Crescas handje
Bel Crescas: 020 - 640 23 80
Crescas schoolbord
Columns
Weblogs disclaimer

Van 1995 tot 1998 studeerde Esther Erwteman aan het Academisch Instituut voor Bijbel- en Talmoedstudies in Ein Hanatziv, Israël. Tijdens haar verblijf in Israël werkte ze als vrijwilliger in Kibbutz Lavie en leidde ze in de zomermaanden jongerengroepen rond. Terug in Nederland werkte ze als verpleegkundige en gaf ze Hebreeuwse les aan kinderen. Tegenwoordig is ze projectmanager bij een stichting die onderwijs verzorgt voor artsen en verpleegkundigen in ontwikkelingslanden. Ook in Joods Nederland is Esther actief. Zij maakt deel uit van het dagelijks bestuur van de NIHS (de orthodox-Joodse gemeente Amsterdam).
vrijdag 2 juli 2010
4 reacties
reageer op deze column
Delen |

Voorzichtig met cijfers

Waar rook is, is vaak vuur. Maar waar een simpel kampvuurtje wordt ontstoken, woedt nog geen bosbrand.

Zodra de medische stand besnijdenis wil ontmoedigen of misschien zelfs wil laten verbieden, lees je opeens allerlei wetenschappelijke publicaties over de gevolgen van besnijdenis. 1 Op de 5 mannen zou urologische problemen krijgen op latere leeftijd. Ik ken toevallig een paar besneden mannen en niemand van hen heeft last van deze gevolgen. Ik kom toevallig ook wel eens over de grens en werk met mensen die actief zijn in het globale gevecht tegen HIV en AIDS. Mannelijke besnijdenis is daar de nummer één risicoverlagende interventiemethode (mits goed en hygiënisch gedaan). Beide waarheden tellen op hun eigen manier.

Iemand zegt: "antisemitisme neemt toe", en opeens lees je overal dat antisemitisme toeneemt en mensen zich onveilig voelen. Ik ken toevallig een paar Semieten en die herkennen dit helemaal niet. Nu kan je meteen denken dat ik makkelijk en naïef kan praten vanuit mijn ivoren toren in Amsterdam Zuid, maar de meeste mensen die ik over deze problemen hoor, wonen niet in de Baarsjes, Sloterdijk of de Bijlmer. Sterker nog, ik denk dat de meeste mensen die zoveel last hebben van dit nieuwe antisemitisme zelden of nooit in die buurt komen. Dus is hun ervaring net zo reëel als de mijne.

Eenieder heeft recht op zijn en haar gevoelens en ideeën, maar als het niet meer is dan dat, moeten we oppassen te gaan schermen met cijfers die misschien heel anders te interpreteren zijn. Te snelle conclusies kunnen makkelijk leiden tot een vertekend beeld.

Dezelfde voorzichtigheid is geboden met woorden als "het zal zo'n vaart niet lopen". De geschiedenis is in deze niet aan mijn zijde, maar ik leef als duidelijk religieuze Jood in de Nederlandse maatschappij en het gaat me goed. Ik heb geen problemen met opkomend antisemitisme. Wat mij betreft heb ik meer last van mensen die cijfers naar hun hand zetten en om onduidelijke redenen rond willen tuimelen in de comfortabele Calimero-zone.

Zij is niet groot en wij zijn niet klein en nu over tot de orde van de dag.

Reacties

jaap

vrijdag 2 juli 2010
Esther, soms (?) is de rook ¨gewoon¨ mist..... Laag hangende bewolking... Soms (?) hangt er een sluier, soms (?) zijn we door de rook=mist, de sluier ziende blind, horende doof en begrijpen niet.... ..en ja blijven we, zo, verschuild, omhuld door een mist in onze ¨calimero¨ houding... leven in een duistere wereld... groetend, jaap

Josje

vrijdag 2 juli 2010
Hallo Esther, Ik vond het leuk om jouw stuk te lezen, weer een andere input. Wat ik mij nu afvraag is of de Joodse mensen waarover jij het hebt, en die geen last lijken te hebben, uiterlijk 'zichtbaar' Joods zijn. Dus een keppeltje o.i.d. dragen op straat. Ik heb namelijk de indruk dat juist die 'zichtbare' mensen veel last hebben van de antisemitische uitingen, en daarom zo min mogelijk willen gaan opvallen.

Dawied Benistant

zondag 4 juli 2010
Beste Esther, Of antisemitisme toe- dan wel afneemt kan ik niet aantonen met cijfers uit een statistisch onderzoek. Mensen uit mijn omgeving en ik hebben het afgelopen decennium en ook verscheidene jaren daarvoor wel meer incidenten meegemaakt dan in het verleden. Het is niet altijd duidelijk of het om antisemitisme gaat of om onvrede met de situatie in het Midden-Oosten waarvoor tenslotte alle Joden verantwoordelijk worden gehouden. Voor het resultaat maakt dit niet uit. Een kennis die bijna door messteken om het leven werd gebracht, was niet zo helder van geest om hierover een vraaggesprek met zijn aanvallers aan te gaan. Toen ik zelf van mijn fiets werd geslagen door passerende scooterrijders, was ik niet snel genoeg om dit nog even na te vragen. En helaas lag een vriend te slapen toen midden in de nacht een poging werd gedaan om zijn huis in de brand te steken. De scanderende leuzen die hierbij werden gebruikt heeft hij later van de buren vernomen, maar ook die hebben nagelaten om aan de daders te vragen wat nu precies de aanleiding voor hun daad was. Mijn kinderen en ook die van anderen, zijn geregeld geschopt en geslagen op straat door groepen kinderen van nieuwe Nederlanders. Dit is een kleine greep uit de fysieke incidenten die mij bekend zijn. Daarnaast zijn er de doodsbedreigingen en talloze scheldpartijen die dezelfde psychische gevolgen hebben als lichamelijk geweld. Bij elke casus die mij bekend is, gaat het wel om mensen die herkenbaar Joods zijn en hier ook verder geen geheim van maken. Dan is er nog het verborgen antisemitisme door sociale uitsluiting, het beperken van carrière mogelijkheden en zo zijn er nog diverse voorbeelden te noemen. Zoals je zelf al aangeeft komt jou informatie uit een beperkte bron. Ook ik heb geen uitgebreid sociologisch onderzoek gedaan, maar de ervaringen die mij bekend zijn komen wel van mensen uit alle stadsdelen van Amsterdam en uit andere delen van Nederland. Mogelijk ervaar jij de huidige situatie als een kampvuurtje, maar de persoonlijke incidenten die mensen meemaken slaan wel in als een brandbom en in één geval was dit dus letterlijk zo. Om een bosbrand te voorkomen, lijkt het me verstandig dit kampvuurtje op een deskundige wijze gecontroleerd te doven.

fleur

donderdag 5 augustus 2010
Hear hear!

Uw reactie:

Naam
Email
Reactie
vul de beveiligings-code in