De parasja van deze week opent met wetten die te maken hebben met de heilige status van de kohen, de priester. De bijzondere geheiligde status van de priesters komt in deze parasja op tenminste twee manieren tot uiting: in het verbod om in contact te komen met een dode, en een beperking in de keuze van potentiële huwelijkspartners. Als priester mag je je namelijk niet verontreinigen aan een dode, door deze bijvoorbeeld aan te raken of te dragen, met uitzondering van je vader, moeder, zoon, dochter, zus en broer (21:2–3). De rabbijnen leren uit de omslachtige omschrijving 'behalve aan zijn bloedverwant, degene die hem het allernaast is' (21:2) dat daar ook zijn eigen vrouw onder valt. Je vrouw is je immers ook heel nabij.

Voor de rest mag je als priester dus nooit in contact met een dode komen of naar een begrafenis gaan, zelfs niet van een heel goede vriend. Want ook het lopen over een kerkhof waar doden begraven liggen, maakt de priester onrein. De hogepriester mag zich aan helemaal niemand verontreinigen, zelfs niet aan zijn ouders. Want, 'het Heiligdom zal hij niet uitkomen, zodat hij het Heiligdom van zijn God niet zal ontwijden' (21:12). De hogepriester is geheel en al gewijd aan God en Diens Heiligdom en mag zelfs de begrafenis van zijn ouders niet bijwonen.

In de latere rabbijnse literatuur wordt uitvoerig de vraag besproken of een priester in onze tijden waarin geen tempel bestaat, dokter mag worden. Hij zal immers contact met dode lichamen hebben, die in het kader van de studie bestudeerd worden. Verschillende rabbijnen verbieden een priester in het kader van een medische studie zelfs elk contact met een dode. Terwijl je toch zou zeggen dat het vanwege het redden van mensenlevens – de priester zal later als dokter mensen kunnen redden – zonder probleem toegestaan zou zijn. De menselijke relaties worden zo ondergeschikt gemaakt aan de unieke relatie die de priester met het Heilige onderhoudt, een gedachte die we tegenwoordig misschien moeilijk te begrijpen vinden.

Ook bij de huwelijkspartners moet de priester kieskeuriger zijn dan de gewone man. De priester mag niet trouwen met een gescheiden vrouw, of met een vrouw die het niet zo nauw neemt met de zedigheid [zona] (21:7). Voor een hogepriester gelden nog strengere regels: die mag behalve met een gescheiden vrouw of een onzedige vrouw, ook niet met een weduwe huwen (21:14). Want, 'Ik, de Eeuwige, heilig hem' (21:15). God, die zelf Heilig is (19:2), is de bron van de heiligheid van de (hoge) priesters. Een heiligheid, die zoals we eerder zagen, een onaards karakter heeft: zij staat boven het wereldse van de menselijke relaties.

Van een geheel ander karakter zijn de Sjabbat en de feestdagen voor de gewone man die in de tweede helft van de parasja worden besproken (23:1–44). Want, ook die dagen zijn Heilig: 'Dit zijn de feestdagen van de Eeuwige die jullie moeten bestemmen tot Heilige tijdstippen [mikra’e kodesj]' (23:2). Hier wordt het Heilige echter vanuit het aardse benaderd: via bijvoorbeeld een werkverbod (23:3) – op gewone, ongewijde, dagen werk je natuurlijk gewoon – en eten (23:6), het afsnijden van de eerste oogst (23:10), of het nemen van allerlei soorten planten en vruchten waarmee je zeven dagen feestviert (23:40). In de latere rabbijnse traditie weet men precies waarmee je deze bijzondere feestdagen wijdt: mannen met vlees en wijn, vrouwen met mooie kleren en juwelen, en kinderen met geroosterde noten en graankorrels en zoetigheid (Maimonides, Wetten over de Feesten 6:17–18).