sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry van den Bergh

Harry Jacob van den Bergh studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. In het verleden was hij onder andere lid van de Tweede Kamer, lid van de Raad van Europa, lid van de gemeenteraad van Amstelveen, voorzitter van de Raad van Toezicht van Joods Maatschappelijk Werk, bestuursvoorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland, lid van het Netherlands Committee van Human Rights Watch en voorzitter van Humanity in Action Nederland. Tegenwoordig is hij zelfstandig ondernemer en bestuurder. Hij is lid van de Raad van Toezicht van de Hebreeuwse Universiteit, van het Truman Institute en de International Board van het Feuerstein Institute, alle in Jeruzalem. Sinds 2013 is Harry opnieuw lid van de gemeenteraad van Amstelveen. Verder is hij voorzitter van de Stichting Hersenonderzoek Sport en van de Stichting Educatief Programma ANNE.

zondag 15 oktober 2017

Ik denk dat Mohammed Abbas hier ongeveer twee jaar geleden was om een soort economische conferentie bij te wonen. De Palestijnen zijn allesbehalve dom en zij hadden wat Nederlanders, onder wie uw columnist, uitgenodigd voor een gesprek met Mohammed Abbas. Tactisch was het ook handig dat de uitgenodigde Nederlanders vooral van Joodse komaf waren. Zo zaten wij met ongeveer dertig personen rond een tafel in een hotel Scheveningen, van hen waren nog een heel stel adjudanten van de Palestijnse president.

Van dat gesprek heb ik op de Crescas-website verslag gedaan en zonder nog eens na te zoeken wat ik toen schreef, put ik uit mijn herinnering het volgende: Mohammed Abbas kwam op mij over als een rustige oudere heer die met veel geduld de standpunten herhaalde welke hij al zovele malen te berde had gebracht. Standpunten van gematigdheid en redelijkheid, doordrenkt toch van een groot verlangen om met Israël tot een compromis te komen inzake de twee-statenoplossing. Ik herinner mij dat ik zonder voorbehoud onder de indruk was van deze man en ik weet dat hetzelfde geldt voor mensen die hem in een veel kleiner gezelschap, met slechts een paar mensen, mochten ontmoeten. Sindsdien is er naar mijn smaak in de Palestijns-Israëlische verhoudingen geen vooruitgang geboekt.

Ondanks aanslagen op de Westbank, hoe betreurenswaardig ook, is dit gebied sinds de oprichting van wat men de muur noemt, maar wat eindeloos veel meer een meervoudig hek is, betrekkelijk rustig gebleven. Dat komt door de intensieve samenwerking op veiligheidsgebied tussen Israël en de Palestijnen. Soms heb ik mij toch verbaasd dat bij alle onopgeloste vraagstukken deze samenwerking overeind is gebleven. Gaza, waarvan de Palestijnen zeggen dat het bij Palestina hoort, is een geheel ander onderwerp: een nest van Hamas-onderdrukking en Hamas-terreur. Hoe kan uit dit betreurenswaardige gebied ooit nog iets beters voortkomen zonder dat er een volledige vredesregeling wordt gesloten met onder andere Israël en Egypte. De Palestijnse Autoriteit zal er zonder twijfel een enorme klus aan hebben in Gaza enige verbetering te realiseren.

Het is mij opgevallen dat de toespraak van Mohammed Abbas in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties weinig tot geen aandacht heeft gekregen. Dat is niet zó vreemd, omdat het halve Midden-Oosten één groot terrein is geworden van geweld en oorlog door een groot aantal landen en een nog veel groter aantal hele en halve terreurorganisaties en bevrijdingsbewegingen die de terroristen bestrijden. Er zijn ook nogal wat landen die zo hun eigen cliënten hebben in de voortgaande oorlogvoering met honderdduizenden doden, nog meer slachtoffers en nog veel meer vluchtelingen. Over de strijd in Jemen wordt niet zo vaak geschreven, maar ga er maar van uit dat wat daar gebeurt onder auspiciën van de Saoedi’s evenzeer dicht bij een volledige oorlog komt. Ik heb nu al de indruk dat van Jemen niet veel overblijft.

In deze brei van wapengekletter lijkt er niet alleen rond Israël meer politieke rust te zijn ontstaan, maar lijkt vooral ook het Palestijnse geluid niet meer zo interessant te zijn. Ik meen zelfs te begrijpen dat mede op instigatie van de Palestijnen die absurde en belachelijke campagne tegen Israël en het jodendom bij de Unesco is beëindigd. Mohammed Abbas vecht om een positie op het internationale toneel te behouden, wat het goed recht is van de Palestijnen, en daartoe dient zeker ook de toespraak die hij voor het front van de Verenigde Naties hield.

Nu weet ik natuurlijk dat rechts Israël, zeker aan de macht, ongeveer niets serieus neemt van wat de Palestijnen zeggen en dat Netanjahoe en zijn kompanen stug doorgaan met het koloniseren van de Westbank. De keuze van de nieuwe nederzettingen wordt volgens sommigen, ik kan dat niet beoordelen, zodanig gemaakt dat de twee- statenoplossing mogelijk blijft. Ik weet ook dat Israël de Palestijnen er regelmatig van beschuldigt met een dubbele agenda te werken, hetgeen ik helemaal niet onwaarschijnlijk acht.

In zijn toespraak voor de VN spreekt ook Abbas over terreuraanslagen, maar voegt daaraan toe dat de oorzaak van de Palestijnse terreur mede is te zoeken in de omstandigheden van bezetting waaronder men moet leven. Ik heb de laatste jaren iets gezien van wat bezetting is, zelfs wanneer deze om veiligheidsredenen noodzakelijk is, maar dat het tot grote frustraties leidt, lijkt mij een duidelijke zaak.

De toespraak van Mohammed Abbas leek zeer sterk op wat ik enkele jaren geleden te horen kreeg tijdens zijn bezoek aan Den Haag. Redelijkheid en gematigdheid waren opnieuw en voor de zoveelste maal troef. Je zou bijna vragen: waarom is het met deze man kennelijk zo moeilijk vrede te bereiken? Daarvoor legt Abbas uiteraard in belangrijke mate de schuld bij de Israëlische regering. Dat verbaast niemand natuurlijk, maar het is ook geenszins onwaar. Ik reken mij tot degenen voor wie de staat Israël van levensbelang is. De politiek van de huidige regering lijkt mij er echter niet op gericht tot een vergelijk te komen. Ik vind dat vreselijk en ik ontkom er daarom niet aan veel te begrijpen van de woorden van Mohammed Abbas in Den Haag en in New York.

Delen |

zondag 8 oktober 2017

Als de hele situatie in het Midden-Oosten niet zo treurig en problematisch was, was er een reden geweest een glimlach niet te onderdrukken toen de Israëlische premier zijn steun uitsprak voor de stichting van een Koerdische staat, voornamelijk in Irak maar grenzend aan Turkije, Syrië en Iran. Ik weet werkelijk niet of de Koerden nu zo blij waren met de Israëlische politieke steun, al is die de grondslag voor andersoortige steun aan de Koerden. Steun met wapens en inlichtingen? Vooral de Irakezen, ook al geen vrienden van Israël, zullen hebben geconcludeerd dat hun Koerdische vijanden opnieuw een slag hadden geslagen in hun conflict met de omringende landen. Uit eigen waarneming weet ik dat de Koerden een heel zelfstandig volk zijn, over de hele wereld goed georganiseerd en uiterst bekwame en standvastige vechtersbazen. Precies al datgene wat de Israëlische leiders zich niet zouden wensen, zou het om de Palestijnen gaan.

Het is natuurlijk volstrekt duidelijk dat in de stellingname van Netanjahoe een flinke brok opportunisme zit. Daar is overigens in de wereld van de machtspolitiek niets tegen. Nationale belangenbehartiging heeft vaak niet die ethische of morele component die in de verhoudingen tussen mensen gebruikelijker is. Hoewel?

Netanjahoe zal betogen dat hij voor een Palestijnse staat is, maar dat die vreselijke Palestijnen slechts een spelletje machtspolitiek spelen. De Palestijnen zullen betogen dat Israël niet oprecht is wanneer men spreekt over een Palestijnse staat. Zij zullen wijzen, begrijpelijkerwijze, op het alsmaar groeiende aantal Israëlische kolonisten. Dat zou de Palestijnse staat geenszins dichterbij brengen en zelfs onmogelijk maken. Diplomaten vertellen mij dat deze stellingname onjuist is, omdat de Israëlische kolonisten zich zodanig geconcentreerd vestigen in ‘Palestina’ en op een zodanig klein territorium dat een Palestijnse staat nog altijd mogelijk is. Een beetje optimist moet je er wel voor zijn!

Wat wél zeker is, is dat met de woordenwisseling over de mogelijkheid van al of niet een Palestijnse staat, de discussie over een eenheidsstaat of binationale staat weer is opgelaaid. In Ramallah, onder de Palestijnse machthebbers, schijnt een levendig debat aan de gang te zijn met een pleidooi voor de eenheidsstaat: Joden en Arabieren in één land, als goede buren en vrienden. Het lijkt mij een droom. De weg er naartoe zal versperd zijn met dramatische obstakels en wel zo danig dat het zelfs meer om een illusie gaat dan een droom. In Israël ziet men uiteraard de zoveelste beweging richting verzoening tussen Fatah (van de Westbank) en Hamas (van de Gazastrook).

Ik begrijp heel goed dat het gebrek aan eenheid onder de vele Palestijnse militairen en terroristen zeker op de korte termijn in het voordeel van Israël is. Hoe zwakker en verdeelder hoe prettiger! Het leger van Hamas, niet te onderschatten milities, zou uit 27.000 man bestaan. Een te respecteren krijgsmacht, getraind en uitgerust door Iran. Ik kan mij zo voorstellen dat eenheid tussen al deze Palestijnse strijders en terroristen geen aantrekkelijk perspectief is voor Israël. Het thuisblijven van de Palestijnse president Mohammed Abbas tijdens het bezoek van de Palestijnse regering (van de Westbank) aan Gaza – ter verzoening – werd gezien als een waarschuwing. Men kan er ook zeker van zijn dat Israëlische beleidsmakers een pakket eisen hebben geformuleerd om aan deze ‘toenadering’ een eind te maken. Jeruzalem heeft geen enkele behoefte aan een Hamas terroristenleger op de Westbank, gesteund door Iran en Hezbollah. Ik heb daar alle begrip voor! Wat is nu de verwarring?

Die bestaat hieruit dat wij niet weten of de regering van Israël tegen een twee-statenoplossing is. Wél veronderstellen we dat. Begrip voor de betekenis van een eigen staat is aanwezig, in het geval van de Koerden, maar bij uitstek om opportunistische redenen. Het bezoek van de Palestijnse regering aan Gaza zou kunnen leiden tot een sterkere vijand of tot een tot begrip gekomen eenheidsregering die de staat Israël met mooie praatjes zou erkennen. Hamas heeft inderdaad dit soort verklaringen afgelegd.

In Ramallah zou de roep om een Palestijnse eenheidsstaat vanwege de mislukking van de twee-statenoplossing zijn toegenomen. Die eenheidsstaat heeft minimale steun in Israël, hoewel in de zionistische beweging het debat over de eenheidsstaat van Joden en Arabieren toch met enige heftigheid is gevoerd. Daar komt nog bij dat de eenheidsstaat terecht als een grote bedreiging wordt gezien voor het Joodse karakter van de staat Israël.

Al met al weinig reden tot enig optimisme. Wel voor heel wat pessimisme bij het zien van steeds meer verwarring bij de pogingen om tegenstrijdige belangen en opvattingen te verzoenen. Is geduld een remedie?

Wie zou daarop het juiste antwoord weten?

Delen |

zondag 1 oktober 2017

Ik kan de lezers van de website van Crescas aanraden de blik eens te richten op een Amerikaans blad, Tablet genaamd, dat tevens online wordt gepubliceerd. Tablet is een van de vrij talrijke Amerikaanse publicaties (Mosaic is een andere favoriet van mij) die op heel originele en intelligente wijze aandacht besteedt aan vele aspecten van het Joodse leven: aan Israël en zijn ontstaansgeschiedenis, aan het Amerikaanse jodendom en nog veel meer boeiende onderwerpen. Artikelen die altijd in helder en prachtig Engels zijn geschreven.

Tablet publiceerde kort voor Jom Kipoer een prachtig artikel over de wijze waarop in Amerika beruchte Joodse gangsters met de Joodse zaak omgingen. De naam Meir Lansky ken ik al vele jaren, omdat hij een misdadiger was die asiel kreeg in Israël en zich daarbij beriep op de Wet op Terugkeer. Hij zei simpelweg: ik ben Joods en als zodanig heb ik het recht mij in Israël te vestigen. Dat deed hij dan ook en het verzoek om uitlevering van de Amerikaanse justitie is in mijn herinnering jarenlang afgewezen. De grote boef Lansky bleek met een beroep op zijn zionistische opvattingen lange tijd de machtige Amerikaanse justitie de baas. Ik geloof niet dat de Israëlische justitiële autoriteiten zich bij de Amerikaanse collega’s erg populair hebben gemaakt!

Die groep Joodse criminelen bleek aanzienlijk in aantal en was groot genoeg voor de journalist Robert Rockaway om naar de Joodse kant van hun leven te kijken. Ik had natuurlijk nooit van deze lieden gehoord (ik bevind mij nooit, voor zover ik weet, in het gezelschap van Amerikaanse criminelen!), maar toch ken ik nu een aantal van hun namen. Onthoud deze namen: Louis Fleisher, Harry Fleisher, Henry Schorr (bezoekers van de orthodoxe synagoge in Detroit), Sam Levine en nog een heel stel verlichte criminele geesten. Niet alleen waren zij met elkaar verbonden door criminele activiteiten, inclusief moordpartijen, maar hoe vreemd het ook moge klinken, zij leefden als orthodoxe Joden, hoewel zij de belangrijkste geboden met voeten traden. (Niet alleen “Gij zult niet doden”, maar ook andere geboden overtraden zij met gemak.)

Ik weet niet of het allemaal precies zo ging als nu in Tablet is beschreven, maar pikant zijn de gebeurtenissen wel. Zo waren de criminelen trouwe bezoekers van de diensten op Jom Kipoer, getooid met de traditionele witte talliet van Jom Kipoer. Het verhaal wil dat FBI-agenten, evenzeer voorzien van in talliet, in de sjoel aanwezig waren om de heren te observeren en op te pakken. Tijdens de pauze gingen de FBI-agenten echter naar buiten om een sigaretje te roken. Hun alibi viel in duigen en de gangsters ontsnapten.

Volgens een ander verhaal was Sam Levine een trouwe sjoelganger was, en zou hij nooit een moord plegen op sjabbat. Hij zou echter gedwongen zijn dat een keer wél te doen en vervolgens hulde hij zich in een talliet, zei de gebeden (ik vraag me af welke) en voerde op sjabbat de moorden uit. Mooi verhaal, al twijfel ik er aan, maar wel enigszins komisch en spannend. Zo zijn er talloze verhalen over Joodse gangsters die met evenveel gemak traditionele Joden waren. Ook op Jom Kipoer! Kennelijk heeft het Joodse volk criminelen grootgebracht die in niets verschillen van hun niet-joodse kompanen.

Ik moet toegeven dat er geen reden is trots te zijn op deze criminele Joden, maar toch is het een aanleiding om je af te vragen wat een verklaring is voor dit merkwaardige dubbele gedrag. Ik weet niet of er serieus onderzoek is gedaan naar oorzaken. Ik vrees van niet, want men beweert in Amerika dat de Jiddisje memme de oorzaak is van alles! Deze weinig zachtzinnige heren, om ze eens een keer vriendelijk te betitelen, zouden aan het jodendom hebben vastgehouden omdat hun Jiddisje memmes dat wilden. Van de vaders is ons niet bekend.

En zo begrijp ik dat er tot voor kort binnen het Amerikaanse jodendom een aantal uit Oost-Europa afkomstige criminelen waren die orthodox leefden, op verzoek van hun moeder, die zonder enig moreel besef, soms met de talliet aan, moorden pleegden. Het verhaal is bijna niet te geloven, ware het niet dat Tablet een heel serieus blad is dat geen leugens of fake nieuws vertelt. Jom Kipoer is voorbij en wat rest is een jaar lang overpeinzingen over dit bijzondere verhaal.

Delen |

zondag 24 september 2017

Het heeft natuurlijk iets clichématigs: het terug- en vooruitkijken bij het begin van het Joodse Nieuwjaar. Vorige jaren deden wij hetzelfde als dit jaar en nooit heb ik een keer terug gelezen wat ik het vorige jaar aan wijs- en domheden debiteerde. Ook dit keer laat ik het achterwege, om niet in de verleiding te komen een jaar over te slaan en om mijzelf niet de vraag te hoeven stellen of het in het nieuwe jaar nu echt zoveel verschilt van wat wij hoopten voor onze nabije toekomst.

Een ding weet ik wel zeker: mijn gemoed is minstens zo pessimistisch als vorig jaar, omdat het in dat deel van de wereld dat ons het meeste beroert, laten we zeggen op zijn mínst, een stuk beter kan. In de dagen van Rosj Hasjana is het natuurlijk het lot van Israël en dat van het Joodse volk dat ons het meeste raakt. Laten wij daarmee oppassen: ook wat er in de wereld om ons heen gebeurt, is van wezenlijke betekenis voor Israël en het Joodse volk. Al te veel nationalisme is immers kortzichtig en riskant!

Het meest dramatische, naar mijn mening, wat ons overkwam, was naast de rampen van humanitaire aard, de terugkeer van het nucleaire wapen op het internationaal-politieke front. Niet dat dit verschrikkelijke wapen verdwenen was, geenszins, maar men kan zeggen dat de afschrikkingskracht van het wapen tot een zekere stabiliteit heeft geleid in de wereld, ondanks het feit dat meer landen dan de traditionele grootmachten erover beschikten. De entree van Noord-Korea op het internationaal-politieke front heeft terecht de vraag doen rijzen of de nogal wereldvreemde politieke leiders van dit volstrekt afgesloten land bereid en in staat zouden zijn het nucleaire wapen te hanteren, niet alleen voor afschrikking, maar ook als actief te gebruiken middel om de internationale verhoudingen te beïnvloeden. Ook ondanks het feit dat de leider van Noord-Korea recent expliciet zei dat hij alleen streeft naar evenwicht in de nucleaire afschrikking. In Zuid-Korea en Japan is men wat dat betreft een stuk somberder en dat terwijl de uitlatingen van president Trump in de Verenigde Naties (“Wij zullen desnoods Noord-Korea met de grond gelijk maken”) waarschijnlijk geen matigend effect zullen hebben. Verstand en diplomatie, hoe ingewikkeld ook in dit geval, zijn bijna vergeten instrumenten geworden.

Is deze instabielere wereld in het voor- of nadeel van Israël? Dat is moeilijk te zeggen, maar het gedrag van Noord-Korea kan een oorzaak worden van verdere verspreiding van nucleaire middelen in de nabije wereld en zo een gevaar vormen voor Israël, zelfs als men aanneemt dat Israël ter afschrikking zelf over nucleaire middelen zou beschikken. Ik herinner mij (bedekte) uitspraken, bestemd voor Iran, die konden duiden op de bereidheid van Israël nucleaire middelen tegen Iran in te zetten, mochten de dreigementen van Teheran een serieuze vorm aannemen.

Over de oorlog in Syrië, van directe betekenis voor Jeruzalem, kan men nu wel zeggen dat deze uitloopt op een continuering van de macht van president Assad. Zij het dat strijdkrachten van Rusland, Iran en Hezbollah zich veel dichter dan ooit bij de Israëlische grenzen bevinden, met hoogstens de Russen – in principe – als een stabiliserende factor. Dat Israëls strategische positie is verzwakt, komt ook doordat de vorige president van de Verenigde Staten terug schrok voor een nieuwe, grootschalige interventie. Zo ziet men dat een wereldmacht zich non-interventie niet altijd kan veroorloven.

Zo zijn er meer ontwikkelingen die mogelijkerwijze negatief zijn voor Israël en het Joodse volk: sterker wordend antisemitisme, het gebrek aan vooruitgang in de verhoudingen met de Palestijnen, een verzwakt Europa en de tumultueuze ontwikkelingen in vrijwel de gehele Arabische wereld. Ik voeg daar aan toe: de ontwikkelingen in Israël zelf. Ik denk dan aan toenemende polarisatie, corruptie op aanzienlijke schaal, de strijd tussen orthodox en liberaal, die een oorzaak is van diepe frustratie bij talrijke Israëli’s, en naar men vreest de aantasting van de staat, gebaseerd als die was op traditionele democratische waarden.

Wat mij zeer verontrust, is het feit dat de interne vraagstukken van Israël leiden tot grote verdeeldheid binnen het Amerikaanse Jodendom over het te voeren beleid inzake Israël. Ik begrijp dat een groot deel van het belangrijke Amerikaanse Jodendom zich niet herkent in het nieuwe waardenpatroon van de staat Israël zoals belichaamd door Netanjahoe. Deze ontwikkeling is een groot gevaar voor Israël en de rest van het Jodendom in de wereld; het is derhalve zeer de moeite waard voor Europese Joden om daar goed over na te denken.

Ik wens alle lezers van de Crescas website een goed en zoet Nieuwjaar in de hoop dat ik volgend jaar betere berichten weet te melden.

Delen |

vrijdag 15 september 2017

Uw columnist heeft wel eens, zoals zo velen, een discussie gehad over de corruptie in bijvoorbeeld Zuid-Afrika. De omverwerping van het blanke apartheidsregime in dat land heeft niet de democratische ontwikkeling gebracht waar wij op hoopten. Corruptie is de methode waardoor veel Zuid-Afrikanen zich hebben verrijkt, in het bijzonder ten nadele van de armlastige zwarte bevolking. Op het hele Afrikaanse continent bloeit de corruptie. In Angola, waar de sociale revolutie werd gepredikt en de Portugezen werden verdreven, is de corruptie bij de elite van het land standaard geworden.

De omwenteling in de Sovjet-Unie, de zogenaamde communistische heilstaat, leidde tot corruptie en diefstal van een omvang die ongekend was. De omverwerping van het communisme, dat ook corruptie kende, leidde tot diefstal en corruptie op een schaal die een gewoon mens zich niet kan voorstellen. Het eigendom van bijvoorbeeld grondstoffen verdween naar willekeurige lieden, aanzienlijk in aantal, die zich niet veel later miljardair konden noemen. Hun namen zijn bekend, maar nooit vond er een justitiële procedure plaats om deze dieven te vervolgen. Logisch, de rest van het overheidsapparaat probeerde zich ook te laven aan de rijkdommen die beschikbaar kwamen.

In het Verre Oosten zijn heel wat landen waar geen zaken wordt gedaan zonder het betalen van steekpenningen en de politieke leiders verrijken zich. In tal van Arabische oliestaten zijn corruptie en het betalen van steekpenningen evenzeer de regel. Ook op dit punt weten we dat geen enkele vorm van ethisch verantwoordelijkheidsbesef aanwezig is.

Lange tijd hebben wij in Europa gedacht dat daar de corruptie niet aanwezig was, of op beperkte schaal, zoals werd verondersteld voor Zuid-Europa. Nu weten wij dat de stelling dat tenminste in Noord-Europa geen corruptie voorkomt, niet waar is. Zelfs in landen met een soort van puriteinse of calvinistische inslag blijkt de ziekte van corruptie in beperkte mate aanwezig te zijn. Hetgeen overigens geen reden is daar niet bezorgd over te zijn!

Ik heb deze wat lange inleiding nodig om niet het verwijt te krijgen dat wanneer men over corruptie in Israël spreekt, niet eerst met veel nadruk is gesproken van of geschreven over het feit dat deze ziekte in veel andere landen ook voorkomt.

Als een soort van rechtvaardiging, of om toch enig begrip te vragen voor iets wat elders op veel grotere schaal voorkomt? Of om de omvang van de vele berichten over corruptie een zekere mate te relativeren? Weten doe ik het zeer zeker niet. Wel weet ik dat er allerlei redenen zijn om ons diepgaand zorgen te maken over de schaal van en het niveau waarop de corruptie in Israël lijkt toe te nemen, althans, er zijn steeds meer berichten over regelrechte corruptie tot in het hoogste kringen van de Israëlische samenleving. Het aantal ambtsdragers en zakenlieden, betrokken bij omkoping of andere onaanvaardbare praktijken, vormt langzamerhand een lange lijst. Het zou mij niet verbazen, nu is gebleken dat de naaste omgeving van de premier is betrokken bij onoorbare praktijken, ook de premier zelf daar op zijn minst weet van heeft gehad. Het schijnt nu tenminste vast te staan, hoewel zij nog niet veroordeeld is, dat ook de vrouw van de premier van wanten wist.

Men kan alleen maar vaststellen dat de staat Israël, gegrondvest op een aantal waarden beleden van David Ben-Goerion tot Menachem Begin, op een glijdende schaal naar beneden is beland. De corruptie in Israël begint regelrecht een bedreiging te worden voor de rechtstaat, waarmee geenszins is gezegd dat het land vergelijkbaar is met de tientallen andere landen waar men overigens al niet meer kan spreken van een rechtstaat. Toch geloof ik dat er reden is tot grote zorg, omdat de corruptie niet alleen een bedreiging vormt voor de rechtstaat, maar ook voor de sociale en politieke cohesie van de staat.

Er is aan de situatie in Israël gelukkig één punt dat zonder twijfel hoopvol is. Dat is de rol van politie en openbaar ministerie en uiteraard van de rechterlijke macht. Deze symbolen van de rechtstaat gaan onvervaard door met het blootleggen van onoorbare en ondermijnende praktijken en zorgen dat de daders de hen toekomende straf krijgen. Er zijn tal van hoogwaardigheidsbekleders die inmiddels weten wat dat betekent.

Toch zal er meer moeten gebeuren. Politieke leiders dienen met hartstocht en overtuigingskracht de terugkeer te bepleiten van de waardengemeenschap die Israël zeker was. En moeten daar uiteraard naar handelen! Dan kan met recht de claim worden gehandhaafd dat Israël de enige echte democratie is in het Midden-Oosten en ver daarbuiten.

Delen |
okt 2017Wat te verwachten van de Palestijnen?
okt 2017De eenheidsstaat en de twee staten: de grote verwarring
okt 2017Amerikaanse gangsters vierden Jom Kipoer
sep 2017Geen wereld om vrolijk van te worden
sep 2017Corruptie ondermijnt Israël tot op het bot
sep 2017De generaal over het nieuwe Midden-Oosten
aug 2017Moeten wij weer bang zijn voor de antisemieten?
aug 2017De zomer van een angstige wereld
jul 2017Staat de democratie op het spel in het Heilige Land?
jun 2017Komt de grote klap nu toch echt?
jun 2017Wie wil er een orthodoxe maaltijd?
jun 2017In dezelfde week vijftig jaar later
mei 2017Jacques Senior Coronel z.l.
mei 2017Is Trump nu al verdwaald?
mei 2017Weer feest met de ultra-orthodoxie in Israël
mei 2017Israël na 69 jaar: meer welvaart en meer verdeeldheid
apr 2017Het ontbreekt de VN aan wijsheid!
apr 2017Marwan Bargoeti: terrorist en/of vredesstichter. Moreel dilemma
mrt 2017Mensenrechten doen ook pijn
mrt 2017Vreemdelingen in eigen land?
mrt 2017Israel en de verkiezingen in Nederland
mrt 2017Israël te midden van een nieuwe wereldorde
feb 2017De Sjoa en wat de herinnering waard is
jan 2017Amerikaans jodendom staat op scheuren
jan 2017Wat kan democratie in Israël nog aan?
jan 2017John Kerry, indrukwekkend en te laat
dec 2016Een wereld in verwarring
dec 2016Ontroerende onzin: vreugde en verdriet
dec 2016Is er ook een andere Arabische wereld?
nov 2016Trump, de Israëli's, de Palestijnen
nov 2016Toch Trump!
nov 2016De strijd om de democratie: waar of niet waar?
okt 2016Is er reden voor optimisme en/of pessimisme?
sep 2016Shimon Peres
sep 2016Goodbye Barack Obama!
sep 2016Kraakt de staat?
sep 2016Was Bibi echt hier?
aug 2016Veel dank aan Michel Waterman!
aug 2016De Balfour-verklaring van Mahmoud Abbas
aug 2016Open brief aan mevrouw Sima Vaknin
aug 2016Toch nog een keer Abou Jahjah
jul 2016De wereld zonder Elie Wiesel
jun 2016De AOW-ers van de Westbank
jun 2016Terug naar Sykes-Picot?
jun 2016Wat is er aan de hand in het land Israël?
mei 2016Antizionisme en antisemitisme
mei 2016Welk hart voor het leger van Israël?
apr 2016Pesach en de Joodse identiteit
apr 2016Hoe kapitalistisch is Israël?
mrt 2016Leven met terreur
mrt 2016Ontkerkelijking in de Joodse wereld?
mrt 2016Vliegen met El Al en naast mij …
feb 2016Strategische verandering in en rond Syrië
feb 2016Het drama Olmert
feb 2016Overwinning van grote betekenis
jan 2016Geweld en de rechtsstaat
jan 2016Verkettering van links Israël
jan 2016Wat kan ons nog optimistisch maken in 2016?
dec 2015Efraim Halevy: “Israël is onvernietigbaar”
dec 2015Bij de dood van Jossi Sarid
dec 2015De militairen zijn verstandiger dan de politici
nov 2015Schwarze dwang in het moderne Israël
nov 2015Israël is alweer boos
nov 2015Ja of nee tegen Mohammed Abbas?
okt 2015Twee of één: that's the question
okt 2015Opnieuw de vluchtelingen
okt 2015Het wordt steeds erger
okt 2015Het gevecht om Syrië is begonnen
sep 2015Opnieuw over de vluchtelingen
aug 2015Vluchtelingen, de morele uitdaging van deze tijd
aug 2015Een Namenwand en een Sjoamuseum
aug 2015Woede en verdriet
jul 2015Voor of tegen de Iran-deal?
jul 2015Wordt Israël omsingeld?
jun 2015Amsterdam en Tel Aviv
jun 2015Het Israël van vandaag
mei 2015Op weg naar Jeruzalem
mei 2015Hoe herboren is Duitsland?
mei 2015Welke toekomst voor Israël?
mei 2015Weer een schandaal aan de Klaagmuur
apr 2015Opnieuw Iran
apr 2015Ja of neen tegen Iran
mrt 2015Na het weekend een koude douche
mrt 2015Wanneer het stof optrekt, dan ...?
feb 2015Deze keer had Bibi gelijk
feb 2015Het verschijnsel Bibi
jan 2015Wat nu met onze islam?
jan 2015De dag na Parijs
jan 2015Ja, een echt verschrikkelijke dreun
jan 2015Lang leve Lieberman?
dec 2014Verkiezingen in Israël: kan het tot iets leiden?
nov 2014Crisis rond nieuwe wet
nov 2014Bezorgdheid alom
okt 2014Wij missen Jitschak Rabin
okt 2014Al weer de emigratie
okt 2014Wie stopt de Joodse extremisten?
okt 2014Dubbelhartig gepraat
sep 2014Intern zielsdebat II
sep 2014Nederland en de Islamitische Staat
sep 2014Gaza en de politiek van Israël
aug 2014Nederland is nu een ander land
aug 2014Keuzes doen pijn
jul 2014Wat de Gaza-oorlog niet allemaal oproept!
jul 2014Wanhoop over vrede
jun 2014Omsingeling van Israël?
jun 2014Is het echte eenheid?
jun 2014Dramatische clash met VS
mei 2014De moord, het antisemitisme en Bibi
mei 2014Vijftig jaar PLO
mei 2014Het Joodse gevecht in Amerika
mei 2014Abbas de bedrieger
apr 2014Anne Frank
apr 2014Crisis en politieke cultuur
mrt 2014Diplomaten die staken
mrt 2014Erkenning van de (Joodse) staat?
mrt 2014Het gevecht van de zeer vromen
feb 2014Ook ruzie met Duitsland
feb 2014Nogmaals het monument van het Auschwitz Comité
jan 2014Nog een Auschwitzmonument?
jan 2014Ariel Sharon
jan 2014Nederlandse regering: treed op!
jan 2014Roulette in 2014?
dec 2013Nederland, Israël, Palestina
nov 2013De uitdaging van de Liberalen
nov 2013Ari Shavit´s Mijn Beloofde Land: een boek om niet te missen
nov 2013Verwarring alom?
nov 2013Wat is anti-Israël?
okt 2013Religie in Israël
okt 2013Heeft het Amerikaanse jodendom toekomst?
okt 2013Peres versus Netanjahoe
sep 2013Shimon Peres
sep 2013Bezinning
aug 2013Syrië, drama en dilemma
aug 2013De vrede: tactiek of doel?
jul 2013Vanwaar de boycott?
jul 2013Frans Timmermans
jun 2013Shimon Peres 90 jaar
jun 2013Er verandert iets ten goede!
mei 2013Yair Lapid: nu al gevallen
mei 2013Advies van de AIV-wijzen
mei 20134 Mei
apr 2013Het geluk in Israël
apr 2013Waarom is Israël zo gelukkig?
mrt 2013Is het antisemitisme terug?
mrt 2013De sprong in het onzekere diepe
mrt 2013De Partij van de Arbeid: vergeten partij?
feb 2013Zijn er tekenen van hoop?
feb 2013Weg met de geestelijke dictatuur!
feb 2013De Joodse gemeente van de toekomst
jan 2013De brief van Eric Yoffie
jan 2013Somber en/of optimistisch?
dec 2012De Arabische wereld kookt
nov 2012Amsterdamse Joden en Moslims
nov 2012 Wie heeft gewonnen?
nov 2012Toekomst van onzekerheid
nov 2012Israël en de Apartheid
okt 2012Israël en de Mensenrechten
okt 2012Joodse identiteit: waar hebben we het over?
aug 2012Het onopvallende Levy-rapport
jul 2012Het gevecht om de dienstplicht
jun 2012Terug in Amsterdam
mei 2012De politieke kleur van de Tora
mei 2012Het debat begint nu pas
mei 2012Die wonderlijke Israëlische politiek
apr 2012De mensenrechten en Israël
apr 2012Hoe betrekkelijk vrijheid is
mrt 2012De Holocaust en Iran
mrt 2012De kunst van Tsedaka
feb 2012De moraal en de Joodse moraal
feb 2012Het geloof in de aanval
feb 2012Welke orthodoxie is aan de winnende hand?
jan 2012Süskindfilm benadert werkelijkheid
dec 2011Het recht heeft gezegevierd
dec 2011Een paar dagen in Israël
nov 2011Een antwoord aan Iran
nov 2011Een reactie
okt 2011Gilad Shalit: recht en onrecht
sep 2011Gemeenschap kraakt in zijn voegen
sep 2011Zionisme opnieuw uitgevonden?
sep 2011Het ‘feest’ kan beginnen
jul 2011Ter kennismaking