Crescas handje
Bel Crescas: 020 - 640 23 80
Crescas schoolbord
Columns
Weblogs disclaimer

Leo Frijda

Leo Frijda was rechter en bestuurslid van verschillende Joodse organisaties. Na zijn pensionering is hij over literatuur gaan schrijven, eerst in Kol Mokum, het kwartaalblad van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam, waarvan hij redacteur was, en daarna ook voor de website van Crescas. Hij werkte mee aan Ik heb u den Havelaar niet verkocht, Multatuli contra Van Lennep, in 2010 verschenen bij uitgeverij Bas Lubberhuizen. Najaar 2011 publiceerde Amphora Books een aantal van zijn columns, uitgebreid met een laatste, meer persoonlijk gekleurd hoofdstuk, onder de titel Het Jodendom laat je niet los.
vrijdag 19 maart 2010
reageer op deze column
Delen |

Assaf Gavron

De succesvolle Israëlische schrijver Assaf Gavron was in Nederland voor de promotie van de Nederlandse vertaling van zijn roman Krokodil van de aanslagen. Op 16 maart kwam hij naar Spui25 om uit zijn boek voor te lezen en om vragen te beantwoorden. Gavron, geboren in 1968, bleek een nog jeugdige uitstraling te hebben, geheel in overeenstemming met de beide hoofdpersonen uit zijn roman, de Israëliër Etan, bijnaam Krokodil, en de Palestijn Fahmi. Gavron las in het Hebreeuws en vertaalster Hilde Pach las dezelfde passage in het Nederlands. De voorgelezen passage, het begin van de roman, zet meteen de toon.

Ik stapte in de kleine lijn 9 zoals elke ochtend, op weg naar mijn werk. De kleine lijn 9 is een taxibusje dat de route van buslijn 9 rijdt. Eigenlijk is het een kruising tussen een bus en een taxi. Je hebt het beste van twee werelden: de vaste route en de lage prijs van een bus, en de wendbaarheid en soepelheid van een taxi. Sinds de aanslagen ging ik alleen maar met de kleine lijn 9 naar mijn werk en terug. Ook als er een bus van lijn 9 bij de halte verscheen vóór de kleine lijn 9, liet ik hem voorbijgaan. Een bus was een te gemakkelijk doelwit voor een terrorist. Vooral lijn 9, die altijd bijna vol zat en die al een keer door een aanslag getroffen was.

De roman speelt ten tijde van de tweede intifada toen er een groot aantal aanslagen was, ook in Tel Aviv. Etan was al uit de kleine lijn 9 gestapt voordat deze werd opgeblazen. Nog tweemaal ontsnapt hij ternauwernood aan een aanslag en dat levert hem nationale bekendheid op. Hij wordt de ster van de media. Wat de roman kleurt is dat deze niet alleen over de aanslagen gaat maar dat daaromheen ook andere aspecten van het Israëlische leven ruim aan bod komen, zoals de wijze waarop de media zich op het nieuws storten en de vele hightechbedrijven in en rond Tel Aviv. Ook Etan werkt bij zo´n bedrijf, Time´s Arrow, dat gespecialiseerd is in het besparen van seconden van elke tijd die nodig is om inlichtingen op te vragen bij telefoonmaatschappijen. Dit alles geeft Gavron de kans om zijn roman ook de nodige humor, soms zelfs sarcasme mee te geven. En daarnaast is het ook nog eens een liefdesverhaal en een literaire thriller. Je leest de roman daarom, hoe wrang het onderwerp ook is, in één adem uit.

Etan is een typische jonge seculiere Jood uit Tel Aviv. Bij het beantwoorden van de vragen beaamde Gavron dat. Het boek laat zien hoe Tel Aviv met de aanslagen omging. Net doen of de aanslagen er niet zijn, ze in zekere zin negeren. Als Etan in een televisieprogramma wordt ondervraagd, zegt hij: Iedereen moet doorgaan met zijn leven. De bus nemen, autorijden, koffiedrinken. Want als er geen normaal leven meer is, wat blijft er dan nog over? Etan zegt dat overigens wel maar intussen hebben de aanslagen hem volledig in de greep. Hij verwaarloost zijn werk bij Time´s Arrow, de relatie met zijn vriendin Doetsji loopt op de klippen en als gevolg van een gesprek met een even later omgekomen medepassagier op de kleine lijn 9, Giora Gueta, neemt hij contact op met diens vriendin Sjoeli en doet hij naspeuringen waarom Giora die dag niet in Jeruzalem maar in Tel Aviv was.

De andere verhaallijn is de Palestijn Fahmi die, hoewel zijn vader dat niet wil, onder leiding van zijn fanatieke broer Bilaal toch met terroristische aanslagen meedoet. Zij het soms aarzelend. Heel knap gedaan is dat Gavron al in het begin van de roman een tipje van de sluier oplicht en Fahmi, die in coma ligt, laat overdenken wat hij heeft gedaan en wat zijn beweegredenen waren om mee te doen. De laksheid van Israëlische soldaten bijvoorbeeld als zijn stervende moeder water nodig heeft. Gavron geeft ook Fahmi een gezicht en dat maakt hem menselijk. In Israël is dat niet bij iedereen in goede aarde gevallen. Aan Gavron werd de vraag gesteld hoe het hem was gelukt zo overtuigend over een Palestijn te schrijven, als het ware in de huid van een Palestijn te kruipen. Veel onderzoek en het boek laten lezen aan enkele Palestijnen die hij kent. Want, zei Gavron er uitdrukkelijk bij: ik wilde begrijpen wat er in een terrorist omgaat, begrijpen maar niet oordelen. En op de vraag of hij een politiek schrijver is, was het antwoord ondubbelzinnig nee. Het gaat over Israël, zei Gavron, maar vanuit het gezichtspunt van een schrijver, ik schrijf over the people behind the headlines.

Voordat Gavron over zijn roman Krokodil van de aanslagen sprak, liet hij een computerspel zien waaraan hij heeft meegewerkt. Het heet Peacemaker en is te vinden op www.peacemakergame.com. Peacemaker is een knap in elkaar gezet spel dat een speler de mogelijkheden geeft op allerlei verschillende manieren te reageren op gebeurtenissen in het Midden-Oosten wat kan leiden of tot een stap voorwaarts en naar vrede of juist tot nieuwe escalaties. Het spel, mede bestemd voor het onderwijs, is heel goed ontvangen en moet op veel plaatsen in Israël en daarbuiten al worden gespeeld. Het leidde tot de vraag of zijn roman, die al meermalen is vertaald, ook in het Arabisch is uitgekomen. Jammer genoeg bleek dat, anders dan Een verhaal van liefde en duisternis van Amos Oz, niet het geval.

Assaf Gavron, Krokodil van de aanslagen, vertaling Hilde Pach, Ailantus, Amsterdam 2009.


Assaf Gavron en Leo Frijda (foto Ailantus)

Uw reactie:

Naam
Email
Reactie
vul de beveiligings-code in
jan 2012Holocaust Memorial Day
jan 2012De heerlijkheid van het leven
jan 2012Wassermann, Roth en Nederland
dec 2011De Hoge Raad buigt mee
dec 2011Isaak Babel
dec 2011Gerron
nov 2011Aharon Barak
nov 2011Abraham Mapu
nov 2011Naar Kaunas
okt 2011Briefwisseling Roth en Zweig (2)
okt 2011Briefwisseling Roth en Zweig (1)
okt 2011Rabbi Nachman en Kafka (2)
sep 2011Rabbi Nachman en Kafka (1)
sep 2011Czernowitz 1907
jul 2011Kafka in Berlijn
jul 2011Met Joseph Roth naar Berlijn
jul 2011Joseph Roth in Amsterdam
jun 2011Ik teken het gezicht van de tijd
jun 2011Het Joodse geheugen
jun 2011De memoires van Claude Lanzmann
apr 2011Heinrich Heine in Jeruzalem
apr 2011Jiri Weil houdt van katten
apr 2011Jiri Weil, getuige
apr 2011Laurent Binet, HhhH
mrt 2011Dan Porat, The Boy
mrt 2011De geheugenhut
mrt 2011The Search Committee
mrt 2011De Finklerkwestie
feb 2011Stefan Zweig, Joods schrijver
feb 2011Stefan Zweig, verdreven Europeaan
feb 2011Kisch, der rasende Reporter
jan 2011Verkeerde grootouders
jan 2011Ilse Aichinger en Kafka
jan 2011Perec, een leeservaring
jan 2011Van Kafka naar Perec
dec 2010Kafka, Weltsch en het zionisme (2)
dec 2010Kafka, Weltsch en het zionisme (1)
dec 2010Franz Kafka en Mania Tschissik
nov 2010Franz Kafka en Jizchak Löwy
nov 2010Erich Fried
nov 2010Harry Mulisch is zelf een mens
nov 2010Hannah Arendt en Gershom Scholem (2)
okt 2010Hannah Arendt en Gershom Scholem (1)
okt 2010Alexander Granach: ‘Da geht ein Mensch’
okt 2010Karl Emil Franzos: ‘Der Pojaz’
okt 2010Karl Emil Franzos: Zweigeist
sep 2010Hans Keilson
sep 2010Een intelligent hart
sep 2010Ernst Toller
sep 2010Jakob Wassermann: gebroken moralist
aug 2010Jakob Wassermann: Duitser en Jood
aug 2010Byron en de Joden
jul 2010Rathenau, ein begeisterter Deutscher, ein aufrechter Jude
jul 2010Walther Rathenau: Höre, Israel!
jun 2010Multatuli en de Joden
jun 2010Multatuli en W.A. Paap
jun 2010Herman de Man: Jood onder de boeren
mei 2010Herman de Man: ik ben een Jood
mei 2010Carry van Bruggen: een moedige Jodin
mei 2010Carry van Bruggen: De verlatene
apr 2010Carry van Bruggen: Seideravond
apr 2010Izak de Haan
apr 2010Carry van Bruggen
apr 2010Franz Baermann Steiner: Gebet im Garten
mrt 2010Franz Baermann Steiner: Praag, Jeruzalem, Oxford
mrt 2010Assaf Gavron
mrt 2010Celan en Bachmann (2)
mrt 2010Celan en Bachmann (1)
feb 2010Georg Hermann, een beschaafde Duitse Jood
feb 2010Heinz Liepmann bestraft
feb 2010Tussen orthodoxie en assimilatie
jan 2010Soma Morgenstern in de vergeethoek
jan 2010Hooligan in Roemenië
jan 2010Nogmaals Feuchtwanger
jan 2010Het succes van Feuchtwanger
dec 2009Paul Hellmann, medeaanklager
dec 2009Lezen over Auschwitz
nov 2009Ernst Weiss
nov 2009Bruno Schulz
nov 2009De zwarte zwaan van Israël
okt 2009Kafka en Else Lasker-Schüler
okt 2009Rahel Varnhagen
okt 2009Jacob Israël de Haan
okt 2009Noem het slaap
okt 2009Ongemakkelijk
sep 2009Bernard Malamud
sep 2009Leo Perutz
sep 2009De kant van Jeanne Weil
sep 2009De familie Pringsheim
aug 2009Simone Veil
aug 2009Grete Weil
jun 2009Heinrich Heine
jun 2009Ferrara
mei 2009Imre Kertész
mei 2009Aharon Appelfeld
mei 2009Joseph Roth (2)
apr 2009Joseph Roth (1)
apr 2009Zoektochten
mrt 2009Tegen het vergeten
mrt 2009Jeruzalem stond om ons heen
mrt 2009Berditsjev
mrt 2009Engführung
feb 2009Het lezen van Celan
feb 2009Moederland woord
feb 2009Abraham Sonne
feb 2009Canetti en het jodendom
jan 2009Dora Diamant
jan 2009Kafka en het zionisme
jan 2009Canon