sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Harry van den Bergh

Harry Jacob van den Bergh studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. In het verleden was hij onder andere lid van de Tweede Kamer, lid van de Raad van Europa, lid van de gemeenteraad van Amstelveen, voorzitter van de Raad van Toezicht van Joods Maatschappelijk Werk, bestuursvoorzitter van Vluchtelingenwerk Nederland, lid van het Netherlands Committee van Human Rights Watch en voorzitter van Humanity in Action Nederland. Tegenwoordig is hij zelfstandig ondernemer en bestuurder. Hij is lid van de Raad van Toezicht van de Hebreeuwse Universiteit, van het Truman Institute en de International Board van het Feuerstein Institute, alle in Jeruzalem. Sinds 2013 is Harry opnieuw lid van de gemeenteraad van Amstelveen. Verder is hij voorzitter van de Stichting Hersenonderzoek Sport en van de Stichting Educatief Programma ANNE.

vrijdag 28 april 2017

Deze columnist beschouwt zichzelf als een onvermijdelijke supporter van de Verenigde Naties. Supporter dus, omdat het niet anders kan, en tegelijk waarnemer van daden en uitlatingen van het hoogste gezagsorgaan in de wereld die niet door de beugel kunnen. Een soort van verscheurde politieke waarnemer dus, die ook wel weet dat het probleem onoplosbaar is.

Laat ik eerst eens uiteen zetten waarom de VN ondanks alles onvermijdelijk is en alleen om die reden zowel gesteund moet worden als ook bestreden. Om iets te kunnen begrijpen van de huidige VN is het noodzakelijk terug te gaan naar de jaren vóór de Tweede Wereldoorlog, alsook die oorlog zelf en de jaren daarna. De centrale begrippen lijken mij: oorlog en vrede, gebrek aan ordening en rechtsregels op supranationaal niveau, bestrijding van achterstelling en ondervoeding en respect voor de mensenrechten. Een rits van begrippen waarvan de uitvoering heel ingewikkeld was en is. Een rits begrippen ook waarvan men kan zeggen dat er vooruitgang is geboekt, maar ook dat er nog decennia veel werk te doen is, wil men in de verre toekomst al in de buurt van de idealen komen.

Ik zie heel wel dat voor de uitwerking van de begrippen die ik noemde en nog meer voor de vele rechtsregels en afspraken die in de loop der jaren zijn gemaakt, in wezen een gemeenschappelijk politiek en moreel uitgangspunt noodzakelijk is om het eens te kunnen worden over de vele regels en idealen. Op papier en met de mond zijn al die 190 lidstaten het merkwaardigerwijs eens. Wie echter beter kijkt naar de nationale lidstaten en hun respect voor al die belangrijke en mooie principes van de VN, ziet een geheel andere praktijk. Kijk naar het lid Syrië, het lid België, het lid China, het lid Zweden en ga zo maar door, en er is slechts één conclusie mogelijk: ideaal en praktijk liggen ver uit elkaar, maar … de toestand in de wereld zou wellicht nog slechter zijn indien illusies en werkelijkheid niet naast elkaar bestonden.

Ik moet een belangrijke factor van de VN-werkelijkheid niet vergeten. Het VN-forum is ook een plek waar de machtsverhoudingen in de wereld uitkristalliseren en waar ook nationale macht en invloed tot het uiterste worden uitgespeeld, om de VN zoveel mogelijk te doen handelen naar de inzichten van de nationale staten. Van de Veiligheidsraad tot de vele agentschappen met (belangrijke!) functies is men altijd bezig met macht en invloed. Het duidelijkst is dat te zien bij de hoogte van de contributies van de lidstaten, alsook zeer vaak de benoemingen voor invloedrijke posities. De VN is dus ook een heel groot kantoor, waar ‘headhunters’ zoveel mogelijk van hun mannetjes en vrouwtjes aan posities van betekenis helpen.

Ik denk dat de kritiek die ik hier noteer en zo ook de relativering van het functioneren van de VN, niet alleen juist, maar ook nodig is om tot verbeteringen te komen in dat grote en verdeelde VN-apparaat.

Ik leg u graag een recent voorbeeld voor waaruit naar mening de idiote tegenstrijdigheid en het opportunisme meer dan duidelijk blijken. De huidige secretaris-generaal Antonio Guterres, die ene prof. Falk met zijn antisemitische geschriften buiten de VN plaatste, benoemde onlangs een diplomaat uit Saoedi-Arabië in de VN-commissie voor gelijke behandeling van vrouwen. Die commissie bevordert deze gelijkheid en dat gaat nu gebeuren met een Saoedi in de gelederen, uit het land waar alles dat met gelijkheid en rechten voor vrouwen te maken heeft, wordt afgedaan als een lachertje.

Uit een vorig leven ken ik de huidige secretaris-generaal een beetje. Hij was eerder de baas van de VN-Vluchtelingenorganisatie en minister-president van Portugal. In mijn ogen een man met grote kwaliteiten en hoge politieke en morele standing. Ik durf aan te nemen dat hij de situatie in Saoedi-Arabië veracht, de fatsoenlijke sociaal-democraat die hij is. Ik begrijp heel wel hoe die processen lopen in de VN. Guterres zelf is nu in zekere zin de verpersoonlijking van die nodige, vaak nuttige, vaak afzichtelijke organisatie die de VN is.

Delen |

vrijdag 21 april 2017

Er zijn mensen, in de politiek ,de wetenschap, de criminaliteit, die iets meer hebben dan andere mensen. Iets bijzonders waardoor hun aantrekkingskracht voor anderen wel een element van hun karakter lijkt. Zo zijn er grote leiders als Nelson Mandela en David Ben Goerion, die over talenten bleken te beschikken die de geschiedenis konden beïnvloeden.

Nu hoeven de lieden waardoor iemand wordt gefascineerd helemaal niet van het niveau Mandela of Ben Goerion te zijn. Die hele specifieke aantrekkingskracht van allerlei personen hoeft ook helemaal niet van de grote betekenis zijn als bij hele grote en fameuze bewoners van deze planeet.

Zo is deze columnist al jaren gefascineerd door een Palestijnse leider die de afgelopen dagen in de Israëlische en Palestijnse pers grote aandacht kreeg. De New York Times was zo druk met deze man dat grote journalistieke fouten werden gemaakt bij de beschrijving van zijn betekenis. Men vergat bij deze beroemde krant in zijn biografie te vermelden dat hij tot vijf maal levenslang was veroordeeld en vierhonderd jaar had gekregen voor andere misdrijven. De vijf maal levenslang was zijn straf voor een aantal moorden op Israëli’s. Bargoeti zit nu al vijftien jaar in de gevangenis en dat zou dus best nog een tijdje kunnen duren. Of niet?

Het staat vast dat deze man in de ogen van een heel grote meerderheid Israëli’s een terrorist en crimineel is. Dat lijkt mij onbetwistbaar wanneer men van mening is dat zelfs in het geval dat een terrorist politieke motieven heeft voor zijn moorden op burgers, deze man toch een moordenaar is die in de gevangenis thuishoort. Daar staan tegenover degenen die menen dat Bargoeti en anderen moorden pleegden in het kader van een bevrijdingsstrijd, die dus als vredeshelden moeten worden gezien en niet in een gevangenis thuishoren. Hier staan twee opinies tegenover elkaar, waarbij het ‘waarheidsgehalte’ afhankelijk is van de politieke sympathie voor de terrorist of de vredesheld. Dat is de kern van een juridisch geschil dat alleen met politieke middelen kan worden opgelost.

Marwan Bargoeti, afgaande op foto’s, heeft ook iets magisch in zijn doen en laten. Elke keer dat ik foto’s of video’s van de man zie, bespeur ik toch een gezond uitziende man die aan energie niet tekort schijnt te komen. Hij zit al meer dan vijftien jaar vast in een Israëlische gevangenis en heeft al die tijd óók invloed kunnen uitoefenen op het politieke spel van de Palestijnen en zelfs op dat van de Israëli’s. Iedere keer betreedt deze man het toneel bij geruchten over nieuwe onderhandelingen tussen de strijd voerende partijen. Zo is dit ook het geval wanneer het gerucht opsteekt dat er presidentsverkiezingen komen in Palestina en dat Bargoeti een van de vooraanstaande kandidaten zou zijn om het Palestijnse volk te leiden. Op het oog inderdaad een vitale man, met een gezond uiterlijk, en zelfs in de gevangenis omringd door vele medestanders. Zonder twijfel is hij ook daar een geliefd leider die – zoals enkele dagen geleden – de leiding nam bij een grootscheepse staking van gevangenen in ‘zijn’ bajes. Kennelijk heeft hij niets aan gezag ingeboet!

In Israël lijkt de sympathie voor Bargoeti, zoals bij zoveel kwesties, sterk verdeeld tussen links en rechts – voor zover daarin een voorkeur is vast te stellen. Ter linkerzijde valt het vaak te bespeuren dat men sympathie heeft voor deze man, weliswaar een terrorist, die een kans kan bieden de vrede tot stand te brengen. Marwan Bargoeti als een machtige en vredelievende man. Ter rechterzijde is men veel meer geneigd de goede man als een terrorist te beschouwen die zijn verdere dagen maar in de gevangenis moet slijten, omdat moord een misdaad is waarvoor geen genade telt en omdat de belangen van ouders en verwanten van de omgekomen slachtoffers, wier verdriet zonder einde is, te allen tijde moeten voorgaan.

Ik weet niet wat het juiste antwoord is op het pijnlijke dilemma van gevangenis of vrijlating. Ik weet wel dat het moment van de vrijlating van Bargoeti op politieke gronden naderbij zou kunnen komen. Indien men Bargoeti vrij zou willen laten, dient de politieke prijs daarvoor hoog te zijn: Bargoeti als vredesduif, geen enkele conditie. Zonder twijfel is er ook een ingrijpend moreel vraagstuk: wie heeft het recht een man als Bargoeti dit recht toe te staan, een man met grote, niet te verzoenen moorden op zijn naam, en wie heeft het recht hier neen tegen te zeggen?

Het moment van deze keuze is nog niet zeer nabij, maar wie de verslagen van de afgelopen weken over de opstand van de gevangenen, over de deelnemers aan de Palestijnse presidentsverkiezingen en het rumoer tussen de verschillende Palestijnse belangen heeft gevolgd, weet dat het snel dichterbij kan komen.

Delen |

vrijdag 31 maart 2017

Een populair thema bij het beschimpen van de staat Israël, is dat van de mensenrechten. Ja zeker, zonder twijfel een belangrijk thema, maar ook regelmatig misbruikt om Israël, wat men tegenwoordig noemt: te delegitimeren. In onze democratische samenlevingen kan het respect voor de mensenrechten niet groot genoeg zijn, omdat zij voor iedere burger de bron vormen van zijn rechten en plichten. Men zou kunnen verwachten dat de Verenigde Naties niet alleen in woorden grote betekenis hechten aan de naleving van mensenrechten. Ondanks het feit dat landen met een heel slechte staat van dienst met betrekking tot de mensenrechten er lid van zijn, werkt vanuit Genève de UNHCR. Niet te verwarren met de vluchtelingenorganisatie, die toezicht houdt op de naleving van de mensenrechten bij de lidstaten.

Zo bestaat deze cynische club in meerderheid uit staten waar de mensenrechten nog geen minimum aan respect kennen. Noem ze maar en ze zijn ooit lid geweest of zijn dat nog steeds. Bijna altijd is een staat met politieke leiders met bloed aan de handen er voorzitter. Zij zijn de VN-beschermers van de mensenrechten, meestal aangevuld met fatsoenlijke landen die veel te voorzichtig en diplomatiek zijn. Regelmatig worden ook onaanvaardbare zaken doorgelaten, zoals de benoeming van de Engelse hoogleraar Richard Falk, Joods en een notoire antisemiet en Israëlhater, die een rapport over Israël schreef waarmee de secretaris-generaal van de VN Antonio Gutteres korte metten maakte en het naar de prullenbak verwees.

Deze zogenaamde mensenrechtenbeschermers van de UNHCR produceren ieder jaar, uiteraard geïnspireerd door Mohammed Abbas en zijn vrienden, een rijstebrij aan resoluties waarin de staat Israël op de meest idiote wijze wordt beschimpt en gedelegitimiseerd. Nu is er weer een veroordeling vanwege de behandeling van de Droezen op de Golan, nota bene de minderheidsgroep die vrijwillig in groten getale in het Israëlische leger dient en wordt geroemd om zijn bekwaamheden ten dienste van de staat Israël.

Er is nu licht aan de horizon, want de Engelse regering heeft besloten niet meer aan deze rijstebrij mee te werken en heeft andere landen, in het bijzonder de lidstaten van de Europese Unie, opgeroepen aan deze pogingen tot voortdurende verdachtmaking en delegitimisering een einde te maken. Laten wij hopen dat de rede doordringt en dat de discussie over de mensenrechten en Israël proporties krijgt die de werkelijkheid weergeven.

Deze nieuwe ontwikkeling, hoe prematuur ook, mag ons de ogen niet doen sluiten voor de feiten die wij bijvoorbeeld in de bezette gebieden waarnemen. Ik geloof niet dat er veel mensen zijn, met welke sympathie dan ook voor de staat Israël, die vinden dat een bezetting van het gebied een ander volk, zoals Israël de gebieden bezet waarop de Palestijnen menen recht te hebben en daarin breed worden gesteund door de internationale gemeenschap, goed valt te praten. Een langdurige bezetting is niet goed – om een eufemisme te gebruiken – voor het bezette volk, maar evenmin voor de bezetter zelf. Moraal en ethiek staan zonder twijfel onder grote druk. De bezettende macht loopt het risico door de voortdurend aanwezige spanning te corrumperen en er praktijken op na te houden die een toch al moeilijke situatie nóg moeilijker te maken. Dat is in de bezette gebieden zeker het geval. Dat is niet per definitie te wijten aan de soldaten, maar primair het gevolg van geëscaleerde omstandigheden. Voorbeelden te over!

Ik zag zo’n voorbeeld deze week in de Israëlische krant Haaretz. Het zijn voorbeelden waarvan men weet dat zij voorkomen, maar ik moet bekennen dat ik er niet aan kan wennen. De keren dat ik de gang van zaken mocht aanschouwen bij de controleposten op de Westbank, kreeg ik hetzelfde gevoel: dit wil niet wennen. Het is een situatie die voortkomt uit de bezetting zelve, uit de verhouding tussen bezetter en bezette, maar het blijft een gênante situatie, ook als men begrip heeft voor noodzakelijke veiligheidsmaatregelen.

Haaretz plaatste bij haar artikel een videofilmpje, gemaakt – naar deze digibeet veronderstelt – met een i-Phone. Op de video zie je een politieman in burger, een wapen goed zichtbaar op de heup, in gesprek met een vrachtwagenchauffeur, een wat oudere heer die in zijn houding toch onderdanigheid uitstraalt. Plotseling geeft de politieman, die veel groter en steviger is, de chauffeur een harde kopstoot en slaat hem volledig in elkaar, waarbij hij hem ook verschillende keren in het kruis trapt. Omstanders, kennelijk getuigen, zichtbaar Palestijnen, verroeren zich niet en de opgewonden politieman loopt tierend rond. Is dít niet de bezetting? Is dit de waardigheid van het Israëlische politieapparaat en leger?

Wij strijden tegen de delegitimisering van Israël op het internationale toneel. Waar ik zou kunnen, zou ik een bijdrage leveren aan deze strijd. Wat ik op het videofilmpje zag, is onverdraaglijk. Ik was er de hele dag niet goed van. Ik kan de gewetensnood van tal van Israëli’s goed begrijpen. Soms weet ik dat ik er ook last van heb!

Delen |

vrijdag 24 maart 2017

Ik dacht vanochtend dat het wat rustiger was geworden rond het debat over de campagnes die president Erdogan wilde organiseren in landen met belangrijke Turkse gemeenschappen, zoals Duitsland en Nederland. De heer Erdogan heeft zich ontwikkeld tot een specialist, de lezer mag kiezen, in paranoia, overmatige hoogmoed, idiotie, dictatorschap of een heleboel van die vreselijke kwalificaties gezamenlijk. Zijn historische kennis is gespeend van enige werkelijkheidszin en dat bij een man die voor hetzelfde geld Turkije dicht bij het lidmaatschap van de Europese Unie had kunnen manoeuvreren. Die angstige droom lijkt nu wel voorbij!

Voor de bestuurders van de landen van West-Europa is het nu een fascinerende vraag hoe die aanwezigheid van zo veel burgers die tevens een Turks paspoort hebben, zal uitwerken. Het paspoort op zichzelf is dan niet zo interessant. Veel belangwekkender is de vraag voor welke identiteit dat paspoort staat; zeker wanneer Turkse burgers er verschillende paspoorten op na houden. Zonder te generaliseren voor alle in Europa aanwezige burgers met een dubbele nationaliteit, wordt in elk geval een deel van de Turkse burgers als een risico ervaren. In essentie lijkt de vraag toch aan de orde aan welke staat zij in de eerste plaats loyaal zijn.

Die vraag is niet nieuw en in de loop van de geschiedenis ook aan de Joden gesteld. Veelvuldig waren zij vluchtelingen of later redelijk geïntegreerde burgers die er tal van eigen gewoonten op na hielden en daar ook naar leefden. Zeker heeft ook assimilatie aan de nieuwe omgeving een grote rol gespeeld.

Het element van vreemdeling zijn lijkt mij een rode lijn door de Joodse geschiedenis in de diaspora. Spannender nog werd die vraag toen het politieke zionisme eind negentiende eeuw zijn stempel begon te drukken op de idealen van tal van Joden. Zeker, die Joden hadden goede argumenten om de noodzaak van het politieke zionisme te benadrukken. Volkomen terecht kan men beweren dat het politieke zionisme opleefde in reactie op discriminatie en erger door de omgeving waar men leefde. Natuurlijk was de Tweede Wereldoorlog de climax van een lange ontwikkeling van onderdrukking en discriminatie.

Het is zeker niet mijn bedoeling de behandeling van Turkse en Joodse gemeenschappen op één lijn te stellen. Toch moet men ook niet blind zijn voor zekere parallellen. Ik weet dat de invloed van het bestaan van de staat Israël op de Joodse gemeenschappen niet te vergelijken is met die van Turkse leiders op hun gemeenschappen in hun diaspora. Ik denk toch dat als men oprecht wil zijn er invloed uitgaat van elke Israëlische regering op de Joodse bevolking, of van daartoe geëigende Israëlische organisaties die beogen Israëlische belangen te behartigen. Ik denk daarbij aan het tegengaan van assimilatie in de meest brede zin, maar ook vaak ter ondersteuning van beleid van Israëlische regeringen, ook wanneer deze in strijd is met het beleid van het land waarin men leeft. Identificatie met Israël is een vorm van verminderde loyaliteit aan het land waarin men leeft. Zo weet ik bijvoorbeeld niet of de oproepen tot emigratie naar Israël als de normaalste zaak van de wereld worden beschouwd of dat daar toch een vraag wordt opgeroepen over wie aan wat loyaal is. Ik realiseer mij dat de parallel oproepen met Turkije gevaarlijk en riskant is. Die gaat op belangrijke punten gelukkig helemaal niet op. In een tijd waarin ouderwets nationalisme zelfs in Nederland op weg omhoog is, is het wel degelijk zaak de positie van een minderheidsgroep met eigen idealen en dromen, zoals bij de Joodse minderheidsgroep, goed tegen het licht te houden. Al was het maar alleen om moeilijkheden voor te zijn.

Delen |

vrijdag 10 maart 2017

Het is niet zo vreemd voor een voormalig lid van de Tweede kamer, dat hij de verkiezingscampagne van dit jaar, zoals ook in vele voorgaande jaren, intensief volgt. Natuurlijk herken ik veel van mijn eigen ervaringen en van de zaken die kiezers de a.s. volksvertegenwoordiging voorhouden. Ik vind dat ondanks al het gekanker en geklaag, verkiezingen voor een Parlement of lagere gekozen organen, van niet te onderschatten belang zijn voor het functioneren van de democratie, voor de mogelijkheden van burgers om zich te uiten zoals men wil, hoe grof en dom dat ook vaak gebeurt en de plicht van parlementariërs verantwoording af te leggen voor wat zij al of niet gepresteerd hebben. De verwijten en scheldpartijen waarmee dit in toenemende mate gepaard gaat, vind ik heel zorgelijk. De intensiteit waarmee politieke ambtsdragers worden uitgescholden voor bedriegers en zakkenvullers, vind ik niet alleen onwaar. De ongenuanceerdheid ervan vormt op zichzelf een bedreiging voor de werking van de parlementaire democratie als zodanig, omdat deze niet genuanceerdheid en relativering kan functioneren. Het valt mij dan ook al een hele tijd op dat de echte kern van politieke besluitvorming: meerderheidsbesluitvorming door compromisbereidheid, in Nederland op grote schaal niet meer of onvoldoende onderkend wordt. Daarvoor in de plaats is de kreet van leugen en bedrog gekomen in het geval politici op allerlei niveaus tot compromisbesluiten genoodzaakt zijn. Eigenlijk denk ik dat in Nederland (en elders in de wereld) een herwaardering tot stand moet komen van de essentialia van de PARLEMENTAIRE DEMOCRATIE. Daarzonder zal verdere afbrokkeling van politieke partijen, naar ik vrees, een blijvend verschijnsel zijn. Hetgeen mij allerminst vrolijk maakt!

Natuurlijk moet ik mij in deze Crescas column bezig houden met de vraag wat deze verkiezingen voor Israël kunnen betekenen en breder nog voor de positie van het joodse volk in de meest brede zin. De wereld waarin wij leven noemen wij een geglobaliseerde wereld en ik denk dat ondanks talloze pogingen van de nationalistische en populistische elites in veel landen daar een einde aan te maken, het globale karakter van onze wereld gehandhaafd zal blijven. Globaal ook in die betekenis dat veelvuldig en in toenemende mate verspreiding van technologie, de bestrijding van de nog altijd aanwezige voedselcrisis, de rampzalige schade aan het milieu en daaruit voortvloeiende stromen van vluchtelingen op allerlei manieren een effect hebben op onze wijze van leven, op de krachten in het Midden Oosten die van betekenis zijn voor Israël, welke uiteindelijk het hele Joodse volk raken. Ook heel onverwacht raken! Ik was en ben verbijsterd over de berichten uit de Verenigde Staten dat het antisemitisme in opkomst is en zich zodanig verspreid dat de Amerikaans-Joodse gemeenschap maatregelen gaat nemen om de Joodse instellingen in dit land met 6 a 7 miljoen Joden te beschermen. Kan het nog dwazer worden en verontrustender worden?
De verkiezingscampagnes in Nederland gaan niet of nauwelijks over de grote internationale vraagstukken en zeker niet over de kleinere vragen, hoe belangrijk ook. Ik begrijp natuurlijk heel goed dat na de economisch moeilijke jaren toen de broekriem zeer strak werd aangetrokken, het nu opnieuw over de economische verdelingsvragen zal gaan om de koek, afhankelijk van je politieke opvatting, anders te verdelen. Het verkiezingsdebat wordt doorgaans over een vergrote postzegel gevoerd met een enkele uitzondering wanneer het over de Europese Unie gaat. Juist omdat het besef doordringt dat wij in een wereld leven, waarin de veiligheidsverhoudingen onder forse druk staan, zie ik desondanks geen verkiezingsdebatten die over deze wezenlijke vraagstukken gaan. Dat is toch om enigszins treurig over te worden!

En Israel dan, het land waarover tal van politici in termen van historische vriendschap spreken? Ik zie een ontwikkeling waarin veel grotere vraagstukken dan het gedrag van Nethanyahu of de onmogelijke verhouding tussen Israël en Palestina een rol, prevaleren tot er weer incidenten voorvallen en Jeruzalem dan het centrum van de wereld lijkt te zijn. Voor de Israëlische politiek is de betekenis van Nederland natuurlijk betrekkelijk, maar ik denk te mogen voorspellen dat de “pro-Israël” stroming zijn meerderheidspositie zal versterken en dat in dit opzicht de historische vriendschapsbanden met Israel geen gevaar lopen.

Delen |
apr 2017Het ontbreekt de VN aan wijsheid!
apr 2017Marwan Bargoeti: terrorist en/of vredesstichter. Moreel dilemma
mrt 2017Mensenrechten doen ook pijn
mrt 2017Vreemdelingen in eigen land?
mrt 2017Israel en de verkiezingen in Nederland
mrt 2017Israël te midden van een nieuwe wereldorde
feb 2017De Sjoa en wat de herinnering waard is
jan 2017Amerikaans jodendom staat op scheuren
jan 2017Wat kan democratie in Israël nog aan?
jan 2017John Kerry, indrukwekkend en te laat
dec 2016Een wereld in verwarring
dec 2016Ontroerende onzin: vreugde en verdriet
dec 2016Is er ook een andere Arabische wereld?
nov 2016Trump, de Israëli's, de Palestijnen
nov 2016Toch Trump!
nov 2016De strijd om de democratie: waar of niet waar?
okt 2016Is er reden voor optimisme en/of pessimisme?
sep 2016Shimon Peres
sep 2016Goodbye Barack Obama!
sep 2016Kraakt de staat?
sep 2016Was Bibi echt hier?
aug 2016Veel dank aan Michel Waterman!
aug 2016De Balfour-verklaring van Mahmoud Abbas
aug 2016Open brief aan mevrouw Sima Vaknin
aug 2016Toch nog een keer Abou Jahjah
jul 2016De wereld zonder Elie Wiesel
jun 2016De AOW-ers van de Westbank
jun 2016Terug naar Sykes-Picot?
jun 2016Wat is er aan de hand in het land Israël?
mei 2016Antizionisme en antisemitisme
mei 2016Welk hart voor het leger van Israël?
apr 2016Pesach en de Joodse identiteit
apr 2016Hoe kapitalistisch is Israël?
mrt 2016Leven met terreur
mrt 2016Ontkerkelijking in de Joodse wereld?
mrt 2016Vliegen met El Al en naast mij …
feb 2016Strategische verandering in en rond Syrië
feb 2016Het drama Olmert
feb 2016Overwinning van grote betekenis
jan 2016Geweld en de rechtsstaat
jan 2016Verkettering van links Israël
jan 2016Wat kan ons nog optimistisch maken in 2016?
dec 2015Efraim Halevy: “Israël is onvernietigbaar”
dec 2015Bij de dood van Jossi Sarid
dec 2015De militairen zijn verstandiger dan de politici
nov 2015Schwarze dwang in het moderne Israël
nov 2015Israël is alweer boos
nov 2015Ja of nee tegen Mohammed Abbas?
okt 2015Twee of één: that's the question
okt 2015Opnieuw de vluchtelingen
okt 2015Het wordt steeds erger
okt 2015Het gevecht om Syrië is begonnen
sep 2015Opnieuw over de vluchtelingen
aug 2015Vluchtelingen, de morele uitdaging van deze tijd
aug 2015Een Namenwand en een Sjoamuseum
aug 2015Woede en verdriet
jul 2015Voor of tegen de Iran-deal?
jul 2015Wordt Israël omsingeld?
jun 2015Amsterdam en Tel Aviv
jun 2015Het Israël van vandaag
mei 2015Op weg naar Jeruzalem
mei 2015Hoe herboren is Duitsland?
mei 2015Welke toekomst voor Israël?
mei 2015Weer een schandaal aan de Klaagmuur
apr 2015Opnieuw Iran
apr 2015Ja of neen tegen Iran
mrt 2015Na het weekend een koude douche
mrt 2015Wanneer het stof optrekt, dan ...?
feb 2015Deze keer had Bibi gelijk
feb 2015Het verschijnsel Bibi
jan 2015Wat nu met onze islam?
jan 2015De dag na Parijs
jan 2015Ja, een echt verschrikkelijke dreun
jan 2015Lang leve Lieberman?
dec 2014Verkiezingen in Israël: kan het tot iets leiden?
nov 2014Crisis rond nieuwe wet
nov 2014Bezorgdheid alom
okt 2014Wij missen Jitschak Rabin
okt 2014Al weer de emigratie
okt 2014Wie stopt de Joodse extremisten?
okt 2014Dubbelhartig gepraat
sep 2014Intern zielsdebat II
sep 2014Nederland en de Islamitische Staat
sep 2014Gaza en de politiek van Israël
aug 2014Nederland is nu een ander land
aug 2014Keuzes doen pijn
jul 2014Wat de Gaza-oorlog niet allemaal oproept!
jul 2014Wanhoop over vrede
jun 2014Omsingeling van Israël?
jun 2014Is het echte eenheid?
jun 2014Dramatische clash met VS
mei 2014De moord, het antisemitisme en Bibi
mei 2014Vijftig jaar PLO
mei 2014Het Joodse gevecht in Amerika
mei 2014Abbas de bedrieger
apr 2014Anne Frank
apr 2014Crisis en politieke cultuur
mrt 2014Diplomaten die staken
mrt 2014Erkenning van de (Joodse) staat?
mrt 2014Het gevecht van de zeer vromen
feb 2014Ook ruzie met Duitsland
feb 2014Nogmaals het monument van het Auschwitz Comité
jan 2014Nog een Auschwitzmonument?
jan 2014Ariel Sharon
jan 2014Nederlandse regering: treed op!
jan 2014Roulette in 2014?
dec 2013Nederland, Israël, Palestina
nov 2013De uitdaging van de Liberalen
nov 2013Ari Shavit´s Mijn Beloofde Land: een boek om niet te missen
nov 2013Verwarring alom?
nov 2013Wat is anti-Israël?
okt 2013Religie in Israël
okt 2013Heeft het Amerikaanse jodendom toekomst?
okt 2013Peres versus Netanjahoe
sep 2013Shimon Peres
sep 2013Bezinning
aug 2013Syrië, drama en dilemma
aug 2013De vrede: tactiek of doel?
jul 2013Vanwaar de boycott?
jul 2013Frans Timmermans
jun 2013Shimon Peres 90 jaar
jun 2013Er verandert iets ten goede!
mei 2013Yair Lapid: nu al gevallen
mei 2013Advies van de AIV-wijzen
mei 20134 Mei
apr 2013Het geluk in Israël
apr 2013Waarom is Israël zo gelukkig?
mrt 2013Is het antisemitisme terug?
mrt 2013De sprong in het onzekere diepe
mrt 2013De Partij van de Arbeid: vergeten partij?
feb 2013Zijn er tekenen van hoop?
feb 2013Weg met de geestelijke dictatuur!
feb 2013De Joodse gemeente van de toekomst
jan 2013De brief van Eric Yoffie
jan 2013Somber en/of optimistisch?
dec 2012De Arabische wereld kookt
nov 2012Amsterdamse Joden en Moslims
nov 2012 Wie heeft gewonnen?
nov 2012Toekomst van onzekerheid
nov 2012Israël en de Apartheid
okt 2012Israël en de Mensenrechten
okt 2012Joodse identiteit: waar hebben we het over?
aug 2012Het onopvallende Levy-rapport
jul 2012Het gevecht om de dienstplicht
jun 2012Terug in Amsterdam
mei 2012De politieke kleur van de Tora
mei 2012Het debat begint nu pas
mei 2012Die wonderlijke Israëlische politiek
apr 2012De mensenrechten en Israël
apr 2012Hoe betrekkelijk vrijheid is
mrt 2012De Holocaust en Iran
mrt 2012De kunst van Tsedaka
feb 2012De moraal en de Joodse moraal
feb 2012Het geloof in de aanval
feb 2012Welke orthodoxie is aan de winnende hand?
jan 2012Süskindfilm benadert werkelijkheid
dec 2011Het recht heeft gezegevierd
dec 2011Een paar dagen in Israël
nov 2011Een antwoord aan Iran
nov 2011Een reactie
okt 2011Gilad Shalit: recht en onrecht
sep 2011Gemeenschap kraakt in zijn voegen
sep 2011Zionisme opnieuw uitgevonden?
sep 2011Het ‘feest’ kan beginnen
jul 2011Ter kennismaking