inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry van den Bergh

Harry Jacob van den Bergh studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. In het verleden was hij onder andere lid van de Tweede Kamer, lid van de Raad van Europa, lid van de gemeenteraad van Amstelveen, voorzitter van de Raad van Toezicht van Joods Maatschappelijk Werk, bestuursvoorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland, lid van het Netherlands Committee van Human Rights Watch en voorzitter van Humanity in Action Nederland. Tegenwoordig is hij zelfstandig ondernemer en bestuurder. Hij is lid van de Raad van Toezicht van de Hebreeuwse Universiteit, van het Truman Institute en de International Board van het Feuerstein Institute, alle in Jeruzalem. Sinds 2013 tot 2018 is Harry opnieuw lid geweest van de gemeenteraad van Amstelveen. Verder is hij voorzitter van de Stichting Hersenonderzoek Sport en van de Stichting Educatief Programma ANNE. In 2018 is hij teruggekeerd in het Nederlandse Committee van Human Rights Watch.

vrijdag 12 april 2019

Het is de dag na de nacht van de uitslag van de verkiezingen in Israël. Ik probeer de balans op te maken zoals ik die nu zie. Eerder schreef ik dat ik, indien ik Israëlisch staatsburger was geweest, zou hebben gestemd op de voormalige baas van het Israëlische leger, Gantz. Hoewel mijn hart zeker nog ligt bij de overigens kansloze Arbeid, zou ik die keuze hebben gemaakt om strategisch een stem uit te brengen. Doel uiteraard: het Bibi, de langzamerhand ongekroonde koning van Israël, zo moeilijk mogelijk te maken. Dit laatste is zeker gelukt, want beide heren komen nu uit op een gelijk aantal zetels in de Knesset, ieder 35. Het is ook duidelijk dat dit zetelaantal van Gantz niet voldoende is, want het ziet er op dit moment (woensdagmiddag na de verkiezingen) naar uit dat het rechts te vormen blok van Bibi hem ongeveer tien zetels meer zal opleveren dan de coalitie onder leiding van Gantz. In mijn hart heb ik een dergelijke uitslag helaas min of meer verwacht, maar dat neemt niet weg dat deze uitslag een grote teleurstelling is. Ik vrees ook dat de kansen op een gematigde vredespolitiek voorlopig verkeken zijn, niet alleen omdat die kansen al klein waren, maar vooral omdat de ideologische component van een radicaal-zionistische politiek steeds zichtbaarder wordt.

Ik hoor en ik lees ook dat de Israëlische kiezer de kans van slagen van een twee-statenoplossing steeds kleiner acht. Nog maar twintig procent van de bevolking zou dit nog zien zitten, niet alleen vanwege de verschuivende ideologische panelen, maar ook omdat met name de catastrofale handelswijze van Hamas, namelijk de raketbeschietingen op centraal Israël, de rechterflank van de Israëlische politiek weer heeft versterkt. Het is een bekend patroon: wanneer de Palestijnen schieten, zegt Israëlisch rechts: dank u wel; wij weten wat ons te doen staat. Ik kan niet ontkennen dat ik voor die reactie op het Palestijnse terreurgedrag enige sympathie kan opbrengen. Zijn deze Palestijnen nu stupide of welbewust bezig de enige kans op vrede om zeep te helpen? Ik vrees dat het welbewust gebeurt.

Het lijkt mij vrij zeker dat er weer een regering komt onder leiding van Bibi, van wie overigens moet worden gezegd dat zijn veiligheidsbeleid, soms ook gecoördineerd met de Russen, geprezen moet worden. Een element in dat beleid lijkt mij, hoewel in de internationale media niet besproken, dat de Amerikaanse president zijn kaarten voor een vredesoplossing nog steeds niet op tafel heeft gelegd. Wel veel geruchten, maar geen plan op papier. Ik denk dat dit bewust is gebeurd, omdat de contouren van het vredesplan ook sterk afhankelijk waren van het type regering dat na de verkiezingen zou aantreden. President Trump maakte uiteraard wél zijn voorkeur bekend door Bibi zo duidelijk te steunen: door Jeruzalem als de hoofdstad van Israël te erkennen en – minstens zo belangrijk – door het aanvaarden door Amerika van de inlijving van de Golan bij Israël. Dank u wel, mijnheer de president!

Het te verwachten toekomstige beleid zal verschillende componenten hebben: de versterking van de al succesvolle economie van Israël, voortzetting van de succesvolle verbetering van Israëls internationale positie, het ondermijnen van de politieke positie van de Palestijnen en de annexatie van nederzettingen op Palestijns gebied. De verdere verrechtsing zal dus plaatsvinden onder dekking van beschermheer Trump. En passant zal blijken dat de bettrekkingen van de regering-Bibi met de Amerikaanse Joden verder zal verslechteren.

Er zijn nog twee punten die mij boos en verdrietig maken: de zeer waarschijnlijke invoering van een wet die Bibi onaantastbaar zal maken voor aanklachten van het Openbaar Ministerie als een cadeautje van extreem rechts en de Joodse orthodoxie aan Bibi in ruil voor annexatie van gedeeltes van de Westbank, en daarnaast de beschamende vertoning van aanhangers van de Likoed, die met 1200 verborgen camera’s in de stemlokalen het gedrag van Palestijnse Israëli’s in de gaten hielden.

Ik begin te twijfelen of beginselen van rechtszekerheid en rechtsgelijkheid nog wel gewaarborgd zijn in dit velen zo dierbare land. Deze columnist heeft het er meer dan moeilijk mee!

Delen |

vrijdag 5 april 2019

Een columnist met – zoals zo vaak bij dit type ‘schrijvers’ – een mening over zo ongeveer alles wat zich in het politieke bedrijf en daaromheen afspeelt, mag best eens zijn mening geven over verkiezingen en vraagstukken die daarmee samenhangen. Die mening heeft natuurlijk geen politieke invloed, omdat invloed op verkiezingen uitsluitend voorbehouden is aan de kiezers van het land waar die verkiezingen plaatsvinden. Dat geldt ook voor Israël, en andere landen zoals Turkije, Marokko en nog meer die een soort diaspora hebben. Dat verhaal is in de praktijk niet helemaal waar omdat ‘bewoners van de diaspora’ wel degelijk een eigen invloed hebben, hoewel het karakter daarvan verschilt. Soms zelfs formeel, door eigen stemrecht. Vaak ook door de banden van allerlei groepen ex-pats die historisch en cultureel een zekere invloed hebben behouden.

De Joden buiten Israël hebben geen enkel formeel recht, tenzij zij om een of andere reden de Israëlische nationaliteit hebben. Joodse inwoners van veel landen in de wereld menen vaak om verschillende redenen terecht toch een belang te hebben bij het politieke gebeuren in Israël of bij organisaties in Israël die een of ander Joods belang menen te dienen. Ik begrijp daarom heel goed dat zo velen een mening hebben over het verkiezingsgebeuren in Israël. Die mening heeft deze columnist ook!

Ik vind het intrigerend jezelf deze vraag te stellen: ware ik een Israëlisch staatsburger geweest, op welke partij zou ik hebben gestemd? Zoals zeker tot nog niet zo lang geleden, zou men hebben gestemd op de politieke stroming waaraan men zich door tradities, geloof en ideologie verbonden voelde. In Nederland is langzamerhand sprake van een extreme verbrokkeling op het politieke front. In Israël is die verbrokkeling en versnippering zeker ook een factor, maar van minder betekenis. Er zijn tenslotte nog verschillende partijen die vanwege ideologie of geloof een min of meer vaste aanhang hebben. Voorbeelden: Likoed, de Arabische partijen en de orthodox-Joodse partijen. Daarnaast zien wij al jaren versnippering en pogingen rond opvallende persoonlijkheden nieuwe partijen te stichten. Mijn indruk is dat deze steeds maar nieuwe partijen rond een generaal of tv-persoonlijkheid geen blijvende indruk maken op het electoraat.

Er is een tweede sleutel tot het begrijpen van de Israëlische politiek, namelijk die van de hoofdlijnen van het beleid om tot vrede te komen. Iemands opvatting over de vraag om tot vrede te komen, welke oplossing dat ook moge zijn, kan in hoge mate beslissend zijn voor de politieke keuze tijdens verkiezingen. Men kan overigens ook betogen dat het om een keuze gaat om vrede te voorkomen, bijvoorbeeld door het feit dat voortgezette annexatiepolitiek (en de rol van de Palestijnen!) tot een continue situatie van conflict zal leiden. Het is dus maar wat men onder vrede verstaat en welke prijs men bereid is te betalen!

Er is nog een derde sleutel en dat zijn de externe factoren, waarmee bedoeld zijn feiten of ontwikkelingen die van buiten Israël het stemgedrag in Israël beïnvloeden. Ik heb de indruk dat dit tijdens deze verkiezingscampagnes in ernstiger mate gebeurt dan voorheen. President Trump is uiteraard de grootste Sinterklaas. Hij erkende Jeruzalem als hoofdstad en verklaarde de Golan tot deel van Israël – hetgeen al lange tijd het geval was. President Poetin is ook zo’n Sinterklaas. Hij ontvangt Netanjahoe vlak voor 9 april en ik garandeer dat hij uit Moskou terugkeert met een cadeau op zak over de Israëlische vrijheid van handelen in Syrië en de beperkingen opgelegd aan de Iraniërs. Of dit laatste een echt cadeau blijkt te zijn, moet men naar mijn mening voorlopig afwachten.

Onderschat ook niet de externe factor die de Palestijnen vormen. Wanneer die lui echt vrede zouden willen, zouden zij dan vlak voor de verkiezingen bombardementen uitvoeren die het beleid van Israël van terugmeppen versterken en dat natuurlijk ten gunste van de huidige minister-president? Ik voeg nog dit toe: hoe is het bestaanbaar dat Bibi en zijn kliek van politieke getrouwen naar het lijkt geen schade oplopen door alle verhalen over corruptie en aanklachten door het Openbaar Ministerie. Het ziet er naar uit dat het blok van rechtse en religieuze partijen zijn positie behoudt en het is de vraag wie zich aan de tafel van Bibi zullen voegen. Ik hoop werkelijk dat de partij van generaal Gantz dit zal doen, omdat het de enige echte kans is op matiging van het huidige zogenaamde vredesbeleid. Toetreding van de Arbeid zou mijn huidige pessimisme over hoe het toegaat in de enige democratie van het Midden-Oosten matigen.

Op wie zou deze columnist nu zelf stemmen? Ik zeg tegen hem: recht je rug en kom er voor uit, hoe onbelangrijk het ook is om dat vanuit Amsterdam te doen. Ik zou strategisch stemmen. Dat wil zeggen op generaal Gantz.

Delen |

vrijdag 29 maart 2019

Het is langzamerhand heel gebruikelijk om de situatie in het Verenigd Koninkrijk rond de Brexit te zien als het ultieme voorbeeld van staatsrechtelijke chaos. Het zijn dan natuurlijk de anti-Brexiteers op het Europese continent die met afgrijzen zien hoe het complete politieke establishment van Londen er een zooitje van maakt. Nu was de toetreding van Engeland tot de toenmalige Europese Gemeenschap in die zin twijfelachtig dat de Engelsen bewezen vooral dwarsliggers te zijn bij het gecompliceerde Europese besluitvormingsproces. Zo ontdekt een overtuigde pro-Europeaan als uw columnist maar weinig rationele elementen in het staatsrechtelijke Engelse handelen.

De vraag die kan worden gesteld, is deze: moet dat dan wel? Niets moet, maar het zou wel gemakkelijk zijn te zien dat staten, wellicht beter gezegd regeringen, zich logisch en rationeel gedragen. Dat zien wij in het Verenigd Koninkrijk, maar wij zien het evenzeer wanneer wij wat preciezer kijken naar wat zich afspeelt in en buiten Israël, in en buiten de Verenigde Staten en in en buiten Rusland. Dat alles in samenhang met elkaar!

Ik zal niet de enige zijn die met verbazing en door stomheid geslagen kennis nam van de conclusies van officier van Justitie Robert Mueller, toen hij op hoofdlijnen liet weten dat er geen sprake van samenspanning was geweest tussen Trump, zijn staf en Russische functionarissen om de verkiezingen in Amerika te beïnvloeden. Op zichzelf genomen is het verbazingwekkend dat Amerikaanse kapitalisten met Russische anti-kapitalisten (?) zouden samenwerken om iemand als Trump aan de macht te helpen, in de veronderstelling dat zoiets in het democratische Amerika mogelijk zou zijn. In elk geval is de situatie deze dat een dergelijke samenwerking en werkwijze onwettig en onrechtmatig is en inderdaad in de VS als een ernstig misdrijf wordt gezien. Het is bovendien een reden om een Amerikaanse president te straffen met een procedure van afzetting. Hoogst ernstig materiaal dus!

Eenieder had natuurlijk zijn eigen verwachting, maar één ding is duidelijk geworden. Hoe men over de man ook moge denken: uit het onderzoek van Robert Mueller is hij als een overwinnaar naar voren gekomen. Trump en zijn mensen hebben niet samengespannen met Russiche functionarissen om verkiezingen te beïnvloeden.

Toch zit er een heel vreemde kant aan deze affaire en die heeft alles van doen met de verhouding tussen de Verenigde Staten en Israël, tegen de achtergrond van de verkiezingscampagne die nu in Israël gaande is. Ik stel deze vraag: wanneer inmenging of samenspanning in verkiezingscampagnes van andere staten niet is toegestaan, waar ik het in principe mee eens ben, wat is de kennelijke samenwerking en samenspanning tussen Trump en Netanjahoe dan, anders dan een poging de verkiezingsuitslag in Israël te beïnvloeden? Naar mijn mening begon deze situatie eigenlijk al toen president Trump besloot de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen, hetgeen natuurlijk een daad was ten gunste van de rechtse krachten in Israël. Die daad vond dan nog plaats vlak voor de campagne begon, maar dat kan niet worden gezegd over de erkenning van de Golanhoogte als deel van Israël. (Ik wil overigens best verklappen dat ik het daar militair-strategisch volstrekt mee eens ben, maar dat het zeker ook een onrechtmatige daad is vanuit het oogpunt van het internationaal recht). Het moet toch helder zijn dat president Trump met deze beslissing en het gekozen moment rechts Israël c.q. Bibi een forse steun in de rug gaf in de hoop dat rechts de verkiezingen gaat winnen. Wanneer nu interventie of samenspanning van Trump met de Russen in een verkiezingscampagne onwettig zou zijn, waarom zou dan een zo overduidelijk geval als de gunst van Trump aan Netanjahoe níet onwettig zijn en niet moeten leiden tot een onderzoek als dat van Robert Mueller. Wanneer het principe kennelijk is dat interventie van welke aard dan ook niet is toegestaan, dan geldt dat ook voor Amerikaanse interventie in een Israëlische verkiezingscampagne.

Ik heb de indruk dat in de Verenigde Staten tot nu toe niet gewezen is op dit aspect van de zaak. Ik denk ook niet dat dit zal gebeuren, omdat steun aan Israël een geaccepteerde zaak is en politiek veel minder of helemaal niet omstreden.

Geheel los van deze ‘Amerikaanse zaak’ is het boeiend je in dit verband af te vragen of de raketten van Hamas, op dit moment en bij afwezigheid van de minister-president, ook niet als een cynisch cadeau aan Bibi moeten worden gezien. Binnen Hamas weten ze heel goed dat militaire escalatie in Israël altijd heeft geleid tot de roep om een sterke man die het land verdedigt. Dat is zeker het geval nu Israël al weer geruime tijd bol staat van het nationalisme. In dat klimaat helpt Hamas een handje door kennelijk een voorkeur te hebben voor Bibi.

Zo is er kennelijk geen of weinig rationele samenhang in het handelen van vrijwel elke speler op het internationale toneel. Het Israëlische, Engelse, Amerikaanse of Russische vlaggetje doet weinig ter zake!

Delen |

vrijdag 15 maart 2019

Een aardige en oplettende lezeres wees uw columnist op een lang interview met de historicus Benny Morris, op 22 januari in Haaretz, die zich nu op zeventigjarige leeftijd terugtrekt in een klein dorp en het academische leven achter zich laat. Van dat laatste geloof ik niet veel, want Morris was zonder twijfel een van de actiefste Israëlische historici van de laatste dertig jaar. Samen met een paar andere jonge historici hoorde hij tot wat de “nieuwe historici” werden genoemd. Samen hebben die heren behoorlijk wat stenen in de vijver gegooid en flink wat rumoer in het Israëlische politieke leven veroorzaakt. Benny Morris werd bekend om en gevreesd voor de gevoeligheid van de thema’s die hij aan de orde stelde. Daar was in de eerste plaats zijn strijd tegen de Turkse opvattingen over wat er al of niet in de genocide van de Armenen gebeurde. Hij bewees de omvang van de genocide door eindeloos onderzoek in talloze archieven. Hii toonde ook aan dat de Turken in Armenië vrijwel de gehele christelijke bevolking hebben uitgemoord. De traditie van uitroeiing en moordpartijen zou zelfs tot in de tijd van Kemal Ataturk, in de twintigste eeuw, zijn voortgezet, terwijl Ataturk toch werd en wordt beschouwd als een verlichte leider die in Turkije bijvoorbeeld de scheiding van kerk en staat tot stand bracht.

Een belangrijke en omstreden verdienste van Morris was de wijze waarop hij eigenlijk de geschiedenis van het zionisme en de stichting van de staat Israël beschreef. Dat alles zéker op basis van een heel omvangrijk historisch onderzoek van een eindeloze reeks archieven van zeer verschillende aard. Laten we eerlijk zijn: het valt te vrezen dat die genuanceerde benadering van de stichting van de staat Israël toch dichter bij de waarheid is en was dan alleen de beschrijving van het heroïsche karakter van de Joodse bevrijdingsstrijd, welke het zionisme in Palestina voortbracht. Dat leidde ook tot opvallende ‘inzichten’ bij Morris: het ware beter geweest de ethnic cleansing, het opschonen van gebieden van bepaalde bevolkingsgroepen, veel drastischer te hebben aangepakt, om een echte scheiding tussen Joden en Palestijnen tot stand te brengen. Het huidige conflict lijdt nog altijd onder die fout.

Zo heeft Morris nog een ander inzicht: er zal nooit vrede komen tussen Joden en Palestijnen, omdat de Palestijnen, ondanks mooie woorden, niet bereid zijn ook maar een centimeter land op te geven ten gunste van de Joden. De stelling is niet nieuw. Bij heel wat Israëli’s komt het wereldbeeld dat zij van de Palestijnen hebben inderdaad neer op een onwrikbaar geloof dat geen enkele Palestijn te vertrouwen is en dat zij er allen uiteindelijk op uit zijn de Joden uit Palestina te verdrijven. Inderdaad zijn er talloze Palestijnse teksten die deze stelling onderbouwen.

Benny Morris blijkt nu een historicus te zijn die niet alleen het verleden analyseert en beschrijft, maar ook pretenties heeft met betrekking tot het voorspellen van de toekomst. Nu sta ik uiterst sceptisch tegenover wetenschappers die menen dat ook de toekomst voorspeld kan worden en wel op grond van waargenomen ontwikkelingen in het heden. Ik heb wel eens de indruk gehad dat bijvoorbeeld economen op dit punt krachtig voorop lopen en met enige precisie menen te weten welke economische ontwikkelingen zich zullen voordoen. Het is maar goed dat de meeste van deze ‘voorspellingen’ in een kast terecht komen en geen aandacht meer krijgen.

Voor wat betreft Benny Morris luidt die voorspelling: het einde van de staat Israël, die overigens wordt bestreden door de raspessimist Gideon Levy, journalist bij Haaretz. Eigenlijk vind ik zelf deze voorspelling te gek en te gevaarlijk voor woorden, maar zeker de moeite waard om nader te beschouwen. Morris kijkt naar de demografische ontwikkelingen in Israël en de bezette gebieden en zegt dat er een Arabische meerderheid zal komen die geen genoegen neemt met een Joodse aanwezigheid. Deze Arabieren zouden op het moment wachten dat zij, gesteund door de hele Arabische wereld, de macht kunnen overnemen, zodanig dat de Joden naar Amerika zullen vluchten.

De stelling is op veel goede gronden zeer betwistbaar, hetgeen ik in een volgende column wil aantonen. Helaas heb ik wel al gemerkt dat deze betwistbare stelling van Morris heel wat mensen de stuipen op het lijf jaagt. De invloed en meningen van historici van het type Morris mogen in dit geval best met aardig wat korrels zout worden genomen!!

Delen |

vrijdag 8 maart 2019

Deze Crescas-columnist genoot zijn politieke opvoeding in de jaren zestig en zeventig. Zoals voor zovelen gold ook voor mij dat het ideaal van de Verenigde Naties een van de belangrijkste politieke doelen moest zijn van de Nieuwe Wereld die na de vernietigingen van de Tweede Wereldoorlog zou ontstaan. Een nieuwe wereldorde die zou verrijzen op de puinhopen van oorlogen in Europa en het verre Azië, met een onnoemlijk aantal slachtoffers. Miljoenen stierven in strafkampen en op oorlogsslagvelden. Miljoenen werden vernietigd in gaskamers om slechts één reden: hun Joodse afkomst.

Zeker, onder leiding van de regering van president Truman van Amerika werd het zogenoemde multilaterale concept van de Verenigde Naties ontwikkeld. Kerngedachte was dat alle soevereine staten lid zouden zijn van een orgaan dat met vreedzame middelen de vrede zou handhaven en de welvaart zou bevorderen. Het concept van de Rechten van de Mens werd ontwikkeld, welke een centrale plaats moest innemen bij het bevorderen van vrede en veiligheid in de wereld. Een heel groot aantal toen bestaande landen committeerde zich en de wereld zou er anders uit gaan zien. Dat hoopten velen en naar mijn mening terecht. De decennia van dictatuur en verwoesting konden geen enkel perspectief meer bieden aan de bestaande politieke orde, terwijl een belangrijk deel van de dekolonisering nog moest plaats vinden. Daarbij kwam ook dat met de hoop op een nieuwe wereldorde bestaande concepten bleven bestaan. Het nationalisme, toch een bron van veel wapengeweld, werd geenszins afgezworen. Over de democratie werden natuurlijk, zoals vandaag, mooie woorden gesproken. De praktijk was, zoals ook heden ten dage, dat lippendienst werd bewezen aan de democratie, zelfs door de grootste dictatoren, maar dat de werkelijkheid anders was.

Toch zou het verkeerd zijn het huidige kind dat de VN is, met het badwater weg te gooien. Hoewel er op kan worden gewezen dat de VN-Mensenrechtenraad een onzinnig orgaan is, waar ik met afschuw naar kijk, is de VN op zichzelf geen mislukking. Natuurlijk weet ik van de mateloze bureaucratie, het gevecht om de posities door de lidstaten in de verschillende organen van de VN, de grote politieke en culturele tegenstellingen, de machteloosheid van de VN wanneer de leden van de Veiligheidsraad het niet eens zijn en er veto’s worden uitgesproken (soms tot mijn tevredenheid), de onmacht van de VN-agentschappen bij grote rampen et cetera. Toch ben ik van mening dat de VN, bij al haar beperkingen, een bijdrage heeft geleverd aan meer stabiliteit dan er geweest zou zijn zónder de vaak gebrekkig functionerende VN.

Ik kan mijn woede en afschuw niet of nauwelijks bedwingen wanneer de zogenaamde VN-Mensenrechtenraad het podium betreedt. Dat was ook dezer dagen weer het geval, toen de raad zijn plannen bekend maakte. Nu moet men weten dat deze raad momenteel functioneert onder het voorzitterschap van Saoedi Arabië, dat tenslotte toch bekend staat om zijn voortreffelijke mensenrechtenrecord: verkrachting van zo ongeveer elk mensenrecht en van beroep slachter toen het onlangs in zijn consulaat-generaal in Istanboel een “geslachte” Saoedische journalist in stukken het gebouw uit transporteerde. Onder leiding van dit land, bijgestaan door nog andere frisse regimes, heeft men natuurlijk de pijlen gericht op Israël om duidelijk te maken hoe rechtschapen de Mensenrechtenraad functioneert, want Israël is zijn voorkeursslachtoffer. De raad heeft zelfs een creatief idee gehad en besloten dat 18 maart de dag is dat deze raad de hele dag – op zo ongeveer elk denkbaar onderwerp, Israël aan de schandpaal zal nagelen vanwege diens naleving van de mensenrechten. Aangaande Israël staan die dag vijf concept-resoluties op de agenda: over de mensenrechten in de bezette gebieden, het Palestijnse recht op zelfbeschikking, de Israëlische nederzettingen in de bezette gebieden, de bezette Golan, en schendingen van het internationale recht in de bezette gebieden en Jeruzalem.

Ik behoor tot degenen die zielsgelukkig zouden zijn met een beter beleid van Israël in alle genoemde gebieden. Ik ben zelfs bang dat het niet geheel onwaar is dat mensenrechten worden geschonden. Onverdraaglijk is echter dat Israël vrijwel het enige land is dat in de Mensenrechtenraad een dergelijke schandelijke en vooringenomen behandeling krijgt, terwijl de ernstigste grote schenders van de mensenrechten buiten schot blijven. Zouden ze daar in Genève niet hebben gehoord van Syrië, China, Zimbabwe, Pakistan, Turkije en vele anderen met grove schendingen, inclusief die door de Palestijnen bij de behandeling van hun eigen mensen?

Het gedrag van de Mensenrechtenraad is om misselijk van te worden. In deze vorm zou de raad moeten verdwijnen of moeten worden geboycot door andere leden van de VN, zoals de Verenigde Staten al doen. Ik heb niet de illusie dat dit zal gebeuren. Onthoud de naam van Hillel Neuer, de leider van UN Watch in Genève en de leider van een grote Joodse coalitie die strijdt tegen het onrecht dat de Mensenrechtenraad vertegenwoordigt.

Delen |
apr 2019Er is een diepe kloof in Israëlische samenleving
apr 2019Worden de verkiezingen in Israël weer het oude liedje?
mrt 2019Wordt de chaos steeds groter?
mrt 2019Zit Benny Morris er nu echt naast?
mrt 2019De beschamende vertoning die de VN-Mensenrechtenraad is
mrt 2019Hoe paranoïde is Een Ander Joods Geluid?
feb 2019Het drama van de arbeiderspartij in Israël (opnieuw)
feb 2019Het drama van de arbeiderspartij in Israël
feb 2019Ongerustheid over Amerika in het Midden-Oosten
feb 2019Staat de democratie op het spel in Israël?
jan 2019De perikelen gaan huizenhoog in en om Heilige Land
jan 2019Amos Oz: zijn woorden moeten wij koesteren
dec 2018Debat over antisemitisme zwelt zeker aan
dec 2018De minister-president aangeklaagd: hoe erg is dit?
nov 2018De verkiezingsstrijd is al begonnen
nov 2018Opnieuw rampspoed uit Gaza!
nov 2018Wat te denken van deze VS-verkiezingen?
nov 2018Staat de Joodse wereld op ontploffen?
okt 2018Bezoek Angela Merkel aan Israël
okt 2018Klimt het Nederlandse Jodendom uit het dal?
sep 2018Wie begrijpt wat van Syrië?
sep 2018Laat Corbyn nu vooral ophoepelen!
aug 2018Ronald Lauder heeft groot gelijk
aug 2018Nieuwe wet: bron van grote verdeeldheid
aug 2018Macht en moraal in het Saoedische koninkrijk
jul 2018Wordt het verwijt van apartheid nu vaker gehoord?
jul 2018Er is inderdaad reden tot zorg
jun 2018Opzettelijke versimpeling van de kwestie Gaza
jun 2018De wonderlijke wegen van onze Russische vrienden!
mei 2018Het voorspelbare drama in Gaza
mei 2018De wirwar van meningen over Iran
mei 2018De lastige knoop van de Iran-deal
apr 2018Na het feest terug naar de werkelijkheid
apr 2018De warmte van het Joodse ritueel
mrt 2018Verontrustend schouwspel in Rotterdam
mrt 2018Neemt Amsterdam eindelijk de Joodse gemeenschap in bescherming?
mrt 2018Hoe Israël omgaat met zijn vluchtelingen
feb 2018Nogmaals Jeruzalem
feb 2018Iran nadert Israël tijgerend door de woestijn
feb 2018De Polen, Israël en de Sjoa
jan 2018Afgeknapt op Mohammed Abbas en/of de Palestijnen
jan 2018De noodzaak van out of the box denken
jan 2018Wie is er nu bang voor BDS?
jan 2018Op het schaakbord van de grote wereld
dec 2017Chanoeka is weer voorbij en wat nu?
dec 2017Ik had graag meegelopen
dec 2017Wie zijn er nu dom: de Amerikanen of de Israëli’s?
nov 2017Moet Israël in zee gaan met Saoedi-Arabië?
nov 2017Waarom al die drukte over een vage verklaring?
nov 2017Hoe gaat het verder met de Palestijnen?
okt 2017Hoe goed gaat het met Israëls democratie?
okt 2017Wat te verwachten van de Palestijnen?
okt 2017De eenheidsstaat en de twee staten: de grote verwarring
okt 2017Amerikaanse gangsters vierden Jom Kipoer
sep 2017Geen wereld om vrolijk van te worden
sep 2017Corruptie ondermijnt Israël tot op het bot
sep 2017De generaal over het nieuwe Midden-Oosten
aug 2017Moeten wij weer bang zijn voor de antisemieten?
aug 2017De zomer van een angstige wereld
jul 2017Staat de democratie op het spel in het Heilige Land?
jun 2017Komt de grote klap nu toch echt?
jun 2017Wie wil er een orthodoxe maaltijd?
jun 2017In dezelfde week vijftig jaar later
mei 2017Jacques Senior Coronel z.l.
mei 2017Is Trump nu al verdwaald?
mei 2017Weer feest met de ultra-orthodoxie in Israël
mei 2017Israël na 69 jaar: meer welvaart en meer verdeeldheid
apr 2017Het ontbreekt de VN aan wijsheid!
apr 2017Marwan Bargoeti: terrorist en/of vredesstichter. Moreel dilemma
mrt 2017Mensenrechten doen ook pijn
mrt 2017Vreemdelingen in eigen land?
mrt 2017Israel en de verkiezingen in Nederland
mrt 2017Israël te midden van een nieuwe wereldorde
feb 2017De Sjoa en wat de herinnering waard is
jan 2017Amerikaans jodendom staat op scheuren
jan 2017Wat kan democratie in Israël nog aan?
jan 2017John Kerry, indrukwekkend en te laat
dec 2016Een wereld in verwarring
dec 2016Ontroerende onzin: vreugde en verdriet
dec 2016Is er ook een andere Arabische wereld?
nov 2016Trump, de Israëli's, de Palestijnen
nov 2016Toch Trump!
nov 2016De strijd om de democratie: waar of niet waar?
okt 2016Is er reden voor optimisme en/of pessimisme?
sep 2016Shimon Peres
sep 2016Goodbye Barack Obama!
sep 2016Kraakt de staat?
sep 2016Was Bibi echt hier?
aug 2016Veel dank aan Michel Waterman!
aug 2016De Balfour-verklaring van Mahmoud Abbas
aug 2016Open brief aan mevrouw Sima Vaknin
aug 2016Toch nog een keer Abou Jahjah
jul 2016De wereld zonder Elie Wiesel
jun 2016De AOW-ers van de Westbank
jun 2016Terug naar Sykes-Picot?
jun 2016Wat is er aan de hand in het land Israël?
mei 2016Antizionisme en antisemitisme
mei 2016Welk hart voor het leger van Israël?
apr 2016Pesach en de Joodse identiteit
apr 2016Hoe kapitalistisch is Israël?
mrt 2016Leven met terreur
mrt 2016Ontkerkelijking in de Joodse wereld?
mrt 2016Vliegen met El Al en naast mij …
feb 2016Strategische verandering in en rond Syrië
feb 2016Het drama Olmert
feb 2016Overwinning van grote betekenis
jan 2016Geweld en de rechtsstaat
jan 2016Verkettering van links Israël
jan 2016Wat kan ons nog optimistisch maken in 2016?
dec 2015Efraim Halevy: “Israël is onvernietigbaar”
dec 2015Bij de dood van Jossi Sarid
dec 2015De militairen zijn verstandiger dan de politici
nov 2015Schwarze dwang in het moderne Israël
nov 2015Israël is alweer boos
nov 2015Ja of nee tegen Mohammed Abbas?
okt 2015Twee of één: that's the question
okt 2015Opnieuw de vluchtelingen
okt 2015Het wordt steeds erger
okt 2015Het gevecht om Syrië is begonnen
sep 2015Opnieuw over de vluchtelingen
aug 2015Vluchtelingen, de morele uitdaging van deze tijd
aug 2015Een Namenwand en een Sjoamuseum
aug 2015Woede en verdriet
jul 2015Voor of tegen de Iran-deal?
jul 2015Wordt Israël omsingeld?
jun 2015Amsterdam en Tel Aviv
jun 2015Het Israël van vandaag
mei 2015Op weg naar Jeruzalem
mei 2015Hoe herboren is Duitsland?
mei 2015Welke toekomst voor Israël?
mei 2015Weer een schandaal aan de Klaagmuur
apr 2015Opnieuw Iran
apr 2015Ja of neen tegen Iran
mrt 2015Na het weekend een koude douche
mrt 2015Wanneer het stof optrekt, dan ...?
feb 2015Deze keer had Bibi gelijk
feb 2015Het verschijnsel Bibi
jan 2015Wat nu met onze islam?
jan 2015De dag na Parijs
jan 2015Ja, een echt verschrikkelijke dreun
jan 2015Lang leve Lieberman?
dec 2014Verkiezingen in Israël: kan het tot iets leiden?
nov 2014Crisis rond nieuwe wet
nov 2014Bezorgdheid alom
okt 2014Wij missen Jitschak Rabin
okt 2014Al weer de emigratie
okt 2014Wie stopt de Joodse extremisten?
okt 2014Dubbelhartig gepraat
sep 2014Intern zielsdebat II
sep 2014Nederland en de Islamitische Staat
sep 2014Gaza en de politiek van Israël
aug 2014Nederland is nu een ander land
aug 2014Keuzes doen pijn
jul 2014Wat de Gaza-oorlog niet allemaal oproept!
jul 2014Wanhoop over vrede
jun 2014Omsingeling van Israël?
jun 2014Is het echte eenheid?
jun 2014Dramatische clash met VS
mei 2014De moord, het antisemitisme en Bibi
mei 2014Vijftig jaar PLO
mei 2014Het Joodse gevecht in Amerika
mei 2014Abbas de bedrieger
apr 2014Anne Frank
apr 2014Crisis en politieke cultuur
mrt 2014Diplomaten die staken
mrt 2014Erkenning van de (Joodse) staat?
mrt 2014Het gevecht van de zeer vromen
feb 2014Ook ruzie met Duitsland
feb 2014Nogmaals het monument van het Auschwitz Comité
jan 2014Nog een Auschwitzmonument?
jan 2014Ariel Sharon
jan 2014Nederlandse regering: treed op!
jan 2014Roulette in 2014?
dec 2013Nederland, Israël, Palestina
nov 2013De uitdaging van de Liberalen
nov 2013Ari Shavit´s Mijn Beloofde Land: een boek om niet te missen
nov 2013Verwarring alom?
nov 2013Wat is anti-Israël?
okt 2013Religie in Israël
okt 2013Heeft het Amerikaanse jodendom toekomst?
okt 2013Peres versus Netanjahoe
sep 2013Shimon Peres
sep 2013Bezinning
aug 2013Syrië, drama en dilemma
aug 2013De vrede: tactiek of doel?
jul 2013Vanwaar de boycott?
jul 2013Frans Timmermans
jun 2013Shimon Peres 90 jaar
jun 2013Er verandert iets ten goede!
mei 2013Yair Lapid: nu al gevallen
mei 2013Advies van de AIV-wijzen
mei 20134 Mei
apr 2013Het geluk in Israël
apr 2013Waarom is Israël zo gelukkig?
mrt 2013Is het antisemitisme terug?
mrt 2013De sprong in het onzekere diepe
mrt 2013De Partij van de Arbeid: vergeten partij?
feb 2013Zijn er tekenen van hoop?
feb 2013Weg met de geestelijke dictatuur!
feb 2013De Joodse gemeente van de toekomst
jan 2013De brief van Eric Yoffie
jan 2013Somber en/of optimistisch?
dec 2012De Arabische wereld kookt
nov 2012Amsterdamse Joden en Moslims
nov 2012 Wie heeft gewonnen?
nov 2012Toekomst van onzekerheid
nov 2012Israël en de Apartheid
okt 2012Israël en de Mensenrechten
okt 2012Joodse identiteit: waar hebben we het over?
aug 2012Het onopvallende Levy-rapport
jul 2012Het gevecht om de dienstplicht
jun 2012Terug in Amsterdam
mei 2012De politieke kleur van de Tora
mei 2012Het debat begint nu pas
mei 2012Die wonderlijke Israëlische politiek
apr 2012De mensenrechten en Israël
apr 2012Hoe betrekkelijk vrijheid is
mrt 2012De Holocaust en Iran
mrt 2012De kunst van Tsedaka
feb 2012De moraal en de Joodse moraal
feb 2012Het geloof in de aanval
feb 2012Welke orthodoxie is aan de winnende hand?
jan 2012Süskindfilm benadert werkelijkheid
dec 2011Het recht heeft gezegevierd
dec 2011Een paar dagen in Israël
nov 2011Een antwoord aan Iran
nov 2011Een reactie
okt 2011Gilad Shalit: recht en onrecht
sep 2011Gemeenschap kraakt in zijn voegen
sep 2011Zionisme opnieuw uitgevonden?
sep 2011Het ‘feest’ kan beginnen
jul 2011Ter kennismaking