sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 10 maart 2017

Over de gastcolumnist

Zvi Markuszower (1946) is thans woonachtig in Israël. Hij studeerde Economie aan de Universiteit van Amsterdam, en deed een MBA Insead. Zvi Markuszower is ondernemer en zat in de besturen van een aantal organisaties en stichtingen.

Wanneer we vandaag de Israëlische politiek beoordelen, kijken we altijd met één oog naar de wereld. Wat zegt de wereld ervan, wat denken de grootmachten? We moeten met een dergelijke houding nooit de eigen belangen uit het oog verliezen. Een waar gebeurd verhaal uit 1955 illustreert dit op treffende wijze. We kunnen er veel van leren.

In dat jaar was Dwight Eisenhower president van de Verenigde Staten en zijn minister van Buitenlandse Zaken was Foster Dulles. Beide heren stonden niet bekend als "lovers of Zion". Deze beide heren wilden, samen met de Engelsen, de problemen tussen Israël en de Arabieren oplossen. De Engelse premier in die periode was Anthony Eden, die ook al niet zo een minnaar van Israël was.

De wens deze problemen op te lossen, was gebaseerd op twee uitgangspunten: de olietoevoer naar het westen zeker stellen en de invloed van de Sovjet-Unie beteugelen. Om een oplossing te realiseren wilde men gebruikmaken van de invloed in de Arabische wereld van de president van Egypte, Nasser.

Nasser legde twee eisen op tafel: terugkeer van die Arabieren die waren gevlucht uit Israël, en overdracht door Israël van een groot deel van de Negev aan Egypte. Deze laatste eis teneinde territoriale eenheid te bereiken tussen Jordanië en Egypte. Daar zag het drietal Eisenhower, Dulles en Eden wel iets in.

Dit gezamenlijke plan van de Amerikanen en de Engelsen werd "project Alpha" genoemd. De belangen van de jonge staat Israël waren in hun belevingswereld totaal niet aan de orde.

Moshe Sharett, de toenmalige premier, die onder grote druk stond van deze heren, was onder zekere condities wel bereid tot een compromis. Moshe Dayan, de toenmalige opperbevelhebber van het Israëlische leger hoorde van het catastrofale plan. Hij lichtte David Ben-Goerion in, die toen al met pensioen was. Beiden hadden onoverkomelijke bezwaren tegen deze ideeën. Ben-Goerion spoedde zich naar het regeringscentrum in Jeroesjalajim en nam daar de facto de macht over.

Het idee om de Negev op te geven werd door Ben-Goerion resoluut van de hand gewezen. De geallieerden uit de Tweede Wereldoorlog hadden er geen enkel probleem mee de jonge staat Israël de nek om te draaien. Engeland had al vóór de oorlog en ook daarna alles in het werk gesteld om de stichting van de staat Israël te voorkomen. Engeland, het in elkaar geplofte wereldrijk, kon en wilde zich niet aan de nieuwe wereldorde aanpassen.

Zoals in elk land wordt ook in Engeland de vertrouwelijkheid van geheime regeringsdocumenten na een bepaalde periode opgeheven. Recentelijk is in dit kader een document vrij gegeven van 2 augustus 1955. Toen plan Alpha dus niet kon worden gerealiseerd, gingen de Amerikanen en de Engelsen over tot, laten we het maar project Beta noemen. De beide regeringsleiders Eisenhower en Eden waren behoorlijk geagiteerd dat de jonge staat niet was ingegaan op hun eisen en zij besloten de jonge staat eens een lesje te leren. Engeland kreeg de ‘eer’ dit klusje voor te bereiden en uit te voeren.

Het eerdergenoemde document werd opgesteld door de luchtmacht generaal van het Engelse leger in het Midden-Oosten. Het is een document dat in detail een aanvalsplan beschrijft van de Engelse luchtmacht op Israël. Een oorlog van Engeland tegen Israël, imagine!

De bedoeling was dat de Engelse luchtmacht binnen drie dagen de Israëlische luchtmacht zou vernietigen en steun zou verlenen aan Engelse grondtroepen die opereerden op Israëlisch grondgebied. De luchtmacht generaal meldt in zijn brief dat “er absoluut geen schade mag worden toegebracht aan de zogenoemde ‘heilige plaatsen’, maar burgerslachtoffers zijn natuurlijk onvermijdelijk bij dergelijke acties.” Een lijst met doelen verspreid over heel het Israëlische grondgebied, met exacte coördinaten, is bij dit document gevoegd, teneinde de bombardementen efficiënt te laten verlopen.

Dit hele ongelooflijke verhaal, tien jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog en zeven jaar na de oprichting van de staat Israël! Uiteindelijk is dit, laten we maar zeggen waanzinnige plan niet ten uitvoer gebracht. De wereld van de politiek is af en toe nog vreemder dan we zelfs in onze fantasie kunnen bedenken.

Anderhalf jaar later gaan Engeland, met Anthony Eden als premier, (samen met Frankrijk) en Israël, met David Ben-Goerion als premier, de Suez-campagne aan tegen Nassers Egypte.

Het kan verkeren!

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2017Geoefende analfabeten
nov 2017Eindelijk
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Oelpan
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Klein maar springlevend
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013