inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 11 september 2015

Over de gastcolumnist

Annelien Kisch (1938) woont sinds 1964 in Israël. Zij is keramiste, moeder van drie kinderen en grootmoeder van zes kleinkinderen. Samen met haar echtgenoot Eldad is zij sinds de Jom Kipoeroorlog betrokken bij diverse vredes- en mensenrechtenorganisaties. Annelien is met name actief bij MachsomWatch, een organisatie van vrouwelijke vredesactivisten uit alle sectoren van de Israëlische samenleving.

Een godgeklaagde drievoudige moord.
Vorige week bezocht ik in een Tel Avivs ziekenhuis Achmad Dewabshe een vijf jaar oud Arabisch jongetje. Hij, zijn ouders Saad en Richam, en zijn jongere broertje Ali werden door Joodse Israëlische kolonisten levend verbrand.

Deze terreurdaad vond plaats op 31 juli van dit jaar en tot grote verbazing en veler verbijstering zijn de daders nog steeds niet gevonden! Ali, die nog geen twee jaar was, overleed vrijwel direct bij deze moordaanslag.

De twee Joodse – gemaskerde - terroristen keken toe hoe Saad en Richam buiten over de grond rolden om de vlammen van hun kleren te doven.

In het ziekenhuis van Beer Sheva werd intensief voor het overleven van Saad gestreden, maar na enkele dagen overleed hij toch aan de brandwonden die 90% van zijn lichaam bedekten.

Richam, de 26-jarige jonge moeder en haar zoontje Achmad werden in het Tel Hashomer ziekenhuis in Israël opgenomen.
Achmad ligt daar nu al bijna 6 weken.
De eerste dagen kwamen vrij veel betrokken Israëli’s van hun geschoktheid en medeleven getuigen, maar na ongeveer twee weken was dit ‘voorval’ vergeten.
De grootouders waren alleen, overgeleverd aan hun zorgen en verdriet.
Wij, vrouwen van MachsomWatch, besloten om een, zo mogelijk dagelijkse, ‘watch’ te organiseren als steun aan de familie. We proberen praktische en mentale hulp te geven, brengen verrassingen en verwennerijen mee voor Achmad, helpen met vervoer van familieleden uit het dorp en proberen te doen wat mogelijk is.

Bijna elke dag komt daar Hadas Carmi, een ‘MachsomWatch-vrouw’ die vrijwillig Engelse les gaf aan de leerlingen van Richam. Richam zelf, een intelligente jonge Arabische vrouw, gaf wiskundeles aan middelbare scholieren in een plaats niet ver van haar dorp Duma.

De eerste weken lag Achmad in de ‘intensive care unit’. Daar ontmoette ik de familie voor het eerst, maar na drie weken daar, kon hij overgeplaatst worden naar een gewone, maar ruime kamer. Daar kunnen de grootouders dag en nacht verblijven en hun kleinzoontje verzorgen en over hem waken.

Toen ik bij mijn tweede bezoek aan Achmad en zijn grootouders in de ochtend kwam, had Achmad net zijn dagelijkse behandeling achter de rug: het onder narcose telkens weer schoonmaken van zijn brandwonden. Hij lag zachtjes te kreunen en huilde en vroeg om drinken, dat hij via een rietje en maar in kleine slokjes kon verdragen. Pas na een uur of twee verminderde de pijn en werd het jongetje rustiger.
Deze behandeling moet elke dag herhaald worden.
En daar ligt dat kleine wezentje dan, helemaal ingezwachteld en zo verbonden dat hij zich vrijwel niet kan of mag bewegen.
Hij herinnert zich goed wat er gebeurd is en vraagt regelmatig naar zijn vader en huilt om zijn moeder: “waarom komen zij niet bij me?”

Richam werd vanaf het begin onder de intensieve behandelingen slapende gehouden om de vreselijke pijnen dragelijk te maken.
Gisteren verslechterde haar toestand.
Nu is ook de jonge moeder Richam overleden …

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2018Radicaal genuanceerd herdenken
jul 2018When Harry Meets Zvi
mei 2018Trump triomfeert!
nov 2017Eindelijk
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
aug 2016Klein maar springlevend
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013