inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Columns

Weblogs disclaimer

Renée Citroen

Renée Citroen (1948) was werkzaam als journalist/redacteur van onder andere: Wordt Vervolgd (Amnesty International), Blanes, NIW, Benjamin, JonagBulletin en Chidushim (Beit Ha'Chidush). Als 'opvolgster van Henriëtte Boas' schrijft ze regelmatig ingezonden brieven in NRC Handelsblad. Renée Citroen is oud-bestuurslid van Beit Ha'Chidush en mede-auteur van de Sidur Ha'Chidush en de Nieuwe Hagada.

vrijdag 7 juli 2017

Als je CNN een beetje volgt, weet je dat in de Verenigde Staten het afgelopen weekend de Fourth of July werd gevierd, de herdenking van de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten, uitgesproken in de Declaration of Independence. Het is een lang weekend dat gepaard gaat met barbecues en hotdogs.

Dit keer overschaduwde een filmpje van een vechtende Trump, die CNN te lijf gaat, de feestvreugde. Protesten dat dit een president onwaardig is, worden afgedaan met: “vuur bestrijdt je met vuur” (ik denk toch dat water efficiënter is) en: “ik ben niet presidentieel, maar modern presidentieel.”

De leugens van de president zijn niet meer te tellen, de pogingen om ze te ontkrachten, lijken steeds machtelozer. Trump trekt zich er in ieder geval niets van aan en geeft alleen anderen, vooral de media, de schuld van alles wat hij zelf aanricht.

De vierde juli is altijd al controversieel geweest, de zwarte bevolking werd helemaal niet bevrijd en ook vrouwen hebben in de loop der tijd geprotesteerd tegen hun ongelijke behandeling. Maar dit jaar maakt de president het feest van de vrijheid helemaal tot een gotspe.

Wat te doen? De New Yorker, die altijd pal staat voor de democratie, en Trump vanaf het begin kritisch heeft gevolgd, doet het zo. Dat trok mijn aandacht, als mede-auteur van De Nieuwe Hagada.

De schrijvers van het artikel, Alan Burdick en Eliza Byard, stellen een viering van de vierde juli voor met meer inhoud, net zoals wij Pesach vieren, aan de hand van een seider. De seiderschotel bestaat volgens de bijgaande foto uit hotdogs (koosjer of niet?), potato salad en baked beans. Met als toetje natuurlijk applepie.

De Uittocht was altijd al een symbool in de onafhankelijkheidsstrijd in Amerika en ook bij de civil right’s movement van Martin Luther King, die zichzelf met Moshe vergeleek. En zongen de slaven niet al: “Let my people go”?

Waarom dan nu ook niet een seider? De Declaration of Independence kan worden voorgelezen en er kunnen vragen over worden gesteld. Wie is er vrij en wie niet? En nodig vooral een vreemdeling uit aan je seidertafel.

Net als op Pesach voelt dat ongemakkelijk, maar dat is de bedoeling. We zijn er nog niet; het Beloofde Land, waar iedereen echt vrij en gelijk is, is nog niet bereikt.

Juist in deze tijd, waarin een moderne farao zijn best doet om iedereen in Amerika (behalve zijn rijke vriendjes) weer tot slaaf te maken, tot mensen zonder goede gezondheidszorg, zonder onafhankelijke pers, zonder vrije toegang voor burgers van sommige landen en met het plan voor een muur die nog meer mensen tegenhoudt, moeten wij (want ook wij in Europa moeten alert blijven), de woorden van de hagada ter harte nemen:
“Dit is het brood van ellende, dat wij in Mitzrayim hebben gegeten.
Wij leefden daar als vreemdelingen en weten wat het is om vreemdeling te zijn.
Daarom nodigen we iedereen die zich vreemdeling voelt, honger heeft of eenzaam is, uit om mee te eten.
Terwijl wij feest vieren, denken we aan hen die onderdrukt worden en niet in vrijheid kunnen leven. Wij zetten ons in voor een wereld, waarin voor iedereen vrijheid, vrede en gerechtigheid bestaan.”

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
okt 2018De zionisten
sep 2018Kijken in de orthodoxe ziel
sep 2018Chesed we-emet
aug 2018Evelien
aug 2018De pijn van het er niet bij horen
jul 2018Nog een Rebbe
jun 2018Het gebeurde wéér
jun 2018Ze lieten me huilend achter
jun 2018Een grijs wereldbeeld
mei 2018Van de Baal Shem Tov tot Susannah Heschel
mei 2018Een reis naar onszelf
apr 2018Waarheid
apr 2018Monument
mrt 2018De beste Pesach ooit
mrt 2018Lijden of genieten
mrt 2018Identiteit, Volendam of de wereld
mrt 2018Zwart/wit of grijs?
feb 2018Carlebach, wat te doen?
jan 2018Besnijdenis 2
jan 2018Een straatnaam
jan 2018Jodendom nu
dec 2017Medemenselijkheid
dec 2017Universele verklaring
nov 2017Dilemma's
nov 2017“Op de achtergrond sluimert het”
okt 2017Raar nieuws
okt 2017JMW toen en nu
okt 2017De brug
sep 2017Tesjoewa
sep 2017Het is altijd erger dan je dacht
sep 2017Westerbork, of all places
aug 2017De schaduw van twijfel
aug 2017Troost en rust
aug 2017Je verzint het niet
jul 2017Een seider voor de vierde juli
jun 2017Psalm 23
jun 2017Besnijden of niet?
mei 2017Geduld en empathie
mei 2017“De kinderen van de vermoorden”?
mei 2017Verbazing en afgunst
apr 2017Culturele toe-eigening
apr 2017Behulpzaam overlappen
apr 2017Tzafun – Wat verborgen is
mrt 2017Morandi
mrt 2017Juffrouw Boas
mrt 2017De flat
mrt 2017Besnijdenis
feb 2017Poerim toen en nu
feb 2017Daar gáán we weer
feb 2017Inburgeren
jan 2017Atheïsme
jan 2017Waarheid
jan 2017Flauw
dec 2016Familieruzie
dec 2016Roofkunst
dec 2016VaderJoden again
nov 2016Sjoelbezoek
nov 2016De mag/moet-cultuur
okt 2016Joodse identiteit – Geen woorden maar daden
okt 2016Vergeven
sep 2016Losers
sep 2016Afscheid
sep 2016Welkom bij de club
sep 2016Sterke vrouwen
aug 2016Terug naar vroeger?
aug 2016Schoonfamilie
aug 2016Antisemitisme 2.0
jun 2016De toon
jun 2016Psalm 81
mei 2016Joods begraven
mei 2016Antisemiet of niet?
mei 2016Vergeven?
apr 2016Altijd weer Pesach
apr 2016Pestjochies
mrt 2016De Vreemdeling
mrt 2016Behoudend
feb 2016Familie als Hotel California?
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
okt 2015Stilte in Joods Nederland