inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Nathan Lopes Cardozo

Rabbijn Dr. Nathan Lopes Cardozo (1946) werd geboren in Amsterdam en woont sinds 1977 in Israël. Als kind van een Portugees-Joodse vader en een niet-Joodse moeder heeft hij een lange weg afgelegd. Op zijn 16e is hij ‘uitgekomen’ (Joods geworden) bij Chacham Salomon Rodrigues Pereira. Jaren later haalde hij zijn rabbijnentitel aan de orthodoxe Gateshead Yeshiva. In Jeruzalem richtte hij de David Cardozo Academy op. Rabbijn Lopes Cardozo publiceert regelmatig en neemt daarbij geen blad voor de mond.

vrijdag 21 februari 2014


Deze column is uit het Engels vertaald door Rob Fransman. Voor degenen die de voorkeur geven aan de oorspronkelijke tekst hebben wij de Engelse versie in de vorm van een pdf opgenomen.




Het is hoog tijd om radicaal anders te gaan denken over ons jodendom en het te bevrijden uit de verzuilde hokjes waarin het al te lang gevangen zit. Er hangt te veel van af om de kans die ons geboden wordt, niet te benutten.

De meeste religieuze Joden zijn zich er niet van bewust dat jodendom een aflopende zaak is. Integendeel, zij zien hun jodendom als blakend van gezondheid. Hebben we niet al die bloeiende Joodse scholen, de jesjiwot, orthodox en liberaal, seminaria voor vrouwen en de vele outreach-programma's? Verschenen er ooit meer Joodse leerboeken dan juist nu? Allemaal waar, en toch lijdt het jodendom aan een ernstige ziekte. Niet alleen ons jodendom maar de gehele wereld heeft dringend behoefte aan groots creatief denken.

We zijn verslaafd geraakt aan het eindeloze aanbod van allesomvattende informatie maar zijn niet in staat om die overvloed te verwerken. We doen er niets anders mee dan die te recyclen. Tegelijkertijd worden we overspoeld door triljoenen soundbites. Iedere denkbare informatie krijgen we elke minuut aangereikt en dat verschaft ons meer kennis dan waar we ooit van durfden dromen. Maar het probleem is dat al deze zo makkelijk beschikbare informatie ons creatieve denken in de weg staat. Voor werkelijk creatieve spirituele vernieuwing zijn we uiteindelijk bang geworden. We bewonderen creativiteit wanneer het gaat om vindingen die geld opleveren, maar wanneer onze ziel wordt uitgedaagd, weten wij geen antwoord. Echt vernieuwend denken is voor ons te abstract en te delicaat. Want vernieuwing wordt altijd gezien als een bedreiging, misschien zelfs als heiligschennis. Echte vernieuwing verlangt van ons dat we zelf denken en het uiterste van onze hersens vergen. Dat kost veel moeite en het beantwoordt niet aan onze belangrijkste behoefte: de noodzaak tot onmiddellijke genoegdoening. Onze hartstocht voor het normale verhindert dat wij een generatie met visie en de capaciteit tot werkelijke vernieuwing voortbrengen.

Alleen uit sommige kleine, seculiere elitegroepen komt soms een opzienbarend idee - Hawking’s black holes, Aumann met zijn game-theorie. Maar in het jodendom vinden we hoogst zelden iemand die zelfs maar een zweem van vernieuwing brengt. Dat geldt niet alleen voor het orthodoxe, maar ook voor het liberale en conservatieve jodendom. In lang vervlogen tijden leidde discussie in onze religie tot een vurig debat dat uitmondde in revolutie waardoor onze kijk op het jodendom en de wereld blijvend veranderde. In de tijd van de Baal Shem Tov werd het Chassidisme gesticht, een geheel nieuwe benadering tot God en Tora, maar het huidige jodendom is idee-loos. Want we zijn bang geworden om onze hersens te prikkelen. Vernieuwend denken past niet in onze vastgelopen religieuze richtingen, en als er al aandacht aan wordt besteed, wordt het vaak afgedaan als een vorm van ketterij. De reden is overduidelijk: anders denken geeft ons niet de innerlijke rust waar we zo veel behoefte aan hebben. We houden ons liever vast aan het veilige midden waar we onze middelmatige dromen kunnen dromen en alles laten zoals het was.

Op de meeste van onze jesjiwot wordt creatief denken niet aangemoedigd. We prefereren kleingeestige specialisatie boven breed creatief denken. Daarmee brengen we een generatie voort die het belangrijk vindt om de bomen water te geven maar niet weet hoe ze zelf een bos moet planten. In plaats van onze jongeren aan te moedigen zelf te denken, schrijven wij hen voor wat zij moeten denken. Daarmee worden zij beroofd van datgene wat juist het grootste menselijk goed is: creatief denken. Een overvloed aan Halachise literatuur onderwijst alle hoekjes en gaatjes van Joodse wetgeving maar is nauwelijks in staat inspiratie op te wekken. Een grote hoeveelheid van oppervlakkige filosofieën omtrent het jodendom wordt steeds populairder. Dit is een tragedie, maar velen zien het als een zegening.

En daarmee raken we het knelpunt. We zien twee extremen: óf onze jongeren lopen weg van het jodendom, óf hebben er op zijn best een lauwwarme relatie mee. Of zij zijn zo geobsedeerd door iedere fijne nuance dat zij opgaan in een religieus extremisme en door de bomen het bos niet meer zien.

Wat we niet willen erkennen is dat dit door ons eigen onderwijssysteem is veroorzaakt. In beide gevallen zijn jonge mensen het slachtoffer van de ziekte van kennis om kennis.

Kennis is geen hebbeding. Informatie is bedoeld om uit te groeien tot iets dat veel belangrijker is, namelijk om uit alle verzamelde gegevens zinvolle ideeën op een hoger niveau te creëren. Kennis vraagt niet om doorgegeven te worden maar om begrepen te worden en daarmee nieuwe werelden te ontdekken.

Hedendaags Joods onderwijs voedt een generatie op die wel alles weet over naleving van de Halacha, of deze afwijst zonder het flauwste idee te hebben wat Halacha nu eigenlijk is. Dat geldt des te meer voor hun leraren. Sommigen zijn grote Talmoedische geleerden, maar juist zij realiseren zich niet dat zij verdrinken in de zee van hun kennis. Hoe meer zij weten, hoe minder zij begrijpen. Zoals een peuter die denkt een vis te redden door het aquarium leeg te laten lopen, zo denken deze rabbijnen de leerling van spirituele zuurstof te voorzien, terwijl ze hem in werkelijkheid verstikken. Daarmee herschrijven zij het jodendom en vervreemden het van de ideeënwereld waar zijzelf zo pal voor staan. Omdat de uiterlijke vorm bewaard blijft, claimen ze de continuïteit van het jodendom. In werkelijkheid wordt het jodendom door hen gebalsemd. Aan de andere kant hebben we te maken met mensen die over het jodendom spreken en doceren terwijl het hun volledig aan gedegen kennis ontbreekt.

Steeds minder religieuze jongeren kennen het werk van de grote Joodse denkers uit heden en verleden. Zelfs wanneer zij die kennis wel in huis hebben, wordt de ideeënwereld van deze filosofen gepresenteerd als informatie in plaats van die te zien als een uitdaging tot gezond denken en als stimulans om de eigen creativiteit te ontwikkelen. Dat is tragisch omdat de spirituele en intellectuele uitdaging die het leven ons vandaag stelt, niet kan worden beantwoord door simpelweg over de schouders naar het verleden te kijken. Antwoorden uit het verleden die ooit afdoende waren, zijn nu gedateerd.

Op werkelijk belangrijke vragen krijgen we geen nieuwe theorieën, hypotheses en gedurfde ideeën als antwoord. Daarvoor in de plaats krijgen we clichés geoffreerd, of die nu uit de orthodoxe, conservatieve of liberale hoek komen. Gedestilleerd uit een keur aan doe-het-zelf boeken, geschreven door auteurs die claimen dat hun filosofische informatie direct van de berg Sinaï komt. Triviale, simplistische en vaak foutieve informatie vervangt betekenisvolle denkbeelden. Tweets – uiteraard te kort voor behoorlijke argumentatie – worden gepresenteerd als ‘het perfecte antwoord’, netjes passend in de onderontwikkelde filosofie van de auteurs. Zo slaat het iedere poging tot serieuze discussie dood. De queeste naar zekerheid verlamt het vermogen om naar diepere betekenis te zoeken.

Ieder idee binnen het jodendom heeft meer dan één facet, vol als het is met contradicties, tegengestelde meningen en onoplosbare paradoxen. Helaas is het verlangen naar zekerheid zo groot dat het de beste rem is op het ontplooien van intellectuele capaciteiten om zo de pracht van al deze tegengestelde meningen te waarderen.

De Talmoedische wijzen bewezen hun grootheid door hun eigen strijd en twijfel en hun poging om daarvoor een oplossing te vinden, te delen met hun leerlingen. Zie Beit Hillel en Beit Sjammai die worstelden met de existentiële vraag of het beter voor de mens was om geschapen te zijn of juist niet (1). Juist het feit dat leraren bereid waren hun innerlijke leven met hun leerlingen te delen, maakte de discussie zo opwindend. Zo creëerden zij spanning in het beet midrasj, voerden strijd met hun eigen ideeën en vroegen hun studenten om mee te vechten met het mes tussen de tanden. In het aanleren van dogma’s bestond geen interesse, integendeel, aan de studenten werd gevraagd geloofspunten uitvoerig te analyseren en zonodig te ondermijnen om zo de grote existentiële vragen te ontdekken en verder te zoeken. Deze leraren wisten dat niet alle paradoxen kunnen worden opgelost omdat het leven zelf nu eenmaal uit paradoxen bestaat. Zij realiseerden zich ook dat met een antwoord de discussie doodgeslagen werd, maar dat juist de vraag en wedervraag de geest opent en het hart inspireert.

Natuurlijk, zo’n benadering is niet risicoloos, maar authentieke levensvragen zonder risico bestaan niet. Niets is erger dan toe te geven aan de luiheid en oppervlakkigheid die onderzoek belemmert en alles bij het oude laat. Zo’n benadering verschrompelt het Joodse universum tot een egocentrisch, zelfbevredigend ideologisch getto en berooft het van haar meest essentiële onderdeel: het voortdurende debat over de religieuze betekenis van het leven, het streven naar een hoger niveau en de vraag hoe te leven in de aanwezigheid van God.

Outreach-programma’s, hoe goedbedoeld ook, zijn industriële instituten geworden met de focus gericht op massaproductie. Hoe meer mensen er toe gebracht kunnen worden Joods religieus te leven, hoe succesvoller de outreach. Dat deze methode ongeschikt is voor nieuwkomers die veel voor een nieuw en krachtig jodendom zouden kunnen betekenen, deert hen niet. Het doel is om de nieuwkomer netjes in te passen in het bestaande stramien. Dat hun verouderde theorieën onafhankelijke geesten tot afschuw van het jodendom kunnen drijven, komt niet in hen op. Wat geldt, zijn de grote aantallen. Hoe maken we zo veel mogelijk mensen religieus? Miljoenen dollars worden gespendeerd om meer Joden in een religieuze eenheid te stoppen. Hun ideaal is de situatie zoals in de tijd van de generatie van de Toren van Babel: de hele wereld was van ‘één taal en één spraak’. We produceren een religieus Joodse gemeenschap van kunstmatig conformisme en creëren een generatie van ja-knikkers. In die wereld is geen plaats voor onafhankelijk denken en verschil van inzicht. Zij die zelf denken of een thesis hebben ontwikkeld, worden veroordeeld. Wat Kierkegaard ooit zei over het christendom is helaas ook waar omtrent het jodendom: ‘het beste bewijs van de teloorgang van het christendom is het wonderbaarlijke aantal Christenen dat het met elkaar eens is’. (2)

Inzicht is vervangen door clichés, flexibiliteit door koppigheid en spontaniteit door gewoonte. Respect voor spiritueel, intellectueel en moreel verschil van mening was eens een van de pijlers van het jodendom, nu wordt er de banvloek over uitgesproken. In plaats van vermetelheid aan te moedigen, verheffen wij hielenlikken tot deugd. Iedere gezonde rebellie tegen bestaande conventies wordt doodgezwegen. Eliezer Berkovits werd genegeerd toen hij betoogde dat de Halacha in het defensief gedrongen was. De grote denker Abraham Joshua Heschel wordt volledig door de orthodoxie genegeerd. In Charedi-jesjiwot wordt geen aandacht besteed aan Rav Kook. In sommige liberale kringen worden orthodoxe ideeën afgedaan als ouderwets zonder dat ze werkelijk op hun waarde worden bestudeerd. De poging om ons te doen geloven dat fundamentalisme een reëel intellectueel standpunt is, is oneerlijk. In werkelijkheid betekent het juist exact het tegenovergestelde. Grote zienswijzen uit het verleden worden misbruikt om ons te overtuigen dat imitatie nodig is om bij de religieuze elite te horen. Zo is spiritueel plagiaat geadopteerd als juiste manier van religieus leven en denken.

Toch is er ook vandaag een groeiend aantal dissidenten binnen het hedendaagse jodendom. Er zijn zelfs jesjiwot en instituten waar een tegendraads geluid wel wordt gehoord. De tragedie is dat het geluid te zwak is om door de religieuze gevestigde orde te worden verstaan. Die is daarvoor te veel in de ban van de platheid van middelmatige instituten met grote aantallen leerlingen, waar mensen in religieuze nood een pasklaar antwoord krijgen en alle aandacht uitgaat naar zouteloosheid en trivialiteit.

Joodse denkers met werkelijk vernieuwende ideeën verdrinken in een brij van conformisme. Zij lijden een eenzaam bestaan, niet ondersteund door een cultuur die hen afwijst. Liever dan broodnodige religieuze vernieuwing toe te juichen, geven conformisten er de voorkeur aan om hun idolen te aanbidden en spiritueel alles bij het oude te laten.

Niet dat het anders is in de niet-Joodse wereld. Als Socrates, Plato, Kant of Spinoza vandaag zouden leven, zouden zij – behalve hier en daar in een filosofisch vaktijdschrift dat door niemand wordt gelezen – hun naam slechts sporadisch in de media terugvinden. Onze generatie begrijpt niet dat we zonder deze giganten uit het verleden nog steeds zouden leven in een primitieve wereld zonder de kennis en luxe die de wetenschap ons bracht. Of we het nu wel of niet eens zijn met deze denkers, zij waren het die hebben gezaaid opdat wij door de eeuwen heen hebben mogen oogsten. Vandaag zouden deze filosofen worden bedolven onder een zee van soundbites die slechts dienen om het eigen gelijk te bevestigen.

Zo is het ook met het jodendom. De meeste Talmoedleraren realiseren zich niet dat de schrijvers, wiens ideeën ze onderwijzen, zich in hun graf zouden omdraaien als ze wisten dat hun opinie tot dogmatiek verheven is. En over dogma’s mag niet worden gediscussieerd. De wijzen van vroeger wensten dat hun ideeën zouden worden getest, bediscussieerd, doordacht en opnieuw geformuleerd. Zij wisten dat geloofszaken kneedbaar in plaats van statisch moesten zijn. Halacha is het praktische resultaat van leven met een niet-afgerond geloof. Het blijft altijd opwindend en altijd onderhevig aan verandering zonder dat de grote pilaren van het jodendom worden aangetast. Zij wisten dat alleen zo het jodendom de verlammende angst voor rigide tradities kon vermijden en tegelijkertijd niet vervagen tot een utopische droom.

Ouders van nu die ongerust zijn over het gebrek aan enthousiasme voor het jodendom van hun kinderen, realiseren zich niet dat zijzelf een systeem steunen dat enthousiasme onmogelijk maakt.

Het hedendaagse jodendom heeft dringend behoefte aan welbespraakte critici. Het heeft Einsteins, Freuds en Pasteurs nodig om de ongekende mogelijkheden en grootheid van het jodendom te kunnen overdragen. Het jodendom moet overnieuw worden uitgedaagd door nieuwe Spinoza’s en Nietzsches. Meedogenloze atheïsten zouden onze rabbijnen angst moeten inboezemen en hen dwingen om tot gedurfde ideeën te komen.

Het is hoog tijd om de koe bij de hoorns te vatten en ons niet langer te verschuilen achter de excuses die uiteindelijk het jodendom in een façade zullen veranderen. We kunnen ons niet langer veroorloven om steeds weer over onze schouder te kijken. Alles in het jodendom vraagt moed. Het doel is niet om de absolute waarheid te vinden, doch de inspiratie om er eerlijk naar te zoeken. Tora-studie is de belangrijkste taak in het leven, maar ook de gevaarlijkste omdat het zo makkelijk leidt tot zelfgenoegzaamheid en spiritueel bedrog. De pijniging van onze ziel is een stuk makkelijker dan het verheffen van onze geest.

Wij zouden moeten zoeken naar het jodendom in zijn embryonale staat toen het nog niet was vastgenageld in de Halacha zoals we die vandaag kennen. We moeten terug naar de grote ideeën van toen. Controverses en verschillende meningen moeten we benutten opdat we de spirituele behoefte van de moderne mens kunnen beantwoorden en zijn ziel inspireren.

We zouden een voorbeeld moeten nemen aan de grote Nederlandse schilder Rembrandt, die - anders dan zijn generatiegenoten - het Nederlandse landschap gebruikte om verborgen thema’s te tonen en daarmee het bovennatuurlijke verbond met een werkelijkheid die hij geestdriftig hervormde om een nieuwe creatie te ontwikkelen. Ondanks dat hij voortdurend in conflict was met zijn omgeving, is juist hij maatgevend voor zijn tijd. Omdat hij ons inzicht gaf in alle dimensies van zijn kunst, spreekt Rembrandt ons ook vandaag nog aan. Zijn kunst was uniek en nooit eerder vertoond. De uniciteit van kunst is analoog aan die van religie, in die zin dat men kunst of religie niet kan erven. Men moet er voor knokken. Kunst behoort niet kant en klaar te zijn. Evenzo staat het met de religie. De taak van de kunstenaar is om de toeschouwer te storen en wakker te schudden. Wanneer hij vermoeid zijn werk staakt, laat hij het aan anderen over om het te continueren. Met de Joodse traditie is het niet anders. Die krijgt men niet zo maar. Religieus leven is leven in permanent conflict. Het jodendom staat nog altijd in de steigers. Mijn mening is dat die moeten blijven staan terwijl wij verder bouwen.

Ik pleit hier niet voor reformistische veranderingen, zo vaak uitsluitend gebracht als vernieuwing vanwege vernieuwing. Hoe vaak zijn ze geen gevolg om het ons makkelijk te maken en ons goed te doen voelen en verder te laten dromen. De geschiedenis leert ons dat deze aanpak niet werkt omdat werkelijk religieuze beleving te vaak ontbreekt. Zelfs als verbetering vooralsnog twijfelachtig is, moeten we niet bang zijn om enthousiast aan vernieuwing te blijven werken. De tijd is aangebroken dat we anders gaan denken over de traditionele methodes van Joods onderwijs. We hebben een ander soort jesjiewa nodig: een waar studenten in hun geloof worden uitgedaagd, waar zij worden geconfronteerd met Joodse en niet-Joodse denkers, waar zij zich bewust worden dat niet zekerheid maar twijfel educatie oplevert, waar niet de rabbijnse autoriteit maar religieuze authenticiteit almachtig is. Een jesjiewa waar leraren de moed opbrengen om hun twijfels met studenten te delen. Studenten moeten weten dat het jodendom ons leert om met onzekerheid om te gaan en er mee te groeien; dat wij juist door onze onzekerheid religieus kunnen zijn. Studenten moeten leren dat jodendom de kunst is om afdoende conclusies te trekken uit onvoldoende feiten. Zo is het leven nu eenmaal, want onze enige zekerheid is een redelijke mate van waarschijnlijkheid.

Het is hoog tijd dat in Israël opnieuw ‘Tenten van Abraham’ worden gebouwd waar religieuze en niet-religieuze Joden de zienswijzen van grote geesten uit vroegere en latere generaties kunnen bestuderen en beargumenteren. Waar studenten zich kunnen verdiepen in het wonder van het jodendom, haar strijd en zorgen en haar zoektocht naar nieuw begrip van zichzelf. Het moet een plaats zijn waar eerlijke discussie mogelijk is, zelfs wanneer dat leidt tot het in vraag stellen van componenten die nu als fundamenteel worden gezien. Het was Abraham tenslotte zelf die het Joodse volk opdroeg de afgoden te breken en de heilige koeien te slachten. Ongetwijfeld zal dit leiden tot verwoede argumentatie en vurige discussie. Laten we nooit vergeten dat het juist tegenstellingen zijn die ons de spirituele emancipatie brachten.

Grote veranderingen kunnen bevrijden, ze kunnen ook pijnlijk zijn. Maar zonder verandering is er niet alleen geen toekomst voor het jodendom, zonder verandering is ons jodendom zinloos.

We hebben dringend behoefte aan een nieuwe manier van denken die de Tora in het midden van ons bestaan plaatst. We hebben moedige ideeën nodig die ons ontvankelijk maken voor een hernieuwde confrontatie met Gods aanwezigheid. Dat vereist heldenmoed en misschien zal het oncomfortabel en pijnlijk zijn. Maar in het eeuwige conflict in het hart van de mens zorgt het wel voor de bevrijdende ademteug.







1. Eruvin 13b.

2. M.M. Thulstrup’s ‘Kierkegaard’s Dialectic of Imitation’, in H.A. Johnson and N. Thulstrup (eds.), A Kierkegaard Critique (New York: Harper, 1962) p. 277.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
aug 2019When Times Change, Jewish Education Changes
aug 2019The Sweetening of the Divine Word
aug 2019A Command to Cancel the Commandments Tolerating Heresy
jul 2019Life: The Courage to Say 'Li'
jul 2019The Divine Insanity of Halachic Chess
jul 2019Limmud
jun 2019The Embarrassment and Honor of Being Called a Rabbi, and Third-Epoch Halacha
jun 2019The High Priest, the Pope and I
jun 2019My Struggle with Persuasion and the Truth Concerning other Religions
jun 2019Is the Torah Divine? Thoughts for Shavuot on Combustibility
mei 2019A Vote of Confidence
mei 2019To Madonna
mei 2019On Music Baths And Art As Religious Protest
mei 2019Yom Ha’atzmauth The Eternal Marriage
mei 2019My Chareidi and Modern Orthodox Struggles Question 9, Part Two
apr 2019Bread is an Arrogant Matza
apr 2019Question 9 My Chareidi and Modern Orthodox Struggles Part One
apr 2019The Israeli Elections Radical Otherness
mrt 2019Faith and Freedom The Passover Haggadah of Rabbi Dr. Eliezer Berkovits
mrt 2019Thoughts to Reject Purim
mrt 2019My Hardship with Honest Teaching And Its Privilege
mrt 2019My Controversy with the Mainstream Orthodox Community – Part 2
mrt 2019My Controversy with the Mainstream Orthodox Community – Part 1
feb 2019My Fascination with the Chaotic World of the Talmud Ten Questions for Rabbi Lopes Cardozo
feb 2019The Kotzker, Spinoza and I Ten Questions for Rabbi Cardozo
feb 2019The Sanctity of Shabbat Yes to the Ayalon Bridge, No to the Eurovision Song Contest
feb 2019My Search for and Momentary Loss of God
jan 2019Why I (Refuse to) Pray Ten Questions for Rabbi Cardozo
jan 2019Torah Reaches Beyond the Boundaries of Strict Halacha
dec 2018An interview with Rabbi Cardozo: Taking issue
dec 2018Parashat Miketz The Pain of Being a Tzaddik
nov 2018Parashat Vayeshev Divine Emanations, Chanuka and the Future of the State of Israel
nov 2018Parashat Vayishlach Amalek, Jewish Injustice, Converts and a Warning to the Chief Rabbinate
nov 2018Parashat Vayetze Be Fearful of Religion (1)
nov 2018Parashat Toldot Admitting A Mistake: Even God Does
nov 2018Pittsburgh - In Memory of Its Victims Faith, Death and Frontal Encounter (A Short Insight while on the ...
okt 2018The Curse of Religious Boredom
okt 2018Parashat Noach
okt 2018Introduction to Torah Torah: The Unavoidable and Disturbing Text
sep 2018Simchat Torah: The Unapproachable Text
sep 2018Simchat Torah Technology and the Outdated Torah Scroll
sep 2018Rosh HaShana: Fairy Tales and Humor
aug 2018Rosh HaShanah: What Really Counts
aug 2018The Joy of Saying: I am Sorry The Portuguese Spanish Selichot
aug 2018Parashat Shoftim Surround Yourself with Cleanliness
aug 2018Achieving Unity While Remaining Divided
jul 2018Tish'a B'Av – The Ninth of Av Who Needs the Temple?
jul 2018The Controversy Surrounding My Louis Jacobs Memorial Lecture
jun 2018Scandalous Halachic Decisions Ethiopians and Wine
jun 2018Parashat Chukat The Curse of Religious Coercion
jun 2018Conversion An Open Letter to Israel’s Chief Rabbis
jun 2018Parashat Behaalotecha Theocracy, Democracy, and Halacha *
mei 2018Why a Second Day Yom Tov? The Incomparable Greatness of the Land of Israel
mei 2018Atheism: Belief in the Unbelievable I have tried to be an atheist, but skepticism always got in the way
mei 2018Parshat Bechukotai To Have or to Be, That Is the Question
mei 2018Sefirat HaOmer The Secret to Human and Rabbinical Autonomy
apr 2018The Tragedy and the Challenge A Forgotten Mission
apr 2018Seventy Years of an Unyielding 3,330-Year Marriage Yom Ha'atzmaut
apr 2018Yom HaShoa – Jewish Life or Just Israeli Life? Rabbi Yochanan ben Zakkai or A.B. Yehoshua?
mrt 2018The Great Mystery: Why Karpas?
mrt 2018Plato’s Haggada in the “Dialogues”
mrt 2018An Open Letter to Defense Minister Avigdor Liberman and the Charedi Leadership
mrt 2018Collapsed Halacha and Moshe’s Mask
mrt 2018Megillat Esther and the Nervous-Syndrome Chess Game
feb 2018Conversion and the Birth of Amalek A Warning to the Chief Rabbinate
feb 2018Finding One's Neshome (1) Franz Rosenzweig and the Berliner Shtiebel
feb 2018The Enduring Preciousness of the Secular Jew *
feb 2018The Challenge of Yitro Would Yóu Convert?
jan 2018Parshat BeShalach Jewish Self Delusion
jan 2018Circumcision: Why Risk Your Child's Well-Being? A Call to All Israelis.
jan 2018Moses The Successful Failure
jan 2018Jesus, a Warning to Our Rabbis
dec 2017Halacha Means Full Liberty To Be Secular Would Be Hell: Everything Would Be Forbidden
dec 2017Soul Jews and Halachic Jews
dec 2017Codifying Jewish Law is Not Authentic
dec 2017Jewish Law (Halacha) as Rebellion
nov 2017Be Fearful of Religion Parashat VaYetze
nov 2017The Bet Midrash of Avraham Avinu
nov 2017The Bet Midrash of Avraham Avinu
nov 2017The Bet Midrash of Avraham Avinu Lectures and the Academy
okt 2017The Wonder of Judaism The Bet Midrash of Avraham Avinu
okt 2017Freud’s Subconscious Discovery of God
okt 2017Afterthoughts on Simchat Torah: The Unbending Sefer Torah
okt 2017Sukkot Is a State of Mind Nakedness and a Desert Full of Snakes
okt 2017Afterthoughts on Yom Kippur Ultimate Love and the Danger of Religious Exhaustion*
sep 2017An Open Letter to My Synagogue The Curse of Indifference
sep 2017Embryonic Judaism The Bet Midrash of Avraham Avinu
sep 2017The Bet Midrash of Avraham Avinu Tentative Thoughts Toward a Jewish Religious Renaissance
aug 2017The Turmoil in the USA
aug 2017Jewish Law (Halacha) as Rebellion (2)
aug 2017Jewish Law (Halacha) as Rebellion
jul 2017In Defense of Rabbi Dweck and Orthodox Judaism An Open Letter to Rabbi S. F. Zimmerman, Rav of Gateshead, ...
jun 2017The Waters of Strife The Devastation of Religious Coercion Parshat Chukat
jun 2017A Modern Day Inquisition Rabbi Joseph Dweck The Tragic Story of Rabbinical Small-mindedness
jun 2017Speaking Lashon Hara about the World
jun 2017The Holocaust: Divine Retribution?
mei 2017The Desert and the Wandering Divine Word
mei 2017The Ban on Circumcision Blatant Anti-Semitism and Ignorance
mei 2017Kohanim: The Challenge of Educational Dissent
mei 2017Are We Really Living at the Dawn of the Redemption? Afterthoughts on Yom Ha’atzmaut
apr 2017Boredom and the Immature Elderly
apr 2017Pesach: God’s Sporadic Presence and Overwhelming Absence in Human History
mrt 2017Parshat Vayikra The Trouble with Sacrifices Why Spinoza’s Ethics Were Not Given at Sinai
mrt 2017Johann Sebastian Bach and the Tent of Meeting
mrt 2017An open letter to Rabbi Cardozo in response to his article on Rav Soloveitchik Rabbi J.B. Soloveitchik ...
mrt 2017Purim and the Challenge of the Holocaust
mrt 2017Thoughts to reject For the Early Connoisseur Purim
feb 2017Sinai Now!
feb 2017Parashat Yitro Racism and the Wisdom of a Gentile
feb 2017The Genius and Limitations of Rabbi Joseph Ber Soloveitchik z”l
feb 2017The Chief Rabbinate and Its Disgrace Who Is an Exceptionally Great Sage?
jan 2017The Unknowable, Loving and Aggravating God “I am as I shall be” (*Shemot* 3:14)
jan 2017Rabbinical Tyranny and Freedom of Thought
jan 2017Calling for Religious Unity Only Leads to Division The Need for Personal Conscience
jan 2017Syria and the Scandal of our (Orthodox) Synagogues
dec 2016Divine Emanations, Cause and Effect, and Chanukah
dec 2016God is not a “what,” nor a “when”, and not even a “who” God and the Fires
dec 2016God and The Fires “Because of Our Sins, This Has Befallen Us?”
dec 2016The Purpose of Sefer Bereishit The Abuse of Halacha: Keeping Halacha under Control Part 2
nov 2016The Abuse of Halacha: Keeping Halacha Under Control Part 1
nov 2016Walking Mountains, Shabbat and the Buddha
nov 2016The Curse of Religious Boredom
nov 2016Torah: The Unavoidable and Disturbing Text
okt 2016Torah from Heaven The Deliberately Flawed Divine Torah The Theology of the Halachic Loophole
okt 2016Approaching Tragedy with Joy
okt 2016Yom Kippur: Who is Able to Eat?
sep 2016Do We Dare to Blow the Shofar?
sep 2016Against Indifference Prayer for the World
sep 2016God Does Not Exist So Let Us Serve Him! For Poets, Musicians, Artists and Deep Souls
sep 2016For Poets, Musicians, Artists and Deep Souls The Hopelessness of Dogma and the Beauty of faith
sep 2016Let Us Violate Shabbat So As To Sanctify It The Holy Day and the Tel Aviv Railway
aug 2016Wanted: Rabbis with Knives between Their Teeth The Need for a Genuine Upheaval
aug 2016A Slap in the Face to the Holy One Blessed Be He?
aug 2016Rabbinic Despair and Simple Courage
aug 2016The Chaos Theory of Halacha
jul 2016How the Mighty Have Fallen On Joy and Jealousy
jul 2016Faith is the Joy of Religious Doubt and Uncertainty
jun 2016The Kotel Have We Gone Mad? A Call to All Denominations and Other “Holy” Warriors
jun 2016Israel, the American Elections and the Turmoil in Our World A Parable
jun 2016Shavuot Would You Convert? Like Yitro?
jun 2016Orthodox Rabbi Teaching Halakha Beyond the Shulkhan Arukh, Judaism Beyond the Commandments
mei 2016Parshat Bechukotai The Miracle of Satisfaction
mei 2016Sefirat HaOmer: What Really Counts
mei 2016An Unyielding Marriage of 3500+ Years Yom Ha’atzmauth
mei 2016Yom Hashoa The Quest for Authenticity Rembrandt and the Holocaust
apr 2016Blessed Are Those Who Eat Chametz!
apr 2016Plato’s Advice: Do Not Read The Haggada!
apr 2016The True Art of Sport: Game or Torture?
apr 2016Are You Really Eating Kosher? On Camouflage, Hypocrisy and Hiding behind the Kashrut Laws
mrt 2016The Making of an Enemy The Birth of Amalek
mrt 2016Purim, God’s Hidden Face, and the Advantage of a Permanent Job
mrt 2016The Hazard of Fluency
mrt 2016Rabbinical Courage and the Frozen Text
feb 2016Have Some Pity on the Anti-Semite!
feb 2016Shut Down the Kotel!
feb 2016A Remorseless Judaism
feb 2016Milk and Meat: The Dangerous Mixture
jan 2016Halacha as the Art of Playing Chess Divine Insanity
jan 2016Am I Still Orthodox? Answer to a Jerusalem Rabbi
jan 2016The Desecration of Halacha
jan 2016The Threat of Freedom
dec 2015Amsterdam Spinoza Symposium It Is Time to Lift the Ban
dec 2015Arguing Against Oneself: Joseph’s Self-Revenge
dec 2015Needed: Redemptive Halakha How Halakha Must Transcend Itself
dec 2015Chanukah: Hypocrisy or Authenticity
nov 2015A Prophetic View: The Gentile Aliyah Epidemic
nov 2015Oh, that I Could Take Off My Kippah!
nov 2015Admitting A Mistake: Even God Does
nov 2015 How Old Would You Be If You Did Not Know How Old You Are?
okt 2015The Religious Scandal of Akeidat Yitzchak and the Tragic God
okt 2015Israel: The Blessing of Insecurity
okt 2015God, Where are You? An open letter
okt 2015Simchat Torah: Rush or Stagnation
sep 2015The Trouble with Kal Nidrei We Are All Marranos
sep 2015Rosh Hashana Is Judaism Your Supreme Passion? (1)
sep 2015Courage, Rabbis, Courage! The Need For Mass Conversion
aug 2015Conversion and Annie Fischer’s Interpretation of Schumann’s Klavierkonzert in A Minor
aug 2015Conversion Is Not About Halacha
aug 2015The Immortal Highway
aug 2015Marriage: The Courage to Say ‘Li’
jul 2015Torah: Hearing the Divine Voice at Sinai Now
jul 2015The Temple Is of Little Importance, It Is the Eye of the Needle That Counts
jul 2015The Supreme Court of the United States, Same-Sex Marriage and Other Prohibitions
jul 2015Faith Means Joyful Uncertainty
jun 2015Religion is Dangerous; Plato, Halacha and Dreams
jun 2015The Dangling Bridges of Halacha Making rules where rules should not exist
jun 2015Bold Ideas: Take the Bike or Tram, Get a Free Coffee, and Observe Shabbat! (1)
jun 2015Halacha: The Disturbing Search for God
mei 2015Make Anti-Semitism a Source of Jewish Pride
mei 2015Shavuot, The Wonder and Glow of God’s Word
jul 2014De paradox van ‘Wie is een Jood’
mei 2014Joden, Sisyphus en Sport – (Met enige ironie!)
mei 2014God is aan het verhuizen
apr 2014Seideravond: karpas en de veelkleurige mantel
feb 2014Groots denken omtrent het jodendom
dec 2013The Abuse of Halacha
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco