sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 28 oktober 2016

Over de gastcolumnist

Harry Polak (1947), psycholoog, was tot zijn pensionering kwaliteitsadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Als voorzitter van de dialoogcommissie van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam was hij een belangrijke en graag geziene bruggenbouwer. In maart 2016 maakten Harry en zijn vrouw alija. Ze wonen nu in Herzliya.

In mijn vorige column viel te lezen dat de geplande aankoop van een nieuwe Hyundai i20 op een teleurstelling uitliep omdat de verwachte korting voor nieuwkomers (oliem chadasjiem) zwaar tegenviel. Om die reden sloot ik de speurtocht naar een nieuwe auto af met de conclusie dat we moesten kiezen voor een kleiner model, de allerkleinste zelfs, vanwege de lagere prijs.

Via via kwamen we echter opeens in contact met Shlomo. Shlomo zelf heb ik nooit gezien want alle contacten gingen telefonisch of via WhatsApp dan wel e-mail. Shlomo is een soort makelaar in tweedehands auto’s. Toen ik hem voor het eerst sprak via de mobiele telefoon, vroeg ik hem om te informeren of hij voor ons een nieuwe Hyundai i20 kon kopen met oliemkorting en of hij dan alle formaliteiten wilde regelen om die korting te kunnen krijgen via de Israëlische belastingdienst. Daartoe was hij bereid à raison van een vrij pittige prijs, hoewel hij gelijk zei dat zijn core business de tweedehandse automarkt was. Vlak nadat ik had ontdekt dat er geen korting te krijgen was op de Hyundai die we op het oog hadden, kwam er een berichtje van hem binnen dat er van de nieuwprijs van de i20 niets afging voor oliem. Hij was dus op hetzelfde fenomeen gestuit.

Vrijwel direct daarna belde hij mij op en begon me te bewerken richting tweedehands auto: veel lagere prijs voor een grotere auto. We gingen overstag want alles was vrijblijvend, verzekerde hij mij, totdat we “ja” zouden zeggen tegen de deal. Een paar dagen later belde hij opnieuw, want hij had een Hyundai i20 gevonden voor zo’n veertig procent van de nieuwprijs. De auto was wel circa zes jaar oud en had al vrij veel kilometers op de teller staan (ruim 80.000). Het enige wat nog moest gebeuren was het overspuiten van de bumpers want die zagen er niet goed meer uit. Dat kostte hooguit een paar honderd sjekel. Dan moet er wat van de vraagprijs af, zei ik resoluut. Shlomo zou daar bij de eigenaar op aandringen. Het lukte zowaar. De auto kregen we nog niet te zien, we konden wel meekijken via foto’s die hij toestuurde. Op de rechterzijkant van de auto zag ik een kleine buts, maar Shlomo bezwoer me dat dat niks voorstelde. Althans in Israël niet, want veel auto’s hier lopen krassen of erger op in het drukke verkeer waarbij iedereen zijn of haar best doet als eerste in ieder gaatje te duiken. Dat is nog tot daaraan toe; het wordt een probleem wanneer twee automobilisten op hetzelfde moment datzelfde idee hebben.

Ander onderhandelingspunt was de garantie: Shlomo kon een half jaar regelen; hij had eerder echter een jaar beloofd. Dat gold alleen voor nieuwere auto’s, zei hij nu. Eigenlijk wilden we veel minder kilometers op de teller, maar zó’n tweedehands Hyundai had Shlomo nog niet ontdekt.

De volgende stap, zei Shlomo, was de autokeuring. Hij zou dat allemaal regelen. Wie betaalt dat, vroeg ik. Dat was geheel voor zijn rekening, aldus Shlomo. Niet onredelijk, want Shlomo was niet heel goedkoop, maar hij deed er inderdaad van alles voor. Met enige spanning wachtten we op zijn volgende telefoontje. Dat kwam heel snel, nog net voor Rosj Hasjana. De uitslag van de keuring zag er goed uit, zei een opgeruimde Shlomo. Alleen moest er iets gebeuren aan de handrem, want die was niet ‘strak’ meer. Hij zou dat voor zijn rekening nemen. Dus was het “Ja”? Dan kon hij alles nog afronden voor het nieuwe jaar.

Dat ging ons te snel. Mijn vrouw wantrouwde zijn grote haast en ik wilde eerst het keuringsrapport zien. Geen probleem, dat zou hij toesturen (toch idioot dat ik erom moest vragen). Het waren geen scans die hij stuurde, maar foto’s gemaakt met zijn mobiel, en een klein stukje van de twee bladzijden van het rapport was weggevallen. Toen zat ik met een probleem, want de Google vertaler liet me in de steek. Ook de Israëli’s om ons heen konden ons niet helpen. Ze konden de uitslagen uiteraard wel lézen, maar wisten niet hoe ze die moesten interpreteren. Wél werd er gezegd dat die keuringen altijd heel streng zijn, want de garages die dat soort werk doen, geven vaak ook de garantie en willen zich daarom alvast indekken tegen al te grote aanspraken. Kennelijk heb je in Israël geen min of meer onafhankelijke ANWB die los van garages keuringen doet.

Tegen Shlomo zeiden we dat we meer tijd nodig hadden. Dat kon, maar mogelijk was een andere koper ons dan voor. Hij zou vrijblijvend een kleine aanbetaling doen om de verkoper te lijmen, maar daar stonden wij buiten, zo maakten we hem duidelijk.

Gelukkig schoot me te binnen dat we in Nederland een Israëlische kennis hebben die wel wat af weet van autotechniek. Hij reageerde heel snel en belde ons nadat hij via zijn vrouw (ik had alleen haar mailadres) onze e-mail had gezien. Hij was heel duidelijk: ik zou het niet doen. Yaar (niet zijn echte naam) somde op wat hij uit de test haalde. Dat loog er niet om. Dat de handrem niet strak meer was, dat stond erin, maar dat was het minste. De auto lekte wat olie, de motor maakte erg veel lawaai – zelfs voor een zes jaar oude auto –, mogelijk zou de automatische transmissie het vrij snel begeven, en het zag er naar uit dat de auto ooit een frontale botsing had gehad.

We wisten genoeg en waren Yaar heel dankbaar dat hij ons had behoed voor de aankoop van deze foute auto. Onze Israëlische kennissen zeiden dat autokeuringen meestal dit soort uitslagen te zien geven en dat je die niet zo serieus moet nemen. Als iedereen dat deed, zou er geen tweedehands auto’s meer worden gekocht. Cultuurverschil?

Shlomo hebben we beleefd afgewimpeld. Het kan waar zijn dat de autokeuringen hier bizar streng zijn omdat garages zich louter willen indekken, maar we namen het Shlomo uiterst kwalijk dat hij de resultaten niet met ons had besproken (‘gedeeld’ heet dat tegenwoordig). Shlomo begreep het niet helemaal, maar legde zich er bij neer. Ik heb hem nog laten weten dat hij geen contact meer hoefde op te nemen, we waren klaar met hem. Niet lang daarna kwam er een nieuwe aanbieding van hem binnen: opnieuw een Hyundai i20, ongeveer dezelfde leeftijd, veel minder kilometers (zelfs verdacht weinig) en ook nog goedkoper. Het testrapport had hij al toegevoegd: veel minder kruizen, veel meer vinkjes, minder commentaar erbij. Dat zag er dus op het eerste gezicht best aardig uit. Maar we hadden inmiddels definitief gekozen voor een nieuwe auto. Dan maar wat kleiner, voor ons tweeën groot genoeg. We hadden getest dat de kinderwagen voor onze kleinzoon er met wat passen en meten nét in kon. De zeven jaar garantie van KIA (drie jaar volledig en vier jaar verlengde beperkte garantie) was een pluspunt. We hadden nog wel op zoek kunnen gaan naar een betrouwbare garage of een lease- en/of autoverhuurbedrijf dat auto’s verkoopt, maar voor ons was één uitstapje op de tweedehandsmarkt mooi geweest.

Onlangs ben ik met één van onze Israëlische schoonzoons naar KIA geweest in Ra’anana. Tot mijn verbazing kregen we daar toch oliemkorting. Geen vijftig procent maar twintig procent. Dat is meegenomen na de eerdere tegenvallende Hyundai-ervaring. Het wachten is nu op aflevering en vóóral op goedkeuring door de Israëlische belastingdienst van de berekening van de oliemkorting. Het kan dus nog anders uitpakken … Maar het is zeker dat we binnenkort verzekerd zijn van ons eigen gemotoriseerd vervoer. Weer een flinke stap naar verdere zelfstandigheid in ons Israëlische bestaan.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2017Geoefende analfabeten
nov 2017Eindelijk
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Oelpan
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Klein maar springlevend
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013