Ging de parasja van de vorige week over de bouw van het heiligdom [misjkan] en de voorwerpen, deze week is de kleding van de priesters aan de beurt. Gewone priesters droegen vier kledingstukken: een soort hoed, een lang hemd – een soort tunica – een broek en een gordel. De hogepriester [kohen hagadol] droeg er nog vier extra: een diadeem van goud [tzietz] die op het voorhoofd werd gedragen, een borstschild met 12 edelstenen [chosjen] – voor elke stam één, een extra hemd met belletjes eraan [me’iel] en een soort schort [efod]. En in plaats van een hoed droeg de hogepriester een tulband. Uiteraard moesten er dure materialen gebruikt worden in deze kleren (Sjemot 28:2) - ze zijn immers ter meerdere glorie van God en bovendien representatief: goud, hemelsblauwe, rode en purperen wol, en linnen (28:5).

De eerste keer dat we kleding aantreffen in Tenach is in relatie tot zonde. De eerste mensen Adam en Eva waren naakt, en één met de natuur. Hun moraliteit was dan ook een natuurlijk gegeven. Toen de mens zijn eigen vrije wil ontdekte en zondigde, kwam zijn moraliteit los te staan van zijn natuurlijke bestaan. Hij voelt zich kwetsbaar – naakt en beschaamd – en bedekt zich met gevlochten takken van de vijgenboom (Bereesjiet 3:7), als teken dat moraliteit voortaan van bewuste keuzes afhangt. Maar, ook God kleedt de eerste mens en hult hem na zijn zonde in huiden (Bereesjiet 3:21).

Ook de kleding van de priesters in de parasja van deze week wordt door God bepaald, en ook hier wordt expliciet gezegd dat zij onder andere dienen om hun naaktheid (de geslachtsdelen) te bedekken (Sjemo 28:42). God schrijft Mosjé precies voor welke kledingstukken gemaakt moeten worden en van welke materialen. De rabbijnen beschouwen de klederdracht van de priester dan ook als een van de 613 geboden van de Tora. Als reden voor deze speciale kleren geeft Sefer Hachinoech (14e eeuw) een psychologische. De priester is als een gezant van het gehele volk en moet zijn hele geest en concentratie in de tempeldienst leggen. Vandaar dat hij speciale kleren voor de tempeldienst moet dragen zodat wanneer hij naar zijn lichaam kijkt, hij die speciale kleding ziet en meteen weet voor wie hij dienst doet en gemotiveerd wordt. Volgens Sefer Hachinoech – een boek dat alle 613 geboden uit de Tora beschrijft en uitlegt – is dat ook de reden dat de kleding van de priesters zo lang was: het hemd kwam tot een stukje boven de enkels, de mouwen tot aan het begin van de vingers, de lengte van de tulband van de hogepriester was maar liefst 8 meter en die van de gordel 16 meter! Met de lange gordel werd een groot gedeelte van het bovenlichaam van de priester gewikkeld – laag op laag – en deze wikkelingen waren voor hem goed voelbaar, omdat zijn armen er steeds tegenaan schuurden. Waar de priester ook op zijn lichaam keek - hij werd steeds herinnerd aan zijn bijzondere opdracht. Wanneer een priester de dienst deed zonder al zijn verplichte kleren te dragen, of juist door meer kleren te dragen dan verplicht, dan was zijn offer of ander ritueel ongeschikt. Kleren maken de man.