wat is anti-Israël?
okt 2013Religie in Israël
okt 2013Heeft het Amerikaanse jodendom toekomst?
okt 2013Peres versus Netanjahoe
sep 2013Shimon Peres
sep 2013Bezinning
aug 2013Syrië, drama en dilemma
aug 2013De vrede: tactiek of doel?
jul 2013Vanwaar de boycott?
jul 2013Frans Timmermans
jun 2013Shimon Peres 90 jaar
jun 2013Er verandert iets ten goede!
mei 2013Yair Lapid: nu al gevallen
mei 2013Advies van de AIV-wijzen
mei 20134 Mei
apr 2013Het geluk in Israël
apr 2013Waarom is Israël zo gelukkig?
mrt 2013Is het antisemitisme terug?
mrt 2013De sprong in het onzekere diepe
mrt 2013De Partij van de Arbeid: vergeten partij?
feb 2013Zijn er tekenen van hoop?
feb 2013Weg met de geestelijke dictatuur!
feb 2013De Joodse gemeente van de toekomst
jan 2013De brief van Eric Yoffie
jan 2013Somber en/of optimistisch?
dec 2012De Arabische wereld kookt
nov 2012Amsterdamse Joden en Moslims
nov 2012 Wie heeft gewonnen?
nov 2012Toekomst van onzekerheid
nov 2012Israël en de Apartheid
okt 2012Israël en de Mensenrechten
okt 2012Joodse identiteit: waar hebben we het over?
aug 2012Het onopvallende Levy-rapport
jul 2012Het gevecht om de dienstplicht
jun 2012Terug in Amsterdam
mei 2012De politieke kleur van de Tora
mei 2012Het debat begint nu pas
mei 2012Die wonderlijke Israëlische politiek
apr 2012De mensenrechten en Israël
apr 2012Hoe betrekkelijk vrijheid is
mrt 2012De Holocaust en Iran
mrt 2012De kunst van Tsedaka
feb 2012De moraal en de Joodse moraal
feb 2012Het geloof in de aanval
feb 2012Welke orthodoxie is aan de winnende hand?
jan 2012Süskindfilm benadert werkelijkheid
dec 2011Het recht heeft gezegevierd
dec 2011Een paar dagen in Israël
nov 2011Een antwoord aan Iran
nov 2011Een reactie
okt 2011Gilad Shalit: recht en onrecht
sep 2011Gemeenschap kraakt in zijn voegen
sep 2011Zionisme opnieuw uitgevonden?
sep 2011Het ‘feest’ kan beginnen
jul 2011Ter kennismaking