inloggen
×

Mijn Crescas

Inloggen met gebruikersnaam & wachtwoord






Zonder wachtwoord snel inloggen?

Gastcolumns

Weblogs disclaimer

Op deze pagina vindt u eenmalige bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Onderwerpen die natuurlijk altijd een link hebben met jodendom. Een gastcolumn bestaat uit een boek- of filmrecensie, een mening of opinie over een (actueel) onderwerp, het verslag van een Joodse-thema-reis, een bijzondere belevenis, etc. De gastcolumn is niet bedoeld voor reacties op eerder verschenen columns. Hiervoor is steeds ruimte ónder de betreffende column. Wilt u een gastcolumn schrijven? Neem dan contact met ons op via blocq@crescas.nl. De directie van Crescas beslist in alle gevallen over plaatsing van een gastcolumn.

vrijdag 25 april 2014

Over de gastcolumnist

Rob Fransman (1940) komt oorspronkelijk uit het zakenleven. In 2009 meldde hij zich aan als mede-aanklager in het proces tegen Iwan Demjanjuk. Voor de Wereldomroep deed hij verslag van dit proces. In totaal schreef hij vierenveertig reportages die na afloop in een gezamenlijke uitgave van Uitgeverij Verbum en de Wereldomroep zijn gebundeld. Tegenwoordig houdt Fransman voor eigen plezier een blog bij waarin hij schrijft over alles wat hem bezig houdt. Dat kunnen Joodse onderwerpen zijn of Israël. Maar net zo goed gaat het over een film of een boek, politiek, schaatsen of de prestaties van het Nederlandse voetbal.

Eerst was er Anne. Toen was ze er niet meer, net als zes miljoen andere Joden, waaronder één miljoen kinderen. Toen kwam Anne’s dagboek, Anne’s ongecensureerde dagboek, Anne’s geannoteerde dagboek, Anne’s dagboek met bijlagen, Anne’s becommentarieerde dagboek, Anne’s facsimile dagboek, Anne’s vriendenboek, het boek over de mensen die Anne gekend hebben, het boek over mensen die Anne hadden moeten kennen, het boek over de politie die Anne verraden heeft, het boek over de Nederlandse Spoorwegen die Anne naar Polen brachten, enzovoorts.

Van Anne’s dagboek is een mooi toneelstuk gemaakt, een film, nog een film, een ballet, een musical (je moet maar durven). In Israël werkt men op dit moment aan een tekenfilm. Alweer enzovoorts, ik zal nog wel wat vergeten.

Van de omgewaaide boom waar Anne ooit naar keek werden stukjes gezaagd en verkocht. Van de opbrengst is een ongebruikt sjoeltje in Weesp aangekocht. De knikkers waar Anne ooit mee gespeeld heeft worden momenteel in Rotterdam tentoongesteld.

Aan de voortdurende heiligverklaring van Anne Frank zitten onsmakelijke kantjes. Meer dan een miljoen kinderen werden door het blonde beest vermoord. Een miljoen kinderen! Nooit zullen we weten hoeveel schrijvers, schilders, dichters, architecten en kunstenaars de wereld zijn onthouden door de Sjoa. Maar dat er uit al die kinderen een aantal genieën zou voortkomen is een mathematische zekerheid.

Genieën zoals Anne Frank, een begenadigd schrijfster toen ze nog maar veertien jaar was. Als ze was blijven leven had ze vast de Nobelprijs voor literatuur gewonnen. Niet voor Nederland overigens, onze regering weigerde haar en haar lotgenoten in 1939 het staatsburgerschap.

Anne’s dagboek was een godsgeschenk voor naoorlogs Nederland. Het bewees dat niet iedereen laf was maar dat er moedige mensen als Miep Gies waren die althans probeerden om Joden te redden. Dat de meerderheid van de bevolking laf was en op zijn minst onverschillig tegenover de vervolging stond, werd gemakshalve vergeten. Vergeten waren de Nederlandse agenten die de Joden uit hun huizen haalden. Vergeten was de burgerlijke stand die precies bijhield waar Joden woonden. Vergeten waren de Nederlandse Spoorwegen die de treinen naar Auschwitz leverden. En vergeten was het koningshuis dat op de eerste oorlogsdag vluchtte.

Door Anne’s dagboek werd heel Nederland ineens goed in de oorlog. En dat was het om de donder niet. En daarom – ik durf het nauwelijks te bekennen – erger ik me rot aan die mateloze Anne Frank-verering. Niet omdat ik Anne Frank niet bewonder maar omdat ik de pest heb aan schijnheiligheid die spreekt uit al die AF-scholen, zalen, stichtingen, bomen, knikkers en comités. De nagedachtenis van dit 14-jarige meisje wordt misbruikt bij al het onrecht dat er in de wereld is. In sommige smaakvolle kringen wordt haar gezicht gephotoshopt inclusief Palestijnensjaal. Verdomme!

Leon de Winter en Jessica Durlacher hebben gemeend om nog maar eens een toneelstuk over Anne Frank te moeten schrijven. Er wordt al stevig reclame voor het nieuwe stuk gemaakt en er is zelfs een speciaal theater voor gebouwd. In Amsterdam staart het gezicht van Rosa da Silva, de actrice die Anne Frank gaat spelen, je op iedere straathoek aan. Het zal vast een heel mooi stuk zijn hoor, gevoelig maar toch leuk. Van het theaterbezoek valt een echt dagje-uit te maken. Een boot brengt je vanaf het CS naar het theater, voor de voorstelling een licht dinertje, een glaasje champagne in de pauze en na afloop nog een gezellige nazit. Kunnen de bezoekers nog even napraten over voor- en nadelen van Auschwitz versus Bergen-Belsen. Onze koning heeft laten weten dat hij op de première komt.

Die man heeft smaak. Ik vraag me af of hij zijn schoonvader meeneemt.

Delen |

Reacties

Chelly Overdijkink-Abram

vrijdag 25 april 2014
Beste Rob, het klinkt wat cru allemaal, maar ik vind dat je wel gelijk hebt.
Mijn moeder verloor ook haar zusjes, 17 en 10 jaar.
Daar hoor je niemand over. Die hebben ook geen boek geschreven, want daar hebben ze geen kans voor gehad. Groningen is in 1942 leegeghaald en binnen 3 dagen waren ze dood.Daarom zet ik me zo in voor het Namenmonument, zodat van alle mensen hun namen aan te raken zijn.

Abel Hes

zaterdag 26 april 2014
zie mijn reactie bij de column van Harry van der Bergh.
Ik zit geheel op jouw spoor. Anne Frank, onze cash cow. Stuitend.
Abel Hes

Uw reactie:

vul de beveiligings-code in
nov 2018Radicaal genuanceerd herdenken
jul 2018When Harry Meets Zvi
mei 2018Trump triomfeert!
nov 2017Eindelijk
sep 2017In memoriam Rob Boerboom
jun 2017Joodse geschiedenis van Gouda
mrt 2017Midden-Oostenpolitiek uit 1001 nacht
jan 2017Nieuwsbriefredactrice Raya Lichansky 70
jan 2017Oude mannen en een dood paard
aug 2016Klein maar springlevend
jun 2016Henriette Boas, vriendin en huisgast
jan 2016Zondebok
dec 2015Wie is er bang voor Spinoza?
nov 2015Om toch
nov 2015Ahmad Dawabsheh blijft alleen
okt 2015Stilte in Joods Nederland
sep 2015Vluchtelingen: ruimhartig en meedogenloos
sep 2015Godgeklaagd
jul 2015I'm a European Jew - and No, I'm Not Leaving
mei 2015Culturele boycot Israël verzwakt de oppositie
mei 2015Boedapest
apr 2015Krakow
apr 2015Praag
mrt 2015Samen optrekken tegen jodenhaat en islamhaat
dec 2014Han Hollander (1886-1943), sportverslaggever
jul 2014Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie
jun 2014De handel en wandel van de boekenjood
mei 2014Biografie van Esther de Boer–van Rijk
apr 2014Anne
apr 2014Inclusief of exclusief
apr 2014Het verrassende Egypte van vóór de Uittocht
feb 2014Op school
feb 2014Nieuw boek van Pauline Micheels: 'Vandaag'
feb 2014Allemaal hadden ze een naam
jan 2014Nooit meer Auschwitz
jan 2014Heruitgave van ‘De Samaritanen’
nov 2013Ariëlla Kornmehls 'Wat ik moest verzwijgen’
nov 2013Dialoog tussen Joden en Marokkanen of Turken
nov 2013Fietsen voor Alyn
nov 2013Limmoed en het orthodoxe fiasco
aug 2013Lemberg
jul 2013Joods Gouda
jul 2013Slavernij
jun 2013Een boek over rechtsherstel na de Tweede Wereldoorlog
jun 2013Lili, een boek dat geschreven mòest worden
mei 2013Hannah heet ik - Hannah Cohen
apr 2013Het kwaad van de banaliteit: Margarethe von Trotta's film Hannah Arendt
apr 2013Toespraak tijdens Jom Hasjoa-herdenking, 7 april 2013