Crescas handje
Bel Crescas: 020 - 640 23 80
Crescas schoolbord
Columns
Weblogs disclaimer

Jansje Stodel

In 1965 ging Jansje Stodel met man en kind op aliya en keerde in 1967 met twee kinderen, zonder man naar Nederland terug. Hier volgde ze de Sociale Academie, waarna ze zich in Joods bestuurswerk stortte. Later werkte ze bij het opzetten en bijhouden van het papieren archief van het NIW. Ze is lid van het algemeen bestuur van WIZO Nederland en maakte enige jaren deel uit van de redactie van het verenigingsblad, de Chadasjot. Voor het Joods Hospice Immanuel bouwde ze een database die ze gebruikt bij het voeren van de donateursadministratie. Ze is getrouwd met Lou Evers. Samen hebben ze 29 kleinkinderen en al veel achterkleinkinderen.
vrijdag 25 juni 2010
1 reactie
reageer op deze column
Delen |

Heuvel 69

Ze lagen al drie dagen ingegraven op heuvel 69 (1), de jongens en meisjes van de Hagana en vochten als leeuwen tegen de overweldigende overmacht aan Egyptische troepen. Alleen 's nachts ebde de strijd wat en konden sommigen even de ogen sluiten. De veldtelefoon, zo'n groot apparaat dat met moeite de berg op was gezeuld, weigerde dienst. Tevergeefs wachtten ze op hulp van buiten. Het had een strategische plek geleken met uitzicht naar alle kanten. Maar nu waren ze omsingeld en floten de kogels voortdurend om hen heen. Hoelang zouden ze het nog volhouden? Ze waren toe aan hun laatste munitie. Ze waren allang gestopt met aanvallen en probeerden alleen nog maar de vijand ervan te weerhouden om nog dichterbij te komen.

Hun commandant was een jonge kerel afkomstig uit het verwoeste Europa, die als zo velen, illegaal voor de Britten, het land was binnen gekomen. Hij had de vernietigingskampen overleefd en verbleef moederziel alleen in een 'displaced persons camp' zonder doel of uitzicht op een betere toekomst, totdat hij op een wankele boot naar Palestina werd gebracht. Meteen bij aankomst had hij zich gemeld voor de Hagana. Nu was het moment gekomen om te laten zien wat hij waard was. Stilletjes kroop hij naar zijn nog overgebleven kameraden en legde ze zijn plan voor. Ze zouden hun laatste kogels gebruiken voor een list, die de vijand de indruk zou geven dat ze op het laatst toch versterking hadden gekregen. De vijand moest daarvoor nog wat dichterbij komen. Op het moment van de aanval floot hij. Tegelijk begonnen ze te schieten. De vijand droop af. De commandant richtte zich op en keek met stoere blik en kuiltje in de wilskrachtige kin over het veroverde land uit. Hij vocht voor Israël en had zich niet laten doden.

In het kleine bedompte zaaltje gingen de lichten weer aan. De snorrende filmprojector werd uitgezet. Ik was 10 jaar. Issur Danielovitch, bekend onder zijn artiestennaam Kirk Douglas was in mijn leven gekomen.
Van slachtoffer tot overwinnaar was het impliciete motto van de film. We waren er van groot tot klein gevoelig voor. De volwassenen, de slachtoffers werden er door gesterkt en gaven geld voor zover in hun vermogen lag. Het was niet voor niets een propagandafilm voor een zionistisch doel. En ik nam mij voor, om later als ik groot zou zijn, naar Israël te gaan en er mijn land te gaan verdedigen. Voor Kirk met het kuiltje in de kin hield ik een blijvend zwak.

(1) Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 was op de zuidoostelijk van Ashdod gelegen heuvel 69 een commandopost gevestigd. Er werd zwaar gevochten tussen Egyptische troepen en de Givati brigade, destijds onderdeel van de Hagana en nu van de IDF. Op de top is een monument herinnerend aan de hier geleverde strijd. Zie ook: jewishvirtuallibrary.org

Reacties

Ido Abram

vrijdag 25 juni 2010
Ik heb diezelfde film in Indonesië gezien. In Batavia (heette toen wellicht al Djakarta). Wanneer precies kan ik me niet herinneren.

Uw reactie:

Naam
Email
Reactie
vul de beveiligings-code in