De parasja Teroema beschrijft de opdracht aan Mosjé om een draagbaar heiligdom te maken – het Misjkan – en tevens de details van zowel het gebouw als de verschillende heilige voorwerpen. De parasja opent met de zin: ‘Spreek tot de kinderen Israëls dat zij voor Mij een gewijde gave afzonderen. Van een ieder wiens hart hem daartoe aanspoort moet je deze voor Mij afgezonderde gave nemen’ (25:2). Want het heiligdom moet voor het collectief gebouwd worden, maar ook door de gemeenschap – door middel van giften waarvan later alles gemaakt wordt. Toch heeft het iets dubbels – aan de ene kant is het een gift maar aan de andere kant is het een opdracht: ‘spreek tot de kinderen Israëls’.

Toch zijn er zaken waarvan je aan de ene kant wil dat mensen ze vrijwillig doen, maar aan de andere kant zijn ze weer te belangrijk om ze aan vrijblijvendheid over te geven - met het risico dat men uit eigen wil toch te weinig zal geven om het project van de grond te krijgen. Je moet dan een middenweg vinden door mensen te motiveren om te geven - hoewel jij daar wel de motor achter moet zijn. In het geval van het heiligdom wordt de gave dan ook niet beperkt tot één product of geld alleen. Maar juist een breed spectrum aan producten (25:3–7): goud, zilver, koper, wol in allerlei luxe kleuren, linnen, geitenhaar, ramsvellen, vellen van de tachasj (25:5) – wat dat dier ook geweest moge zijn, olijfolie, geurige specerijen, edelstenen en acaciahout [sjittimhout (25:10)].

Zo kon ieder zelf beslissen, naar eigen smaak en draagkracht, wat hij wilde geven. Je vraagt je dan natuurlijk wel af waar al die producten vandaan kwamen. Hoe kom je in een woestijn als vluchteling uit Egypte aan al die dure en schaarse producten? Volgens de geleerden kwamen het goud en zilver – en mogelijk ook andere dure producten – uit Egypte. De Joden hadden dit meegenomen bij de Uittocht. We lazen namelijk al eerder dat de kinderen Israëls van de Egyptenaren ‘zilveren en gouden voorwerpen en kleren gevraagd hadden’ (12:35) en dat ze Egypte leegmaakten van alle kostbaarheden (12:36).

Deze buit – een eerlijk loon voor honderden jaren slavernij – was dus de basis van de bouw van het heiligdom. God zelf had het aan aartsvader Awraham al voorspeld: ‘daarna zullen ze met grote bezittingen (uit Egypte) wegtrekken’ (Bereesjiet 15:14).

Blijft over het sjittimhout – meestal vertaald als acaciahout: waar haal je zoveel bomen vandaan in een woestijn? Rasjie – op basis van de Midrasj stelt – dat aartsvader Jakov in Egypte met profetische gaven zag dat de Joden in de toekomst na de Uittocht hout nodig zouden hebben voor een heiligdom. Daarom plantte Jakov in Egypte acaciabomen (sjittimbomen) en gaf zijn nakomelingen opdracht dat men in de toekomst bij de Uittocht deze bomen mee moest nemen. Wel blijft het raar dat de Tora niets zegt over deze grote hoeveelheden hout die meegenomen werden bij de Uittocht. Een andere verklaring stelt dat er in de woestijn plaatsen zijn waar de sjittimbomen in grote hoeveelheden groeien – vandaar dat we in de woestijn een plaats aantreffen die Sjittim (Bemidbar 25:1) heet. Het gaat om een mooie, dure, maar lichte, boomsoort. Of dat acaciahout is, is de vraag. Tot slot: Jakovs profetische opdracht is minder positief dan men denkt. Volgens veel rabbijnen is de parasja Teroema namelijk niet op zijn chronologische plaats in de Tora gezet en hoort deze eigenlijk na het verhaal van het Gouden Kalf te komen. Het heiligdom moest namelijk verzoening doen voor deze zware zonde van afgodendienst. Jakov wist blijkbaar wat voor vlees hij in de kuip had.