sluiten
×
Mogen wij u om een kleine bijdrage vragen om het werk van Crescas blijvend mogelijk te maken? Alle content op deze website is vrij toegankelijk: de wekelijkse columns, video’s, geluidsbestanden, artikelen, etc. Dat willen wij graag zo houden. U kunt ons daarbij helpen met een kleine, vrijwillige bijdrage. Ieder bedrag is welkom. Met de groene knop hiernaast is dat zó geregeld. Dankuwel.
inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 6 mei 2016

Over de gastcolumnist

Harry Polak (1947), psycholoog, was tot zijn pensionering kwaliteitsadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Als voorzitter van de dialoogcommissie van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam was hij een belangrijke en graag geziene bruggenbouwer. In maart 2016 maakten Harry en zijn vrouw alija. Ze wonen nu in Herzliya.

Eén van de eerste keuzes die je moet maken wanneer je aankomt als nieuwe immigrant (olee chadasj), is welk ziekenfonds je wilt nemen. Er zijn in Israël vier fondsen die de basiszorg verlenen. Op advies van onze jongste dochter, die onze kwartiermaakster is, kozen we voor Maccabi (niet de grootste, maar wel heel flexibel). Je kunt ook nog kiezen voor een extra pakket bovenop de basale zorg. In het geval van Maccabi heet dat Maccabi sjeli (mijn Maccabi). Dat hebben we maar gedaan want we zijn de jongste niet meer en ouderdom komt helaas met gebreken. In ieder geval met medicatie en de nodige kosten. De kosten van Maccabi sjeli vielen overigens mee. Ziektekostenverzekeringen in Nederland zijn een stuk duurder.

Met het papiertje dat we hadden gekregen in de hand, togen we naar het gezondheidscentrum van Maccabi. Dat bevindt zich pal in het centrum van Herzliya. Niet te missen. Ieder ziekenfonds heeft zijn eigen centra waar het hele basispakket wordt geboden. Wij moesten ons eerst nog inschrijven want het papier dat je krijgt uitgereikt bij binnenkomst op Ben Goerion, is niet voldoende. Het ging razendsnel en klantvriendelijk. We kregen advies over de huisarts die we het beste konden nemen. De mevrouw van de inschrijfbalie raadde dokter Klein aan. Hij was jong, gedegen en sprak goed Engels, zei ze. Wat wil je nog meer? Maccabi is een modern ziekenfonds, wellicht is ziektekostenverzekeraar een beter woord. Nederlandse ziektekostenverzekeraars zijn echter alleen verzekeringsmaatschappijen, ze leveren zelf geen zorg, terwijl heel vroeger Nederlandse ziekenfondsen wel hun eigen artsen in dienst hadden. Mijn vrouw weet daarover mee te praten, want in Den Haag, waar ze is opgegroeid, had je vroeger nog AZIVO, met eigen apotheken en noem maar op. Maccabi is dus modern, zoals gezegd, en dat merk je aan hun website. Daar kun je je eigen account aanmaken en dan vind je daarop van alles terug. Je kunt voorts mailen met je huisarts voor een herhalingsrecept, want in Israël vinden ze het onzin dat je daarvoor speciaal langs moet komen. Bij onze Nederlandse huisarts was een telefoontje voor een herhalingsrecept inmiddels vaak ook voldoende. Testuitslagen zijn eveneens te vinden in je eigen account van Maccabi en je krijgt een berichtje per sms als ze binnen zijn.

Omdat we enige vaste medicatie nodig hadden en omdat we even wilden kennismaken met onze nieuw huisarts, maakte ik een afspraak met de assistente van dokter Klein. Ze sprak wel Engels maar vond Hebreeuws toch makkelijker, dus ik was blij dat ik geen enkele moeite heb met uren en dagen van de week, zodat ik de afspraak goed kon noteren. Bovendien kwam er een dag van tevoren nog een sms’je binnen. Zoiets had ze geloof ik ook gezegd, maar dat begreep ik niet goed. De tekst was eenvoudig te ontcijferen en ik weet nu ook het woord voor ‘annuleren’ (lebitoel), want als je dat wilde, moest je een telefoonnummer bellen.

Keurig op tijd zaten we, met nog enkele wachtenden, in de wachtkamer van de dokter. Ons pasje van Maccabi was door de assistente door een apparaat gehaald, zoals met alle passen en creditcards in Israël standaard gebeurt. Net toen we bijna aan de beurt waren, kwam een mevrouw met kinderwagen binnen. Die ging voor, want dat is de regel hier. Gelukkig was ze snel weer weg en toen was het onze beurt.

Dat hebben we geweten. Het was niet een korte, snelle kennismaking en een receptje, we zaten ongeveer anderhalf uur bij dokter Klein. We waren de laatsten, dus hij had én nam alle tijd voor ons. Hij wilde van alles weten over familie en ziektes. Zou dat een Joods trekje zijn? Zeg mij welke ziektes je ouders en opa’s en oma’s hebben gehad, en ik zal zeggen wat jij kunt verwachten. Zoiets. Nou weet ik amper iets van mijn opa en oma af, van beide kanten, dus ik was gauw klaar met mijn verhaal, maar voor dokter Klein was er nog genoeg te vragen over mijn eigen ziektegeschiedenis. Niet dat die erg uitgebreid is, maar alles werd nageplozen. Mijn vrouw onderging hetzelfde lot. Hij verwachtte van haar nota bene zwart-op-wit de uitslag van het bevolkingsonderzoek naar borstkanker dat ze vlak voor ons vertrek had gehad. De mededeling dat de uitslag goed was, bevredigde hem niet. Maar de brief is in het Nederlands, zei ze nog. Niets mee te maken, hij wilde graag een kopie zien. Zou dat te maken hebben met zich kunnen indekken, dacht ik? Een Amerikaans trekje van de Israëlische gezondheidszorg? We hadden aan onze Israëlische schoonzoons al gemerkt dat die van een arts meer verwachten dan een geruststellend praatje, ze willen medicijnen of een doorverwijzing naar de specialist, want met minder laten ze zich niet de deur uitsturen.

Over de bloeddruk was de dokter niet erg tevreden, dus we kregen de opdracht om een bloeddrukmeter aan te schaffen (via Maccabi, een koopje) en flink wat metingen thuis te doen. Ook moesten we een bloed- en urinetest ondergaan, hij wilde van alles uitgezocht hebben.

Thuis hebben we regelmatig onze bloeddruk gemeten en die was inderdaad veel lager dan in de spreekkamer. Omdat mijn pols traag is (mijn vader had dat ook, een sporthart, al hebben mijn vader en ik beiden weinig aan sport gedaan), moest ik ook nog een ECG laten maken. Toen ik me meldde bij de receptie, kreeg ik te horen dat ik daarvoor eerst een afspraak moest maken. “Maar de dokter zei dat ik het direct kon laten doen,” protesteerde ik. En dat hielp, de aardige assistente liep met me mee en droeg me over aan de ECG-eenheid. Tot mijn verbazing kon ik op de uitslag wachten en kreeg ik direct te horen dat het okay was, al had ik wel een langzame hartslag. Geen ontwijkende opmerkingen in de trant van “de dokter zal u de uitslag meedelen” of iets dergelijks, nee, boter bij de vis. Ook de uitslagen van de bloed- en urineonderzoeken waren gewoon te zien in onze file op de website. Eén uitslag was rood, en prompt werden we gebeld door de assistente van de huisarts dat hij ons wilde spreken. “Not urgent,” zei ze nog, maar het kwaad was al geschied, want we waren toch een beetje ongerust. Er bleek nauwelijks iets aan de hand te zijn, het was allemaal okay. Alleen moesten we wat vitamines gaan slikken (D onder andere, ondanks de uitbundige zon hier).

Tot nog toe hebben we alleen maar betrokken hulpverleners en assistentes meegemaakt, en snelle hulpverlening. Alleen het bezoek aan de oogarts was een drama met twee uur vertraging waarover iedereen in de wachtkamer mopperde.

Het meest is me bijgebleven dat de assistente die mij naar de ECG-afdeling bracht, na afloop, toen ik klaar was en langs haar heen liep, wilde weten of het helemaal okay was met mijn hart. Ik heb haar uitdrukkelijk bedankt voor die nieuwsgierigheid die je voor hetzelfde geld betrokkenheid kunt noemen.

Delen |

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2017Geoefende analfabeten
nov 2017Eindelijk
okt 2017Thuis
okt 2017Israël. Hoe kun je dáár nou gaan wonen?
sep 2017Op en neer naar Nederland
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
aug 2017Hollanders ‘in den vreemde’
jun 2017Israël op zijn smalst
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mei 2017Staaroperatie in het Assutaziekenhuis
apr 2017Stemmen vanuit Israël
mrt 2017Een jaartje verder
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Oelpan
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
okt 2016Tweedehands of nieuw?
sep 2016Op zoek naar een auto
sep 2016Zachte landing
aug 2016Klein maar springlevend
aug 2016Het verkorte rijexamen (mivchan hamara = conversietest)
aug 2016Dubbelleven
jul 2016Mea (100)
jul 2016Nola
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jun 2016Cultuur
jun 2016Misrad Harishui (ministerie van Vergunningen)
mei 2016Antizionisme
mei 2016Geduld
mei 2016Zeg eens A(lef)
apr 2016Liften of niet?
apr 2016Een hele belasting
mrt 2016Alija
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013