sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 12 april 2013

Over de gastcolumnist

Chantal Suissa is eigenaar van YOUnite coaching training consulting. Ze leidt projecten en geeft trainingen op het gebied van diversiteit. Daarnaast is zij o.a. bestuurslid van Crescas en actief lid van de Dialoogcommissie van de LJG A'dam.

Geachte aanwezigen,

Ik sta hier voor u namens de jongeren van Joods Nederland. Mijn vader was kind in de oorlog en mijn moeder is van ’46. Dat maakt mij dus tweede en derde generatie. Maar ik zie mezelf graag als eerste generatie van de toekomst. Wanneer ik aan de Sjoa denk, denk ik aan mijn oma, die vijf kampen en een dodenmars heeft overleefd. Ze waren met vijf vriendinnen, ze hielden elkaar in leven, tegen de klippen op. Over de oorlog sprak ze niet met ons. Mijn opa daarentegen sprak honderduit. Hij had in het Joods verzet gezeten. Reuze spannend vond ik dat. Over de onderduikers die hij aan eten en papieren hielp. De twee keer dat hij was opgepakt en weer ontsnapt. Dan spraken we in zijn kantoortje aan huis – onder vier ogen - en voelde ik me heel groot en deel van een belangrijk geheim ...

Mijn vader kwam uit een meer gecompliceerde situatie. Zijn vader was Duitser. Niet Joods. Een onderscheiden officier uit de Wehrmacht in de Eerste Wereldoorlog. Hij had nog gevochten tegen de Russen. Diezelfde Russen, zonder wie wij hier, volgens mijn vader, allemaal nooit zouden hebben gestaan. De enige keer dat ik hem ooit heb zien huilen, was vanwege de geëxecuteerde Russen die anoniem in Amersfoort, vlakbij mijn ouderlijk huis waren begraven. Deze opa zat ook in het verzet in Nederland, maar hij werd opgepakt wegens landverraad. Omdat hij weigerde de rest van zijn verzetsgroep prijs te geven stond hij op de lijst voor een groot showproces in Duitsland. Zo ver is het gelukkig nooit gekomen. Na de capitulatie was hij de laatste gevangene, die werd vrijgelaten uit de gevangenis aan de Weteringschans.

Ook mijn andere oma keerde, na drieëneenhalf jaar in kampen, terug naar huis.

Bij ons thuis was er een sterk besef van de oorlog, maar er werd niet zwart-wit over gesproken. Mijn opa was een goede Duitser, dus niet alle Duitsers waren slecht. Mijn oma is mijn persoonlijke heldin en lichtend voorbeeld. Ondanks alles was zij het zonnetje in huis. Er was altijd plek voor iedereen en het leven moest gevierd worden. Ook leerde ze mij hoe belangrijk het is iedereen in eerste instantie als mens te behandelen. En de Duitsers? Je had Duitsers en je had Moffen.

Nu zijn we enkele decennia verder. Ik ben geen klein meisje meer. Ik heb twee kleine meisjes. De lessen van mijn oma, hebben mij geïnspireerd te zijn wie ik ben en te doen wat ik doe. Ik geef trainingen aan jongeren en volwassenen op scholen en in het maatschappelijk veld. Die gaan over identiteit, diversiteit, vooroordelen, uitsluiting en vooral wat je daartegen kunt doen. Daarnaast ben ik lid van de Commissie Dialoog van de LJG. Tevens doe ik mijn uiterste best het liberale jodendom en de orthodoxie in mijn huwelijk samen te brengen en dientengevolge begeef ik mij in verschillende Joodse gemeenten. Deze ervaringen hebben mij geleerd dat angst een slechte raadgever is. Soms zijn we onverdraagzaam jegens anderen, omdat we bang zijn iets van onszelf te verliezen. Of het nu om cultuur draait of om religie. Wanneer wij sterk staan in onze eigen identiteit, hoeven we ons niet af te zetten tegen de ander om duidelijk te maken wie wij zijn. Liberaal ben je niet om je af te zetten tegen de orthodoxie en vice versa, maar omdat bepaalde principes voor jou belangrijk zijn. Dan kan je gerust samen aan een seidertafel zitten of naar een concert luisteren van Joodse muziek. Joods ben je, omdat er bepaalde aspecten van het jodendom nu eenmaal je identiteit bepalen. Of dat nu religie, volk, cultuur, geschiedenis of een combinatie ervan is.

De Tweede Wereldoorlog vormt het meest gruwelijke voorbeeld van wat er kan gebeuren met een bevolkingsgroep, wanneer de meerderheid zwijgt. Daarom is het belangrijk de nieuwe generatie de lessen hiervan te leren in hun eigen taal. Zo'n uitzonderlijke ramp moet bovendien niet lichtzinnig worden gebruikt als argument of vergelijkingsmateriaal. We moeten ver blijven van uitsluiting en waken voor het wegnemen van menselijkheid. Door deze erfenis moeten we ons juist realiseren dat het gevaarlijk is mensen teveel in hokjes te stoppen en dat het soms goed is iemand het voordeel van de twijfel te geven.

Op dit moment maakt de Joodse gemeenschap zich ernstige zorgen over opkomend antisemitisme onder islamitische jongeren. Ik ken die jongeren en in sommige gevallen is deze angst terecht. Maar de remedie tegen antisemitisme kan in mijn ogen nooit islamofobie zijn. Waar ligt dan wel de oplossing van dit probleem? Ik geloof nog steeds dat de sleutel ligt bij opvoeding en educatie. Pas wanneer dit een gepasseerd station blijkt, zouden hardere maatregelen moeten volgen. De meeste van deze jongeren blijken nooit met Joden in aanraking te zijn geweest. De ideeën die ze hebben komen meestal van thuis of van de televisie. Laat je deze jongeren Joodse jongeren ontmoeten of met hen samenwerken, dan zie je vaak dat hun beeld volledig omslaat. Wij hoeven niet allemaal dit werk te gaan doen, maar we kunnen wel het goede voorbeeld geven, door onze eigen jongeren niet met haat of angst op te voeden. Door ons niet schuldig te maken aan datgene wat wij anderen verwijten en door niet in elke discussie de Tweede Wereldoorlog erbij te betrekken, wanneer dit buiten proportie is, juist uit respect voor hen die deze verschrikkingen hebben meegemaakt.

Vorige week kreeg ik een mailtje van Fatih. Een leerling met Turkse achtergrond van een school in Amsterdam West, die bij mij een training had gevolgd. Hij heeft met zijn klas Auschwitz bezocht, na afloop overlevenden van de Sjoa geïnterviewd en geleerd en gezien waar de uitsluiting van Joden, homo’s en anderen in het uiterste geval toe heeft kunnen leiden. Dat heeft hem zo geraakt dat hij er op Radio 1 bij Andries Knevel over heeft verteld. Een Turkse jongen op de bres tegen antisemitisme. Zo anders dan de jongeren in Arnhem die op TV vreselijke antisemitische uitspraken deden. Op die school speelden ook problemen met homofobie. Ook over dit onderwerp gaf de klas aan door het project meer openminded te zijn geworden. Zolang er jongens zijn als Fatih heb ik vertrouwen in de toekomst. Laten wij het goede voorbeeld geven en ons niet terugtrekken achter de veilige muren van onze huizen in Amstelveen en Buitenveldert. En laten we om te beginnen onze hand uitsteken, niet in de laatste plaats naar onze eigen Joodse buren, ongeacht of ze dezelfde sjoel bezoeken of niet. Wij zijn maar een kleine gemeenschap en hebben elkaar nodig. Ik blijf rustig bruggen bouwen. Voor mijn omgeving, mijn kinderen en mijzelf. De wereld verander je beginnend bij jezelf en vervolgens ‘one person at a time’. Laten we herdenken door te bouwen.

Delen |

Reacties

Channa walvisch

vrijdag 12 april 2013
Beste Chantal,

Ik neem de vrijheid je te tutoyeren. Ik vond het jammer dat ik je niet persoonlijk kon bedanken voor je mooie en emotinele toespraak in de Schouwbrg. Blij verrast ben ik dan ook je op de site van Crescas te zien. Ik sta 100% achter wat je namens de jongeren hebt gezegd. Je gaf mij het het gevoel dat je ook namens mij, oude vrouw van 76, hebt gesproken! Kol Hakawod, dank je wel!
Sjabbat Sjalom,
Channa Walvisch

Chantal Suissa

vrijdag 12 april 2013
Beste mevrouw Walvisch,

Dank u voor uw hartelijke reactie. Ik voel me vereerd en dankbaar dat ik u dat gevoel heb kunnen geven.
Leeftijd is relatief, u bent even oud als mijn vader!

Shabbat Shalom en een warme groet,

Chantal

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2017Geoefende analfabeten
nov 2017Eindelijk
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Oelpan
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Klein maar springlevend
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013