sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 2 maart 2018

Over de gastcolumnist

Harry Polak (1947), psycholoog, was tot zijn pensionering kwaliteitsadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Als voorzitter van de dialoogcommissie van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam was hij een belangrijke en graag geziene bruggenbouwer. In maart 2016 maakten Harry en zijn vrouw alija. Ze wonen nu in Herzliya.

In Nederland hadden we een huurhuis in Amsterdam-Zuid. We hebben ooit overwogen na onze studietijd een huis te gaan kopen. We zagen daar vanaf omdat we beducht waren voor de hoge hypotheeklasten, mede vanwege het ontbreken van eigen geld. We hoorden van vrienden in Santpoort, die daar een heel gewoon rijtjeshuis hadden gekocht, dat zij nauwelijks op vakantie konden. Hun hypotheek met verzekering slokte een fors deel van het gezinsinkomen op. Daar hadden we totaal geen zin in. Bovendien wilden we graag in het centrum van Amsterdam blijven wonen, waar de koopprijzen toen al ontzettend hoog waren.

Huren had als voordeel dat we domweg de huur konden opzeggen toen we naar Israël vertrokken. Geen ingewikkeld gedoe vanwege de verkoop van ons huis voor een acceptabele prijs. Nadeel was dat we geen eigen kapitaal hadden opgebouwd dat we konden gebruiken om ons in Israël op de koopmarkt te begeven. De huurmarkt in Israël werd ons afgeschilderd als een soort verschrikking: torenhoge huren in het centrum van het land, op geld beluste huisbazen en nauwelijks of geen huurbescherming. Dat van die prijzen klopt; onze huisbazin valt eigenlijk best mee en tot nog toe hebben we nog geen last gehad van de gebrekkige huurbescherming. De huisbazin wil ons graag houden en hoopt dat we nog een tijd blijven zitten. Zolang zij het appartement niet zelf nodig heeft …

In Israël wordt gewerkt met jaarcontracten als je een huis huurt. Ons contract is een tamelijk dik pak papier, waar ijverige juristen hun levenswerk van lijken te hebben gemaakt. Onze beide Israëlische schoonzonen hebben het nagevlooid en zeiden dat er geen gekke dingen in stonden. Zo’n lijvig contract is nu eenmaal vrij gebruikelijk hier. Alle artikelen zijn gericht op het beschermen van de belangen van de huisbaas, zo is mijn stellige indruk. In 2017 is een nieuwe wet aangenomen, waardoor de belangen van de huurder beter worden gewaarborgd. Maar zolang er gebrek is aan voldoende goede huisvesting zal de huizenmarkt in Israël een sellers market zijn, waarbij huizenbezitters het voor het zeggen hebben. Er wordt heel veel gebouwd in dit land, doch blijkbaar lang niet voldoende om de overspannen huizenmarkt te verzadigen.

Toen we in Israël aankwamen, had onze jongste dochter, die hier al jaren woont, net op tijd voor ons een huis gevonden. Ik weet nog goed dat ze ongeveer half februari zei dat ze eindelijk iets gevonden had waarop we geen “nee” konden zeggen. Dat hadden we tot dan toe namelijk wel telkens gedaan wanneer we foto’s opgestuurd kregen met een beschrijving van haar erbij.

Daarvóór hadden we rond de jaarwisseling al samen met haar rondgekeken in Tel Aviv en Ramat Gan. Zonder succes. Daar kwam bij dat je in december weinig huizen kunt vinden die je pas in maart kan gaan huren. Israëli’s vinden het normaal om iets te gaan zoeken voor “de volgende maand”. Ze kijken bij veel dingen niet heel ver vooruit, ook op dit vlak niet. We hadden natuurlijk toen al wat kunnen gaan huren als we iets gevonden hadden. Dan hadden we een tijd dubbele huurlasten gehad. Hadden we geen trek in. De intercontinentale verhuizing was al duur genoeg.

Dit huis had wat we zochten: gemoderniseerd, een redelijke keuken, drie slaapkamers, adequaat sanitair, balkons én op één-hoog. De afmetingen waren helaas niet heel ruim. De huur was maar iets boven het bedrag dat we in gedachten hadden. Het was alleen niet in Tel Aviv, waar we graag hadden willen wonen. Dat plan hadden we in december echter al opgegeven, want de prijzen daar zijn helemaal schrikbarend als je iets wil hebben met drie slaapkamers (voor het geval er een dochter met haar gevolg – zoon en man – komt logeren). Herzliya is ook niet heel goedkoop, doch past duidelijk beter bij ons budget. Hoe verder je weg raakt van het centrum, hoe meer de prijzen gaan zakken. Haifa is een stuk goedkoper, maar voor ons veel te ver weg van Tel Aviv.

Het huis heeft één nadeel: het ligt aan een drukke doorgangsweg. De huisbazin zei dat er gauw een nieuwe snelweg zou worden geopend, wat moest gaan leiden tot minder autoverkeer voor de deur. Een deel is inmiddels open, het andere stuk, richting Tel Aviv, laat nog steeds op zich wachten. Het blijft dus druk voor de deur.

Onlangs werd het tijd voor ons derde jaarcontract. Onze huisbazin wilde dat graag nog in februari getekend hebben, ruim voor de ingang van ons nieuwe huurjaar, dat in maart begint. In Israël zorg je ervoor dat je dan twaalf cheques hebt klaar liggen voor de huisbaas. Voor iedere maand één met het bedrag van de maandhuur erop plus een datum voor iedere maand van de volgende huurperiode. De huisbaas geeft ze aan de bank en begin van de maand wordt er huur afgeboekt van je bankrekening. Verder staat er een borg van drie maandhuren bij de bank geparkeerd. Dat bedrag is voor de huisbaas als je huurachterstanden hebt of als je het huis niet netjes achterlaat bij vertrek. De bank fungeert als een soort buffer tussen verhuurder en huurder en rekent daar uiteraard wat voor. Je moet overigens zelf in beweging komen als de verhuurder onterecht het geld opeist bij de bank.

Vorig jaar was de bank mooi op tijd met de verlenging van de bankgarantie. Dit jaar zeiden ze dat we te vroeg waren en eind februari terug moesten komen. Tenzij we twee keer het jaarbedrag wilden betalen voor de service van de bank, zowel in februari als straks voor het nieuwe jaar. De lopende bankgarantie was immers nog niet afgelopen, zo was hun logica. Met vorig jaar, toen de bankgarantie al eerder werd verstrekt, hadden ze niks te maken.

De huisbaas zei dat ze daardoor in de problemen kwam, want háár bank wilde in verband met haar hypotheek nu al met eigen ogen zien dat de huurder van haar hypothecaire eigendom twaalf huurcheques had afgegeven plus een nieuwe bankgarantie voor een jaar.

Wat te doen? Op het huurcontract zetten dat er nog een bankgarantie aankwam? Dat zou vast niet genoeg zijn voor de bank van de verhuurder. Daarom wilde onze huisbaas een cheque ter waarde van de bankgarantie (drie maanden huur) zonder datum. Aanvankelijk hadden we daar helemaal geen zin in, want dan hadden we én de bankgarantie én die ‘blanco cheque’ bij haar uitstaan. Uiteindelijk hebben we toegestemd om een patstelling te vermijden. Wel met de voorwaarde dat aan het nieuwe huurcontract werd toegevoegd dat de ongebruikte cheque onmiddellijk bij ons wordt ingeleverd zodra de bankgarantie rond is.

Bij onze huisbazin hebben wij dit aangedurfd, want ze heeft zich laten kennen als betrouwbaar. Toen bijvoorbeeld de airconditioning in de woonkamer het begaf, heeft ze haar best gedaan zo snel mogelijk een nieuwe aan te schaffen. Het was namelijk hoogzomer. Het heeft toch nog drie weken geduurd voordat we weer koele lucht hadden in de woonkamer. Later bleek dat de nieuwe niet goed geïnstalleerd was, waardoor de verwarmingsfunctie het niet deed toen de winter aanbrak. Ook hebben we ooit snel een nieuwe schakelklok gekregen voor de boiler die met zonnepanelen is uitgerust en daarnaast een verwarmingselement heeft wanneer de zon het laat afweten in de winter. Bij een lekkage in één van de toiletten heeft ze voor vervanging gezorgd van het toiletblok, al waren we minder tevreden over de oplossing. Geen zwevend toilet meer, maar een op de vloer geplaatst toilet, dat echter op een podium is gezet om goed aan te sluiten bij de afvoer. Had anders gekund, maar dan had er van alles moeten worden uitgebroken. Een dure oplossing waar onze huisbaas geen zin in had. Toen we zeiden dat het toilet wel erg hoog was geworden, zei ze dat wij lang waren. Zijzelf kon er nauwelijks op zitten, zo bleek nadat we haar hadden gevraagd dat te doen. Haar laconieke antwoord was: ik woon hier niet.

De banken hadden er bijna voor gezorgd dat we elkaar in de haren waren gevlogen over de bankgarantie. Als redelijke mensen zijn we eruit gekomen met elkaar. Die extra cheque wil ik natuurlijk wel direct terug hebben als de nieuwe bankgarantie is afgegeven …

Delen |

Reacties

Harry Polak

vrijdag 2 maart 2018
Eind goed, al goed: de bankgarantie is binnen, de cheque is terug.

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
apr 2018Dialoog
mrt 2018Het huurcontract
feb 2018Oelpan (Hebreeuws les) – de volgende klas en nog wat
jan 2018Winkelsluitingswet
dec 2017Witgoed
nov 2017Geoefende analfabeten
nov 2017Eindelijk
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Oelpan
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Klein maar springlevend
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013