Talmoed-columns van Leo Mock
PAASOFFER
In Tempelse tijden was niet de Seideravond de belangrijkste gebeurtenis, maar het Pesachoffer dat door iedereen gegeten moest worden. In de Misjna vinden we een beschrijving van hoe dat offer vroeger gebracht werd in de Tempel, althans volgens de rabbijnen. Zo werd het Pesachoffer in drie groepen geslacht – alle joden die verplicht waren om het offer te eten, werden in drie groepen ingedeeld. Je vraagt je overigens meteen af hoe die miljoenen mensen, zelfs wanneer je ze in drie groepen indeelt, in de Tempel konden. Vergeet daarbij ook niet de vele pelgrims die jaarlijks vanuit de Diaspora naar Jeruzalem kwamen om daar het feest door te brengen. Volgens de rabbijnen was het nou juist weer één van de wonderen van de Tempel dat die altijd genoeg plaats bood aan de aanwezigen. Was de eerste groep binnen, dan werden de deuren van het Voorhof gesloten. Er werd op een bazuin geblazen en het feest kon beginnen. De priesters stonden in rijen opgesteld met zilveren en gouden bekers in hun handen en vormden zo ‘zilveren en gouden rijen’. In deze bekers werd het bloed van het offer opgevangen na de slacht. Deze bekers hadden een spitse onderkant zodat ze niet neergezet konden worden, omdat men bang was dat dan het bloed zou stollen en zo het offer ongeschikt zou maken. Vervolgens werden de bekers met bloed door de in rijen opgestelde priesters aan elkaar doorgegeven, totdat de laatste priester die het dichtst bij het Altaar stond het bloed uitgoot op de basis van het Altaar. De lege bekers werden weer in de rij doorgegeven tot het begin van de rij waar de offerdieren werden geslacht. Ondertussen lazen de aanwezigen het Haleel (Dankgebed). Het geslachte offer moest van zijn huid ontdaan worden. Hiervoor waren er speciale haken in de muren en zuilen van de Tempel aangebracht waaraan het dode dier opgehangen werd om het zo af te stropen. Wie geen vrij haakje kon vinden kon dat doen met behulp van twee dunne gladde stokken en een ander persoon. Men gaat met de gezichten tegenover elkaar staan en legt de twee stokken op elkaars schouder. Vervolgens wordt het offer aan de stokken gehangen – aan de pezen in de knieën van het dier – en kan met het afstropen begonnen worden. Rabbi Eliëzer (Israël, tweede eeuw) vraagt zich dan wel nog af of zulke stokjes op Sjabbat gebruikt mogen worden. Hij raadt dan ook aan om de armen op elkaars schouders te leggen en zo de huid van het beest af te stropen. Nu moest een gedeelte van de ingewanden eruit gehaald worden en op het Altaar verbrand worden. Dit zijn de verschillende vetlagen, de nieren, de staart met het vet daarop, en het middenrif. Deze worden in een schaal gedaan en vervolgens verbrand. Was een groep klaar met het slachten en verbranden van de delen, dan nam men plaats op de Tempelberg of bij de ingang van de Tempel. Nu wachtte men tot het duister en ging vervolgens naar huis en braadde daar het Pesachoffer (Misjna Pesachiem 5:5-10).
In Tempelse tijden was niet de Seideravond de belangrijkste gebeurtenis, maar het Pesachoffer dat door iedereen gegeten moest worden. In de Misjna vinden we een beschrijving van hoe dat offer vroeger gebracht werd in de Tempel, althans volgens de rabbijnen. Zo werd het Pesachoffer in drie groepen geslacht – alle joden die verplicht waren om het offer te eten, werden in drie groepen ingedeeld. Je vraagt je overigens meteen af hoe die miljoenen mensen, zelfs wanneer je ze in drie groepen indeelt, in de Tempel konden. Vergeet daarbij ook niet de vele pelgrims die jaarlijks vanuit de Diaspora naar Jeruzalem kwamen om daar het feest door te brengen. Volgens de rabbijnen was het nou juist weer één van de wonderen van de Tempel dat die altijd genoeg plaats bood aan de aanwezigen. Was de eerste groep binnen, dan werden de deuren van het Voorhof gesloten. Er werd op een bazuin geblazen en het feest kon beginnen. De priesters stonden in rijen opgesteld met zilveren en gouden bekers in hun handen en vormden zo ‘zilveren en gouden rijen’. In deze bekers werd het bloed van het offer opgevangen na de slacht. Deze bekers hadden een spitse onderkant zodat ze niet neergezet konden worden, omdat men bang was dat dan het bloed zou stollen en zo het offer ongeschikt zou maken. Vervolgens werden de bekers met bloed door de in rijen opgestelde priesters aan elkaar doorgegeven, totdat de laatste priester die het dichtst bij het Altaar stond het bloed uitgoot op de basis van het Altaar. De lege bekers werden weer in de rij doorgegeven tot het begin van de rij waar de offerdieren werden geslacht. Ondertussen lazen de aanwezigen het Haleel (Dankgebed). Het geslachte offer moest van zijn huid ontdaan worden. Hiervoor waren er speciale haken in de muren en zuilen van de Tempel aangebracht waaraan het dode dier opgehangen werd om het zo af te stropen. Wie geen vrij haakje kon vinden kon dat doen met behulp van twee dunne gladde stokken en een ander persoon. Men gaat met de gezichten tegenover elkaar staan en legt de twee stokken op elkaars schouder. Vervolgens wordt het offer aan de stokken gehangen – aan de pezen in de knieën van het dier – en kan met het afstropen begonnen worden. Rabbi Eliëzer (Israël, tweede eeuw) vraagt zich dan wel nog af of zulke stokjes op Sjabbat gebruikt mogen worden. Hij raadt dan ook aan om de armen op elkaars schouders te leggen en zo de huid van het beest af te stropen. Nu moest een gedeelte van de ingewanden eruit gehaald worden en op het Altaar verbrand worden. Dit zijn de verschillende vetlagen, de nieren, de staart met het vet daarop, en het middenrif. Deze worden in een schaal gedaan en vervolgens verbrand. Was een groep klaar met het slachten en verbranden van de delen, dan nam men plaats op de Tempelberg of bij de ingang van de Tempel. Nu wachtte men tot het duister en ging vervolgens naar huis en braadde daar het Pesachoffer (Misjna Pesachiem 5:5-10).
| << Talmoedische seks | De Paasbarbecue >> |