sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 31 januari 2014

Over de gastcolumnist

Sjlomo Krant (1966) groeide op in Amsterdam en was actief lid van Haboniem Dror, de socialistisch-zionistische jeugdbeweging voor Joods Nederland. Na enkele jaren in Israël gewoond te hebben, kwam hij terug naar Nederland. Hij is tegenwoordig actief lid van de Liberaal Joodse Gemeente Den Haag en werkt bij een groot Amerikaans telecombedrijf.

Afgelopen november had ik de ‘kawod’, de eer, af te reizen naar de kampen Majdanek, Sobibor en Auschwitz. Naast een geschiedkundige interessante reis, was het vooral een persoonlijke herdenking van de meer dan 700 familieleden die in die laatste twee kampen zijn vermoord. Het was ook een confrontatie met mijn eigen leven van na de oorlog. De grootouders die zijn teruggekomen, zijn teruggekomen in een omgeving waar de straten, de omgeving en de huizen nog hetzelfde waren, maar waar de mensen om hen heen waren verdwenen.

Mijn ouders groeiden op in een vreemde sociale wereld, de wereld waar zij in hadden moeten opgroeien was er niet meer. Hun grootouders, hun ooms en tantes, neven en nichten, de scholen, synagogen en de verenigingen, alles was weg. De geborgenheid, de zekerheid en de vanzelfsprekendheid was verdwenen. In die onzekerheid, in die wereld van verdriet ben ik geboren.

Op deze reis heb ik veel geleerd. Enkele van die lessen wil ik met jullie, hier op deze plek, en op deze bijzondere dag, delen.

Het eerste wat ik mij realiseerde toen ik in Auschwitz-Birkenau op enkele tientallen meters stond van de ruïnes van ovens 2 & 3, was dat de Holocaust niet iets uit het verleden is. De Holocaust was niet alleen gericht tegen mijn vele familieleden die daar vernietigd zijn, zoals mijn achterneef Salomon van Dam, net twee jaar jong toen zijn leven stopte, of mijn grootvader Simon Krant, slechts 32, waar ik alleen een foto van over heb. Neen, de nazi’s hebben mijn gemeenschap vernietigd en hadden ook mij niet gegund te leven, gelukkig te zijn en mijn familie te herdenken. De Holocaust was niet gericht tegen individuen, maar tegen groepen, waaronder de groep waar ik bij hoor. Ik was altijd bezig met het herdenken van hen die vermoord zijn, maar de Holocaust is iets persoonlijks, ook tegen mij gericht. De Holocaust is geen verleden tijd.

De tweede belangrijke les is een direct gevolg van de eerste. Daar, in die ongelofelijk grote vernietigingsfabrieken, realiseerde ik mij dat ook de nazi’s mensen waren van vlees en bloed. Hoe ook die mensen als onschuldige baby’s zijn geboren, maar ergens mee hebben gekregen dat ‘anderen’ zoals politieke tegenstanders, homoseksuelen, Roma, Sinti en Joden geen mensen zouden zijn. Het was een proces. Een proces van het ontmenselijken van groepen. Een proces van het meten met twee maten.

Wat kan ik met dit inzicht? Wat kunnen wij, hier verzameld bij dit monument, met deze kennis?

Dames en heren, jongens en meisjes, ik heb mijzelf beloofd goed op te letten op mijn gedachten over anderen. Mijzelf te behoeden voor discriminerende gedachten en handelingen, hoe klein dan ook. Laten wij allen blijven nadenken over onze eigen acties. Laten we blijven meten met één maat, de menselijke. Ik roep iedereen op na te denken over zijn of haar acties, na te denken of er, wellicht onbewust, toch onjuiste redenen zijn om bijvoorbeeld te zwijgen als je onrecht ziet, of een sportclub die één speler thuis laat, omdat de tegenstander hem niet wil ontvangen vanwege zijn nationaliteit of religie.

Waar liggen onze prioriteiten? Bij het spel, bij geld? Of bij onze belangrijkste menselijke waarden?

Het is dus heel bijzonder dat ik hier nu sta, op deze plaats, in het bijzijn van mijn ouders, mijn dochter en mijn vrouw. Het is heel bijzonder dat ik jullie mag vertellen dat ik een gelukkig mens ben. Het is vanwege die bijzonderheid, dat ik jullie allen oproep alert te blijven, en ‘Nooit meer Auschwitz’ geen loze leus te laten zijn.

Delen |

Reacties

Channa Walvisch

vrijdag 31 januari 2014
Beste Sjlomo,

Voor het eerst was ik helaas persoonlijk niet bij de herdenking. Dank je wel voor de indrukwekkende Derasja die je gehouden hebt. Ik ben het volledig met je eens. Al jaren ga ik regelmatig voor kamp Westerbork naar scholen om over mijn onderduiktijd te vertellen. Ik begin dan altijd met het woord \\\" \\\"RESPECT\\\"
Jouw woorden komen overeen wat ik de jongelui probeer duidelijk te maken. Dat het bijzonder is dat ik hen een stukje van mijn levensverhaal te mag vertellen, dat het bijzonder is dat ik moeder en oma mocht worden. Kortom, wat discriminatie en racisme inhoudt. Dat elk mens recht heeft op een plekje in deze wereld, welke religie, afkomst e.d. dan ook. Ach, je weet wat ik hen wil duidelijk maken, je hebt het immers zelf in het Wertheimpark zo geweldig verwoord! Ik wens je nog vele jaren in gezondheid en Sjalom, samen met al je dierbaren. Nogmaals dank je wel voor je mooie en ontroerende Derasja.
Hartelijke groet en Sjabbat Sjalom,


Channa Walvisch

Herman Vandormael

vrijdag 31 januari 2014
Een prachtige, ontroerende tekst, die iedereen zou moeten kunnen lezen. Verdraagzaamheid als levensmotto.... DRINGEND te verspreiden!

Sjlomo Krant

vrijdag 31 januari 2014
Channa,
Dank voor je mooie, ontroerende reactie. Het is mij deze week heel duidelijk geworden dat mijn verhaal, het verhaal van velen is. Mooier nog, dat vele de zelfde lessen trekken uit ons verleden. Dank aan jou dat je jouw verhaal op scholen verteld. Shabbat Shalom .

Sjlomo

L.P.Stodel

vrijdag 31 januari 2014
Ook ik ben geroerd door de mooie speech van mijn neef.

Ron Manheim

vrijdag 31 januari 2014
Beste Sjlomo, Een belangrijk verhaal. Ik zou het graag voor publicatie willen gebruiken. Wil je contact met me opnemen? Via de genoemde email? Hartelijke groet van iemand, die in plaats van ron manheim eigenlijk aron menachem geheten had willen hebben en in 1943 in amsterdam is geboren.

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2017Geoefende analfabeten
nov 2017Eindelijk
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Oelpan
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Klein maar springlevend
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013