In de nieuwsbrief stonden per abuis verkeerde data voor de lezingen van Bart Wallet. De informatie op de website in inmiddels gecorrigeerd. In het cursusoverzicht staan nu de juiste data:

inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Harry van den Bergh z.l.

Harry Jacob van den Bergh z.l. studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Hij was onder andere lid van de Tweede Kamer, lid van de Raad van Europa, lid van de gemeenteraad van Amstelveen, voorzitter van de Raad van Toezicht van Joods Maatschappelijk Werk, bestuursvoorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland, lid van het Netherlands Committee van Human Rights Watch, voorzitter van Humanity in Action Nederland, zelfstandig ondernemer en lid van de Raad van Toezicht van de Hebreeuwse Universiteit, van het Truman Institute en de International Board van het Feuerstein Institute, alle in Jeruzalem. Sinds 2013 tot 2018 is Harry opnieuw lid geweest van de gemeenteraad van Amstelveen. Verder was hij voorzitter van de Stichting Hersenonderzoek Sport en van de Stichting Educatief Programma ANNE. In 2018 is hij teruggekeerd in het Nederlandse Committee van Human Rights Watch. Op vrijdag 20 maart 2020 is Harry van den Berg overleden. Moge zijn ziel worden opgenomen in de bundel van het eeuwige leven.

vrijdag 27 maart 2020

Met het overlijden van Harry van den Bergh, op 77-jarige leeftijd, verliest Joods Nederland één van zijn meest vooraanstaande leden.

Harry was politicus, een sociaaldemocraat in hart en nieren en zijn leven lang lid van de Partij van de Arbeid. Tussen 1977 en 1987 was hij Tweede Kamerlid, met Buitenlandse Zaken en Defensie in zijn portefeuille, en van 2010 tot 2018 gemeenteraadslid in zijn woonplaats Amstelveen. Hij zette zich in voor talloze Joodse en niet-Joodse organisaties. Zo was hij onder andere voorzitter van Joods Maatschappelijk Werk, voorzitter van Veilig verkeer Nederland, voorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland en voorzitter van Humanity in Action.

Ook Crescas is hem veel dank verschuldigd. In de zomer van 2011 was Harry één van de eersten die columns ging schrijven voor de Crescas-website. In zijn eerste bijdrage, ‘Ter kennismaking’ , werd meteen duidelijk wat wij, en onze lezers, van hem mochten verwachten. Hij opende met: “Ik meen oprecht dat het een kowed is op deze site voor 3.500 potentiële lezers te mogen delibereren, te mopperen, te adviseren, te prijzen en te wanhopen over vele zaken die in de Joodse (en niet-Joodse) wereld en in Israël aan de orde zijn.” De toon was gezet. Een lange reeks columns volgde, vaak over de Israëlische politiek, waarbij hij – ondanks zijn liefde voor Israël – stevige kritiek niet schuwde.

Vrijdag 13 maart 2020 plaatsten wij zijn 255ste column. Het zou, zoals wij nu weten, zijn laatste bijdrage zijn.

In april 2018 overleed Marijke van den Bergh, Harry’s geliefde echtgenote. Haar verlies is hij eigenlijk nooit te boven gekomen. Zondag 22 maart 2020 is Harry naast zijn Marijke begraven.

Moge hun beider zielen zijn opgenomen in de bundel van het eeuwige leven.

Michel Waterman

Delen |

vrijdag 13 maart 2020

De verkiezingen in Israël mogen dan wel geen heldere uitslag hebben gegeven voor de mogelijke vorming van een regering, daar staat tegenover dat de versterking van de Arabische lijst, de Joint List, in de Knesset een heel opvallende gebeurtenis is met mogelijk verregaande gevolgen. Meestal trekt bijna elke berichtgeving over de Israëlische Arabieren op verschillende manieren negatieve aandacht. Het is van belang dat bij een beoordeling van een mogelijke, nieuwe politieke rol van de Israëlisch-Arabische minderheid de geschiedenis zoals die zich heeft ontvouwen sinds de oprichting van de Joodse staat, goed in ogenschouw wordt genomen.

Hoe cynisch het ook moge zijn, het feit dat de Arabische minderheid jaar elk met heel veel nadruk de zogenoemde Nakba viert, is natuurlijk tekenend voor de gemoedstoestand van de Arabische minderheid. De Nakba staat voor de vermeende verdrijving van grote aantallen Arabieren ten tijde van de stichting van de staat Israël. De Nakba is hun rouwdag inzake de stichting van de Joodse staat. De kern van de zaak lijkt mij dat de grote meerderheid van de Israëlische Arabieren nooit de Joodse staat hebben aanvaard. Zeker, ik heb de indruk dat er ook groepen zijn die de Joodse staat nu als hun staat accepteren, maar mijn ervaring en waarneming is toch dat elke discussie over de plaats van de Arabieren in Israël met veel pijn gepaard gaat. Ik zeg dit ondanks het feit dat de Palestijnen al te vaak grote fouten hebben gemaakt bij het oplossen van de huidige toestand!

Ik begrijp de frustratie van de Israëlische Arabieren, omdat hen niet ten deel is gevallen wat de zionisten wél ten deel viel, namelijk aan het eind van eeuwenlange kolonisatie een eigen staat. Ik ken natuurlijk alle tegenwerpingen van zionistische zijde, maar het feit blijft dat deze Israëlische Arabieren aan het einde van de rit toch aan het kortste eind hebben getrokken.

Er is natuurlijk ook de zionistische of Israëlisch/Joodse kant van het verhaal. Het zionisme was (en is?) zo’n gedreven nationalistische beweging dat er ten onrechte altijd weinig begrip is geweest voor de aspiraties en het lot van de Israëlische Arabieren. Hun sympathie voor en deelname aan terroristisch verzet tegen de Joodse staat en zijn instituten, heeft dat ook niet gemakkelijk gemaakt.

Het valt echter ook niet te ontkennen dat de achterstand van de Israëlische Arabieren in sociaal-economisch opzicht tot grote frustraties heeft geleid. Ik heb in Israël nooit een Joods dorp of stadje gezien dat er net zo schamel uit zag als de Arabische dorpen. Officieel wordt de achterstelling altijd afgewezen, maar inspanningen van Israëlische regeringen om althans de indruk te wekken de tegenstellingen op te heffen of op zijn minst te verzachten, wijzen op enig begrip voor de verwijten aan het adres van opeenvolgende regeringen.

Gelukkig heeft de Joodse meerderheid niet helemaal zitten slapen. Ik zie positieve ontwikkelingen: tien procent van de studenten aan de Hebreeuwse Universiteit is moslim en meestal Israëlische Arabier. Het is een teken dat een zekere integratie plaatsvindt. Ik begrijp ook dat die integratie op de universiteiten nauwelijks problemen met zich mee brengt en dit ondanks het feit dat het harde nationalistische zionisme aan kracht heeft gewonnen. Men hoeft slechts te zien wat zich in en rond de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever afspeelt!

Er heeft wel eens een druze deel uit gemaakt van een Israëlische regering. De druzen nemen in de Israëlische samenleving een geheel andere plaats in. Een belangrijk deel van de Israëlische samenleving is zeker nog vervuld van haat tegen de Israëlische Arabieren. De scheidslijnen zijn nog aanzienlijk, maar er is bij een andere deel van de Israëlische samenleving nu bereidheid de Arabieren op enigerlei wijze te betrekken bij het landsbestuur, al is het maar om een regering die opnieuw onder leiding van Netanjahoe staat, te blokkeren. Opportunisme is in deze moeilijke kwestie geen uitzondering.

Ik hoop zeer dat het Benny Gantz zal lukken een meerderheidsregering te vormen met op zijn minst enige steun van de Joint List, bestaande uit vier Arabische partijen. Het lijkt erop dat Lieberman nu bereid is deze concessie te doen, ondanks zijn uitgesproken afkeer van de Arabieren. Deze mogelijk nieuwe weg zal veel wijsheid vragen van Benny Gantz en zijn bondgenoten. Het is wel de enige kans om nieuw beleid tot stand te brengen.

Delen |

vrijdag 6 maart 2020

Jawel, Bibi heeft het opnieuw voor elkaar gekregen en is als winnaar uit de verkiezingen tevoorschijn gekomen. Zijn winst is weliswaar beperkt, maar het verschil met de partij van zijn belangrijkste opponent, Benny Gantz, is groter uitgevallen dan verwacht. Het verschil is op het moment van schrijven vier zetels, en beide heren hebben geen meerderheid in het parlement, de Knesset, kunnen behalen. Dat zal voor beide heren een teleurstelling betekenen, maar het is ook een kans om een nieuwe poging te doen tot een breed kabinet te komen, omdat het nu toch wel iedereen duidelijk moet zijn dat, in de eerste plaats, herhaalde verkiezingen in de stemverhoudingen geen substantiële verschuivingen opleveren én dat er met een geringe meerderheid van enkele zetels geen regeringsbeleid is te ontwikkelen dat breed wordt gedragen en er ook geen moeilijke besluiten kunnen worden genomen waar en wanneer dat nodig is. Dat is niet alleen om binnenlandse redenen van groot belang; van minstens zo groot belang is dat de regio waarin Israël zich bevindt – het brede Midden-Oosten – aan zoveel rumoer en turbulentie onderhevig is, dat het vraagstuk van de veiligheid van het land, zoals bijna altijd, tot de hoogste prioriteit moet worden gerekend. Een almaar ruziënde regering is onder die omstandigheden een extra risico, een regering die in de huidige omstandigheden door de politieke onzekerheid een kreupel bestaan lijdt.

Er is een aspect aan deze verkiezingen dat wellicht boven allerlei andere overwegingen uitstijgt en meer dan wat ook de toekomst van de Israëlische democratie kan beïnvloeden, zo niet kan bepalen. Mijn kennis van het Hebreeuws is zó beperkt dat ik niet rechtstreeks kennis kan nemen van allerlei uitingen of handelingen die in het politieke debat in Israël aan de orde zijn. Zo vaak meld ik in mijn observaties dat de democratie in gevaar kan komen, dat het langzamerhand tijd is dat de Israëlische politici, vakbonden, werkgevers en de universitaire wereld aandacht moet gaan geven aan wat er aan de hand is. Ik beweerde eerder, (maar ik ga daar natuurlijk helemaal niet over) dat het nodig het functioneren van de Israëlische democratie onder de loep te nemen. In Nederland zou men spreken over de instelling van een staatscommissie of zelfs van een parlementaire onderzoekscommissie, die dan alle tijd zou moeten nemen het probleem grondig te bestuderen en met aanbevelingen te komen. Dit nu is naar mijn mening in Israël heel erg nodig.

De ochtend na de verkiezingen lees ik in de Engelstalige Israëlische pers dat Benny Gantz wordt gechanteerd met de publicatie van een pikant filmpje dat openbaar wordt tenzij de man instemt met de vorming van een regering van nationale eenheid. Wellicht dat een dergelijk incident niet helemaal serieus hoeft te worden genomen. Anders is dat met de woorden van de gerespecteerde president van Israël, Reuven Rivlin, die één dag voor de verkiezingen naar mijn mening met een ongehoord belangrijke mening kwam, waarin hij de staat van de Israëlische democratie typeerde. Ik ben mij, voor zover dat nog mogelijk is, rot geschrokken van zijn woorden. Let wel de woorden van niet zomaar een gemiddelde burger, maar van de Israëlische president, die het symbool en bewaker is van de democratische staatsinstellingen. Hij is de ‘poortwachter’ van de democratie, die vaststelt dat normen ver worden overschreden, dat er met modder wordt gegooid en de democratie in gevaar is.

Is het echt zo dat het democratische land dat ons zo dierbaar is, al zo ver is afgegleden? De president heeft immers gesproken en ik denk dat hij zijn woorden vooral heeft gericht aan het adres van zijn partijgenoot en minister-president Bibi Netanjahoe.

In een parlementaire democratie met zoveel belangen en meningen zijn nuance en stijl van heel groot belang. Zo ook de relativering van eigen opvattingen. Dat alles is de basis voor het sluiten van compromissen, welke dat ook mogen zijn. Israël, zo blijkt ook weer bij deze verkiezingen, dreigt een land van onoverbrugbare extremen te worden, met politieke chaos als resultaat. Ver zijn wij daarvan niet meer verwijderd! Ik wens dat de politieke leiders van Israël de methode Macchiavelli verlaten en terugkeren tot matiging en compromisbereidheid. Een breed gedragen regering van nationale eenheid wens ik Israël toe!

Delen |

vrijdag 28 februari 2020

Op het moment dat uw columnist deze bijdrage begint te schrijven zijn we nog een week verwijderd van de verkiezingen in Israël. Ik heb de verkiezingscampagne gevolgd – voor zover dat in het buitenland echt mogelijk is – en logischerwijs vraag ik mij af wat het resultaat van de democratische verkiezing nu echt kan opleveren. Laat ik onmiddellijk mijn antwoord geven: de derde nationale verkiezing in Israël in korte tijd zal bijna niets tot totaal niets aan nieuwe inzichten opleveren. En ik vrees dat de politieke situatie in het land opnieuw zal leiden tot blokkades en een bijna onmogelijke situatie een regering te vormen die in de Knesset op meer dan marginale steun kan rekenen of zelfs helemaal geen meerderheid kan verwerven.

De politieke blokken zullen opnieuw tegenover elkaar staan en ik vrees dat hun opvattingen zo star en bevooroordeeld zullen zijn dat er bijvoorbeeld geen grote coalitie kan worden gevormd. De geestelijke flexibiliteit en mobiliteit in de politiek van Israël is zo gering dat het er in het beste geval op neer zal komen dat hetzij een minderheidsregering hetzij een regering met een zeer geringe meerderheid het resultaat zal zijn van deze herhaalde verkiezingsdag. Ik begrijp bovendien dat peilers van de stemverhoudingen van mening zijn dat ongeveer 50.000 stemgerechtigden tot de zwevende kiezers kunnen worden gerekend, hetgeen betekent dat zíj uiteindelijk kunnen bepalen in welke richting het Israëlische schip van staat gaat varen. Het is een somber perspectief, omdat de kans op een stabiel bestuur in Jeruzalem klein is; waar nog bij komt dat het na de publicatie van het vredesplan van president Trump niet uitgesloten is dat er belangrijke politieke knopen zullen worden doorgehakt. Ik denk ook, als extra complicatie, dat de tijd daarvoor in verband met de presidentsverkiezingen in Amerika kort zal zijn, met als gevolg dat de stilstand in het politieke proces snel zal inzetten omdat in Amerika de verkiezingscampagnes alles zullen overheersen.

Daar komt een bijzonder probleem bij. Ik ga er met grote tegenzin van uit dat Bibi Netanjahoe de verkiezingen zal winnen. De Israëlische media citeren de opiniepeilers die in de laatste week voor de verkiezingen vaststellen dat Netanjahoe met een heel kleine marge een meerderheidsblok kan vormen, terwijl het blok van Benny Gantz net geen meerderheid zal halen. Het zou voor de hand liggen dat Bibi door de president dan opnieuw wordt gevraagd een regering te vormen. Ik denk dat dit het scenario is dat men kan verwachten.

Er is echter een klein ‘probleempje’: het feit dat de verschillende procedures tegen de vergrijpen van het echtpaar Netanjahoe na de verkiezingen volop de aandacht zullen vragen. De man dus die de verkiezingen gaat winnen, zal vermoedelijk kort na zijn verkiezing voor de rechter staan en het risico lopen – net als zijn voorganger Ehoed Olmert – in de gevangenis te belanden. Is dit een aanvaardbare situatie voor de Israëlische kiezer? Zal de meerderheid van coalitiepartijen zoiets tolereren of is het democratische bewustzijn in Israël zó goed ontwikkeld dat een minister/president niet tegelijkertijd wegens persoonlijke gedrag voor de rechter kan staan én leiding kan geven aan het ingewikkelde politieke proces waarin het land zich bevindt? Zal Bibi’s argument dat met zijn overwinning het oordeel van de rechter terzijde hoort te worden geschoven en dat hij daardoor vrij uit kan gaan, het pleit winnen? Ik huiver bij de gedachte dat de Israëlische democratie al zo verdorven zou kunnen zijn!

Over de kwaliteit van het politieke proces ben ik somber gestemd, omdat de verhoudingen zo vastgeroest zijn en problemen in de persoonlijke levenssfeer – tussen religieus en niet-religieus – niet worden opgelost. Ik zeg het met terughoudendheid, maar ik denk dat het Israëlische politieke systeem toe is aan een grondige analyse van zijn functioneren, omdat een kind kan zien dat dit systeem muurvast zit.

De lezer zal het al hebben begrepen. De knappe manipulator en ervaren politicus Bibi Netanjahoe gaat weer winnen. Uw columnist zou het graag anders zien en hoopt dat de werkelijkheid hem ongelijk geeft.

Delen |

vrijdag 21 februari 2020

Er is natuurlijk waanzinnig veel – over de hele wereld – geschreven over het vredesplan van president Trump voor Israël en de Palestijnse Autoriteit. Dat is allemaal geenszins verwonderlijk, omdat het debat over de vrede tussen Israëli’s en Palestijnen vele achilleshielen raakt. Niet alleen dat sympathie voor Israël bij velen politieke standpunten beïnvloedt. Anderzijds geldt dit evenzeer voor de Palestijnen. Ik denk dat opvattingen nergens meer worden beïnvloed door gevoelens van sympathie en afkeer dan op het terrein van de internationale politieke verhoudingen.

Het internationaal recht, meer nog dan het gewone recht, is in aanzienlijke mate onderhevig aan evolutie. Anders kan ik ook niet de manier verklaren waarop van verschillende zijden is gereageerd op de bekendmaking dat Israël vanwege oorlogsmisdaden zou worden vervolgd voor het Internationale Gerechtshof in Den Haag. Een veroordeling door dat hof wordt wel beschouwd als de ernstigste veroordeling die een natie kan treffen. Zeker in het geval van het Israëlisch/Palestijnse conflict is dit wapen vele jaren achter de hand gehouden, met name door de Palestijnen, en is nu op tafel gelegd als het ultieme middel om Israël te veroordelen. Daarnaast zal het de Palestijnen niet zijn ontgaan dat bij hun pogingen in de VN-Veiligheidsraad het plan Trump veroordeeld te krijgen, het succes nihil was. De motie met de veroordeling werd ingetrokken.

Ik kan niet beoordelen of deze nederlaag in de Veiligheidsraad duidt op een verzwakking van de Palestijnse positie. Ik vermoed van wel, ook omdat een aantal belangrijke landen zich nu al heeft opgeworpen om de Israëlische positie te verdedigen, in een poging de hele procedure van tafel te krijgen. Ik begrijp verder dat een aantal strubbelingen binnen het hof erop duidt dat men het binnen dit belangrijke orgaan eensgezind naar een mogelijke procedure uitkijkt. Ten slotte bereiden beroemde juristen als Irwin Cotler zich voor om voor Israël in het strijdperk te treden. Veel echte macht gaat er niet uit van het hof, maar dat neemt niet weg dat met de eventuele procedure veel aanzien en gezag gemoeid is. Om maar te zwijgen van het morele en ethische prestige dat met een uitspraak gemoeid is!!

Ook in eigen land is er iets ontstaan als een soort van debat – niet voor het eerst trouwens – over de juridische en ethische kanten van het beleid van Israël en de Verenigde Staten. De aanleiding is uiteraard de bekendmaking van het vredesplan van president Trump, hoewel dat zeker niet de enige aanleiding is. In NRC werd een verder overigens niet opgevallen artikel gepubliceerd, ondertekend door prominenten als Hedy d’Ancona, Theo van Boven, Koos van Dam en anderen, die het vredesplan van Trump heftig bekritiseerden vanuit opvattingen ontleend aan het internationale recht en die inmiddels gemeengoed zijn geworden. Ik herinner mij nog hoe ik in de jaren zestig college Internationaal Recht volgde bij de toonaangevende professor Tammes. Hij zou zich in zijn graf omdraaien als hij kennis zou kunnen nemen van de verdraaiingen van het recht zoals deze zijn terug te vinden in het plan van Trump. Het is bovendien twijfelachtig of het Midden-Oosten stabieler en meer vredesgezind zou worden bij de invoering van de plannen als gepresenteerd door Trump en Netanjahoe. Het beste wat men kan hopen van het plan is dat het een basis zou vormen voor intensieve gedachtewisseling tussen partijen en het zicht op een compromis. Zo ver zie ik het zeker niet komen wanneer Bibi aan de macht blijft. Een grotere kans wordt misschien geboden wanneer Benny Gantz aan de macht zou komen, maar ook dat lijkt geenszins een duidelijke zaak.

De ‘prominenten’ als hierboven genoemd mogen dan mijn sympathie hebben in hun pogingen de betekenis van het Internationaal Recht te benadrukken. Dat is allesbehalve het geval met de alternatieve benadering die zij voorstellen, namelijk dat Europa, daartoe geïnspireerd door Nederland, het initiatief neemt tot een oplossing. De eerste stap lijkt daarbij dan te zijn ‘straf’ voor Israël voor het feit dat men samen met de VS het voornoemde vredesplan heeft gepubliceerd. Zoveel wijze mannen en vrouwen bij elkaar die de naïeve gedachte promoten dat Europa een substantiële en leidende rol in het vredesproces kan spelen in plaats van de Verenigde Staten. Het Europa dat volstrekt verdeeld is, dat niet over militaire middelen beschikt, dat in elk geval in Israël geen politiek gezag heeft en zo is er nog meer aan de hand.

De ‘wijze’ mannen en vrouwen spreken mooie woorden over het recht, maar slaan de plank volledig mis wanneer het over de politiek gaat. Men kan het betreuren, maar zonder de VS gebeurt er niets.

Delen |
mrt 2020Harry, 255 columns
mrt 2020Israëlische Arabieren eindelijk serieus genomen?
mrt 2020Komt er nu een rooskleuriger toekomst?
feb 2020Wat kunnen de verkiezingen ons nog brengen?
feb 2020Kan Europa nu de vrede redden?
feb 2020Nogmaals denkend aan Auschwitz
jan 2020Wie begrijpt Iran nog?
jan 2020Principieel gevecht voor het Hooggerechtshof
dec 2019Zou ik op Corbyn stemmen?
nov 2019Democratische instituten bedreigd
nov 2019Weer geduvel over de BDS
nov 2019De rol van de moraliteit
nov 2019Dilemma's door ISIS
nov 2019Zijn de scheidslijnen van de Koude Oorlog verdwenen in het Midden-Oosten?
okt 2019Verandert Israëls positie dramatisch?
okt 2019De perspectieven van het nieuwe jaar
sep 2019Het eindspel wordt een spannende acte!
sep 2019Onzekerheid voert de boventoon
sep 2019Amsterdam en tikoen olam
sep 2019Terug bij de merknaam
apr 2019Er is een diepe kloof in Israëlische samenleving
apr 2019Worden de verkiezingen in Israël weer het oude liedje?
mrt 2019Wordt de chaos steeds groter?
mrt 2019Zit Benny Morris er nu echt naast?
mrt 2019De beschamende vertoning die de VN-Mensenrechtenraad is
mrt 2019Hoe paranoïde is Een Ander Joods Geluid?
feb 2019Het drama van de arbeiderspartij in Israël (opnieuw)
feb 2019Het drama van de arbeiderspartij in Israël
feb 2019Ongerustheid over Amerika in het Midden-Oosten
feb 2019Staat de democratie op het spel in Israël?
jan 2019De perikelen gaan huizenhoog in en om Heilige Land
jan 2019Amos Oz: zijn woorden moeten wij koesteren
dec 2018Debat over antisemitisme zwelt zeker aan
dec 2018De minister-president aangeklaagd: hoe erg is dit?
nov 2018De verkiezingsstrijd is al begonnen
nov 2018Opnieuw rampspoed uit Gaza!
nov 2018Wat te denken van deze VS-verkiezingen?
nov 2018Staat de Joodse wereld op ontploffen?
okt 2018Bezoek Angela Merkel aan Israël
okt 2018Klimt het Nederlandse Jodendom uit het dal?
sep 2018Wie begrijpt wat van Syrië?
sep 2018Laat Corbyn nu vooral ophoepelen!
aug 2018Ronald Lauder heeft groot gelijk
aug 2018Nieuwe wet: bron van grote verdeeldheid
aug 2018Macht en moraal in het Saoedische koninkrijk
jul 2018Wordt het verwijt van apartheid nu vaker gehoord?
jul 2018Er is inderdaad reden tot zorg
jun 2018Opzettelijke versimpeling van de kwestie Gaza
jun 2018De wonderlijke wegen van onze Russische vrienden!
mei 2018Het voorspelbare drama in Gaza
mei 2018De wirwar van meningen over Iran
mei 2018De lastige knoop van de Iran-deal
apr 2018Na het feest terug naar de werkelijkheid
apr 2018De warmte van het Joodse ritueel
mrt 2018Verontrustend schouwspel in Rotterdam
mrt 2018Neemt Amsterdam eindelijk de Joodse gemeenschap in bescherming?
mrt 2018Hoe Israël omgaat met zijn vluchtelingen
feb 2018Nogmaals Jeruzalem
feb 2018Iran nadert Israël tijgerend door de woestijn
feb 2018De Polen, Israël en de Sjoa
jan 2018Afgeknapt op Mohammed Abbas en/of de Palestijnen
jan 2018De noodzaak van out of the box denken
jan 2018Wie is er nu bang voor BDS?
jan 2018Op het schaakbord van de grote wereld
dec 2017Chanoeka is weer voorbij en wat nu?
dec 2017Ik had graag meegelopen
dec 2017Wie zijn er nu dom: de Amerikanen of de Israëli’s?
nov 2017Moet Israël in zee gaan met Saoedi-Arabië?
nov 2017Waarom al die drukte over een vage verklaring?
nov 2017Hoe gaat het verder met de Palestijnen?
okt 2017Hoe goed gaat het met Israëls democratie?
okt 2017Wat te verwachten van de Palestijnen?
okt 2017De eenheidsstaat en de twee staten: de grote verwarring
okt 2017Amerikaanse gangsters vierden Jom Kipoer
sep 2017Geen wereld om vrolijk van te worden
sep 2017Corruptie ondermijnt Israël tot op het bot
sep 2017De generaal over het nieuwe Midden-Oosten
aug 2017Moeten wij weer bang zijn voor de antisemieten?
aug 2017De zomer van een angstige wereld
jul 2017Staat de democratie op het spel in het Heilige Land?
jun 2017Komt de grote klap nu toch echt?
jun 2017Wie wil er een orthodoxe maaltijd?
jun 2017In dezelfde week vijftig jaar later
mei 2017Jacques Senior Coronel z.l.
mei 2017Is Trump nu al verdwaald?
mei 2017Weer feest met de ultra-orthodoxie in Israël
mei 2017Israël na 69 jaar: meer welvaart en meer verdeeldheid
apr 2017Het ontbreekt de VN aan wijsheid!
apr 2017Marwan Bargoeti: terrorist en/of vredesstichter. Moreel dilemma
mrt 2017Mensenrechten doen ook pijn
mrt 2017Vreemdelingen in eigen land?
mrt 2017Israel en de verkiezingen in Nederland
mrt 2017Israël te midden van een nieuwe wereldorde
feb 2017De Sjoa en wat de herinnering waard is
jan 2017Amerikaans jodendom staat op scheuren
jan 2017Wat kan democratie in Israël nog aan?
jan 2017John Kerry, indrukwekkend en te laat
dec 2016Een wereld in verwarring
dec 2016Ontroerende onzin: vreugde en verdriet
dec 2016Is er ook een andere Arabische wereld?
nov 2016Trump, de Israëli's, de Palestijnen
nov 2016Toch Trump!
nov 2016De strijd om de democratie: waar of niet waar?
okt 2016Is er reden voor optimisme en/of pessimisme?
sep 2016Shimon Peres
sep 2016Goodbye Barack Obama!
sep 2016Kraakt de staat?
sep 2016Was Bibi echt hier?
aug 2016Veel dank aan Michel Waterman!
aug 2016De Balfour-verklaring van Mahmoud Abbas
aug 2016Open brief aan mevrouw Sima Vaknin
aug 2016Toch nog een keer Abou Jahjah
jul 2016De wereld zonder Elie Wiesel
jun 2016De AOW-ers van de Westbank
jun 2016Terug naar Sykes-Picot?
jun 2016Wat is er aan de hand in het land Israël?
mei 2016Antizionisme en antisemitisme
mei 2016Welk hart voor het leger van Israël?
apr 2016Pesach en de Joodse identiteit
apr 2016Hoe kapitalistisch is Israël?
mrt 2016Leven met terreur
mrt 2016Ontkerkelijking in de Joodse wereld?
mrt 2016Vliegen met El Al en naast mij …
feb 2016Strategische verandering in en rond Syrië
feb 2016Het drama Olmert
feb 2016Overwinning van grote betekenis
jan 2016Geweld en de rechtsstaat
jan 2016Verkettering van links Israël
jan 2016Wat kan ons nog optimistisch maken in 2016?
dec 2015Efraim Halevy: “Israël is onvernietigbaar”
dec 2015Bij de dood van Jossi Sarid
dec 2015De militairen zijn verstandiger dan de politici
nov 2015Schwarze dwang in het moderne Israël
nov 2015Israël is alweer boos
nov 2015Ja of nee tegen Mohammed Abbas?
okt 2015Twee of één: that's the question
okt 2015Opnieuw de vluchtelingen
okt 2015Het wordt steeds erger
okt 2015Het gevecht om Syrië is begonnen
sep 2015Opnieuw over de vluchtelingen
aug 2015Vluchtelingen, de morele uitdaging van deze tijd
aug 2015Een Namenwand en een Sjoamuseum
aug 2015Woede en verdriet
jul 2015Voor of tegen de Iran-deal?
jul 2015Wordt Israël omsingeld?
jun 2015Amsterdam en Tel Aviv
jun 2015Het Israël van vandaag
mei 2015Op weg naar Jeruzalem
mei 2015Hoe herboren is Duitsland?
mei 2015Welke toekomst voor Israël?
mei 2015Weer een schandaal aan de Klaagmuur
apr 2015Opnieuw Iran
apr 2015Ja of neen tegen Iran
mrt 2015Na het weekend een koude douche
mrt 2015Wanneer het stof optrekt, dan ...?
feb 2015Deze keer had Bibi gelijk
feb 2015Het verschijnsel Bibi
jan 2015Wat nu met onze islam?
jan 2015De dag na Parijs
jan 2015Ja, een echt verschrikkelijke dreun
jan 2015Lang leve Lieberman?
dec 2014Verkiezingen in Israël: kan het tot iets leiden?
nov 2014Crisis rond nieuwe wet
nov 2014Bezorgdheid alom
okt 2014Wij missen Jitschak Rabin
okt 2014Al weer de emigratie
okt 2014Wie stopt de Joodse extremisten?
okt 2014Dubbelhartig gepraat
sep 2014Intern zielsdebat II
sep 2014Nederland en de Islamitische Staat
sep 2014Gaza en de politiek van Israël
aug 2014Nederland is nu een ander land
aug 2014Keuzes doen pijn
jul 2014Wat de Gaza-oorlog niet allemaal oproept!
jul 2014Wanhoop over vrede
jun 2014Omsingeling van Israël?
jun 2014Is het echte eenheid?
jun 2014Dramatische clash met VS
mei 2014De moord, het antisemitisme en Bibi
mei 2014Vijftig jaar PLO
mei 2014Het Joodse gevecht in Amerika
mei 2014Abbas de bedrieger
apr 2014Anne Frank
apr 2014Crisis en politieke cultuur
mrt 2014Diplomaten die staken
mrt 2014Erkenning van de (Joodse) staat?
mrt 2014Het gevecht van de zeer vromen
feb 2014Ook ruzie met Duitsland
feb 2014Nogmaals het monument van het Auschwitz Comité
jan 2014Nog een Auschwitzmonument?
jan 2014Ariel Sharon
jan 2014Nederlandse regering: treed op!
jan 2014Roulette in 2014?
dec 2013Nederland, Israël, Palestina
nov 2013De uitdaging van de Liberalen
nov 2013Ari Shavit´s Mijn Beloofde Land: een boek om niet te missen
nov 2013Verwarring alom?
nov 2013Wat is anti-Israël?
okt 2013Religie in Israël
okt 2013Heeft het Amerikaanse jodendom toekomst?
okt 2013Peres versus Netanjahoe
sep 2013Shimon Peres
sep 2013Bezinning
aug 2013Syrië, drama en dilemma
aug 2013De vrede: tactiek of doel?
jul 2013Vanwaar de boycott?
jul 2013Frans Timmermans
jun 2013Shimon Peres 90 jaar
jun 2013Er verandert iets ten goede!
mei 2013Yair Lapid: nu al gevallen
mei 2013Advies van de AIV-wijzen
mei 20134 Mei
apr 2013Het geluk in Israël
apr 2013Waarom is Israël zo gelukkig?
mrt 2013Is het antisemitisme terug?
mrt 2013De sprong in het onzekere diepe
mrt 2013De Partij van de Arbeid: vergeten partij?
feb 2013Zijn er tekenen van hoop?
feb 2013Weg met de geestelijke dictatuur!
feb 2013De Joodse gemeente van de toekomst
jan 2013De brief van Eric Yoffie
jan 2013Somber en/of optimistisch?
dec 2012De Arabische wereld kookt
nov 2012Amsterdamse Joden en Moslims
nov 2012 Wie heeft gewonnen?
nov 2012Toekomst van onzekerheid
nov 2012Israël en de Apartheid
okt 2012Israël en de Mensenrechten
okt 2012Joodse identiteit: waar hebben we het over?
aug 2012Het onopvallende Levy-rapport
jul 2012Het gevecht om de dienstplicht
jun 2012Terug in Amsterdam
mei 2012De politieke kleur van de Tora
mei 2012Het debat begint nu pas
mei 2012Die wonderlijke Israëlische politiek
apr 2012De mensenrechten en Israël
apr 2012Hoe betrekkelijk vrijheid is
mrt 2012De Holocaust en Iran
mrt 2012De kunst van Tsedaka
feb 2012De moraal en de Joodse moraal
feb 2012Het geloof in de aanval
feb 2012Welke orthodoxie is aan de winnende hand?
jan 2012Süskindfilm benadert werkelijkheid
dec 2011Het recht heeft gezegevierd
dec 2011Een paar dagen in Israël
nov 2011Een antwoord aan Iran
nov 2011Een reactie
okt 2011Gilad Shalit: recht en onrecht
sep 2011Gemeenschap kraakt in zijn voegen
sep 2011Zionisme opnieuw uitgevonden?
sep 2011Het ‘feest’ kan beginnen
jul 2011Ter kennismaking