inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Eva van Sonderen

Eva van Sonderen (1948) studeerde Engels aan het Nutsseminarium en sociologie/sociale geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast verdiepte ze zich in Jungiaanse psychologie en later in het werken aan dromen in droomgroepen (o.l.v.Robert Bosmak). Ze ging aan de slag als vertaalster en free-lance journaliste, publiceerde her en der verhalen en artikelen, o.a. in De Gids, De Groene Amsterdammer en Bres. Eva werkte mee aan het boek 'Israel: een blanco cheque?' (Amphora/Van Gennep 1983). Van 1985 tot 1988 maakte ze deel uit van de vrouwengroep De Nieuwe Wilden in de Poëzie, o.l.v.Elly de Waard. Vanaf 1990 was ze correspondente voor het NIW in Israël. Een aantal jaren heeft ze bijdragen geschreven voor Levend Joods Geloof en het Jonag Bulletin. In 2016 is ze opgehouden met haar werk als sociaal rapporteur in het kader van de WUV. Zo heeft ze nu volop tijd voor andere interesse gebieden, zoals theorie en practijk van traumaverwerking in dromen;alternatieve geneeswijzen, zoals Emotional Freedom Technique (‘Tapping’), Johrei,( Japans) en de door de Nederlandse Mireille Mettes onwikkelde MIR-zelfhelings methode.

vrijdag 15 december 2017

Op de dag dat de president van de Verenigde Staten verklaarde dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël is, zat ik in het vliegtuig naar Tel Aviv. Ik had op Schiphol nog even snel een ‘dwarsliggertje’ gekocht, Pim van Lommels Eindeloos Bewustzijn. Ondertitel: “Een wetenschappelijke visie op de bijna-dood ervaring.” Naast me bleef een zitplaats vrij, dus ik kon boekjes, tas, jas breeduit neerleggen, en ik heb nog nooit zo’n prettige vlucht gehad.

Geen enkele gedachte aan Trump of wat voor vervelends dan ook, alleen de fascinerende vergezichten die door de theorie van het ‘non-locale’ (niet aan de hersenen gebonden, van ruimte en tijd losstaande) bewustzijn worden geboden. Zelf ben ik gelukkig nooit klinisch dood geweest, en heb ik ook geen bijna-dood ervaring (BDE) gehad, maar wel had ik als kind een bijzondere ervaring op het tijdstip dat, zoals later bleek, mijn vader was overleden. Middenin het boek klonk er plotseling “Ladies and gentlemen we are preparing for landing”, en ik had zoiets van: nu al?!

De volgende dag, 7 december, bekeek ik tussen het uitpakken van koffers en het boodschappen doen door, de opname van Trumps redevoering. Hij zag er uit als een onnozele schooljongen die van de strak kijkende bovenmeester Pence een boodschap moest voordragen. Of eigenlijk is bovenmeester te vriendelijk voor Pence; hij zag er uit als een evil genius. Het was een zalvende boodschap; ik heb Trump nog nooit zo vaak het woord “peace” horen gebruiken, zonder dat er iets concreets werd gezegd over hoe die valt te bereiken. De term “verenigde en ondeelbare hoofdstad” werd niet gebruikt en ook de grenzen van deze hoofdstad zouden door de beide partijen zelf moeten worden vastgesteld. Een schouwspel voor de bühne dus, vooral bestemd voor de evangelische achterban die de Republikeinen blijvend nodig hebben.

Maar ondertussen. Zo zag niet iedereen het, merkte ik toen ik kranten ging lezen, Nederlandse en Israëlische, en een kijkje nam op Facebook. Alleen Ronny Naftaniel leek dezelfde mening toegedaan. Hoe ver de gewenste vrede weg is, blijkt wel uit de enorme polarisatie van meningen. Emotionele reacties, woede, blijdschap, opluchting, vrees, ook in mijn eigen kring van vrienden en bekenden liepen de reacties sterk uiteen. Van het uitroepen tot Drie Dagen van Woede door de Palestijnen – “wees maar voorzichtig vandaag” raadde een Nederlandse vriendin me aan – tot blijdschap van een Nederlands-Israëlische vriendin dat de wereld na drieduizend jaar zou erkennen dat Jeruzalem Israëls hoofdstad is. Andere Israëlische vrienden waren somberder en vreesden een derde intifada. Ha’aretz schreef dat het vredesproces al lang dood was en dat Trump slechts het overlijden bekend maakte.

Het Nederlandse regeringsbeleid blijft er bij dat er een twee-statenoplossing moet komen. Wat mij altijd opvalt, is de volkomen rationele houding van Nederlandse ministers en diplomaten – ik was bij de bijeenkomst in de LJG Amsterdam met onder meer oud-minister Koenders van Buitenlandse Zaken. Het lijkt of ze er geheel geen rekening mee houden hoe getraumatiseerd de Israëlische bevolking is. Een angsttrauma, niet alleen veroorzaakt door de vele oorlogen hier, maar in de eerste plaats de nagalm van bijna tweeduizend jaar vervolging, vernedering en slachtpartijen, met als dieptepunt natuurlijk de gruwelijke massamoord door de nazi’s. En niet alleen vervolging in West-Europa maar ook in Noord-Afrika en in Aziatische islamitische landen. Van een Irakees-Israëlische vriendin hoorde ik over het Farhoed (pogrom) waar haar familie in Irak mee te maken had gekregen, waarna ze met achterlating van al hun bezittingen naar Israël waren gevlucht. Haar familie is behoorlijk rechts, alleen zij, die in Israël is geboren, voelt zich helemaal op haar gemak met Arabieren. Ze werkt als onderwijzeres op een door Amerikanen opgerichte Palestijnse ‘vredesschool’ in Beth Chanina, waar ze de kleuters met liedjes Hebreeuws leert.

Over het algemeen staan Israëli’s met Mizrachi en Sefardische wortels echter wantrouwender tegenover Arabieren dan Asjkenazische Israëli’s. Of misschien kun je dat niet zeggen – in Nederland sprak ik met de in Israël wonende zoon van een Joodse vriendin, die Israël even was ontvlucht om bij te komen in het rustige Nederland. Hij had met zijn jonge gezin eerst in een van de nieuwe wijken gewoond die buiten de Groene Lijn zijn gebouwd, waar een woning voor een jong gezin nog betaalbaar is. ’s Avonds werd er voortdurend geschoten vanuit het naburige Arabische dorp, en niet alleen op bruiloften, zoals ik veronderstelde. “Iedereen heeft daar wapens”, zei hij. Het gezin vertrok en woont nu in een kleine, armoedige woning in een orthodoxe wijk in het centrum van Jeruzalem.

Vrijdagochtend 8 december had ik een bijeenkomst van mijn johrei-groep, in het huis van een jonge Japanse vrouw in de wijk Aboe Tor, een half Joodse, half Arabische wijk van welgestelden. Johrei is een Japanse healing methode, zoiets als reiki, maar niet zo commercieel. Voor johrei-behandelingen mag je geen geld vragen; johrei is gericht op heling, niet op het opzetten van een winstgevende eigen praktijk. En het doel is bijdragen tot een mensheid die in vrede kan leven. Het was echt wat ik nodig had na een dag vol woedende declaraties en beelden van rellen en vlagverbrandingen.

Onze jonge gastvrouw vertelde dat ze “in een johrei-gezin was geboren”, zo ongeveer als ik in een Montessori-gezin ben geboren, en dat ze nu voor twee jaar in Jeruzalem zou blijven en hoopte johrei verder te kunnen verspreiden. Ze was werkzaam geweest bij de Japanse ambassade en werkte nu voor de Verenigde Naties. De flat waar ze net was ingetrokken, bood via een schuifraam een overweldigend uitzicht op de Oude Stad en de heiige heuvels daarachter. Het was goed om een paar uur in een harmonieuze omgeving te werken met rustige, kalmerende energie.

Deze werkelijkheid bestond ook, al werden er tezelfdertijd protestdemonstraties gehouden in Ramallah, Hebron, Tulkarem en Nablus, waar met stenen en molotovcocktails werd gegooid en waar het leger terugschoot – met rubberkogels, maar soms ook echte kogels – en traangas gebruikte. Vandaag , 12 december, lees ik over de resultaten van een Palestijnse enquête onder de Palestijnse bevolking: 91 procent van de respondenten ziet Trumps verklaring als een gevaar voor de Palestijnse zaak; 45 procent wil alle contacten met de VS verbreken, een klacht indienen bij het Internationale Gerechtshof en tegelijkertijd een gewapende opstand beginnen.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
aug 2019Tisja beAv 2019 – “God on Trial”
aug 2019Ervaringen uit de diaspora
jun 2019Nechama Rivlin 1945-2019
mei 2019Bosbranden
mei 2019Songfestival
mei 2019Na de wapenstilstand
apr 2019Dovemansoren
mrt 2019Een ongewoon verhaal
mrt 2019Poerim in beeld
mrt 2019Stress hanteren en trauma’s kwijtraken
mrt 2019Lente in Amsterdam, winter in Jeruzalem
feb 2019Berichten uit de diaspora
jan 2019Overdenkingen na het overlijden van Amos Oz
dec 2018Een bezoek aan Tekoa
nov 2018Da'at Elyon
nov 2018Chaja Polak: ‘De man die geen hekel had aan Joden’
okt 2018Gesprek met Marceline Loridan-Ivens (2003)
sep 2018Ari Fuld z.l. – een sympathieke rechts-radicale settler
sep 2018Rosh Hasjana, goed en slecht nieuws
aug 2018Wel of niet (koosjer) vlees eten
jul 2018Tisja beAv – The joy of our heart has ceased, our dancing has turned into mourning
jul 2018In memoriam – Claude Lanzmann
jun 2018Pluralisme in Jeruzalem en Tel Aviv
mei 2018Pressurecooker Gaza ontploft
mei 2018Onnodige tragedie
apr 2018Israëls zeventigste verjaardag
apr 2018Lange, hete zomer
mrt 2018Een toevallig gevonden boek
mrt 2018Terugblik op Poerim
feb 2018Noodkreet
jan 2018Deportatie en verzet
jan 2018Doodstraf
dec 2017Rust en rumoer
nov 2017Meeliften op het dagboek van Anne Frank
okt 2017Noach, de zondvloed en (seksueel) geweld
okt 2017Vreugde van het water scheppen
okt 2017Een dinsdag in Jeruzalem
sep 2017New age, alt-right en antisemitisme
aug 2017De totale zonsverduistering
jul 2017De Kotel en de wet op bekering
jun 2017Geweld tegen Arabische vrouwen
mei 2017De zakenman en het fotomodel op bezoek in Jeruzalem
mei 2017Jom Hasjoa in Israël
apr 2017De maaltijd van de Moshiach
apr 2017Demonstreren in Jeruzalem
mrt 2017Weapons of the Spirit
mrt 2017Ana B’choach
feb 2017Emoties en de brit mila
jan 2017Een nieuwe koning in Egypte die Jozef niet had gekend
jan 2017Aanslag in Armon Hanatziv
jan 2017De rechtsstaat Israël
dec 2016Ellende en onheil
dec 2016Portefeuille
nov 2016Bosbranden
nov 2016Amerikaanse verkiezingen
okt 2016Sjana tova – van traditioneel tot vernieuwend
sep 2016Afscheid bij Crescas
sep 2016Prayer for the Soul and the Holy City
sep 2016Bariloche
aug 2016Gideon Levy
aug 2016Zomergasten en groene papegaaien
jul 2016Traditie en moderne ontwikkelingen
jun 2016In memoriam: Alegria
mei 2016Donkere wolken boven Zion?
mei 2016René Kahn – Tikoen Olam met behulp van psychofarmaca
apr 2016Overdenking bij de dood van Wim Brands
mrt 2016Denkflarden bij het samenstellen van sjlachmones
mrt 2016Stervensbegeleiding in Jeruzalem II – het French Hospice
mrt 2016Stervensbegeleiding in Jeruzalem
feb 2016Uitzichtloosheid in Gaza
feb 2016Separate but equal is not equal. Hebben vrouwen gewonnen, of de religieuze stromingen?
jan 2016Aanslagen op de Westoever
jan 2016Van Dis
dec 2015Het verschillende gebruik van messen
dec 2015Chanoeka 2015
nov 2015De oorlog van Gog en Magog
nov 2015Herdenking van de moord op Rabin
okt 2015Een bi-nationale staat voor twee volkeren
okt 2015De terreur van de lange messen
sep 2015Is er nog één Joods volk?
aug 2015Profetie
aug 2015Toch nog lichtpuntjes
jul 2015Tisja beAv 2015
jul 2015Een spook waart door Jeruzalem ...
jul 2015Tegengestelde verhalen - wat is waarheid
jun 2015Stedenband
jun 2015Licht en donker in Jeruzalem
mei 2015Catch the Jew! (Vang de Jood)
mei 2015Beth Mozes
apr 2015Tunnel of Hope
mrt 2015Angst en trauma hebben de verkiezingen gewonnen
mrt 2015Poeriem en Iran
feb 2015Nederlandse Joden, hier of daar
feb 2015Ibrahim Abu El-Hawa
jan 2015Verschillen in perceptie na de aanslagen in Parijs
jan 2015Journaal van te verwachten sneeuwstorm
jan 2015Het jaar 2014
dec 2014Chanoeka tussen Rechovot en Jeruzalem
dec 2014Welkom terug
nov 2014Door de Arabische sjoek
nov 2014Olijven plukken (2)
okt 2014Olijven plukken met Rabbis for Human Rights
okt 2014De goede oude tijd
okt 2014Onder de helm
sep 2014Rosj Hasjana 2014
sep 2014Berlijn en Jeruzalem
aug 2014Overwinning
aug 2014Staakt-het-vuren
jul 2014Oorlog en de as van de Rode Koe
jul 2014In Israël gebeurt in drie weken meer dan in Nederland in een jaar
jun 2014Hopen op het beste, het ergste vrezen - vervolg
jun 2014Hopen op het beste, het ergste vrezen
jun 2014Sjawoe’ot en de éénstaat oplossing
mei 2014Naar Tekoa
mei 2014Het Achterhuis voor tieners verklaard
mei 2014Anne Frank met luxe verwen-arrangement
apr 2014Jeruzalems begin en einde van Pesach
apr 2014Is er hoop na Kerry?
apr 2014De Holyland affaire
mrt 2014Nu al: pre-Pesachkoorts
mrt 2014Botsende klimaatzones en botsende belangen
feb 2014Diaspora-nieuws
feb 2014Ziekenfonds
jan 2014Landau over Sharon
jan 2014Afrikaanse asielzoekers in Tel Aviv
dec 2013Pre-Kersjt in Jeruzalem
dec 2013Een geurkaarsje voor Mandela
dec 2013Amos Oz, Chanoeka en Friedländer
nov 2013De Hollandsche Schouwburg. Theater, Deportatieplaats, Plek van Herinnering
nov 2013Filipijnen
nov 2013Bethlehem, de film
okt 2013Aviva Zornberg over de akeda
okt 2013De Kabbala van rabbijn Ashlag
sep 2013Wie verdient er nu de Nobelprijs?
aug 2013Scheermes en scheerkwast bij de hand houden
aug 2013Een relatief rustig eiland
aug 2013Gasmasker
jul 2013Tisja Be'Av
jul 2013Dertigste Jeruzalem Filmfestival
jul 2013Tel Aviv, stad van tegenstellingen
jun 2013Hitte
jun 2013Rosj Chodesj Tammoez
jun 2013'De vijand'
mei 2013Een echte seculiere sjabbatsfeer
mei 2013Onderduiken in de apenrots
apr 2013In dienst gaan
apr 2013Zon en zingeving in Israël
mrt 2013Kitniyot
mrt 2013Chamsin
mrt 2013Rabbi Menachem Froman, van Goesj Emoeniem tot Jerusalem Peacemaker
mrt 2013Conflict bereikt tuinhekje
feb 2013David Hartman - zichrono livracha
jan 2013The day after
jan 2013Ontregeld
jan 2013Lemaleh et hachalal
dec 2012Chanoeka in Nachlaot
nov 2012Oorlog met Gaza (2)
nov 2012Oorlog met Gaza
nov 2012New York
okt 2012Noach, de Zondvloed en zonne-energie
okt 2012Op de Machane Yehuda
sep 2012High Times – thuiskweek in Israël