We gaan inmiddels al weer de 8e week van sneeuw in, enkele dagen uitgezonderd waarop de sneeuw wegblubberde of zelfs eventjes geheel wegsmolt. Al met al goede dagen voor een boekenkoopverslaving. Want, alsof de duivel ermee speelt, allerlei boekhandels hebben hun voorraaduitverkoop verlengd tot de maand februari. De mooiste boeken zijn nu te koop voor kleine, soms belachelijke, prijsjes. Goed, je moet al die boeken ook nog lezen, maar je hebt ze toch maar! Een bibliotheek kan daar niet echt tegenop. Ten eerste kost het tijd om naar de bieb te gaan, het boek te zoeken, te lenen en weer terug te brengen. Heb ik wel een tijdje gedaan hoor, tot ik ontdekte dat je soms voor het lenen van een boek, in de parkeergarage van Stadshart Amstelveen, zes euro aan parkeerkosten betaalt. Drie euro bij het lenen en drie euro weer bij het terugbrengen. Want je gaat natuurlijk niet alleen om één boek te lenen, maar kijkt ook even in winkels of drinkt een kop koffie. De parkeermeter tikt echter rustig door. Terwijl je dus in de opruiming boeken voor 6 euro of minder kan krijgen. Inmiddels heb ik zoveel boeken dat het de vraag is of ik ze allemaal nog uitlees in dit leven. Maar ik ben optimistisch – de maximale leeftijd van 120 jaar moet voor mij haalbaar zijn en bovendien wordt de wedstrijd soms verlengd door middel van reïncarnatie.

Een andere verslaving die de kop opsteekt tijdens deze sneeuwtijd is informatie- annex internetverslaving. Behalve een vijftal Nederlandse websites, lees ik dagelijks ook nog eens 3 Israëlische kranten. Dat is niet altijd goed voor mijn religieus-spirituele gezondheid. Zo las ik ruim een week terug op een Israëlische site dat er een positief advies was uitgegeven voor het handhaven van de zogenaamde 'mehadrin buslijnen'. Dit zijn buslijnen in ultra-orthodoxe gebieden waar mannen en vrouwen gescheiden in de bus zitten – de mannen vóór, de vrouwen achter. Hiertegen was bezwaar gemaakt op basis van discriminatie door één of andere organisatie, maar dit bezwaar was blijkbaar verworpen. Ik vind het echt te gek voor woorden – gescheiden buslijnen. Kijk, dat je niet naast je eigen vrouw mag zitten, is nog tot daar aan toe, maar dat je ook niet naast andere vrouwen mag zitten is natuurlijk van de zotte. Je kunt er maar beter om lachen, denk ik dan maar, maar de toestand vind ik vrij ernstig.

Ook schijnt er een titanenstrijd te zijn uitgebarsten tussen de Oriëntaalse partij Shas en haar aanhangers, en de Lithuaanse ultra-orthodoxen. Inzet van de strijd is de toetreding van Shas tot de WZO – de World Zionist Organisation. Een inderdaad best opmerkelijk nieuwsfeit. Immers, zo uitgesproken zionistisch is Shas toch doorgaans ook weer niet ... Vanuit het kamp van de Lithuaanse ultra-orthodoxen is hier furieus op gereageerd, vooral in hun krant de Jeted Ne’eman. In de trant van: hoe kunnen ze in vredesnaam met deze seculiere atheïstische religiehaters samenwerken, vraagt men zich daar af. En dat terwijl de ultra-orthodoxe rabbijnen in het verleden tegen het seculiere zionisme streden. Wat halen die Oriëntaalse Joden en hun leider Ovadija Josef zich wél in het hoofd? Bij Shas was men furieus: wat denken die Asjkenaziem wel, dat ze hun grootste rabbijn – Ovadija – wel even kunnen beledigen? En zo ging het moddergooien nog een beetje door. Afgelopen week kreeg het allemaal een minder fris geurtje toen verhitte Shas-aanhangers duizenden exemplaren van de Jeted Ne’eman in de fik staken. Tja, als diaspora-Jood hou ik niet zo van fikkend Joods drukwerk.

Een oud Middeleeuws verhaal legt een verband tussen het verbranden van de geschriften van Maimonides door diens Joodse tegenstanders en enige tijd later de grote Talmoed-verbranding in Parijs, door de Kerk, in 1241. Andermans boeken of geschriften verbranden leidt vaak tot een weinig heilzaam sociaal klimaat ... Gisteren las ik dat zakenmensen van Shas een boycot proberen door te drukken bij adverteerders, zodat deze niet meer in de Jeted Ne’eman van de Lithuaanse Asjkenaziem zullen adverteren. De verhoudingen tussen Asjkenaziem en Sefardiem in Israël zullen hierdoor niet verbeteren, is mijn inschatting ...

Ook spannend was een bericht van enkele weken geleden waar we zowaar te maken kregen met een oproep om de religieuze ban uit te spreken over zo’n 20 personen, een scherpe reactie van een Chabad-rabbijn in Melbourne, volgens de Ma’ariew van 24 januari jl. Wat was er aan de hand? Een zeer fanatiek groepje messianistische Chabad-chassidiem in Australië vond dat, omdat de messiaanse tijd al aangebroken is, het niet nodig is om nog te vasten op 10 Tewet. Deze vastendag wordt traditioneel gehouden ter herinnering aan het begin van het beleg rond Jeruzalem door Nebukadnezar. Een beleg dat zal uitmonden in de ondergang van Judea en de Tempel in Jeruzalem in 586 vóór de jaartelling, en verbanning naar Babylonië van tienduizenden gevangenen. Rabbijn Telzner uit Melbourne windt er geen doekjes om: “totdat deze individuen zich niet melden voor een gerechtshof van drie en vergiffenis zullen vragen en een remedie (tikkoen) voor hun daden, zijn ze in de ban en verworpen (cherem en niddoei) in onze gemeenschap. Ze tellen niet mee voor het minjan (de benodigde 10 mensen voor een gebedsdienst) of het dankgebed na de maaltijd, men mag geen ‘amen’ zeggen na hun zegen, ze mogen niet voor de Tora geroepen worden en niet geëerd worden door welke mitswa (ritueel of ceremonie) dan ook”.

Spannender werd het toen ook in Israël Zimroni Chik – het hoofd van het Chabad-huis in Bat Yam en redacteur van Sichat haGeoela (Gesprek van de Verlossing) – ervan werd beschuldigd, dat hij gezegd zou hebben dat “de dagen van de masjiach aangebroken zijn en het niet nodig is om nog te vasten op de (traditionele) vastendagen” ter herinnering aan de tempel in Jeruzalem. Immers, binnenkort wordt de Derde Tempel al herbouwd, dus waarom nog treuren om eerdere tempels?! Binnen Chabad in Israël bezon men zich op maatregelen tegen Chik, die overigens ontkende iets dergelijks gezegd te hebben. Dit soort uitspraken over het opheffen van vastendagen ter herinnering aan de verwoesting van eerdere tempels ligt zeer gevoelig. Het was immers de pseudo-masjiach Sjabtai Zwi die een kleine 400 jaar geleden 17 Tammoez en mogelijk andere vastendagen wilde afschaffen omdat de masjiach al gekomen was – namelijk hijzelf! Wie vastendagen wil afschaffen uit messianistische optiek laadt sindsdien meteen de verdenking op zich Sabbatist te zijn ... Diboeks, de ban, gescheiden buslijnen – ik ben aan een vakantie in een zonnig land toe... En in Israël is het overigens ook relatief koud ☹