Deze week beginnen we het derde boek van de Tora – Wajikra – dat grotendeels over de wetten gaat van de offers die in het Heiligdom werden gebracht, de heiligheid van de priesters die er dienst doen, en de reinheidswetten: wie mag wel in de omgeving van het Heiligdom komen en wie niet. De parasja opent met: ‘En de Eeuwige riep Mosjé en sprak tot hem vanuit de Tent der Samenkomst [ohel mo’ed] als volgt …’ (1:1).

Waarom riep God Mosjé? Volgens Rasjie is het een uiting van liefde. God roept de vrome individuen waarmee Hij een intieme relatie heeft, met naam aan. Want elke keer dat God een gebod of iets anders aan Mosjé wilde vertellen, ging dat vooraf door het roepen van de naam ‘Mosjé’, en pas daarna begon God te spreken. Volgens een andere verklaring was het nodig dat God Mosjé vlak na de oprichting van het Heiligdom zou roepen. Immers, aan het einde van de parasja van vorige week lazen wij dat na de bouw de wolk en de glorie van God het Heiligdom vulde, en dat Mosjé daardoor niet de Tent binnen kon gaan (Sjemot 40:35). Met het roepen naar Mosjé geeft God hem toestemming om de heilige plaats binnen te treden, want zonder deze toestemming zou Mosjé uit respect niet naar binnen zijn gegaan. Voor intieme omgang met het Goddelijke moet je blijkbaar uitgenodigd worden en niet op eigen initiatief binnen dringen.

Nadat God Mosjé liefdevol had geroepen begon Hij met hem te praten vanuit het Heiligdom dat eigenlijk een grote tent was — de Tent der Samenkomst. De stem leek te komen van tussen de beide cherubijnen – een soort engelachtige gedaantes met grote vleugels – op het deksel van de Heilige Ark (zie Bemidbar 7:89). Maar het bijzondere was dat die stem alleen door Mosjé werd gehoord en door niemand anders. De stem ging ook niet de tent uit en was buiten niet meer hoorbaar. Het was dus enerzijds het spreken van de Goddelijke stem – waarvan gezegd wordt dat die zeer krachtig is en hoge bomen breekt, bergen laat bewegen en de woestijn laat beven (Psalm 20), maar anderzijds juist een zeer serene stem. Zoals ook elders over een ontmoeting van de profeet Elijahoe met het Goddelijke wordt gezegd, dat God in de stilte is te vinden: ‘Daarop zei Hij: Treed naar buiten en ga op de berg staan voor het aangezicht van de Eeuwige. En zie, toen de Eeuwige juist zou voorbijgaan, was er een geweldige en sterke wind, die bergen verscheurde en rotsen verbrijzelde, die voor de Eeuwige uitging. In de wind was de Eeuwige niet. En na de wind een aardbeving. In de aardbeving was de Eeuwige niet. En na de aardbeving een vuur. In het vuur was de Eeuwige niet. En na het vuur het geluid van een ijle stilte.’ (1-Koningen 11–12).

Het Heilige is blijkbaar tegelijk kracht en broosheid. Misschien wordt daarom de letter alef van het eerste woord van de parasja Wajikra ‘En de Eeuwige riep’ in de Tora als kleine letter geschreven — iets wat bijna niet voorkomt. Om aan te geven dat het zowel groot als klein is, zowel Eerste en Enige – Alef – alsook de mogelijkheid om zich klein te maken tot een kleine alef.